Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 8 września 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 512/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 maja 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: SKO), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 z późn. zm.) – dalej: O.p.; w zw. z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. 2024 r. poz. 1151) – dalej u.p.g.k.; art. 1a, ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1, ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. 2025 r. poz. 707 z późn. zm.) – dalej: u.p.o.l., po rozpoznaniu odwołania I. i C. P. (dalej: podatnicy lub Skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta Gdyni (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 22 kwietnia 2025 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2025 rok w wysokości 34.638,00 złotych, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z 22 kwietnia 2025 r. organ pierwszej instancji określił skarżącym podatek od nieruchomości za 2025 rok w wysokości 34.638,00 złotych.

W odwołaniu od decyzji skarżący wskazali, iż błędnie przyjęto, że części wspólne budynku mieszkalnego związane z lokalem użytkowym opodatkowane są według stawki właściwej dla lokalu użytkowego. Części wspólne budynku mają ściśle mieszkalny charakter i nie pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, służą wyłącznie celom mieszkalnym, tym samym powinny zostać opodatkowane jak od budynków mieszkalnych. Osoby korzystające z lokalu skarżących nie korzystają z korytarzy budynku, który jest zlokalizowany na parterze i posiada własne wejście od strony ulicy. Zdaniem skarżących, powinni płać podatek tyko od lokalu - 793 m2 i gruntu 179,69 m2.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w związku z wniesionym odwołaniem SKO powołując się na treść art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wskazało, że jak wynika z księgi wieczystej skarżący na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej są właścicielami: - lokalu niemieszkalnego nr [...] położonego [...] w G. o pow. użytkowej 793,50 m2 z którym związany jest udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowią grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali w wysokości 7484/100.000 części.

Skarżący nabyli przedmiotowy lokal niemieszkalny aktem notarialnym w dniu 27 kwietna 2023 r. w ramach prowadzonej przez I. P. działalności gospodarczej.

W akcie notarialnym wskazano, iż w/w lokal składa się z jednej izby i stanowi lokal handlowo - usługowy. W akcie oświadczono, iż właściciel lokalu niemieszkalnego jest także wyłącznie uprawniony do korzystania z 1 naziemnego miejsca postojowego i 5 podziemnych miejsc postojowych. Z aktu notarialnego wynikało, iż 3 miejsca postojowe były przedmiotem umowy najmu z podmiotem trzecim (Spółka).

Strony oświadczyły, iż czynność objęta aktem podlegała podatkowi VAT.

Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów budynek, w którym znajduje się lokal skarżących posadowiony jest na działce o rodzaju użytku B: o pow. 2401 m2.

Organ ustalił powierzchnię części wspólnych przedmiotowego budynku na podstawie danych przesłanych przez administratora nieruchomości, która wynosi dla ww. budynku - 2912,58 m2 w tym hala garażowa.

Zgodnie z danymi z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP skarżąca I. P. prowadzi działalność gospodarczą pod formą Firma Handlowa I.P. Skarżąca ma 21 stałych miejsc wykonywania działalności gospodarczej. Jednym z tych miejsc jest przedmiotowy lokal niemieszkalny.

Wskazano, że w aktach znajdują się dokumenty dotyczące procesu budowlanego. Z decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę 30 czerwca 2008 roku (następnie częściowo zmienionej decyzją z 5 stycznia 2029 r.) wynika, iż w/w budynek stanowi budynek mieszkalno-usługowy. Ze zdjęć nieruchomości oraz informacji samego dewelopera znajdujących się na stronie internetowej wynika, iż ww. budynek oznaczony jako Inwestycja "T" składa się z 11 pięter, powierzchnie usługowe i biurowe zajmują piętra od pierwszego do trzeciego, natomiast mieszkania znajdują się od 4 pietra wzwyż.

W aktach znajdują się wydruki ze strony trojmiasto.pl dotyczące oferty wynajmu powierzchni biurowej w w/w budynku określanym jako biurowiec. Także obecnie na stronie [...] znajduje się oferta biur znajdujących się w w/w budynku i przeznaczonych do wynajmu. Na stronie w/w znajduje się informacja, iż "W obiekcie znajdują się atrakcyjne powierzchnie biurowe, handlowo - usługowe, apartamenty mieszkalne i hotelowe".

