Wyrok Sądu Rejonowego w Toruniuz 17 sierpnia 2026 r., sygn. akt IV P 140/26

Uzasadnienie

R. E. pozwem z 25 marca 2026 przeciwko Centrum (...) wniosła o zasądzenie od pozwanej kwoty 67 618,00 zł brutto tytułem wyrównania wynagrodzenia zasadniczego za okres od 1 lipca 2022 r. do 30 czerwca 2025 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi dla poszczególnych miesięcznych kwot wynagrodzenia od dnia ich wymagalności do dnia zapłaty oraz o zwrot kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu wskazała, że od 25 października 2021 r. zatrudniona jest na stanowisku „pielęgniarki” w wymiarze 1/1 etatu. Jako pielęgniarka z tytułem magistra i specjalizacją została zakwalifikowana do grupy 2. W chwili jej zatrudnienia, kwestię wynagrodzenia pielęgniarek regulowała ustawa z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2139 ze zm.; dalej: ustawa z 2017 roku). Wynagrodzenie to stanowiło iloczyn tzw. kwoty bazowej (wynoszącej wówczas 3 900,00 zł brutto) oraz współczynnika przypisanego danej grupie. W przypadku pielęgniarek z grupy 2. współczynnik wynosił 1,27, a więc minimalne wynagrodzenie dla pielęgniarek z tej grupy wynosiło 4 953,00 zł brutto. Strony ustaliły jednak wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 5 500,00 zł brutto miesięcznie.

W wyniku nowelizacji powyższej ustawy – od 1 lipca 2022 r. minimalne wynagrodzenie zasadnicze ustalane było nie jako iloczyn współczynnika pracy z załącznika do ustawy oraz kwoty bazowej, a jako iloczyn współczynnika pracy z załącznika do ustawy oraz przeciętnego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie. Takie przeciętne wynagrodzenie za 2021 r. wyniosło 5 662,00 zł brutto. W ocenie powódki w okresie od lipca 2022 r. do grudnia 2022 r. powinna zarabiać ona więc, jako pielęgniarka z grupy 2., po 7 304,66 zł miesięcznie. Różnica pomiędzy otrzymywanym w tym okresie wynagrodzeniem 5 500,00 zł a kwotą należnego wynagrodzenia 7 304,66 zł wynosiła po 1 804,66 zł miesięcznie.

W okresie od stycznia 2023 r. do czerwca 2023 r. powódka otrzymywała należne jej wynagrodzenie w kwocie 7 305,00 zł i nie miała co do tego zastrzeżeń.

Dnia 25 lipca 2023 r. zawarty został z powódką aneks do umowy o pracę. Na jego podstawie stanowisko pracy zajmowane przez powódkę zostało zakwalifikowane do niższej, 5. grupy zaszeregowania. Jej wynagrodzenie w okresie od lipca 2023 r. do czerwca 2024 r. wynosiło wciąż 7 305,00 zł. Tymczasem, gdyby zostało ono obliczone adekwatnie do współczynnika 2. grupy oraz odpowiedniego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, powinno wynosić 8 186,53 zł brutto. Różnica pomiędzy wynagrodzeniem wypłaconym a należnym w tym okresie wyniosła po 881,53 zł miesięcznie.

Odpowiednio względem powyższego – od lipca 2024 r. do kwietnia 2025 r. wynagrodzenie powódki winno wynieść po 9 230,57 zł miesięcznie. Wypłacane było jej jednak wciąż w kwocie po 7 305,00 zł miesięcznie. Różnica pomiędzy wynagrodzeniem wypłaconym a należnym w tym okresie wyniosła po 1 925,57 zł brutto miesięcznie.

Wynagrodzenie powódki zostało podwyższone dopiero od maja 2025 roku. Wynosiło wówczas 9 250,00 zł brutto miesięcznie.

Łącznie w okresie od lipca 2022 r. do kwietnia 2025 r. różnica w wynagrodzeniu należnym a wypłaconym wyniosła 40 662,02 zł.

