Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 29 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Po 794/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną interpretacją indywidualną z 13.03.2026 r., [...], Prezydent Miasta (dalej jako "Prezydent Miasta" lub "organ") w odpowiedzi na wniosek K. S.A. (dalej jako "skarżąca", "spółka" lub "wnioskodawca") o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 12 grudnia 2025 r. w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości – uznał stanowisko spółki – w zakresie pkt 1 za nieprawidłowe, a w zakresie pkt 2 – za prawidłowe.

Spółka we wniosku wspólnym (wraz z I. L. ([...]) Sp. z o.o., dalej jako "zainteresowana") wskazała, że przedmiotem interpretacji jest ocena przedstawionego zdarzenia przyszłego pod kątem przedmiotowym oraz podmiotowym, tj.:

1. 1. Czy opisany obiekt budowlany (M. W. S.) będzie stanowić budynek czy budowlę na gruncie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 707 ze zm., dalej jako: "u.p.o.l.")?
2. 2. Kto będzie podatnikiem w podatku od nieruchomości w zakresie opisanego obiektu?

Przedstawiła następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego będącą podatnikiem podatku od nieruchomości. Zgodnie z wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym, przedmiotem jego przeważającej działalności jest produkcja piwa (PKD [...]). Jest ona właścicielem gruntów, budynków oraz budowli położonych na terenie Miasta P., które łącznie składają się na kompleks L. B. W. (dalej: B. L.). B. L. służy do prowadzenia działalności gospodarczej.

Spółka na terenie zakładu, na gruncie do niej należącym wybudowała fundament, na którym na podstawie odrębnej umowy leasingu ruchomości Zainteresowana wznosi konstrukcję M. W. S. (dalej: "MWS, Przedmiot Leasingu").

Przedmiot Leasingu zostanie posadowiony na gruncie Leasingobiorcy jako inwestora na czas określony w umowie leasingu. W przypadku wcześniejszego zakończenia umowy lub po upływie okresu leasingu i nie skorzystania przez Leasingobiorcę z opcji nabycia przedmiotu leasingu przedmiot leasingu może zostać zdemontowany na koszt i ryzyko Leasingobiorcy i zabrany przez finansującego. Procedura i warunki demontażu Przedmiotu Leasingu zostały opisane w załączniku do umowy leasingu.

Magazyn po zakończeniu budowy:

1. • będzie posiadał dach wykonany z blachy,
2. • będzie wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych w postaci ścian z elementów kompozytowych wykonanych z blachy stalowej,
3. • będzie posiadał fundament,
4. • zostanie połączony z fundamentem za pomocą skrzynek kotwowych oraz śrub.

System magazynowy znajdujący się w jego wnętrzu będzie składał się z regałów i poprowadzonych pomiędzy nimi korytarzy. Regały składają się z półek, a te z kolei z przegródek. Regały będą obsługiwane przez układnice poruszające się po korytarzach na szynach, palety będą dostarczane do MWS systemem przenośników. MWS będzie wyposażony w instalację elektryczną, tryskaczową oraz podłączenie do sieci teletechnicznej, umożliwiające automatyczne sterowanie pracą magazynu. Regały poza swoją funkcją użytkową zapewniają również siłę nośną dla dachu i ścian, tj. rozmontowanie regałów będzie wiązało się z demontażem ścian / dachu.

Na regałach przechowywane będą gotowe produkty Leasingobiorcy w postaci butelek/puszek/kegów z piwem. W projekcie budowlanym MWS nie ma informacji o pojemości obiektu, została natomiast wskazana jego powierzchnia użytkowa, powierzchnia zabudowy oraz kubatura.

MWS będzie stanowił samodzielny środek trwały Leasingodawcy. Nakłady ponoszone przez Zainteresowaną na budowę nowych obiektów nie będą stanowić środków trwałych Leasingobiorcy, ani też nie zwiększają wartości środków trwałych posiadanych przez Leasingobiorcę, gdyż zgodnie z przepisami właściwych ustaw o podatkach dochodowych, odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych od tego rodzaju nakładów dokonuje podmiot, który je poniósł. Fundament wykonany przez Leasingobiorcę będzie stanowił jego środek trwały.

MWS po wybudowaniu będzie stanowił z fundamentem jeden obiekt budowlany. W przypadku rezygnacji z kontynuowania korzystania z MWS i jego demontażu, fundament może być wykorzystany do zamontowania na nim innego obiektu (zgodnego z parametrami technicznymi fundamentu).

Zakończenie budowy MWS planowane jest na 2026 r., w związku z czym obowiązek podatkowy powstałby z dniem 1 stycznia 2027 r.

Po zakończeniu budowy celem aktualizacji danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków MWS zostanie zgłoszony do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej jako budynek.

Do opisanego zdarzenia przyszłego Wnioskodawca przedstawił również wizualizację MWS w formie grafiki komputerowej.

Wobec powyższego Spółka zadała następujące pytania:

1. 1. Czy opisany MWS w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 roku stanowić będzie budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i tym samym podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od powierzchni użytkowej?
2. 2. Czy zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości za opisany MWS będzie Zainteresowana?

