Uzasadnienie
(...) (...) w X. żądała od (...) (...) w K. 59.347,50zł z odsetkami. Świadczyła bowiem usługi w zakresie ochrony a pozwana nie zapłaciła jej wynagrodzenia za czerwiec sierpień i wrzesień 2024r.; zawarła zaś ugodę i uznała dług co uzasadnia powództwo (k. 4 – 5).
Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, ponieważ powódka nie udowodniła zasadności roszczenia (k. 58).
Sąd ustalił, co następuje
W 2015r. (...) (...) w K. zleciła (...) (...) (...) w X. odpłatną ochronę swoich obiektów.
Bezsporne (umowa, k. 9 – 13).
W 2020r. na prawa i obowiązki z umowy zawartej z (...) (...) w K. przejęła od (...) (...) (...) w X. (...) (...) w X..
Bezsporne (umowa, k. 14).
W 2024r. (...)
.. M. (...) K. miała płacić (...) (...). w X. za ochronę 23.739zł wynagrodzenia miesięcznie.
Niezaprzeczone (oświadczenie w ugodzie, k. 22 – 23).
.. M. (...) w K. zapłaciła (...) sp. z o.o. w (...).869,50zł wynagrodzenia za czerwiec 2024r.
Dowód: oświadczenie w ugodzie, k. 22 – 23,
R. I. (...). w K. i (...) (...) w X. rozwiązały łączącą je umowę z dniem 30 września 2024r.
Bezsporne (oświadczenie k. 23 – 23v.).
Sąd zważył, co następuje
1. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów i art. 231 k.p.c. Dokumenty z uwagi na ich treść i formę stanowiły wiarygodny dowód; zostały też nadesłane w należycie poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisach, wobec czego nie były jedynie bezwartościowymi kopiami. Z określonych faktów można zaś wyprowadzać na zasadzie domniemania wnioski o wystąpieniu kolejnych zdarzeń.
Sąd oddalił wnioski o przesłuchanie świadków, ponieważ ich przeprowadzenie nie było potrzebne (art. 235² § 1 pkt 2 k.p.c.).
Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie stron, ponieważ dowód ten ma wyłącznie komplementarny charakter (art. 299 k.p.c.).
- 2. W tym miejscu należy odnotować, że proces cywilny jest de lege lata kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. W konsekwencji na stronach spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania, w tym sformułowania odpowiednich twierdzeń i zarzutów i ryzyko zaniechania w tym zakresie. Uwypuklić trzeba też, że ciężar dowodu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia spoczywa na stronie, która wywodzi z nich skutki prawne (ei incumbit probatio qui dicit – art. 6 k.c.). W sprawie o roszczenia wynikające z umowny powód powinien zatem udowodnić, że strony łączył stosunek obligacyjny przewidujący dochodzone roszczenie oraz jego rodzaj i wysokość a pozwanego obciąża konieczność wykazania zasadności zarzutów, którymi się broni.
- 2. W świetle oświadczeń stron rozstrzygniecie nie nastręczało trudności.
Powódka przedstawiła bowiem dowód zawarcia umowy z pozwaną a wysokość jej wynagrodzenia wprost wynikała z oświadczenia pozwanej o uznaniu długu, które złożyła w ugodzie zawartej we wrześniu 2024r.
W tej sytuacji zarzut pozwanej, że powódka nie wykazała zasadności roszczenia trafiał w próżnię. Przeciwnie, powódka wykonała onus probandi dokumentami, których treść nie pozostawiała żadnych wątpliwości.
W rezultacie Sąd uwzględnił żądanie na podstawie art. 750 w związku z art. 735 § 1 i art. 481 § 1 k.c. i orzekł o kosztach w myśl art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99, 98 § 1¹ k.p.c.
- 3. Dla porządku Sąd wyjaśnia, że de lege lata obrona poprzez wytoczenie powództwo wzajemne jest w sprawach gospodarczych niedopuszczalna (art. 458⁸ § 3 k.p.c.).
Sąd nie orzekał więc w sprawie o roszczeniach pozwanego.
- 4. Sąd rozstrzygnął sprawę na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 148¹ § 1 k.p.c. Przeprowadzenie rozprawy nie było konieczne a strony nie złożyły wniosków w trybie art. 148¹ § 3 k.p.c.