Powódka podkreśliła, że posiadała wymagane dla 2. grupy kwalifikacje od początku zatrudnienia. Pozostawały one niezmienne w całym okresie zatrudnienia, a zakres jej obowiązków nie uległ zmianie.

pozew – k. 3-9 akt

W piśmie z 21 kwietnia 2026 r. powódka doprecyzowała, że wnosiła o zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od poszczególnych kwot tytułem wyrównania wynagrodzenia od dnia następującego pod dniu, w którym odsetki stały się wymagalne – od 11. dnia każdego miesiąca począwszy od sierpnia 2022 roku.

pismo powódki – k. 30-32 akt

W piśmie z 30 kwietnia 2026 r. pełnomocnik powódki wskazała, że kwota 67 618,00 zł, o której zasądzenie pierwotnie wnosiła, stanowiła omyłkę. Uściśliła, że dochodziła kwoty 40 662,02 zł. pismo powódki – k. 41 akt

Pozwany w odpowiedzi z 12 maja 2026 r. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu.

W pierwszej kolejności wskazał, że jest kościelną osobą prawną, będącą organizacją pożytku publicznego. W oparciu o postanowienia statutu i regulaminu (...) oraz statutu pozwanego Dyrektor reprezentuje pozwanego. Pozwany posiadał NIP i REGON, wypłacał pracownikom wynagrodzenia oraz uiszczał składki na ubezpieczenia społeczne – był pracodawcą, gdyż spełniał warunki określone w art. 3 i art. 3¹ k.p. oraz art. 460 § 1 k.p.c.

Pozwany podniósł, że w okresie od lipca do grudnia 2022 r. powódka otrzymywała wynagrodzenie w wysokości 7 305,00 zł, a nie, jak podała, 5 500,00 zł brutto miesięcznie. Roszczenie za wskazany okres w łącznej wysokości 10 827,96 zł było więc bezpodstawne. Wynagrodzenie to było jej wypłacane wskutek błędnego przypisania powódki do 2. grupy zawodowej. Powódka w okresie tym nie przedstawiła bowiem dokumentu potwierdzającego specjalizację Niezależnie od powyższego, roszczenia za ten okres były przedawnione. Powódka wniosła bowiem pozew w 2026 roku.

W dalszej kolejności pozwany podniósł, że od 1 lipca 2022 r. cechami kwalifikującymi do grupy 2., o której mowa w ustawie z 2017 roku były: legitymowanie się pielęgniarki tytułem magistra pielęgniarstwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia oraz wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje zawodowe.

W związku z brakiem dokumentu potwierdzającego specjalizację, jak również z uwagi na zakres wykonywanej pracy, strony ustaliły, że powódka zostanie przypisana do grupy 5. za dotychczasowym wynagrodzeniem 7 305,00 zł. Powódka dopiero 17 sierpnia 2023 r. złożyła u pozwanego dokument potwierdzający specjalizację z pielęgniarstwa rodzinnego. Roszczenie o wyrównanie wynagrodzenia za lipiec 2023 r. w wysokości 881,53 zł również było zatem bezpodstawne.

Zmiana warunków zatrudnienia od 25 lipca 2023 r. oraz zawarcie umowy o pracę na czas nieokreślony 29 grudnia 2023 r. nastąpiło w drodze porozumienia stron. Powódka zdawała sobie sprawę z treści tych dokumentów i ich skutków. W całym okresie zatrudnienia powódka miała ustalone wykonywanie pracy na stanowisku pielęgniarki bez wskazywania specjalizacji. Zakwalifikowanie powódki do grupy 5. nastąpiło w oparciu o okoliczność, iż na zajmowanym przez powódkę stanowisku nie były wymagane kwalifikacje odpowiadające grupie 2. U pozwanego praca pielęgniarek, ich czynności, uprawnienia i ilość pracy są takie same bez względu na wykształcenie. Wypłacanie powódce wyższego wynagrodzenia tj. bez uwzględnienia faktycznych obowiązków, w ocenie pozwanego, godziłoby w zasadę zapewnienia jednakowego wynagrodzenia za pracę jednakowej wartości.

odpowiedź na pozew – k. 44-50 akt

Pismem z 19 czerwca 2026 r. powódka cofnęła powództwo w zakresie kwoty 10 827,96 zł odpowiadającej kwocie roszczenia za okres od lipca do grudnia 2022 roku.

pismo powódki – k. 172-175 akt

Sąd ustalił co następuje

Powódka R. E. w 1992 r. ukończyła Liceum Medyczne w E.. Uzyskała wówczas kwalifikacje zawodowe uprawniające do wykonywania zawodu pielęgniarki.