Zdaniem Wnioskodawcy:

1. 1. MWS spełniać będzie definicję budynku w rozumieniu u.p.o.l. (będzie trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz będzie posiadał fundament i dach) oraz jego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie nie będzie pojemność, nie będą w nim także gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej (bowiem będą składowane wyroby gotowe w postaci puszek, butelek i kegów) i tym samym będzie podlegał opodatkowaniu jako budynek od swojej powierzchni użytkowej.
2. 2. Pomimo faktu, iż MWS będzie trwale związany z gruntem w rozumieniu przepisów u.p.o.l., to z uwagi na to, iż jest on wznoszony przez Zainteresowaną wyłącznie do przemijającego użytku w rozumieniu art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego na gruncie i fundamencie należącym do Spółki, nie stanie się częścią składową nieruchomości gruntowej i nie będzie stanowił własności właściciela gruntu. W konsekwencji pozostanie on własnością Zainteresowanej jako podmiotu, który go posadowił. W związku z powyższym podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do przedmiotowego MWS będzie Zainteresowana.

Spółka przedstawiła uzasadnienie powyższego stanowiska, wskazując w zakresie pkt 1 w szczególności, że od 1 stycznia 2025 r. weszła w życie nowelizacja przepisów u.p.o.l. Przywołała art. 1a ust. 1 pkt 1 i zaznaczyła, że utrzymana została zasada pierwszeństwa kwalifikacji obiektu jako budynku, co oznacza, że najpierw należy ustalić, czy dany obiekt jest budynkiem, a jeżeli nie jest, to dopiero wtedy można rozważać jego kwalifikację do kategorii budowli, jeżeli obiekt ten będzie spełniał przesłanki do uznania go za budowlę, przewidziane w przepisach. Żaden budynek nie może być jednocześnie budowlą, a żadna budowla nie może być jednocześnie budynkiem, przy czym pierwszeństwo ma zawsze kwalifikacja danego obiektu jako budynku. O kwalifikacji danego obiektu na potrzeby u.p.o.l. decydują jego cechy techniczne/konstrukcyjne, a nie jego nazwa. W sytuacji gdy obiekt:

1. a) spełnia cechy budynku (jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundament i dach);
2. b) jego podstawowym parametrem technicznym jest powierzchnia użytkowa jest opodatkowany jako budynek, bez względu na to, co i w jakiej postaci jest w nim gromadzone.

Ad a) opisany MWS będzie posiadał dach wykonany z blachy, a także będzie wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych w postaci ścian z elementów kompozytowych wykonanych z blachy stalowej. Obiekt zostanie posadowiony na gruncie należącym do Leasingobiorcy i wykonanym przez niego fundamencie. Odnośnie trwałego związania z gruntem przywołała art. 1a ust. 1 pkt 2c u.p.o.l. i uzasadnienie projektu nowelizacji, oparte o dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych. Przywołała fragmenty wyroku NSA z 27.06.2023 r., III FSK 2238/21. Zaznaczyła, że zgodnie z nową definicją, trwałe związanie obiektu z gruntem oznacza fizyczne połączenie go z podłożem w sposób uniemożliwiający łatwe przemieszczenie, np. przez wiatr. Warunek ten spełnia większość obiektów budowlanych. Wyjątek stanowią lekkie konstrukcje, takie jak kontenery, kioski czy tablice reklamowe, które stoją na gruncie bez trwałego połączenia.

Co istotne, obecność fundamentu nie jest konieczna - wystarczy inne trwałe mocowanie do gruntu, by uznać obiekt za trwale z nim związany. Opisany w stanie faktycznym MWS będzie trwale związany z gruntem w rozumieniu u.p.o.l., wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz będzie posiadał fundament i dach. Dodatkowo, w projekcie budowlanym MWS zawarta została powierzchnia użytkowa, powierzchnia zabudowy oraz kubatura obiektu. Nie ma w nim wzmianki o pojemności i tym samym pojemność nie jest podstawowym parametrem technicznym, wyznaczającym przeznaczenie obiektu.

Ad b) W pkt 6 załącznika nr 4 do u.p.o.l. stanowiącym podstawowy katalog budowli wymieniono obiekt, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach, albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność, inny niż wymieniony w poz. 4 i poz.

5. Z nowych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako obiekty, w których są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej podlegają obiekty służące do gromadzenia wyłącznie materiałów. Jest to słowo o stosunkowo wąskim znaczeniu. Zgodnie ze słownikiem języka p. PWN materiał "to, z czego się wytwarza lub z czego się składają albo powstają jakieś rzeczy lub obiekty". Należy rozróżnić materiały (sypkie, występujące w kawałkach albo w postaci ciekłej lub gazowej) od wyrobów/produktów. Nie można racjonalnie uznać gotowych wyrobów (do składowanie których przeznaczony jest MWS) za materiał. Dodatkowo nie sposób uznać, że mają postać sypką, lub że występują w kawałkach, w postaci ciekłej lub gazowej. W przypadku omawianego MWS będą stanowić one bowiem gotowy produkt w postaci puszek/butelek/kegów z piwem. W ocenie Spółki nie można dokonując wykładni prawa podatkowego domniemywać zakresu opodatkowania i tym samym wszelkie normy należy interpretować ściśle - przede wszystkim zgodnie z ich literalnym znaczeniem. Zdaniem Skarżącej i Zainteresowanej obiekt w postaci MWS w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2025 roku będzie spełniał wszystkie przesłanki do uznania za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a zatem podstawą jego opodatkowania będzie jego powierzchnia użytkowa.