Zdaniem SKO z powyższego wynika, iż zarówno z dokumentacji budowlanej, danych z ewidencji gruntów jaki i stanu faktycznego wynika, iż nieprawidłowe jest stanowisko skarżących, iż tylko ich jeden lokal jest lokalem usługowym, a reszta to lokale mieszkalne. Niniejszy budynek jest biurowcem, a jedynie część to lokale mieszkalne. Lokal skarżących stanowi niemieszkalny lokal handlowo-usługowy.

W dniu 2 kwietnia 2025 r. skarżący złożyli informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, iż są właścicielami gruntu związanego z działalnością gospodarczą o pow. 179,69 m2 oraz budynku związanego z działalnością gospodarczą o pow. 793,50 m2.

Następnie 17 kwietnia 2025 r. złożono informację, w której wskazano, iż pow. gruntu związanego z działalnością gospodarczą to 179,69 m2, budynku związanego z działalnością gospodarcza to 1011,48 m2 (kondygnacja o wys., powyżej 2,2 m2).

SKO stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie wskazanych powyżej dokumentów oraz w/w informacji złożonej przez podatników 17 kwietnia 2025 r.

W ocenie SKO, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił powierzchnię udziału w gruncie przypadającą skarżącym z tytułu własności lokalu: 179,69 m2 zgodnie z wyliczeniem: 2401 m2 x 7484/100000 udział w częściach wspólnych = 179,69 m2.

Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił powierzchnię udziału w częściach wspólnych budynku przypadającą skarżącym z tytułu własności lokalu: - 217,98 m2 zgodnie z wyliczeniem: 2912,58 m2 x 7484/100000 udział w częściach wspólnych = 217,98 m2, stąd powierzchnia lokalu niemieszkalnego wraz z udziałem w częściach wspólnych wynosi 1011,48 m2.

Zgodnie z uchwałą Rady Miasta Gdyni w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Gdyni nr X/215/24 z dnia 30 października 2024 r. dla gruntów roczne stawki podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków wynoszą 1,38 zł od 1 m2 powierzchni (§ 1 ust. 1 lit. a) uchwały). Powyższa uchwała stanowi natomiast, iż roczne stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 34 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§ 1 ust. 2 lit. b) uchwały).

W niniejszej sprawie skarżący są właścicielami lokalu niemieszkalnego, które nabyli w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Lokal ten stanowi jedno pomieszczenie o charakterze handlowo-usługowy. Przedmiotowy lokal stanowi jedno z miejsc prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżących. Powyższego nie kwestionują także skarżący.

Zdaniem SKO organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił stawkę podatków od udziału gruncie lokalu niemieszkalnego skarżących. Niniejszy udział jest związany z własnością lokalu niemieszkalnego skarżących i pozwala na prawidłowe korzystanie z części wspólnych gruntu w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w lokalu.

Wskazana uchwała Rady Miasta Gdyni w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Gdyni ustala stawki podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 1,38 zł od 1 m2 powierzchni bez względu na sposób zakwalifikowania gruntu w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie SKO, także udział w częściach wspólnych budynku jest związany z własnością lokalu niemieszkalnego i pozwala na korzystanie z lokalu niemieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Także jak wynika z aktu notarialnego miejsca postojowe, które nie stanowią odrębnej nieruchomości, a do których korzystania wyłącznie uprawnieni są właściciele także stanowiły przedmiot najmu innej Spółki. Jak wynika z aktu notarialnego z 26 maja 2025 r. w/w miejsca postojowe (prawo do wyłącznego korzystania) stanowią także przedmiot obrotu pomiędzy skarżącymi, a innymi Spółkami w ramach prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej.

SKO wskazuje, iż zmiana sposobu korzystania nie wpływa na wysokość posiadanych przez skarżących udziałów w części wspólnej nieruchomości jak i w gruncie. Części wspólne budynku są niezbędne w celu prawidłowego korzystania z lokalu niemieszkalnego.

W związku z powyższym, zdaniem SKO, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stawkę podatku skarżącym od lokalu niemieszkalnego i związanego z nim udziału w częściach wspólnych.

W ocenie SKO, w niniejszej sprawie występuje zarówno zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej jak i funkcjonalne związanie części wspólnych budynku mieszkalno- usługowego z prowadzoną w roku objętym postępowaniem podatkowym przez skarżących z działalnością gospodarczą.