W 2001 r. uzyskała specjalizację w zakresie pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki.

W 2012 r. ukończyła studia licencjackie na (...)

W 2015 r. ukończyła studia magisterskie na (...)

W 2018 r. uzyskała specjalizację w dziedzinie pielęgniarstwa rodzinnego.

Dowody:

1. - CV – k. 1 akt pracowniczych A powódki;
2. - zaświadczenie o prawie wykonywania zawodu pielęgniarki – k. 3 akt pracowniczych A powódki;
3. - zaświadczenia o uzyskaniu specjalizacji w zakresie pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki – k. 17, 18 akt pracowniczych A powódki;
4. - świadectwo ukończenia studiów II stopnia – k. 4 akt pracowniczych A powódki;
5. - dyplom uzyskania tytułu pielęgniarki specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa rodzinnego – k. 12 akt.

Organem uprawnionym do reprezentacji pozwanego pracodawcy jest dyrektor.

Od 1 września 2021 r. dyrektorem pozwanego jest (...)

Dowody:

1. - wydruk z KRS – k. 51-55 akt;
2. - oświadczenie o mianowaniu (...) dyrektorem pozwanego – k. 64 akt.

Dnia 16 września 2021 r. pozwana ogłosiła, iż zatrudni pielęgniarkę do pracy w opiece długoterminowej domowej. Jednym ze stawianych kandydatkom wymagań było ukończenie kursu kwalifikacyjnego bądź specjalizacji w dziedzinie pielęgniarstwa rodzinnego lub opieki długoterminowej lub opieki paliatywnej lub pielęgniarstwa geriatrycznego lub bycie w trakcie tych szkoleń.

Dowody:

1. - ogłoszenie pozwanej o pracę z 16 września 2021 r. – k. 177 akt.

Dnia 25 października 2021 r. powódka zawarła z pozwanym Centrum (...) umowę o pracę na okres próbny od 26 października 2021 r. do 31 grudnia 2021 roku na stanowisku pielęgniarki w wymiarze 1/1 etatu.

Jej wynagrodzenie zasadnicze określono jako 5 500,00 zł brutto miesięcznie. Wynagrodzenie było płatne raz w miesiącu, ostatniego roboczego dnia tego miesiąca.

Wynagrodzenie pielęgniarek było określane w ustawie z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych. W stanie prawnym na dzień zatrudnienia powódki wynagrodzenie zasadnicze pielęgniarki było ustalane jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Współczynnik pracy dla stanowisk pracy, na których wymagane były kwalifikacje pielęgniarki z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym magister położnictwa, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia wynosił wówczas 1,06. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie w 2020 r. wyniosło 5167,47 zł. Tak obliczone przeciętne miesięczne wynagrodzenie w tej grupie wyniosło więc: 5 477,51 zł.

Podczas rozmowy kwalifikacyjnej powódka przyniosła ze sobą dyplom ukończenia studiów magisterskich, prawo do wykonywania zawodu oraz zaświadczenie o ukończeniu specjalizacji za z zakresu pielęgniarstwa rodzinnego. Powódka zapytała wówczas przedstawicieli pozwanego, czy przy zatrudnieniu zostanie zakwalifikowana do 2. grupy zaszeregowania. Uzyskała wówczas twierdzącą odpowiedź.

