Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez K. R. (zwanego dalej skarżącym lub wnioskodawcą) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (zwanego dalej Kolegium, SKO, organem odwoławczym lub organem drugiej instancji) z dnia 30 września 2025 r., nr SKO.40.1962.2025.li, którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Nysy (zwanego dalej Burmistrzem lub organem pierwszej instancji) z dnia 17 kwietnia 2025 r., nr KK.3135.2.2024, o odmowie uchylenia, we wznowionym postępowaniu, decyzji w sprawie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej z tytułu umieszczenia urządzenia reklamowego na elewacji budynku.
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z dnia 12 stycznia 2024 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 28 sierpnia 2019 r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu umieszczenia urządzenia reklamowego na elewacji budynku. W treści wniosku wskazano, że wznowienie winno nastąpić w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt P 20/19.
Postanowieniem z dnia 2 lutego 2024 r., nr [...], Burmistrz odmówił wznowienia ww. postępowania. W ocenie organu pierwszej instancji wyrok TK nie dotyczył niniejszej sprawy.
Na skutek rozpatrzenia zażalenia skarżącego ww. postanowienie zostało uchylone przez SKO postanowieniem z dnia 30 września 2024 r., nr [...] i sprawę przekazano organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Następnie, postanowieniem z dnia 31 grudnia 2024 r., nr [...], Burmistrz, na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 28 sierpnia 2019 r.
Wezwaniem z dnia 8 stycznia 2025 r. Burmistrz zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie - w terminie 7 dni - 1) w jakim okresie dokonano montażu urządzenia reklamowego;
2) kto dokonał montażu i na czyje zlecenie. Jednocześnie zwrócono się o przedstawienie dokumentów: 1. umowy, faktury, rachunków z podmiotem, który dokonał montażu, 2. protokołu odbioru prac montażowych, 3. innych dokumentów na te okoliczności. Skarżący wezwania nie wykonał.
Na prośbę skarżącego Burmistrz pismem z dnia 31 stycznia 2025 r. wydłużył termin do wykonania powyższego wezwania do 14 dni.
Pismem z dnia 17 marca 2025 r. Burmistrz zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego i poinformował o uprawnieniach z art. 10 § 1 K.p.a.
W piśmie z dnia 28 marca 2025 r. skarżący wskazał, że decyzja winna zostać uchylona z uwagi na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego sygn. P 20/19, przy czym i tak uchwała krajobrazowa, na podstawie której nałożono karę została uchylona wyrokiem WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 195/18.
Decyzją z dnia 17 kwietnia 2025 r., nr KK.3135.2.2024, Burmistrz odmówił, na podstawie art. 151 § 1 K.p.a., uchylenia decyzji z dnia 28 sierpnia 2029 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 145a § 1 K.p.a., wznowienie postępowania możliwe jest w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją, jeżeli akt ten stanowił podstawę wydania decyzji. Natomiast powołany przez wnioskodawcę wyrok TK z dnia 12 grudnia 2023 r. (opublikowany w Dz. U. z dnia 21 grudnia 2023 r. poz. 2739) odnosi się wyłącznie do reklam wzniesionych legalnie przed wejściem w życie uchwał krajobrazowych - to znaczy, na podstawie ważnych zgód lub pozwoleń budowlanych. Z treści orzeczenia wynika ponadto, że każde urządzenie reklamowe musi być zgłoszone właściwemu organowi, a brak takiego zgłoszenia stanowi naruszenie prawa. Organ stwierdził, że niniejsze postępowanie dotyczy urządzenia reklamowego, co do którego istniała uzasadniona wątpliwość co do legalności jego posadowienia.
Natomiast postępowanie o sygn. akt [...] wykazało, że strona zamontowała urządzenie reklamowe na elewacji budynku zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...], bez uzyskania wymaganych pozwoleń lub zgód. Potwierdza to pismo Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w Nysie, sygn. [...] z dnia 4 lipca 2019 r. Ponadto, pomimo wielokrotnych wezwań, skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających legalność zamontowania przedmiotowego urządzenia reklamowego. Organ zwrócił uwagę, że budynek, na którym zainstalowano reklamę, znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - tzw. "[...]" w N. - pod numerem [...] z dnia 5 marca 1949 r. oraz [...] z dnia 28 maja 1954 r., co skutkuje dodatkowymi wymogami wynikającymi z art. 29 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725, z późn. zm.), w tym uzyskaniem pozwolenia konserwatora zabytków. Tymczasem skarżący nie spełnił tego obowiązku.
Stosownie do powyższego organ uznał, że urządzenie reklamowe zostało zamontowane nielegalnie, a wyrok TK odnosi się wyłącznie do reklam zainstalowanych zgodnie z prawem. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego jednoznacznie bowiem różnicował sytuację urządzeń legalnych i nielegalnych, istniejących przed wejściem w życie uchwał krajobrazowych. Organ podkreślił również, że uchylenie decyzji nie leży w interesie społecznym - mogłoby to prowadzić do destabilizacji porządku prawnego, stworzenia niepożądanego precedensu oraz negatywnych skutków dla lokalnej społeczności.