W związku z tym powołując się także na wyrok w sprawie I SA/Gd 306/25 SKO uznało, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżono w części decyzję SKO z dnia 8 maja 2026 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 22 kwietnia 2025 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. tj. w zakresie, w jakim decyzja utrzymuje w mocy ustalenie podatku od powierzchni 217,98 m2 w części wspólnych budynku przypadającej na skarżących i opodatkowanej stawką właściwą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 7.412,00 zł i odpowiada podatkowi naliczonemu od spornej powierzchni 217,98 m2 przy uwzględnieniu rocznej stawki 34 zł za 1 m2, tj. kwocie 7.411,32 zł, zaokrąglonej do 7.412,00 zł.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez niewyjaśnienie w sposób dokładny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez nieustalenie, jakie konkretne części budynku składają się na powierzchnię 2912,58 m2 części wspólnych, jaka część tej powierzchni przypada na halę garażową, korytarze, przedsionki, toalety, pomieszczenia techniczne, magazyn, śmietnik, rozdzielnię, transformator i inne powierzchnie eksploatacyjne oraz czy którakolwiek z tych powierzchni pozostaje w rzeczywistym, pośrednim albo potencjalnym związku z działalnością gospodarczą prowadzoną w lokalu nr [...];
3. 2. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez poprzestanie na arytmetycznym przemnożeniu łącznej powierzchni części wspólnych budynku przez udział skarżących w nieruchomości wspólnej, bez przeprowadzenia ustaleń dotyczących funkcji poszczególnych części wspólnych, układu komunikacyjnego lokalu nr [...], dostępu tego lokalu do części wspólnych oraz rzeczywistego albo potencjalnego wykorzystania tych części w działalności gospodarczej;
4. 3. art. 191 O.p. przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na wyprowadzeniu z faktu własności lokalu niemieszkalnego nr [...] oraz związanego z nim udziału w nieruchomości wspólnej wniosku, że cała powierzchnia 217,98 m2 części wspólnych pozostaje związana z działalnością gospodarczą, mimo że taki wniosek nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie;
5. 4. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez niewyjaśnienie okoliczności podniesionych przez skarżących w odwołaniu, w szczególności twierdzeń, że lokal nr [...] stanowi wyodrębnioną funkcjonalnie całość, ma niezależne wejście od ulicy, a osoby korzystające z lokalu nie mają dostępu do korytarzy, klatek schodowych, wind, holu i innych wewnętrznych części wspólnych budynku;
6. 5. art. 122 i art. 187 § 1 O.p. przez niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia układu funkcjonalnego lokalu nr [...], w szczególności przez zaniechanie przeprowadzenia oględzin lokalu, wejść do lokalu, podwórka, miejsc postojowych, hali garażowej oraz wewnętrznej komunikacji budynku, mimo że okoliczności te miały istotne znaczenie dla oceny, czy całość części wspólnych może zostać uznana za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej;
7. 6. art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezebranie dokumentów i informacji koniecznych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności dokumentacji technicznej budynku, rzutu parteru i inwentaryzacji części wspólnych, mimo że dokumenty te mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy;
8. 7. art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom prawa, ponieważ organ nie wyjaśnił, dlaczego całość powierzchni 217,98 m2 części wspólnych przypadająca na skarżących została uznana za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie wskazał, które konkretnie części wspólne i w jaki sposób służą działalności prowadzonej w lokalu nr [...], ani nie odniósł się należycie do zarzutów dotyczących niezależnego wejścia do lokalu i braku korzystania z wewnętrznych części wspólnych budynku;
9. 8. art. 121 § 1 O.p. przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, polegające na wywodzeniu dla skarżących negatywnych skutków z korekty informacji IN-1 złożonej po telefonicznym wezwaniu organu, mimo że korekta ta dotyczyła wykazania powierzchni części wspólnych według udziału i nie stanowiła uznania, że cała ta powierzchnia powinna być opodatkowana najwyższą stawką właściwą dla działalności gospodarczej;