Do zakresu obowiązków powódki należało:

1. - zapewnienie pacjentom świadczeń pielęgniarskich w środowisku domowym pacjenta i ambulatorium (...),
2. - współpraca z lekarzem prowadzącym pacjenta,
3. - realizacja świadczeń pielęgnacyjnych,
4. - pomoc w rozwiązywaniu problemów zdrowotnych związanych z samodzielnym funkcjonowaniem w środowisku domowym,
5. - edukacja zdrowotna osób objętych opieką oraz członków ich rodzin,
6. - pomoc w pozyskiwaniu sprzętu medycznego i rehabilitacyjnego niezbędnego do właściwej pielęgnacji i rehabilitacji chorego w domu,
7. - prowadzenie dokumentacji medycznej pacjentów,
8. - udzielanie świadczeń medycznych w (...).

W praktyce powódka zajmowała się takimi czynnościami jak m.in. szczepienia, cewnikowanie oraz leczenie odleżyn, profilaktyka i edukacja rodziny które były związane ze specjalizacją rodzinną (pracą pielęgniarek, do której wymagane były kwalifikacje z grupy 2.). Czynności te powódka wykonywała samodzielnie. Mając specjalizację z pielęgniarstwa rodzinnego, powódka miała większe możliwości pomocy pacjentom w opiece domowej.

Dowody:

1. - umowa o pracę z 25 października 2021 r. – k. 13 akt, k. 2 akt pracowniczych B powódki;
2. - Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2021 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2020 r. (...) (...)
3. - przesłuchanie powódki na rozprawie dnia 1 lipca 2026 r. – e-protokół min. 00:13:24- 00:25:36 - k. 195v-196 akt;
4. - przesłuchanie dyrektora pozwanego A. T. na rozprawie dnia 1 lipca 2026 r. – e-protokół min. 00:27:16-00:36:12 – k. 196-197 akt;
5. - informacja o warunkach zatrudnienia i uprawnieniach pracowniczych – k. 3 akt pracowniczych B powódki.

Dnia 25 lipca 2022 r. strony zawarły aneks do umowy o pracę z 28 grudnia 2021 roku, w którym oświadczyły, że z dniem 1 lipca 2022 r. wynagrodzenie powódki będzie wynosić 7 305,00 złotych.

Zmiana wynagrodzenia wynikała z nowelizacji powyższej ustawy w 2022 roku. Na podstawie nowelizacji, do dnia 1 lipca 2022 r. podmiot leczniczy miał dokonać podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze było niższe od najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", do wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze (art. 3 znowelizowanej ustawy z 2017 roku). Tego rodzaju podwyższenie miało odtąd następować corocznie na dzień 1 lipca danego roku (dodany art. 3a znowelizowanej ustawy z 2017 roku).

Współczynnik pracy dla stanowisk pracy, na których wymagane były kwalifikacje pielęgniarki z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem zawodowym magister położnictwa, która uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia od 29 czerwca 2022 r. wynosił 1,29. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie w 2021 r. wyniosło 5662,53 zł. Tak obliczone przeciętne miesięczne wynagrodzenie w tej grupie wyniosło więc: 7 304,66 zł.

Dowody:

1. - aneks z 25 lipca 2022 r. do umowy o pracę– k. 66 akt, k. 27 akt pracowniczych B powódki;
2. - Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia z dnia 9 lutego 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2021 r. - (...) (...)
3. - lista płac za okres od lipca do grudnia 2022 r. – k. 69-74 akt.

Powódka w miesiącach od lipca do grudnia 2022 r. otrzymywała wynagrodzenie po 7 305,00 zł brutto miesięcznie.

Dowody:

1. - lista płac za okres od lipca do grudnia 2022 r.– k. 69-74 akt.

Dnia 30 grudnia 2022 r. strony zawarły kolejną umowę o pracę na czas od 1 stycznia do 31 grudnia 2023 roku. Powódka miała pracować na stanowisku pielęgniarki na 1/1 etatu za wynagrodzeniem zasadniczym w wysokości 7 305,00 zł brutto miesięcznie.

Dowody:

1. - umowa o pracę z 30 grudnia 2022 r. – k. 14 akt.

