Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Ke 381/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę L. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległości w podatku od towarów i usług.
Pismem z dnia 29 stycznia 2010r. skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika celem sporządzenia skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. Skarżący nie dopełnił tego wymagania, w związku z tym za pismem z dnia 19 lutego 2010r. Sąd przesłał skarżącemu urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżący w zakreślonym w wezwaniu terminie złożył wniosek na urzędowym formularzu PPF wnosząc o ustanowienie radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadcza, iż nie posiada środków finansowych na opłacenie kosztów sporządzenia skargi kasacyjnej.
Ponadto oświadcza, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z synem w wieku niespełna 11lat i ich jedynym dochodem są alimenty uzyskiwane przez syna w wysokości 600zł miesięcznie.
Według oświadczenia skarżący i jego syn nie posiadają majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych.
W myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna stosownie do postanowień przepisu art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, albo doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych.
Stosownie do przepisu art. 245 § 3 w/w ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje między innymi ustanowienie radcy prawnego i zgodnie z postanowieniami przepisu art. 246 § 2 pkt 2 przysługuje osobie prawnej, a także jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, która wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Analiza złożonego przez L. M. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie. Uwzględniając wniosek wzięto pod uwagę sytuację finansową skarżącego, przede wszystkim wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów i należało stwierdzić, że wykazał należycie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wobec powyższego uznano, że wniosek o ustanowienie radcy prawnego jest zasadny i działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.