Spółka uzasadniła także stanowisko w zakresie pytania drugiego.

Pismem z 27.01.2026 r. Prezydent Miasta wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku przez:

1. 1. doprecyzowanie zdarzeń przyszłych przez wskazanie:
2. • na jaki konkretnie czas określony ma zostać posadowiony przedmiot leasingu na gruncie leasingobiorcy,
3. • dokładnych danych w zakresie powierzchni użytkowej, powierzchni zabudowy oraz kubatury wskazanych w projekcie budowlanym konstrukcji M. W. S. (MWS),
4. • czy zgodnie z opisaną w załączniku do umowy leasingu procedurą i warunkami demontażu będzie możliwe odłączenie MWS bez uszkodzenia lub istotnej zmiany zarówno fundamentu, jak i demontowanego obiektu,
5. • wskazanie, co w sytuacji, w której leasingodawca w przypadku wcześniejszego zakończenia umowy lub po upływie okresu leasingu i nie skorzystania przez leasingobiorcę z opcji nabycia przedmiotu leasingu, nie zdemontuje i nie zabierze przedmiotu leasingu,
6. - pod rygorem pozostawienia Wniosku bez rozpatrzenia.
7. 2. Ponowne przedstawienie stanowiska w sprawie, dostosowanego do doprecyzowanego opisu zdarzeń przyszłych.

W odpowiedzi na wezwanie Spółka wskazała w zakresie doprecyzowania określonych zdarzeń przyszłych, zgodnie z Umową leasingu i projektem technicznym:

1. • czas na jaki ma zostać posadowiony przedmiot leasingu na gruncie leasingobiorcy wynosi 120 miesięcy,
2. • parametry techniczne projektowanego przedmiotu leasingu MWS oraz budynków składających się na nowobudowaną część niską magazynu wyrobów gotowych są następujące: powierzchnia użytkowa -16 060,71 m2, powierzchnia zabudowy -15 929,87 m2, kubatura 348 895,01 m3 (w projekcie brak jest informacji o pojemności). Przy czym uściślić należy, że na rozbudowywany magazyn wyrobów gotowych składają się przede wszystkim: część wysoka (MWS) oraz część niska - hala oraz magazyn, a projekt budowlany w pozycji powierzchnia użytkowa posługuje się jedną sumą dla tych części;
3. • demontaż M. W. S. jest technicznie możliwy, tj. będzie możliwe odłączenie MWS bez uszkodzenia lub istotnej zmiany zarówno fundamentu, jak i demontowanego obiektu (MWS), procedura demontażu została szczegółowo opisana w załączniku technicznym (plan deinstalacji) (§ 2.1. Umowy leasingu oraz Załącznik nr [...]);
4. • w sytuacji, gdy leasingodawca dokona wcześniejszego zakończenia umowy lub po upływie okresu leasingu - w przypadku nieskorzystania z opcji nabycia - przedmiot leasingu nie jest przeznaczony do trwałego pozostania na gruncie, lecz do demontażu i usunięcia.

Ponadto Skarżąca i Zainteresowana podtrzymała stanowisko wyrażone we wniosku, w szczególności konsekwentnie uznając, że MWS będzie stanowił budynek, bowiem jego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym przeznaczenie nie będzie pojemność (a powierzchnia użytkowa), nie będą w nim także gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej. w projekcie budowlanym za parametr techniczny MWS nie wskazano pojemności obiektu, natomiast wyszczególniono powierzchnię użytkową, powierzchnię zabudowy oraz kubaturę, a zatem - zgodnie z dokumentem urzędowym jakim, w związku z uzyskanym pozwoleniem na budowę, jest projekt budowlany - pojemność nie jest elementem wyznaczającym przeznaczenie tego obiektu.

Co więcej przedmiotowy MWS ma służyć przechowywaniu wyrobów gotowych w postaci puszek/butelek/kegów i nie jest przeznaczony do składowania materiałów sypkich albo w kawałkach w postaci ciekłej lub gazowej. Niezbicie potwierdza to stanowisko, że MWS spełnia wszystkie przesłanki do uznania go za budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Interpretacją indywidualną, wskazaną we wstępie, Organ uznał stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pkt 1 za nieprawidłowe, a w zakresie pkt 2 – za prawidłowe.

Uzasadniając swoje stanowisko, uznające stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe, w szczególności przytoczył art. 2 ust. 1 u.p.o.l. i art. 1a pkt 1 i 2 u.p.o.l. Zaznaczył, że o kwalifikacji danego obiektu do kategorii budynku przemawiają przesłanki pozytywne, takie jak: wzniesienie obiektu wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem w wyniku robót budowlanych, trwałe związanie obiektu z gruntem, wydzielenie go z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie przez niego fundamentów i dachu. Jednocześnie nie może być spełniona przesłanka negatywna, tj.:

1. • nie mogą być w danym obiekcie gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej;
2. • podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym przeznaczenie danego obiektu nie może być pojemność.