Powódka w miesiącach od stycznia do czerwca 2023 r. otrzymywała wynagrodzenie po 7 305,00 zł brutto miesięcznie.

Dowody:

1. - lista płac za okres od stycznia do czerwca 2023 r. – k. 75-80 akt.

Dnia 25 lipca 2023 r. strony zawarły aneks do umowy o pracę z 30 grudnia 2022 roku.

W jego treści wskazano, że strony zgodnie postanawiają, że od 1 lipca 2023 r. zajmowane przez powódkę stanowisko pracy „pielęgniarka” zostanie przypisane do grupy 5. Wynagrodzenie miało pozostać bez zmian.

Powódka, choć podpisała aneks, nie wiedziała dlaczego została zaszeregowana do niższej grupy. Po zapytaniu pielęgniarki koordynującej, otrzymała informacje, że to z powodu braku pieniędzy na waloryzację wynagrodzeń przewidywanych ustawą. Ponadto rozmawiała kilkukrotnie z dyrektor pozwanego deklarując swoje niezadowolenie z tego rozwiązania. W odpowiedzi słyszała, że i tak otrzymuje najwyższe wynagrodzenie ze wszystkich pielęgniarek.

Współczynnik pracy dla stanowisk pracy z grupy 5 (na których wymagane były kwalifikacje pielęgniarki z wykształceniem magisterskim bez specjalizacji, bądź z wykształceniem wyższym I stopnia lub średnim ze specjalizacją) wynosił 1,02.

Mimo podpisania aneksu i degradacji do grupy 5., zakres obowiązków powódki nie uległ zmianie. Wciąż mając specjalizację z pielęgniarstwa rodzinnego, powódka miała większe możliwości pomocy pacjentom w opiece domowej.

Dowody:

1. - aneks z 25 lipca 2023 r. do umowy o pracę – k. 15 akt;
2. - przesłuchanie powódki na rozprawie dnia 1 lipca 2026 r. – e-protokół min. 00:13:24- 00:25:36 - k. 195v-196 akt;
3. - przesłuchanie dyrektora pozwanego A. T. na rozprawie dnia 1 lipca 2026 r. – e-protokół min. 00:27:16-00:36:12 – k. 196-197 akt.

Powódka w miesiącach od lipca do grudnia 2023 r. otrzymała wynagrodzenie w wysokości 7 305,00 zł brutto miesięcznie.

Przeciętne miesięczne wynagrodzenie w 2022 r. wyniosło 6346,15 zł.

Gdyby powódka została zakwalifikowana do grupy 2. (ze współczynnikiem 1,29), jej wynagrodzenie wyniosłoby 8 186,53 zł. Różnica pomiędzy kwotą wynagrodzenia wypłaconego a obliczonego dla grupy 2. wynosiła po 881,53 zł miesięcznie.

Dowody:

1. - lista płac za okres od lipca do grudnia 2023 r. – k. 81-86v akt
2. - Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia z dnia 9 lutego 2023 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2022 r. - (...)

W dniu 29 grudnia 2023 r. strony zawarły kolejną umowę o pracę – na czas nieokreślony od 1 stycznia 2024 roku. Powódka miała cały czas pracować na stanowisku pielęgniarki na pełen etat za wynagrodzeniem zasadniczym w wysokości 7 305,00 zł brutto.

Dowody:

1. - umowa o pracę z 29 grudnia 2023 r. – k. 16 akt.

Powódka w miesiącach od stycznia do czerwca 2024 r. otrzymała wynagrodzenie w wysokości 7 305,00 zł brutto miesięcznie. Różnica pomiędzy kwotą wynagrodzenia wypłaconego a obliczonego dla grupy 2. (8 186,53 zł) wynosiła po 881,53 zł miesięcznie.

Dowody:

1. - lista płac za okres od stycznia do czerwca 2024 r. – k. 87-92v akt.

Dnia 1 lipca 2024 r. powódka została poinformowana na piśmie, że jej wynagrodzenie pozostanie bez zmian - wciąż będzie wynosiło 7 305,00 zł miesięcznie i wynikało z zaszeregowania do grupy 5.

