Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżącego A. B. o wyłączenie sędziego [...] od orzekania w sprawie. Postanowienie to wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 stycznia 2010 r. Termin do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie upłynął bezskutecznie z dniem 28 stycznia 2010 r.
W piśmie z dnia 18 lutego 2010 r. (data nadania na poczcie) skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyżej opisane postanowienie. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia nastąpiło z powodu choroby skarżącego – prostata i choroba serca. Skarżący powołał się na "dowód w załączeniu", jednakże takiego dowodu do pisma de facto nie załączył.
Jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu skarżący wniósł zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 11 stycznia 2010 r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uchybiony termin można przywrócić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek taki zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokona czynności, dla której określony był termin, we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego.
Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane przesłanki były spełnione łącznie, w przeciwnym razie następuje odmowa przywrócenia terminu, bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzucenie.
Przywrócenie terminu następuje jedynie, gdy strona uprawdopodobni, że nie dokonała czynności bez własnej winy. Natomiast zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem, o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 roku, V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059, wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 roku, II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340).
W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyr. NSA z dnia 4 czerwca 2002 roku, II SA/Ka 1977/00, niepublikowany).
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie można uznać, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 11 stycznia 2010 r., a tym samym dochowanie należytej staranności. Skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazał chorobę serca i prostaty. Przy tym pomimo powołania się w treści wniosku na bliżej nieokreślony dowód, skarżący żadnego dowodu stwierdzającego jego chorobę nie przedłożył. Tak ogólnikowe określenie przyczyny uchybienia terminu nie spełnia warunków uprawdopodobnienia braku winy. Nie wiadomo, czy skarżący naprawdę choruje, jeśli tak, to na co, czy choroba ta trwała w czasie biegu terminu do wniesienia zażalenia i czy jej przebieg uniemożliwił skarżącemu dotrzymanie terminu.
Skarżący zatem nie tylko nie uprawdopodobnił, że faktycznie był chory w czasie biegu terminu do wniesienia zażalenia, ale nie uprawdopodobnił także, że taka ewentualna choroba uniemożliwiłaby mu wniesienie tegoż zażalenia.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.