MWS składać będzie się z dwóch części - wysokiej (właściwy MWS) i niskiej (hala oraz magazyn), dla których projekt budowlany w pozycji dot. powierzchni użytkowej posługuje się jedną sumą dla obu części. Parametry techniczne projektowanego obiektu są następujące: powierzchnia użytkowa - 16 060,71 m2, powierzchnia zabudowy - 15 929,87 m2, kubatura 348 895,01 m3 - przy czym, jak wyjaśnił Wnioskodawca, w projekcie brak jest informacji o pojemności. Magazyn po zakończeniu budowy: będzie posiadać dach wykonany z blachy, będzie wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych w postaci ścian z elementów kompozytowych wykonanych z blachy stalowej, będzie posiadał fundament, zostanie połączony z fundamentem za pomocą skrzynek kotwowych oraz śrub.

Tym samym w ocenie Organu niewątpliwie zostały spełnione przesłanki pozytywne z art. 1a [ust. 1 – dop. Sądu] pkt 1 u.p.o.l.

Następnie Prezydent Miasta "sprawdził" czy w MWS mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej i zaznaczył, że należy przeanalizować znaczenia pojęć poszczególnych ww. materiałów, a następnie zestawić wnioski z produktami, które według informacji Wnioskodawcy, będą przechowywane w MWS. Przedstawił słownikowe znaczenie pojęć: materiał (,,to, z czego się wytwarza lub z czego się składają albo powstają jakieś rzeczy lub obiekty"), sypki ("złożony z drobnych, suchych, niespojonych ze sobą cząstek lub łatwo rozpadający się na drobne cząstki"), kawałek ("niewielka część jakiejś masy lub całości"), ciecz ("substancja płynna o określonej objętości, ale bez określonej postaci, przybierająca kształt naczynia, w którym się znajduje"), gaz ("substancja niemająca własnej postaci i objętości, wypełniająca całą dostępną jej przestrzeń").

Na tej podstawie przyjął, że materiał sypki to "substancja składają się z drobnych, suchych, niespojonych ze sobą cząstek lub rozpadająca się na drobne cząstki, z której wytwarzają się, składają się albo powstają jakieś rzeczy lub obiekty"; materiał występujący w kawałkach - "substancja występująca w formie nieciągłej, stanowiącej jedynie część pewnej masy lub całości"; materiał w postaci ciekłej - "substancja płynna, o określonej objętości, ale bez określonej postaci, przybierająca kształt naczynia, w którym się znajduje, z której wytwarzają się, składają się albo powstają jakieś rzeczy lub obiekty"; materiał w postaci gazowej - "substancja niemająca własnej postaci i objętości, wypełniająca całą dostępną jej przestrzeń, z której wytwarzają się, składają się albo powstają jakieś rzeczy lub obiekty".

W MWS składowane będą gotowe produkty w postaci butelek, puszek, kegów z piwem. Piwo, zgodnie ze znaczeniem słownikowym, to napój z niewielką zawartością alkoholu, otrzymany ze słodu jęczmiennego, chmielu, drożdży i wody, a także: jedna butelka, porcja tego napoju. Z kolei napój to płynny środek spożywczy lub porcja płynu przeznaczonego do picia. Piwo, jako napój, stanowi niewątpliwie produkt złożony z substancji ciekłej powstałej na skutek procesów fermentacji alkoholowej. Piwo jest niewątpliwie substancją płynną przeznaczoną do picia, posiadającą określoną objętość liczoną w litrach, przyjmującą kształt naczynia w którym się znajduje - w niniejszym stanie faktycznym butelki, puszki lub kega. Niniejsza ciecz musi znajdować się w określonym naczyniu do przechowywania płynów, aby nie utracić swoich chemicznych właściwości i żeby mogła być dystrybuowana w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.

Piwo spełnia zatem wszystkie cechy substancji ciekłej. Jest ono płynem o określonej objętości, który nie posiada własnej postaci i przyjmuje kształt naczynia, w którym się znajduje. Tym samym odpowiada ono językowemu znaczeniu pojęcia "cieczy", a w konsekwencji również "materiału w postaci ciekłej" w rozumieniu analizowanego przepisu. Nie zmienia tej kwalifikacji okoliczność, że piwo przechowywane jest w opakowaniach jednostkowych, tj. w butelkach, puszkach lub kegach. Opakowania te stanowią jedynie techniczny sposób przechowywania oraz dystrybucji produktu, nie wpływając jednak na fizyczne właściwości znajdującej się w nich substancji. Materiałem znajdującym się w tych opakowaniach pozostaje bowiem nadal ciecz w postaci piwa. Wniosek taki znajduje również potwierdzenie w wykładni systemowej analizowanego przepisu. Kryterium podziału materiałów są właściwości fizyczne materiałów, a nie sposób ich pakowania lub magazynowania.

