Uzasadnienie
Wyrokiem dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Go 1067/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji.
Wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący zwrócił się do Sądu o sprostowanie i uzupełnienie uzasadnienia powyższego wyroku. Wskazał, że na stronie 1 w wierszu 10 uzasadnienia Sądu jest "Decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok w kwocie 531,20 zł" a winno być "w kwocie 344,40 zł". Ponadto, na stronie 3 uzasadnienia wyroku wpisano "[...] maja 2012 r. do Izby Skarbowej wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Go 331/10 wraz z aktami. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] przekazał akta organowi I instancji", kiedy z materiału dowodowego wynika, że prawomocny wyrok WSA wraz z aktami wpłynął do siedziby Izby Skarbowej w dniu [...] maja 2012 r., a akta te przekazano organowi I instancji w dniu [...] maja 2012 r. Powyższe wyjaśnione już zostało przez Dyrektora Izby Skarbowej na stronie 9 odpowiedzi na skargę.
Dodał także, że na stronie 9 uzasadnienia wyroku Sąd zawarł stwierdzenie "Wniosek skarżącego został pierwotnie rozstrzygnięty postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego (postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r.)", jednakże postanowienie to zostało wydane przez organ z urzędu a nie na jego wniosek.
Nadto skarżący podniósł, że na stronie 10 uzasadnienia jest stwierdzenie "Organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję", a tymczasem organ odwoławczy uchylił zaskarżone postanowienie.
Kończąc podniósł, że Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r. nie wskazał na naruszenie przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisu art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z przekroczonym terminem wydania przez organ odwoławczy postanowienia z dnia [...] października 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zw. dalej "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może nastąpić również na żądanie strony, co wynika z treści art. 159 P.p.s.a.
Stosownie zaś do brzmienia art. 157 § 1 cyt. ustawy, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że można uzupełnić jedynie sentencję wyroku a nie jego uzasadnienie. W szczególności nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia wyroku, poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenia w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Dodać przy tym należy, że uzasadnienie wyroku podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego.
W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. zwrócił się do Sądu o sprostowanie i uzupełnienie uzasadnienia wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r. podkreślając, że wniosek ten nie dotyczy sentencji orzeczenia, tylko jego uzasadnienia, o elementy w nim wskazane.
W ocenie Sądu, w świetle powyższego, przyjąć należy, że wniosek jest wnioskiem o sprostowanie uzasadnienia wyroku poprzez zmianę pewnych określeń, zwrotów zawartych przez Sąd w uzasadnieniu wyroku, na takie, które w jego ocenie będą bardziej trafne. Jak już bowiem wskazano wyżej, przepis art. 157 § 1 P.p.s.a. nie dopuszcza możliwości uzupełnienia uzasadnienia wyroku.
Rozpoznając wniosek z dnia [...] lutego 2013 r., zgodzić się zatem należy ze skarżącym, że w treści uzasadnienia wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r. na stronie 1 w wierszu 12 omyłkowo wpisano "w kwocie 531,20 zł" zamiast "w kwocie 344,40 zł", na stronie 3 w wierszu 4 omyłkowo wpisano "[...] maja 2012 r. do Izby Skarbowej" zamiast "[...] maja 2012 r. do Izby Skarbowej", na stronie 3 w wierszu 7 omyłkowo użyto zwrotu "Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia [...] maja 2012 r." zamiast "Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia [...] maja 2012 r.", zaś na stronie 10 w wierszu 13 omyłkowo użyto zwrotu "Organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję" zamiast "Organ odwoławczy uchylając zaskarżone postanowienie". Bez wątpienia, omyłki te mają charakter oczywistej omyłki pisarskiej wymagającej sprostowania, a poprawność tych zmian znajduje swe uzasadnienie zarówno w aktach sądowych, jak i administracyjnych.
Odnosząc się zaś do pozostałych żądań skarżącego zawartych w rozpoznawanym wniosku dot. sprostowania uzasadnienia wyroku tj. w zakresie ustaleń czy sprostowanie decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. poprzez wykreślenie jej fragmentu doszło z urzędu, czy na wniosek skarżącego (postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r.), a także poprzez odniesienie się do zarzutu naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, Sąd stwierdza, że żądania te wykraczają poza wyznaczone w art. 156 § 1 P.p.s.a. granice sprostowania orzeczenia.
Przypomnieć bowiem należy, że sprostowanie wyroku bądź jego uzasadnienia możliwe jest jedynie wówczas, gdy występują w nim drobne niedokładności, omyłki pisarskie lub rachunkowe. Tymczasem żądane przez skarżącego zmiany w ww. zakresie ingerują w merytoryczną treść wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim orzeczenia i jako takie są niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd, na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.