Uzasadnienie
(na podstawie art. 423 § 1a k.p.k. zakres uzasadnienia ograniczono do rozstrzygnięcia o karze, środkach karnych i kosztach - zgodnie z wnioskiem)
Uwaga: Uzasadnienie zostało sporządzone w poprzedniej formie z powodu kłopotów technicznych z użyciem programu (...).
K. B. (1) został oskarżony o to, że:
w okresie od dnia 4 października 2022 roku do dnia 31 sierpnia 2024 roku w T. uchylał się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego na rzecz dzieci K. B. (2) i M. B. w kwocie po 400 zł miesięcznie określonego na podstawie wyroku (...) z dnia (...) roku sygn. akt (...) w wyniku czego powstałe zaległości przekroczyły równowartość trzech świadczeń okresowych, tj. o czyn z art. 209 § 1 kk
Na mocy wyroku (...) z dnia (...), sygn. akt (...) K. B. (1) został uznany winnym popełnienia zarzucanego mu czynu.
Sąd wymierzając karę oskarżonemu miał na uwadze dyrektywy wskazane w art. 53 k.k., uwzględniając stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a nadto cele zapobiegawcze i wychowawcze, która to kara winna osiągnąć wobec oskarżonego. Nie stwierdzono w sprawie żadnych okoliczności wyłączających, czy też umniejszających winę oskarżonego. W stosunku do oskarżonego nie zachodziły także okoliczności, które przemawiałyby za nadzwyczajnym złagodzeniem wymierzanej mu kary. K. B. (1) jest osobą dorosłą, sprawną intelektualnie, zdolną do rozpoznania znaczenia swego czynu i pokierowania swoim postępowaniem, do którego się przyznał.
W punkcie I sentencji wyroku uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, Sąd wymierzył oskarżonemu na podstawie art. 209 § 1 kk, art. 34 § 1 i § 1a pkt 1kk, art. 35 § 1 kk, karę 2 lat ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Oskarżony przed popełnieniem czynu, będącego przedmiotem postępowania, był dwukrotnie karany w tym raz za tożsamy rodzajowo czyn.
Orzekając w/w karę sąd miał na względzie fakt, iż obowiązujące przepisy kodeksu karnego dają prymat karom typu wolnościowego. Zdaniem sądu orzekanie kar pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym, w odniesieniu do sprawców przestępstw stypizowanych w art. 209 kk jest na ogół niezasadne, gdyż w konsekwencji prowadzi do pogłębienia stanu narażenia małoletniego pokrzywdzonego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. W warunkach izolacji penitencjarnej oskarżony nie miałby możliwości pozyskania środków na realizację zobowiązań alimentacyjnych.
Natomiast wykonując karę ograniczenia wolności oskarżony będzie pod permanentną kontrolą sądu i w sytuacji gdyby nie realizował obowiązków nałożonych na niego przez sąd, mogą zaistnieć przesłanki do zamiany w/w kary na karę zastępczą pozbawienia wolności. Zdaniem sądu taki długotrwały nadzór sądu będzie w dostatecznym stopniu motywować oskarżonego do realizacji zobowiązań alimentacyjnych i w konsekwencji winien również przyczynić się do wypracowania u oskarżonego prawidłowych wzorców zachowań.
W ocenie sądu orzeczona w w/w wymiarze kara ograniczenia wolności jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynów i spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej.
Aby zagwarantowywać realizację obowiązku alimentacyjnego, w myśl art. 34§3kk w zw. z art. 72§1 pkt 3kk, sąd zobowiązał oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie M. B.. Sąd natomiast nie orzekł tego obowiązku na rzecz K. B. (2) albowiem obecnie K. B. (2) nie uczy się, gdyż zawodowo już pracuje.
Na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych i obciążył nimi Skarb Państwa, albowiem zdaniem sądu priorytetowy charakter winny mieć zobowiązania alimentacyjne.