10. 9. art. 124 O.p. przez niewyjaśnienie skarżącym przesłanek, którymi organ kierował się przy przyjęciu, że cała powierzchnia części wspólnych powinna zostać opodatkowana według stawki działalności gospodarczej, pomimo że skarżący już na etapie odwołania wskazywali na odmienny charakter i funkcję części wspólnych oraz brak ich związku z lokalem nr [...];
11. 10. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w zaskarżonej części, mimo że została ona wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego i procesowego;
12. 11. art. 233 § 2 O.p. przez jego niezastosowanie, mimo że zakres koniecznych ustaleń dotyczących składu części wspólnych, układu komunikacyjnego lokalu nr [...], dostępu do hali garażowej, korytarzy, klatek schodowych, wind, holu i innych części wspólnych, a także znaczenia najmu konkretnych miejsc postojowych osobie trzeciej, uzasadniał uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
13. II. naruszenie prawa materialnego, tj.:
14. 1. art. 1 a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 2a pkt 1, art. 3 ust. 5 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że ustalenie udziału skarżących w nieruchomości wspólnej automatycznie przesądza o związaniu całej przypadającej na nich powierzchni części wspólnych budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy art. 3 ust. 5 u.p.o.l. określa zakres obowiązku podatkowego od nieruchomości wspólnej, a nie właściwą stawkę podatku;
15. 2. art. 3 ust. 5 u.p.o.l. przez jego błędne zastosowanie jako przepisu przesądzającego nie tylko o proporcji, w jakiej skarżący uczestniczą w opodatkowaniu części wspólnych budynku, lecz również o gospodarczym charakterze całej tej powierzchni, mimo że przepis ten nie reguluje kwalifikacji części wspólnych jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej;
16. 3. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie do całej powierzchni 217,98 m2 części wspólnych przypadającej na skarżących, mimo że organ nie ustalił, które konkretne części wspólne budynku pozostają w rzeczywistym, pośrednim albo potencjalnym związku z działalnością gospodarczą prowadzoną w lokalu nr [...];
17. 4. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sam fakt związania lokalu nr [...] z działalnością gospodarczą skarżących uzasadnia automatyczne rozciągnięcie tej kwalifikacji na wszystkie części wspólne budynku, w tym halę garażową, korytarze, przedsionki, toalety, pomieszczenia techniczne, magazyn, śmietnik i inne powierzchnie techniczno-eksploatacyjne, bez zbadania ich funkcji oraz dostępności dla lokalu nr [...];
18. 5. art. 1a ust. 2a pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b u.p.o.l. polegające na pominięciu, że od 1 stycznia 2025 r. za część mieszkalną budynku mieszkalnego uznaje się także pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdów w budynku, a zatem organ powinien był odrębnie ocenić halę garażową, a nie automatycznie kwalifikować odpowiadającą jej część powierzchni najwyższą stawką podatku;
19. 6. art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. przez błędne utożsamienie ustalenia powierzchni użytkowej przypadającej na skarżących według udziału w nieruchomości wspólnej z możliwością opodatkowania tej powierzchni najwyższą stawką podatku, podczas gdy ustalenie podstawy opodatkowania nie zwalnia organu z obowiązku odrębnej kwalifikacji stawkowej poszczególnych części budynku;
20. 7. art. 6 ust. 3 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie, polegające na pominięcie znaczenia zdarzeń z 26 maja 2025 r., w wyniku których skarżący utracili tytuł prawny do korzystania z miejsc postojowych, nie wynajmowali ich, nie posiadali dostępu do hali garażowej, a lokal [...] nie był skomunikowany z hala garażową ani klatką schodową, co powinno zostać rozważone przez organ co najmniej od dnia 1 czerwca 20025 r.
21. 8. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. w zw. z uchwałą Rady Miasta Gdyni w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta Gdyni przez zastosowanie stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej do spornej powierzchni 217,98 m2 części wspólnych budynku, doliczonej do powierzchni lokalu nr [...], mimo że organ nie wykazał materialnoprawnych przesłanek zastosowania tej stawki do całej powierzchni części wspólnych przypadającej na skarżących.

Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części oraz przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do niniejszej skargi, tj. inwentaryzacji części wspólnych budynku "T" oraz rzutu parteru tego budynku - na okoliczność składu i funkcji powierzchni części wspólnych budynku, udziału hali garażowej w powierzchni części wspólnych, samodzielnego układu komunikacyjnego lokalu nr [...], braku skomunikowania tego lokalu z wewnętrznymi częściami wspólnymi budynku oraz braku podstaw do automatycznego przypisania całej powierzchni 217,98 m2 części wspólnych do działalności gospodarczej prowadzonej w lokalu nr [...] - dokumenty wskazane w pkt 5 nie mają na celu zastąpienia postępowania dowodowego, które powinno zostać przeprowadzone przez organy podatkowe.

Ich znaczenie polega na wykazaniu, że organy podatkowe nie zgromadziły i nie oceniły materiału koniecznego do prawidłowego zastosowania stawki przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej do całej powierzchni 217,98 m2 części wspólnych przypadającej na skarżących. Dokumenty te potwierdzają, że ustalenia organów były niepełne, a naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie stawianych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organ prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy potwierdzający przesłanki opodatkowania wszystkich nieruchomości nabytych przez skarżących aktem notarialnym z dnia 27 kwietnia 2023 r. Organ zasadnie uwzględnił nabycie nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej skarżącej i jej status jako czynnego podatnika VAT oraz wskazanie w treści umowy sprzedaży, że właściciele lokalu niemieszkalnego w ramach udziału w częściach wspólnych są wyłącznie uprawnieni do korzystania z jednego naziemnego i pięciu podziemnych miejsc postojowych. W sprawie został wykazany związek miejsc postojowych z lokalem niemieszkalnym, którego wykorzystanie w prowadzonej działalności gospodarczej, skutkujące opodatkowaniem stawką przewidzianą przedmiotowo dla budynków lub ich części oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest przez stronę kwestionowane.

Z treści skargi wynika, że przedmiotem skargi jest decyzja w części dotyczącej podatku od 217,98 m2 części wspólnych budynku przypadających na skarżących. Twierdzenie skarżących, że opodatkowanie stawką podwyższoną wymaga ustalenia, jakie konkretnie części budynku składają się na łączną powierzchnię 2912,58 m2 części wspólnych poprzez wyodrębnienie klatek schodowych, szybów dźwigowych, hali garażowej, korytarzy, przedsionków, toalet, pomieszczeń technicznych i innych powierzchni eksploatacyjnych nie jest uzasadnione. W ocenie Sądu przyjęta przez stronę forma nabycia nieruchomości wraz z udziałem w częściach wspólnych uzasadnia stwierdzenie istnienia związku z prowadzeniem działalności gospodarczej zarówno lokalu niemieszkalnego, jak i przypisanego właścicielom udziału w częściach wspólnych. Udział w częściach wspólnych jest pochodną nabycia lokalu niemieszkalnego. Korzystanie z lokalu handlowo – usługowego jest warunkowane posiadaniem udziałów w częściach wspólnych nieruchomości.

W informacji o nieruchomościach z dnia 2 kwietnia 2025r. skarżący pominęli część stanowiącą różnicę pomiędzy deklarowaną powierzchnią związaną z działalnością gospodarczą a powierzchnia uwzgledniającą również części wspólne. W kolejnej informacji skarżący prawidłowo wskazali łączną powierzchnię, obejmującą również sporną powierzchnię udziału w częściach wspólnych wynoszącą 217,98 m2.

Wbrew zarzutom skarżących części wspólne podlegają opodatkowaniu na zasadach ustalonych wobec nieruchomości, do korzystania z której są niezbędne. Udział w części wspólnej nieruchomości pozostawiony na zasadach wyłączności do korzystania przez właściciela lokalu niemieszkalnego nie jest wyłączony z opodatkowania niezależnie od ewentualnego zaniechania z korzystania. Części wspólne budynku, co zasadnie wskazał organ, są niezbędne do prawidłowego korzystania z wszystkich lokali. Części wspólne o charakterze technicznym stanowią rodzaj infrastruktury budowlanej potwierdzonej w ustalonym przez organ procesie realizacji projektu budowlanego. Możliwość wyłącznego korzystania z miejsc parkingowych, z których część stanowi przedmiot umów zawartych z innym podmiotem gospodarczym, pozostaje w związku z prowadzoną przez skarżących działalnością gospodarczą.

Z tych przyczyn nie są zasadne zarzuty nieprzeprowadzenia oględzin i odstąpienie od ustalenia powierzchni pomieszczeń części wspólnych. Udział skarżących dotyczy części wspólnych jako całości funkcjonalnej umożliwiającej korzystanie z lokalu stanowiącego ich wyłączną własność. Lokal położony w budynku nie może być postrzegany jako samodzielny, skoro jego nabycie jest związane z nabyciem udziału w częściach wspólnych.