Przeciętne miesięczne wynagrodzenie w 2023 r. wyniosło 7155,48 zł.

Gdyby powódka została zakwalifikowana do grupy 2. (ze współczynnikiem 1,29), jej wynagrodzenie wyniosłoby 9 230,56 zł miesięcznie.

Dowody:

1. - informacja do umowy o pracę – k. 17 akt.
2. - Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia z dnia 9 lutego 2024 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2023 r. - (...) (...) (...)

Powódka w miesiącach od lipca 2024 r. do lutego 2025 r. otrzymała wynagrodzenie w wysokości 7 305,00 zł brutto miesięcznie. Różnica pomiędzy kwotą wynagrodzenia wypłaconego a obliczonego dla grupy 2. (9 230,56 zł) wynosiła łącznie po 1 925,57 zł miesięcznie.

Dowody:

1. - lista płac za okres od lipca 2024 r. do lutego 2025 r. – k. 93-100v akt.

Powódka w miesiącach marcu i kwietniu 2025 r. była niezdolna do pracy z powodu choroby.

W marcu 2025 r. powódka otrzymała wynagrodzenie w wysokości 6 686,70 zł brutto (w tym 5 113,50 zł tytułem wynagrodzenia zasadniczego oraz 1 573,20 zł tytułem wynagrodzenia chorobowego). Gdyby została zaszeregowana do grupy 2., jej wynagrodzenie wyniosłoby wówczas 8 361,43 zł (w tym 6 461,49 zł tytułem wynagrodzenia zasadniczego oraz 1 899,94 zł tytułem wynagrodzenia chorobowego). Różnica pomiędzy tak obliczonymi wynagrodzeniami wyniosła łącznie 1 674,73 zł brutto.

W kwietniu 2025 r. powódka otrzymała wynagrodzenie w wysokości 4 526,50 zł brutto (w tym 3 652,50 zł tytułem wynagrodzenia zasadniczego oraz 874,00 zł tytułem wynagrodzenia chorobowego). Gdyby została zaszeregowana do grupy 2., jej wynagrodzenie wyniosłoby wówczas 5 670,88 zł brutto (w tym 4 615,35 zł tytułem wynagrodzenia zasadniczego) oraz 1 055,53 zł tytułem wynagrodzenia chorobowego). Różnica pomiędzy tak obliczonymi wynagrodzeniami wyniosła łącznie 1 144,38 zł brutto.

W kwietniu 2025 r. powódka otrzymała również zasiłek chorobowy w kwocie 1 748 zł. Gdyby została zaszeregowana do grupy 2., zasiłek ten wyniósłby 2 111,05 zł (różnica: 363,05 zł).

Dowody:

1. - tabela wynagrodzeń powódki w okresie od lipca 2022 r. do kwietnia 2025 r. – k. 189 akt

W maju 2025 r. pozwany zgłosił do Narodowego Funduszu Zdrowia, iż powódka posiada specjalizację z pielęgniarstwa rodzinnego.

Od początku zatrudnienia pozwany zgłosił do NFZ, iż powódka była specjalistą pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki, w maju 2025r. zgłoszono specjalizację z pielęgniarstwa rodzinnego.

Dowody:

1. - pisma NFZ – k. 20-21 akt.

Aneksem z 19 maja 2025 r. do umowy o pracę strony ustaliły, że wynagrodzenie powódki od 1 maja 2025 r. będzie wynosiło 9 250,00 zł brutto miesięcznie. Zmiana ta miała wynikać z ponownego zaszeregowania powódki do grupy 2.

Dowody:

1. - aneks z 19 maja 2025 r. do umowy o pracę – k. 18 akt.

Aneksem z 22 lipca 2025 r. do umowy o pracę strony ustaliły, że wynagrodzenie powódki od 1 lipca 2025 r. będzie wynosiło 10 555,00 zł brutto miesięcznie (w związku z zaszeregowaniem powódki do grupy 2.).

