Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie skarżącego wniesione na postanowienie z dnia 11 marca 2015 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia.
Powyższe postanowienie z dnia 22 kwietnia 2015 r. doręczone zostało pełnomocnikowi strony w dniu 4 maja 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki k. 204).
Pismem z dnia 11 maja 2015 r. nadanym drogą elektroniczną strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Pismo to zostało wydrukowane i dołączone do akt w dniu 12 maja 205 r.
Zarządzeniem z dnia 13 maja 2015 r. zobowiązano stronę do usunięcia braku formalnego zażalenia oraz nadesłanie podpisanego odpisu zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Zarządzenie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 1 czerwca 2005 r., a w dniu 6 czerwca 2015 r. braki formalne zażalenia zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zażalenie wniesione na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. należało odrzucić z uwagi na wniesienie tego środka odwoławczego po upływie ustawowego terminu.
Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 4 maja 2015 r., tym samym ustawowy termin do wniesienia zażalenia upływał z dniem 11 maja 2015 r. W tym dniu strona nadała drogą elektroniczną zażalenie na powyższe postanowienie, opatrując je podpisem elektronicznym o godzinie 18:46:56.
Z uwagi na elektroniczną formę wniesienia zażalenia należy wyjaśnić, że zasady wnoszenia pism procesowych do sądu administracyjnego regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", a nie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". W wymienionym Kodeksie przewidziano możliwość wniesienia pisma drogą elektroniczną (art. 61 § 3a k.p.a), jednakże podobne regulacje nie obowiązują w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stanowisko to znajduje oparcie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r. sygn. I OPS 10/13 (dostępnej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w której Sąd ten stwierdził, że w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym - z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. – nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
W powołanej uchwale ponadto NSA przesądził, że w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że pismo procesowe sporządzone w formie elektronicznej, opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym spełnia warunek formalny pisma procesowego, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Podkreślił także, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że pismo takie - po jego wydrukowaniu - jest dotknięte brakiem formalnym, który może być uzupełniony przez autora pisma poprzez złożenie podpisu własnoręcznego na jego wydruku. Pismo procesowe złożone w postaci elektronicznej – w zakresie nieunormowanym szczególnymi przepisami - nie wywołuje skutków prawnych, które ustawa wiąże ze złożeniem pisma procesowego, przy czym nie chodzi o brak formalny pisma, lecz o jego pierwotny, nieusuwalny brak skuteczności spowodowany użyciem nieautoryzowanej techniki (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r., I KZP 39/08, OSNKW 2009, Nr 5, poz. 36, z dnia 15 lipca 2010 r., III SW 87/10, OSNP 2011, nr 3-4, poz. 53 oraz z dnia 25 października 2011 r., III SW 70/11, OSNP 2012, nr 11-12, poz. 144).
Najwcześniejszą datę, w której pismo nadane drogą elektroniczną może być uznane za wniesione do sądu, jest data jego wydrukowania. Wówczas dopiero pismo takie uzyskuje wymiar materialny, a więc przyjmuje cechy pisma tradycyjnego. Wykonany wydruk należy, jako pismo wpływające do sądu, oznakować pieczęcią (tzw. prezentatą) oraz podpisem pracownika przyjmującego pismo, ze wskazaniem sądu, daty i godziny wpływu oraz liczby załączników. Przeto miarodajny jest rzeczywisty czas wydrukowania, wtedy bowiem zapis elektroniczny uzyskuje swą zmaterializowaną - tradycyjną, papierową - formę (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r. sygn., III CZP 9/12).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy zauważyć, że zażalenie przesłane do Sądu drogą elektroniczną w godzinach wieczornych w dniu 11 maja 2015 r., zostało wydrukowane i dołączone do akt dnia następnego, tj. 12 maja 2015 r. Zgodnie z tym, co wyjaśniono wyżej, data wydrukowania tego pisma jest datą jego wniesienia do Sądu. Zażalenie to wniesione zatem zostało po upływie ustawowego terminu, który upłynął bezskutecznie w dniu 11 maja 2015 r.
Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. wniesienie zażalenia po upływie terminu skutkuje odrzuceniem zażalenia przez wojewódzki sąd administracyjny.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.