Oznacza to, że dla kwalifikacji danego materiału decydujące znaczenie ma jego stan skupienia, a nie forma opakowania, w której jest przechowywany. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do nieracjonalnych rezultatów, bowiem należałoby uznać, że np. paliwo przechowywane w kanistrach, olej magazynowany w beczkach czy gaz przechowywany w butlach nie stanowią materiałów ciekłych lub gazowych, lecz materiały "w kawałkach", co pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z ich właściwościami fizycznymi. Także wykładnia funkcjonalna prowadzi do analogicznych wniosków. Opakowania jednostkowe w postaci butelek, puszek czy kegów pełnią wyłącznie funkcję technologiczną i logistyczną w procesie dystrybucji produktu. Nie stanowią one samodzielnego materiału będącego przedmiotem magazynowania, lecz jedynie nośnik substancji znajdującej się w ich wnętrzu. W rzeczywistości gospodarczej przedmiotem magazynowania w analizowanym obiekcie jest zatem piwo, a więc substancja ciekła.

W konsekwencji należy uznać, że w opisanym przez Wnioskodawcę obiekcie dochodzi do gromadzenia materiału w postaci ciekłej, którym jest piwo, niezależnie od tego, że znajduje się ono w opakowaniach jednostkowych w postaci butelek, puszek lub kegów.

Następnie organ zbadał, czy podstawowym parametrem wyróżniającym dany obiekt jest pojemność (druga przesłanka negatywna klasyfikacji obiektu jako budynek). Przyjął, że kluczowa jest dokumentacja budowlana i techniczna, natomiast nie jest to jedyne źródło pozwalające ustalić podstawowy parametr wyróżniający. Pomocne przy tym będą również przeznaczenie i cechy danego obiektu, w tym rodzaj działalności do którego prowadzenia służy. Choć Wnioskodawca wskazał, że w projekcie nie zostało użyte określenie "pojemność", to jak wynika z treści Wniosku oraz pisma z dnia 12 lutego 2026 r., posłużono się w nim wprost pojęciem "kubatura", która słownikowo oznacza: "pojemność zbiornika lub pomieszczenia wyrażoną zwykle w metrach sześciennych". Skoro więc pojęcie kubatury jest równoznaczne z pojęciem pojemności, to należy uznać za błędne stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym brak jest w projekcie informacji o pojemności.

Tym samym w zarysowanym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym występują trzy parametry techniczne: tj. powierzchnia użytkowa, powierzchnia zabudowy oraz kubatura (pojemność). U.p.o.l. nie definiuje pojęcia "podstawowego parametru wyróżniającego obiekt", zatem żeby ustalić, który z ww. parametrów będzie mógł zostać uznany za podstawowy parametr wyróżniający MWS, należy przeanalizować łącznie okoliczności, takie jak wartości poszczególnych parametrów technicznych oraz faktyczne przeznaczenie danego obiektu do określonych celów. W tym zakresie organ powołał wybrane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaznaczając, że wydane zostały one w odmiennym stanie prawnym, ale argumentacja w nich zawarta miała wpływ na rozwiązania przyjęte w nowelizacji u.p.o.l.

Zdaniem Organu dominujący parametr techniczny MWS stanowi niewątpliwie kubatura (pojemność), która przewyższa znacząco pozostałe parametry techniczne (powierzchnię użytkową oraz powierzchnię zabudowy). MWS będzie pełnić funkcję magazynową i będzie wykorzystywane do prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Nie wynika z wniosku, aby przewidywane było prowadzenie w MWS innego rodzaju działalności lub żeby miały być tam przechowywane inne produkty, niż te przechowujące materiały ciekłe. W ocenie Prezydenta Miasta prowadzi to do wniosku, że podstawowym parametrem technicznym wyróżniającym MWS będzie pojemność (w projekcie oznaczona jako kubatura). Z odniesieniem do przywołanych orzeczeń NSA Organ wskazał, że:

1. • kryterium pozwalającym na rozgraniczenie budynku od budowli (w kontekście obiektów magazynowych, w tym silosów, magazynów wysokiego składowania, zbiorników itp.) są cechy techniczne danego obiektu, w tym jego powierzchnia użytkowa lub pojemność, które przekładają się wprost na możliwość określonego wykorzystywania danej nieruchomości;
2. • istotną cechą wyróżniającą obiekt według jego pojemności jest jego zdolność do zgromadzenia (skupienia) pewnej (zwłaszcza większej) ilości określonej substancji;
3. • odmiennie należy traktować budynek magazynowy wykorzystywany w praktyce jako zbiornik, którego wyróżniającą cechą techniczną jest powierzchnia użytkowa, a odmiennie obiekt budowlany (budowlę), który zaprojektowany został i zrealizowany jako pojemnik/zbiornik/magazyn określonych produktów sypkich, ciekłych bądź gazowych;
4. • obiekt budowlany posiadający zarazem cechy budynku, jak i budowli należy taktować jako budowlę, jeśli:
5. - nie da się ustalić jego powierzchni użytkowej (np. gdy jest nieuchwytna),
6. - powierzchnia użytkowa jest znikoma z perspektywy relacji tego wyróżnika do innych parametrów technicznych obiektu (np. kubatury) i nieistotna z uwagi na cel jego wzniesienia - zadań gospodarczych, które ma i może spełniać, gdy podstawowe właściwości techniczne i znaczenie gospodarcze wyznacza pojemność;
7. • sama możliwość ustalenia powierzchni użytkowej obiektu nie ma znaczenia, gdy nie jest ona cechą wyróżniającą obiekt;

