Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 sierpnia 2023 r. (data nadania) G.Ł., działający w imieniu własnym oraz małoletniej córki A.Ł. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 maja 2023 r. (sygn. akt […]) oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 14 listopada 2019 r. (sygn. akt […]) oddalającego skargę na postanowienie Ministra Zdrowia z 6 czerwca 2019 r. (znak:[…]). Orzeczenie to utrzymało w mocy postanowienie Wojewody P. z 9 stycznia 2019 r. (znak: […]) w przedmiocie oddalenia zarzutów złożonych do postępowania egzekucyjnego.
Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 8 grudnia 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 19 grudnia 2023 r.) wezwał skarżącego do złożenia pełnomocnictwa szczególnego uprawniającego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania skarżącego przed Trybunałem Konstytucyjnym zawierającego prawidłowe odniesienie do sprawy, w związku z którą złożona została skarga konstytucyjna; doręczenia odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć (wraz z uzasadnieniami) potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej (wraz z czterema kopiami) w szczególności postanowień Wojewody P. z 10 października 2018 r. o nałożeniu na skarżącego grzywny (znak: […]) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z 9 listopada 2018 r. (znak: […]), a także sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2023 r. (sygn. akt […]). Skarżący został także zobowiązany do udokumentowania daty doręczenia mu powyższego orzeczenia pod rygorem ujemnych skutków procesowych.
W terminie wskazanym w zarządzeniu skarżący nie usunął braków skargi.
Sędzia Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 7 marca 2024 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 14 marca 2024 r.) wezwał skarżącego do: 1) uzasadnienia zarzutu niezgodności zakwestionowanych w skardze art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239, ze zm.; dalej: ustawa o zwalczaniu chorób zakaźnych) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 753; dalej: rozporządzenie) z wyrażoną w art. 2 Konstytucji zasadą określoności przepisów prawa, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie; 2) wskazania, które konstytucyjne wolność lub prawo skarżącego wyrażone w art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone przez zakwestionowane w skardze przepisy ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych i rozporządzenia wskazanych w punkcie pierwszym niniejszego zarządzenia; 3) wskazania, które konstytucyjne wolność lub prawo skarżącego wyrażone w art. 47 w związku z art. 31 ust. 3, w związku z art. 87 Konstytucji i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone przez zakwestionowane w skardze art. 17 ust. 11 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych oraz § 5 rozporządzenia;
4) uzasadnienia zarzutu niezgodności zakwestionowanych w skardze przepisów z wolnościami lub prawami, o których mowa w pkt. 2 i 3 niniejszego zarządzenia, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie; 5) doręczenia pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2023 r. (sygn. akt […]), wraz z czterema kopiami, a także odpisów lub poświadczonych przez pełnomocnika skarżącego za zgodność z oryginałem kopii (wraz z czterema kopiami):
postanowienia Wojewody P. z 10 października 2018 r. o nałożeniu na skarżącego grzywny (znak: […]), postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z 9 listopada 2018 r. (znak: […]) oraz sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2023 r. (sygn. akt […] – w złożonej do akt kopii brak sentencji wyroku); 6) udokumentowania daty doręczenia skarżącemu powyższego orzeczenia. Jednocześnie skarżący został pouczony, że w wypadku nieusunięcia powyższych braków w wyznaczonym terminie, wydane zostanie postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W piśmie procesowym złożonym 21 marca 2024 r. (data nadania) skarżący odniósł się do zarządzenia. Do pisma dołączył tylko pełnomocnictwo szczególne, postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. oraz Wojewody P., a także zanonimizowany wydruk wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2023 r., pobrany z systemu Legalis.
Zakwestionowanym w skardze przepisom skarżący zarzucił naruszenie prawa do prywatności oraz prawa do decydowania o swoim życiu osobistym (art. 47 Konstytucji), a także naruszenie zasady dostatecznej określoności przepisów prawa (art. 2 Konstytucji).
Zdaniem skarżącego zaskarżone przez niego przepisy naruszają również art. 87 Konstytucji, który statuuje zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia licznych przesłanek wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanych w ustawie z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej:
u.o.t.p.TK). Weryfikacja tych przesłanek następuje na etapie wstępnego rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (art. 61 ust. 1 u.o.t.p.TK).
Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK jeżeli skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w ustawie, a usunięcie braków jest możliwe, wyznaczony sędzia Trybunału wydaje zarządzenie, w którym wzywa do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia.
Zarządzeniem z 7 marca 2024 r. sędzia Trybunału wezwał skarżącego do usunięcia stwierdzonych w toku wstępnej kontroli braków formalnych skargi, w tym także tych, których skarżący nie usunął na wezwanie Prezesa Trybunału zarządzeniem z 8 grudnia 2023 r. W treści zarządzenia oprócz dokładnego wskazania brakujących dokumentów zawarto pouczenie, że w wypadku nieusunięcia braków w terminie, wydane zostanie postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Odpis zarządzenia sędziego Trybunału z 7 marca 2024 r. został skutecznie doręczony pełnomocnikowi skarżącego 14 marca 2024 r. Obowiązkiem skarżącego było więc wykonać zarządzenie w całości w przepisanym terminie. Skarżący nie wykonał zarządzenia w całości, albowiem nie doręczył sentencji orzeczenia, w związku z którym łączy naruszenie swych praw, tj. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2023 r. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału złożenie zanonimizowanej kopii wyroku nie może czynić zadość wymogom z art. 53 ust. 2 pkt 1 u.o.t.p.TK ani wezwaniu do złożenia odpisu lub kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem wskazanego wyroku (por. postanowienie TK z 18 października 2023 r., sygn. Ts 247/22, OTK ZU B/2023, poz. 48). Skarżący nie udokumentował także daty doręczenia mu powyższego orzeczenia.
W związku z tym należy stwierdzić, że skarżący świadomie naraził się na wystąpienie negatywnego skutku procesowego, o którym mowa w art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK (por. postanowienie TK z 15 marca 2023 r., sygn. Ts 192/22, OTK ZU B/2023, poz. 189).
Mając powyższe na względzie, Trybunał postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 16
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.