W skardze strona skarżąca zarzuca, że postępowanie dowodowe było prowadzone w sposób niewłaściwy, nie zgromadzono bowiem całego istotnego materiału dowodowego. Strona stwierdza, że nie składała w toku postępowania inwentaryzacji części wspólnych i rzutu parteru potwierdzającego istnienie samodzielnego układu komunikacyjnego lokalu niemieszkalnego będącego własnością skarżących, gdyż obowiązek gromadzenia dowodów spoczywa na organie. W ocenie Sądu nie został naruszony przepis art. 122, art. 187§ 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. Argumentacja strony dotycząca obowiązujących zasad opodatkowania nieruchomości wywodzona z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w spawie sygn. akt SK 39/19 nie uwzględnia, że w niniejszej sprawie spór dotyczy opodatkowania udziału w częściach wspólnych budynku nabytych wraz z nabyciem lokalu niemieszkalnego przez przedsiębiorcę, w ramach prowadzonej przez niego działalności.

Odnosząc się do argumentacji, iż lokal skarżących, który został opodatkowany co do zasady nie korzysta w ogóle z części wspólnej wskazać należy, iż sposób korzystania z nieruchomości wspólnej należy do wyłącznej decyzji ich współwłaścicieli. Udział w nieruchomości wspólnej jest prawem związanym z własnością lokalu i dzieli jego los prawny, gdyż nie ma możliwości posiadania udziału w nieruchomości wspólnej bez posiadania własności lokalu. Ponadto, jeżeli nawet nie korzystają, z części wspólnej, oznacza to że korzystanie z tej części nadal im przysługuje, sami zaś skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby takiego dostępu w ogóle nie mili, zostali go całkowicie pozbawieni, bądź w zupełności z nich w ogóle nie korzystali. Dostęp zaś osobnym wejściem do lokalu od strony ulicy, nie pozbawia skarżących możliwości korzystania także z części wspólnej nieruchomości.

Zatem, podnoszone przez stronę zarzuty w powyższej materii również należało uznać za nieuzasadnione.

Organ zasadnie uwzględnił korektę informacji złożonej przez skarżących, albowiem dane podatne w informacji znalazły potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Podmiot będący właścicielem lokalu niemieszkalnego i współwłaścicielem udziału w nieruchomościach wspólnych nie wykazał, aby istniały podstawy do opodatkowania części wspólnych budynku, służących korzystaniu z nieruchomości, według stawek innych niż opodatkowanie lokalu, z którym są związane. Dysponowanie przez skarżących udziałem w części wspólnej jako przedmiotem najmu w prowadzonej działalności potwierdza prawidłowość stanowiska prawnego organu. Oczywista niejednorodność części wspólnych nie zmienia ich zasadniczego związku z lokalami, do których jest przypisany udział w częściach wspólnych. Wskazany przepis art. 1a ust. 2c u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2025r. został przez organ uwzględniony poprzez wskazanie wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej.

Zakup miejsc postojowych przez przedsiębiorcę do użytku własnego, a w części przekraczającej tę potrzebę na cele wynajmu w ramach prowadzonej działalności uzasadnia stwierdzenie zaistnienia przesłanki opodatkowania według przyjętej w decyzji stawki podatku. W złożonym w dniu 5 maja 2025 r. odwołaniu skarżący nie kwestionowali swojego statusu jako podatników podatku od nieruchomości, której byli właścicielami w oznaczonej części wspólnej. W decyzji organu pierwszej instancji zostało zawarte pouczenie o możliwości zawiadamiania tego organu o zmianach stanu nieruchomości wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego. Zaskarżona decyzja została wydana przed złożeniem przez stronę w dniu 29 maja 2025r. nowych dokumentów – aktów notarialnych z dnia 26 maja 2025r. wraz ze zmienioną w dniu 28 maja 2025r. informacją w przedmiocie podatku od nieruchomości. Z treści aktów notarialnych z dnia 26 maja 2025r. wynika, że przedmiotem obrotu było prawo korzystania, czemu odpowiada treść obowiązku złożenia przez notariusza wniosków o zmianę wpisu w dziale trzecim księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości. Dokumenty zostały złożone przez stronę po wydaniu przez organ zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026r., poz. 143 ze zm.) orzekł jak w sentencji.