Dodatkowo organ podniósł, że wyrok NSA z dnia 26 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 2805/24, stwierdził nieważność § 6 uchwały krajobrazowej jedynie w części dotyczącej urządzeń reklamowych sytuowanych na podstawie ważnych zgód budowlanych, co nie znajduje zastosowania w niniejszym przypadku, bowiem urządzenie reklamowe nie zostało umieszczone w oparciu o takie zgody.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
- - art. 145a K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji oraz nieuwzględnienie wyroku TK sygn. akt P 20/19,
- - art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz ustalenia istotnych przyczyn rozstrzygnięcia,
- - art. 11 i art. 107 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie motywów swojego rozstrzygnięcia.
Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W wyniku rozpatrzenia odwołania SKO decyzją z dnia 30 września 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium wskazało na treść art. 145a § 1 i 2, art. 147, art. 148, art. 149, art. 150 i art. 151 K.p.a. Kolegium podkreśliło, że wznowienie postępowania i uchylenie decyzji stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji. Ustawodawca przewiduje szczególne okoliczności, które ze względu na swoją doniosłość mogą wzruszyć decyzję ostateczną jednak co do zasady należy kierować się postulatem pewności obrotu prawnego, stąd uchylając decyzje winno się kierować szczególną ostrożnością.
Dalej odnosząc się do wskazanej przez skarżącego przesłanki wznowienia organ podał, że zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt P 20/19, art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, z późn. zm.) w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ślad za stanowiskiem organu pierwszej instancji Kolegium wskazało, że wyrok TK wyraźnie odnosi się do urządzeń wzniesionych legalnie, co było wielokrotnie przytaczane w postępowaniu, które to jednak pierwotnie zostało przeprowadzone niezgodnie z procedurą administracyjną choć twierdzenia w tym zakresie pozostają te same.
Podobnie organ odniósł się do przytaczanych wyroków sądów administracyjnych w przedmiocie uchwały krajobrazowej, z której wywiedziono karę. Organ prowadził postępowanie dowodowe we własnym zakresie zwracając się do innych organów w celu pozyskania wiedzy, i co istotne dał stronie szansę na wyjaśnienie legalności wzniesionej tablicy, jednakże mimo próśb o wydłużenie terminu, nie sprostano obowiązkowi nie odpowiadając na żadne pytanie zadane przez organ. Z akt sprawy nie wynika, że urządzenie zostało wzniesione legalnie. Wyjaśnienia nie pojawiają się również w odwołaniu, w którym podważono przede wszystkim treść uzasadnienia, które - w ocenie Kolegium - jest jasne, odwołuje się do konkretnych przepisów i dowodów, z których wywiedziono wnioski do rozstrzygnięcia.
W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo podniósł zarzut naruszenia art. 136 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia przez organ z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, jak również zaniechanie zlecenia przeprowadzenia tego postępowania Burmistrzowi Nysy w sytuacji, kiedy skarżący w odwołaniu podnosił, że usunięcie przez stronę urządzenia reklamowego było przez pewien czas kompletnie niemożliwe, z uwagi na liczne prace remontowe wykonywane na ulicy, na której znajdowało się ww. urządzenie reklamowe. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący dowodził, że organ odwoławczy nie wyjaśnił dostatecznie motywów swojej decyzji i ograniczył się tylko do wskazania podstawy prawnej swojej decyzji i do przedstawienia ustaleń poczynionych w toku postępowania. Natomiast nie wyjaśnił wyczerpująco przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia, nie uzasadnił zasadności podjętej decyzji, nie umotywował decyzji naruszając zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. oraz nie wytłumaczył stronie, dlaczego w stwierdzonym stanie faktycznym podjął decyzję o takiej, a nie innej treści.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Na pytanie Sądu oświadczył, że nie jest w stanie sprecyzować jakie braki w materiale dowodowym w przedmiotowej sprawie występują i jakie czynności w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego winno podjąć m.in. SKO.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie wykazała, by akty te naruszały prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
W pierwszej kolejności przypomnieć trzeba, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji toczyło się w nadzwyczajnym trybie, tj. w trybie wznowienia postępowania. Zauważyć w związku z tym należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, o ile wystąpi jedna z kwalifikowanych wadliwości postępowania, przewidzianych w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 K.p.a. Ponadto podkreślenia wymaga, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Z tego też powodu postępowanie wznowieniowe nie stanowi procedury, przy pomocy której można wzruszyć wadliwą decyzję administracyjną w każdym przypadku. Możliwość taka istnieje tylko w sytuacjach ściśle określonych w ustawie procesowej i po spełnieniu koniecznych warunków.
Postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, a granice tego postępowania wyznacza wyłącznie zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie tejże decyzji. O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 K.p.a. i w art. 145a § 1 K.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji ostatecznej w tym trybie może nastąpić tylko wówczas, gdy zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek określonych w powyższych przepisach. Natomiast w razie braku przesłanek wznowieniowych organ, stosownie do treści art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej.