Jednocześnie największym ze wskazanych we Wniosku parametrów technicznych jest kubatura (pojemność), MWS będzie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę i pełnić będzie funkcję magazynowania materiałów ciekłych w postaci gotowych produktów (piwa). Ponadto dla magazynów wysokiego składowania, jak wynika z samej nazwy danej kategorii obiektów, niezwykle istotny będzie parametr wysokości, stanowiący składową kubatury (pojemności), a pozwalający na możliwie najpełniejsze wykorzystanie dostępnej w ramach danego obiektu przestrzeni. Co za tym idzie, to właśnie łączne zestawienie wszystkich wartości składających się na parametr pojemności pozwala efektywnie wykorzystywać MWS, a w konsekwencji zgromadzić i przechować w ramach danego obiektu jak największą ilość materiałów. Choć MWS spełnia przesłanki pozytywne kwalifikacji obiektów do kategorii budynków, to jednocześnie zachodzą przesłanki negatywne – ze względu na to, że będą w nim gromadzone materiały w postaci ciekłej, a jego podstawowym parametrem technicznym będzie pojemność, obiekt nie będzie mógł zostać zaliczony do kategorii budynków.

W załączniku nr [...], w poz. [...] wskazano wprost obiekt, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność, inny niż wymieniony w poz. [...] i poz. [...] załącznika. Skoro więc MSW nie jest budynkiem, a mogą w nim być gromadzone materiały w postaci ciekłej (produkty zawierające substancje ciekłe) i podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest kubatura (pojemność), to należy zaklasyfikować go jako budowlę w rozumieniu art. 1a [ust. 1] pkt 2 lit. a) u.p.o.l. w zw. z pkt [...] załącznika nr [...] do u.p.o.l. Budowli nie będzie w tym przypadku stanowić jedynie MWS, ale również wszelkie instalacje, które zapewniają możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.

Organ uzasadnił także stanowisko w zakresie pytania drugiego.

W skardze na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, zaskarżyła ją w części (w zakresie w jakim Organ podatkowy uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe). Wniosła o jej uchylenie w zaskarżonej części (tj. w zakresie pytania pierwszego) oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła:

1. 1. dokonanie błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki negatywne dyskwalifikujące kwalifikację M. W. S. jako budynku, a tym samym uznanie, że należy zakwalifikować go jako budowlę wymienioną w pozycji [...] załącznika nr [...] do u.p.o.l.
2. 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa [(Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej w skrócie "o.p.")] poprzez oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach niewynikających z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Spółkę, polegające na zastąpieniu wiążącego opisu zdarzenia przyszłego (z którego wprost wynika, że projekt budowlany nie zawiera informacji o pojemności obiektu) własną oceną Organu podatkowego, zgodnie z którą kubatura podana w projekcie budowlanym jest równoznaczna z pojemnością, co stanowi niedopuszczalne rozszerzenie granic wniosku oraz naruszenie zasady związania Organu podatkowego stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) wskazanym przez Spółkę.

W uzasadnieniu rozwinęła argumentację zarzutów, podkreślając w szczególności, że przedmiotem magazynowania i obrotu są butelki, puszki i kegi z piwem jako odrębne, zamknięte jednostki towarowe będące podstawą inwentaryzacji, wydania i fakturowania. Żaden uczestnik obrotu nie nabywa piwa jako substancji ciekłej, lecz nabywa opakowaną jednostkę produktu. Piwo szczelnie zamknięte w opakowaniu nie wykazuje z perspektywy warunków jego magazynowania żadnej z cech cieczy, tj. nie przybiera kształtu otoczenia, nie wypełnia przestrzeni magazynowej i nie stwarza ryzyka rozlania w warunkach normalnego składowania.

W konsekwencji właściwości fizyczne substancji, na które powołuje się Organ podatkowy, pozostają bez znaczenia dla oceny sposobu kwalifikacji MWS. Przyjęcie logiki Organu skutkowałoby kwalifikacją jako budowli obiektów handlowych, jak choćby sklepy monopolowe (przechowujące napoje w butelkach czy puszkach) czy sklepy spożywcze. Butelki, puszki i kegi z piwem stanowią gotowy produkt handlowy przeznaczony wyłącznie do obrotu i konsumpcji, nie zaś surowiec lub półprodukt, z którego wytwarza się lub składają się inne rzeczy. "Materiały" stanowią odrębną kategorię od wyrobów gotowych, półproduktów czy towarów. W tym zakresie odniosła się do innych aktów prawnych, jak ustawa o rachunkowości czy rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Odwołała się również do materiałów udostępnianych przez Ministerstwo Finansów oraz doktryny.

Następnie zaznaczyła, że kubatura jest obligatoryjnym parametrem przewidzianym w projekcie budowlanym, niezależnie od funkcji i przeznaczenia obiektu. Nie jest to pojęcie tożsame z pojemnością, bowiem inaczej niemal każdy obiekt kubaturowy musiałby być uznany za budowlę. O ile w przypadku silosu czy zbiornika pojemność wyrażona w tonach lub metrach sześciennych substancji wyznacza cel, dla którego obiekt powstał i determinuje jego rozwiązania konstrukcyjne – inaczej jest w przypadku MWS, dla którego parametrem wyznaczającym przeznaczenie jest powierzchnia użytkowa; kubatura jest parametrem pobocznym. Każdy budynek posiada kubaturę, która zawsze jest większa niż jego powierzchnia. Skoro Spółka wyraźnie wskazała, że projekt budowlany nie zawiera informacji o pojemności, Organ podatkowy był tą informacją związany i nie mógł jej samodzielnie podważać ani zastępować własną oceną dokumentacji projektowej.

