Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 16 lipca 2010r. sygn. akt I SA/Ke 119/10 na wniosek pełnomocnika z urzędu doradcy podatkowego w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...]. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego przyznał od Skarbu Państwa na rzecz doradcy podatkowego P. Z. kwotę 120zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Na skutek wniesionego od tego postanowienia przez doradcę podatkowego P. Z. zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 września 2010r. sygn. akt I FZ 410/10 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach.
W motywach uzasadnienia postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zasady przyznawania wynagrodzenia doradcom podatkowym reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075) powoływane dalej jako "rozporządzenie". W przedmiotowym rozporządzeniu brak jest regulacji dotyczącej podwyższenia wynagrodzenia o podatek VAT, niemniej jednak doradca podatkowy zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. zwaną dalej u.p.t.u.) posiada status podatnika podatku od towarów i usług, ponieważ świadczenie z urzędu usługi w postępowaniu sądowym, stanowi działalność gospodarczą w ujęciu art. 15 ust. 2 u.p.t.u.
Natomiast jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny przepisy powszechnie obowiązujące powinny być interpretowane zgodnie z zasadami konstytucyjnymi. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro nie ma podstaw do pogarszania sytuacji doradców podatkowych, a ograniczenia mogą być nakładane jedynie ustawą, a nie wynikać z rozporządzenia, to zasada równego traktowania wymaga, aby wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną z urzędu przez wszystkich pełnomocników profesjonalnych było kształtowane na tych samych zasadach.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. zwaną dalej p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Pełnomocnik skarżącej, będący doradcą podatkowym ustanowiony w sprawie z urzędu sporządził, doręczył stronie skarżącej oraz przedłożył Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 3 ust. 2 rozporządzenia, w opinii tej zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu w kwocie 120zł tytułem wynagrodzenia oraz podatku VAT wg stawki 22% od tego wynagrodzenia wraz z oświadczeniem, że wyżej wymienione koszty w całości nie zostały opłacone.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie w kwocie 120zł, powiększone o należny podatek VAT, na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a., w związku z § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, postanowił jak w sentencji