Dowody:

1. - aneks z 22 lipca 2025 r. do umowy o pracę – k. 19 akt.

Sąd zważył co następuje

W przeważającej mierze stan faktyczny został odtworzony ze zgromadzonych dokumentów. Ich autentyczność nie była kwestionowana przez strony, nie budziła też wątpliwości sądu. Relacje stron jako takie uzupełniały jedynie informacje płynące z dokumentów o okoliczności, w których powódka została zaszeregowana do niżej niż dotychczas uposażonej grupy zawodowej. Relacje powódki zostały ocenione jako wiarygodne w całości. Relacji zaś dyrektor pozwanego sąd dał wiarę w części o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia.

Sedno sporu w niniejszej sprawie dotyczyło tego, czy pozwany pracodawca w sposób zasadny i zgodny z prawem dokonał zaszeregowania powódki w oparciu o przepisy ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2139 ze zm.). Powódka twierdziła bowiem, że od początku posiadała kwalifikacje formalne w postaci ukończonych studiów magisterskich w dziedzinie pielęgniarstwa oraz specjalizacji uprawniających ją do zaszeregowania w grupie 2. załącznika powyższej ustawy. Pozwany uważał z kolei, że powódka choć miała wskazane kwalifikacje, to nie pracowała na stanowisku, na którym wymagane były te kwalifikacje, a więc nie miała nie do niej zastosowania grupa druga.

Ostatecznie spór dotyczył wynagrodzenia za pracę w okresie od lipca 2023 roku do kwietnia 2025 roku. Nie obejmował kwoty 10 827,96 zł. Po ujawnieniu przez pozwanego, że wypłacone powódce wynagrodzenie w okresie od lipca do grudnia 2022 r. wynosiło 7 305,00 zł, powódka pismem z 19 czerwca 2026 r. cofnęła powództwo. W zakresie kwoty 10 827,96 zł postępowanie podlegało więc umorzeniu jako bezprzedmiotowe o czym orzeczono w pkt. II sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 3 ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia (w wersji obowiązującej od 22 czerwca 2021 r.) do dnia 1 lipca 2021 r. podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze, z uwzględnieniem następujących warunków:

1. 1) sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustalają, w drodze porozumienia, strony uprawnione w danym podmiocie leczniczym do zawarcia zakładowego układu zbiorowego pracy;
2. 2) podmiot leczniczy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, zawiera porozumienie z pracownikiem wybranym przez pracowników podmiotu leczniczego do reprezentowania ich interesów;
3. 3) jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte, sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustala w drodze zarządzenia w sprawie podwyższenia wynagrodzenia kierownik podmiotu leczniczego (lit. a), 4) ustalony w drodze porozumienia albo zarządzenia sposób podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego zapewnia proporcjonalny dla każdej z grup zawodowych średni wzrost tego wynagrodzenia.

W myśl ust. 4 cytowanego przepisu od dnia 2 lipca 2021 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, nie mogło być niższe niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustalone w sposób określony w ust. 1 na dzień 1 lipca 2021 r.

Z dniem 1 stycznia 2022 r. do ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia dodany został art. 3a. Celem tej regulacji prawnej było stworzenie uniwersalnego mechanizmu podwyższania wynagrodzenie. Ustalono, że porozumienie powinno być zawarte do 31 maja, ewentualne zarządzenie do 15 czerwca, a ponadto, iż proces waloryzacji powinien być przeprowadzony na dzień 2 lipca, lecz z wyrównaniem od 1 lipca (bez wskazania roku). Mimo to ustawą z 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1352) dokonano zmiany art. 3 ust. 1 i 4 ustawy, co w istocie sprowadzało się do wskazania, że kolejna waloryzacja, w oparciu o nowe współczynniki, będzie miała miejsce z dniem 1 lipca 2022 r. (było to sprzeczne z pierwotnymi założeniami, iż proces osiągania przez wynagrodzenia zasadnicze wysokości nie niższych niż wynikających z ustawy powinien się dokonać do końca 2021 r.). Na nowo zostały również określone grupy zawodowe i współczynniki pracy.