Powyższe naruszenie miało przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uznanie, że podstawowym parametrem technicznym MWS jest pojemność, stanowiło jedną z dwóch przesłanek negatywnych, których łączne spełnienie doprowadziło Organ podatkowy do wykluczenia kwalifikacji MWS jako budynku i zakwalifikowania go jako budowli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymujące stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

W piśmie z 15.07.2026 r. Skarżąca odniosła się do odpowiedzi Organu i podkreśliła, że podstawowym parametrem MWS jest powierzchnia, a nie pojemność. Kubatura jest natomiast obligatoryjnym parametrem wskazywanym w projekcie budowlanym.

Na rozprawie w dniu 23 lipca 2026 r. Skarżąca wniosła jak w skardze i późniejszym piśmie, zaś organ – jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli, o której mowa w art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a w zw. z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej w skrócie "p.p.s.a.") jest w niniejszej sprawie interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego Prezydenta Miasta z 13.03.2026 r., [...], w zakresie podatku od nieruchomości wydana na wniosek K. S.A. z dnia 12 grudnia 2025 r., którą organ uznał stanowisko Spółki – w zakresie pkt 1 za nieprawidłowe, a w zakresie pkt 2 – za prawidłowe.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Spółka zaskarżyła przedmiotową interpretację w części (w zakresie w jakim Organ podatkowy uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe), tj. w zakresie pytania pierwszego – i w takim też zakresie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę.

Zgodnie z art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, dalej w skrócie "o.p."), interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

Na gruncie powyższych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w szczególności, że obowiązkiem organu wydającego interpretację indywidualną jest odniesienie się do wszelkich kwestii mających istotne znaczenie, a przy tym przedstawienie uzasadnienia swego stanowiska w sposób wyczerpujący i przekonujący. Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy powinna być przy tym powiązana z istotnymi dla hipotezy danej normy prawa podatkowego elementami stanu faktycznego opisanymi we wniosku (zob. wyrok NSA z 20.05.2025 r., III FSK 727/24; wszystkie przytaczane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: publ. CBOSA).

W kontrolowanej sprawie, istota sporu sprowadza się do oceny, czy M. W. S. (dalej: "MWS"), opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, mający służyć do przechowywania puszek, butelek i keg z piwem – stanowi budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 707, dalej w skrócie "u.p.o.l.") czy budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: budynki lub ich części (pkt 2), budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3).

Jak zaś stanowi art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. użyte w ustawie określenia oznaczają: budynek – obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym są lub mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

Budowla zaś to (m.in.) obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr [...] do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.).

Zdaniem Organu, przedstawiony we wniosku MWS wprawdzie spełnia przesłanki pozytywne wskazane w tym przepisie pozwalające uznać go za budynek, jednakże spełnia również przesłanki negatywne, bowiem mają w nim być gromadzone "materiały w postaci ciekłej", a podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność.

W przepisach u.p.o.l. brak jest legalnej definicji "materiału" czy "materiału w postaci ciekłej". Powtórzyć zatem należy za organem, wskazane przezeń znaczenie słownikowe "materiał" oznacza: 1. «to, z czego się wytwarza lub z czego się składają albo powstają jakieś rzeczy lub obiekty" (Słownik Języka P. PWN).

Z kolei, zgodnie ze słownikiem języka p. pod red. W. Doroszewskiego przez "materiał" należy rozumieć "to, z czego wytwarzane są lub składają się przedmioty, tworzywo, surowiec, substancja".

Natomiast zgodnie z definicją słownikową, "produkt" oznacza "to co zostało wyprodukowane i jest przeznaczone na sprzedaż", " jest przeznaczone do spożycia lub do przygotowania potraw".

Jak słusznie podnosi strona skarżąca, już z samej definicji wynika, że zasadniczą cechą produktu jest to, iż stanowi on rezultat zakończonego procesu produkcyjnego i ma charakter wyrobu gotowego do dalszego obrotu handlowego (sprzedaży). Produkt, w odróżnieniu od materiału, nie służy dalszemu przetwarzaniu w ramach tego samego procesu technologicznego, lecz jest jego końcowym efektem.

Zatem, na gruncie art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako budowle, podlegają wyłącznie obiekty wzniesione w wyniku robót budowlanych, w których przechowywane są materiały, a nie wyroby/produkty gotowe.

Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie podziela stanowisko przedstawione w wyroku WSA w Bydgoszczy z 14.04.2026 r., I SA/Bd 78/26, w którym wskazano, że zakładając racjonalność ustawodawcy, to posłużenie się pojęciem "materiał" a nie innymi szerszymi pojęciowo np. "substancje", "produkty", było celowe i nie pozwala w procesie interpretacji ani pomijać tego pojęcia ani nadawać mu innego znaczenia niż wynika to z definicji słownikowej. Prawidłowa wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. powinna prowadzić do wniosku, że wyłączeniu z kategorii budynków podlegają tylko te obiekty, o cechach konstrukcyjnych budynku, w których są lub mogą być gromadzone wyłącznie materiały, czyli substancje, które służą do produkcji, a nie produkty czy też wyroby (efekty produkcji) i których podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym ich przeznaczenie jest pojemność.

