Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 czerwca 1998 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu oddalającego powództwo Urszuli Ł. przeciwko Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział w P. o roszczenia ze stosunku pracy.
Kasacja wniesiona przez będącego adwokatem pełnomocnika powódki powołała obie podstawy, o których mowa w art. 393¹ KPC, określając je jak następuje:
W zakresie naruszenia prawa materialnego zarzuciła niezastosowanie i błędną wykładnię art. 23¹, art. 69 i art. 70 § 1 Kodeksu pracy, w zakresie zaś naruszenia przepisów postępowania kasacja zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 KPC przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów na skutek pominięcia i oceny dowodów na okoliczności zgłoszone przez powódkę, wykraczające poza ustalenia, że roszczenia powódki uległy przedawnieniu.
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy w granicach wynikających z kasacji (art. 393¹¹ KPC) zważył, co następuje:
W uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku Sąd Apelacyjny w Poznaniu wskazał, że nieuwzględnienie roszczeń powódki przez Sąd pierwszej instancji oraz oddalenie apelacji wynika wyłącznie z dokonanego ustalenia, że roszczenia te uległy przedawnieniu, co w konsekwencji czyniło zbędne merytoryczne wyjaśnienie podstawy faktycznej powództwa w zakresie naruszenia przepisów prawa pracy przez pracodawcę. Ograniczona w ten sposób do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy podstawa faktyczna zaskarżonego wyroku przedstawia się następująco:
Powódka była zatrudniona w pozwanej Agencji Własności Rolnej na stanowisku głównego księgowego. W dniu 21 grudnia 1990 r. pracodawca wypowiedział powódce umowę o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Pismo to zostało doręczone powódce w dniu 21 grudnia 1990 r. Zawierało ono pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania do sądu pracy. Na skutek tego wypowiedzenia rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w dniu 31 marca 1991 r. Następnie powódka pobierała przez 6 miesięcy zasiłek dla bezrobotnych, pracowała w Urzędzie Miasta i Gminy w W., a od lutego 1997 r. pracowała w Spółce „I.D.” w K. Wynikające ze stosunku pracy powódki z pozwanym pracodawcą roszczenia były wymagalne - w rozumieniu art. 291 § 1 KP - już w grudniu 1990 r. Zgodnie z art. 264 § 1 KP powódka mogła w terminie 7 dni złożyć odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu pracy, a pozostałych roszczeń dochodzić w ciągu 3 lat (art. 291 § 1 KP).
Wszystkie te terminy nie zostały zachowane, skoro powódka złożyła pozew dopiero w dniu 24 listopada 1997 r. ze znacznym przekroczeniem terminu przedawnienia, chociaż mogła roszczeń określonych w pozwie bez przeszkód dochodzić od dnia ich wymagalności.
W tej sytuacji jej roszczenia są przedawnione stosownie do wskazanych przepisów Kodeksu pracy, przy czym nie zachodziły przesłanki zastosowania przepisu art. 293 KP określającego zawieszenie biegu przedawnienia.
Jeżeli chodzi o kasację, to jej zakresem określonym przez wskazanie naruszonych przepisów prawa materialnego i procesowego nie zostały objęte podstawy zaskarżonego wyroku i przepisy, które w związku z tymi podstawami zostały w tym wyroku zastosowane. Nieuwzględnienie powództwa oraz apelacji wobec przedawnienia dochodzonych roszczeń czyniło bezprzedmiotowe merytoryczne rozpoznanie tych roszczeń. Niezrozumiałe jest, dlaczego kasacja - nie kwestionując w zaskarżonym wyroku ani ustaleń faktycznych dotyczących przedawnienia ani zastosowania powołanych w wyroku przepisów Kodeksu pracy w tym zakresie - zarzuca Sądowi niedokonanie ustaleń i niezastosowanie przepisów, które mogłyby mieć w sprawie znaczenie, dopiero w razie skutecznego zakwestionowania podstaw wyroku, co jednak nie nastąpiło. W tej sytuacji kasacja stanowi w istocie tylko swoistą prezentację roszczenia powódki określonego w powództwie, natomiast nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zakwestionowania rozstrzygnięcia o powództwie przez zaskarżony wyrok.
Sąd Najwyższy z powyższych przyczyn oddalił bezzasadną kasację (art. 393¹² KPC).