Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 października 2009 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 sierpnia 2009 r. w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 30 zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach Sąd Apelacyjny wskazał art. 98 k.p.c.
Wymienione postanowienie w części obejmującej rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego pozwany zaskarżył zażaleniem do Sądu Najwyższego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, że wydane zostało z naruszeniem art. 102 k.p.c., gdyż Sąd Apelacyjny nie kierował się poczuciem sprawiedliwości; nie wziął pod uwagę, iż powód podstępnie doprowadził do uprawomocnienia się wyroku, a poza tym nie uwzględnił jego tragicznej sytuacji majątkowej. Żalący się wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie wniesione zostało w postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, a zatem w postępowaniu egzekucyjnym, w którym do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania ma zastosowanie art. 770 k.p.c., a przepisy o zwrocie kosztów procesu (art. 98-110 k.p.c.) – na podstawie art. 13 § 2 k.p.c. – jedynie odpowiednio. W postępowaniu tym powód ma status wierzyciela a pozwany – dłużnika.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu Najwyższego w postępowaniu, w którym wydane zostało zaskarżone postanowienie, nie zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony” w rozumieniu art. 102 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., który mógłby stanowić podstawę do odstąpienia przez Sąd Apelacyjny od zastosowania zasady określonej w art. 770 zd.
pierwsze k.p.c., według którego dłużnik powinien zwrócić wierzycielowi koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji. Zasądzona od pozwanego kwota jest znikoma. Przy ocenie obowiązku zapłaty przez pozwanego tak małej kwoty – nawet biorąc pod uwagę jego trudną sytuację materialną – nie można pominąć, że obowiązek ten powstał ze względu na wniesienie przez pozwanego oczywiście niezasadnego zażalenia na postanowienie o nadaniu tytułowi egzekucyjnemu klauzuli wykonalności.
Na podstawie art. 398¹⁴ w zw. z art. 394¹ § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. zażalenie należało przeto oddalić. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym przez radcę prawnego orzeczono na podstawie § 15 i 16 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 2 i § 10 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).