Zatem, skoro w MWS mają być składowane puszki, butelki i kegi z piwem, a więc niewątpliwie – produkty, w odróżnieniu do różnego rodzaju cieczy, stanowiących surowiec/półprodukt do utworzenia produktu końcowego, które można uznać za materiały w postaci ciekłej – organ dokonał wadliwej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z pkt 1 u.p.o.l.

Dalej należy również zauważyć, że zgodnie ze znaczeniem słownikowym (Słownik PWN dostępny pod adresem sjp.pwn.pl) "kubatura" to "1. pojemność zbiornika lub pomieszczenia wyrażona zwykle w metrach sześciennych;

1. 2. wyznaczanie objętości bryły geometrycznej", zaś "pojemność" to "1. wielkość wnętrza jakiegoś naczynia, zbiornika, itp.;

1. 2. wielkość charakteryzująca zdolność ciała do gromadzenia ładunków elektrycznych". Z kolei "objętość" to m.in. "wielkość przestrzeni zajmowanej przez ciała stałe, płynne lub lotne, mierzona w jednostkach sześciennych" czy "liczba nieujemna przyporządkowana dowolnej bryle, proporcjonalna do jej rozmiarów" bądź "odmierzona część jakiejś substancji".

Jakkolwiek są to pojęcia bliskoznaczne, tak nie są one tożsame. Dla przykładu można wskazać, że ustawodawca w ustawie z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2026 r. poz. 524) posługuje się pojęciami "kubatury" jak i "pojemności" – kubatura w zakresie przebudowy obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7a), zakresu uprawnień budowlanych (art. 15a ust. 3, 5, 21, 23, 24), wskazywanego przez Skarżącą rejestru wniosków o pozwolenie na budowę i decyzji o pozwoleniu na budowę uwzględniającego informacje dotyczące obiektu budowlanego i zamierzenia budowlanego w zakresie: rodzaju i kategorii obiektu budowlanego, a w przypadku budynku także jego kubatury (art. 82b ust. 3a lit. f), rejestru zgłoszeń dotyczących budowy (art. 82b ust. 4a pkt 6), a także w załączniku wskazując "współczynnik wielkości obiektu (w) (kubatura w m3), dla kategorii takich jak m.in. "budynki kultury, nauki i oświaty" (kategoria [...]), "budynki kultu religijnego" (kategoria [...]), "budynki służby zdrowia, opieki społecznej i socjalnej" (kategoria [...]).

Z kolei "pojemność" pojawia się w odniesieniu do magazynów energii elektrycznej (art. 29 ust. 1 pkt 3c i pkt 40 oraz ust. 2 pkt 39, ust. 3 pkt 3 lit. h), zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe (art. 29 ust. 1 pkt 6), instalacji zbiornikowych na gaz płynny (art. 29 ust. 1 pkt 9), naziemnych silosów na materiały sypkie (art. 29 ust. 1 pkt 29 lit. c), bezodpływowych zbiorników na wody opadowe lub roztopowe (art. 29 ust. 1 pkt 29 lit. e i pkt 38 oraz ust. 2 pkt 1 lit. c i pkt 36), stacji regazyfikacji LNG (art. 29 ust. 1 pkt 30 i 30a), obiektów budowlanych służących przechowywaniu zboża (art. 29 ust. 1 pkt 33), naziemnych zbiorników będących obiektami budowlanymi, służących do przechowywania paliw płynnych klasy III, na potrzeby własne użytkownika (art. 29 ust. 2 pkt 30) itd.

Jak wynika z powyższego, ustawodawca wyraźnie rozróżnia wskazane pojęcia.

Zatem, zdaniem Sądu, również podniesione w tym zakresie przez stronę skarżącą zarzuty są uzasadnione, w szczególności, co wynika z uzasadnienia interpretacji, że organ, mimo jednoznacznego wskazania w opisie stanu faktycznego, że projekt budowlany nie zawiera informacji o pojemności, sam określił tę pojemność MWS, uznając, że wskazana w projekcie budowlanym kubatura jest równoznaczna z pojemnością. Tym samym, co słusznie zarzuca strona skarżąca, organ przyjął opis stanu faktycznego odmiennie, niż zaprezentowano go we wniosku w zakresie kubatury/pojemności, co czyni w niniejszej sprawie zasadnym zarzut naruszenia art. 14 c § 1 O.p.

Reasumując, zaskarżona interpretacja stanowi wynik błędnej interpretacji wskazanych w skardze przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i niewłaściwej oceny co do ich zastosowania w opisanym we wniosku stanie faktycznym. Wydając poddaną kontroli Sądu interpretację, organ dopuścił się także naruszenia przepisów postępowania.

W toku ponownego rozpatrywania wniosku skarżącej, organ uwzględni przedstawioną powyżej wykładnię.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania (pkt 2. sentencji wyroku), obejmujących wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej (480 zł) wraz z opłatą od pełnomocnictwa (17 zł) – w łącznej wysokości 697 złotych – Sąd orzekł na podstawie art. art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687).