Przechodząc już na grunt rozpoznawanej sprawy odnotować trzeba, że postępowanie wznowieniowe zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 12 stycznia 2024 r., który jako przesłankę wznowienia wskazał na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt P 20/19. W piśmie z dnia 28 marca 2025 r. skarżący wyjaśnił, że wyrok ten stwierdził niekonstytucyjność przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydanej decyzji. Przypomnieć należy, że decyzją z dnia 28 sierpnia 2019 r., na podstawie art. 37d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.), wymierzono skarżącemu karę pieniężną z tytułu mieszczenia urządzenia reklamowego na elewacji budynku.
W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 145a § 1 można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 145a § 2 K.p.a.). Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt P 20/19, powołany jako przesłanka wznowienia, wszedł w życie w dniu 21 grudnia 2023 r., to jest w dniu jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw RP, pod poz. 3739. Zgodnie bowiem z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego (przypadek, który nie zachodzi w niniejszej sprawie).
W świetle treści art. 145a § 2 K.p.a. należy zatem uznać, że skarżący zachował termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 28 sierpnia 2019 r., składając wniosek 12 stycznia 2024 r.
Odnosząc się natomiast do określonej w art. 145a § 1 K.p.a. przesłanki wznowienia wskazać przyjdzie, że ww. wyrokiem z dnia 12 grudnia 2023 r. Trybunał orzekł, że art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, ze zm.), dalej w skrócie u.p.z.p., w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie skutkiem stwierdzenia niekonstytucyjności art. 37a ust. 9 u.p.z.p. jest to, że do czasu wprowadzenia regulacji ustawowej dotyczących podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania za dostosowanie względnie usunięcie tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych do zasad i warunków ich sytuowania, wzniesionych legalnie przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej, nie jest dopuszczalne objęciem jej zakresem tych tablic lub urządzeń reklamowych.
Oznacza to, że nie jest możliwe nałożenie na te podmioty na podstawie art. 37d ust. 1 i 4 u.p.z.p. kary pieniężnej oraz obowiązku usunięcia tych tablic lub urządzeń reklamowych (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 2133/23, orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dla oceny legalności nałożenia na skarżącego sankcji pieniężnej na podstawie art. 37d u.p.z.p. fundamentalne znaczenie miało zatem to czy umieszczenie urządzenia reklamowego nastąpiło na podstawie zgody budowlanej wydanej przed datą wejścia w życie uchwały krajobrazowej Nysy. Ustalenie powyższej okoliczności jest bowiem niezbędne z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r., stanowiącego wskazaną przez skarżącego podstawę wznowienia postępowania. W ocenie Sądu - wbrew zarzutom skargi - organy dokonały w tym zakresie pełnej oceny, nie naruszając przy tym zasad ogólnych postępowania administracyjnego i innych przepisów dotyczących prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Na podstawie materiału dokumentacyjnego sprawy organy słusznie uznały, że skarżący zamontował sporne urządzenie reklamowe bez uzyskania wymaganych pozwoleń lub zgód. Tym samym w sprawie nie zaktualizowała się przesłanka, o jakiej mowa w art. 145a § 1 K.p.a.
W niniejszej sprawie nie było podstaw faktycznych do negowania treści ustaleń i ocen dokonanych przez organy, że urządzenie reklamowe zostało zamontowane nielegalnie. Z treści pisma Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w Nysie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. [...], jednoznacznie bowiem wynika, że nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne dotyczące wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nie zgłaszano zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych dotyczących przedmiotowego urządzenia reklamowego.
Skarżący nie przedstawił natomiast dowodów przeciwnych, pomimo wielokrotnych wezwań organu do przedłożenia dokumentów potwierdzających legalność zamontowania urządzenia. Przy czym podkreślenia wymaga, że z przepisu art. 77 § 1 K.p.a. nie wynika, że na organ został przerzucony cały ciężar dowodowy w sprawie. Organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony. Z wyżej wskazano przepisu nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji obowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia.
Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach.
W konsekwencji powyższego w zakresie merytorycznego sposobu załatwienia sprawy prawidłowo Kolegium utrzymało w mocy wydaną, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzję organu pierwszej instancji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 28 sierpnia 2019 r. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił istnienie podstawy do odmowy uchylenia ostatecznej decyzji przez pryzmat zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania. Natomiast, w ocenie Sądu, lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji i nierozważenie dokładnie wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę, jakkolwiek świadczy o naruszeniu ustalonej w art. 11 K.p.a. zasady przekonywania oraz o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a. ustalającego wymogi dla uzasadnienia, w niniejszej sprawie nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy i prowadzić do uchylenia decyzji. Istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne ustalone bowiem zostały prawidłowo, a samo rozstrzygnięcie utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją znajduje umocowanie w przepisach prawa. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.
Reasumując, skonstatować należy, że powołana w postanowieniu o wznowieniu postępowania podstawa wznowienia określona w art. 145a § 1 5 K.p.a. nie wystąpiła, co uprawniało organy do wydania na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 28 sierpnia 2019 r.
W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 P.p.s.a.