Podział na grupy zawodowe został z kolei przeprowadzony w oparciu o kryterium kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku.

Z uwagi, iż spór w jego finalnym kształcie dotyczył okresu od lipca 2023 roku, należy wskazać aktualny tak wtedy jak i dziś podział grupy zawodowej pielęgniarek wg wskazanych wyżej zmiennych i współczynników, a przedstawia się on następująco:

1. 1) pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia (grupa 2. – współczynnik 1,29) 2) pielęgniarka z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim; pielęgniarka, z wymaganym wyższym wykształceniem (studia I stopnia) i specjalizacją, albo pielęgniarka, położna ze średnim wykształceniem i specjalizacją (grupa 5. – współczynnik 1,02) 3) pielęgniarka, z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie studiów I stopnia; pielęgniarka z wymaganym średnim wykształceniem, która nie posiada tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia (grupa 6. - współczynnik 0,94).

W ostatnich latach przedstawione powyżej zróżnicowanie wynagrodzenia pielęgniarek i położnych było przedmiotem licznych sporów sądowych. W praktyce dochodziło bowiem do sytuacji, w których pielęgniarki z odpowiednio wyższym wykształceniem i kwalifikacjami pobierały wyższe wynagrodzenie od swoich współpracownic z niższym wykształceniem i formalnymi kwalifikacjami, mimo iż wykonywały one te same co ich współpracownice czynności. W efekcie często dużo bardziej doświadczone zawodowo pielęgniarki, a zakwalifikowane do grup niższych rościły sobie waloryzacji wynagrodzeń do poziomu tych uzyskiwanych przez koleżanki często młodsze stażem i doświadczeniem, lecz posiadające formalne kwalifikacje do zakwalifikowania w grupie wyższej.

Dotychczas w orzecznictwie wykształciły się dwa stanowiska wykładnicze. Wedle pierwszego z nich - załącznik do ustawy wymieniający poszczególne grupy, pod pojęciem „kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku” rozumiał kwalifikacje faktycznie potrzebne i wykorzystywane przez pielęgniarki na określonych stanowiskach w różnych obszarach medycyny. W rozumieniu tego stanowiska np. pielęgniarka z wykształceniem średnim, która zajmowała się medycyną domową (w tym profilaktyką i edukacją rodziny pacjenta formalnie zarezerwowanymi dla pielęgniarek ze specjalizacją z pielęgniarstwa rodzinnego) powinna była otrzymywać takie samo wynagrodzenie jak koleżanki z tą specjalizacją (tak np. postanowienie SN z 26.01.2026 r., I PSK 232/26, LEX nr 4022269; wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 24.04.2026 r., XIV Pa 345/24, LEX nr 4086650; wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 9.09.2025 r., XIV Pa 177/24, LEX nr 3919746).

Wedle drugiego, bardziej rygorystycznego ze stanowisk – załącznik do ustawy, o którym mowa posługuje się pojęciem „kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku” wyłącznie w sensie formalnym. Tym sposobem, pielęgniarki z odpowiednio wyższym wykształceniem i kwalifikacjami miałyby otrzymywać większe wynagrodzenie mimo wykonywania identycznych obowiązków co niżej wykształcone i formalnie wykwalifikowane współpracownice (tak np. wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 26.11.2025 r., IV Pa 112/25, LEX nr 3996627; wyrok Sądu Rejonowego w Lublinie z 20.08.2025 r., VII P 25/24, LEX nr 4033913; jak się wydaje również - wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z 14.02.2025 r., VIII Pa 490/24, LEX nr 3833945).

Bez względu na to, jakie kryterium przyjąć za kluczowe, w ocenie Sądu powódka w niniejszej sprawie spełniała każde z nich.

Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynikało w pierwszej kolejności, że powódka w 1992 r. ukończyła Liceum Medyczne w E.. Uzyskała wówczas kwalifikacje zawodowe uprawniające do wykonywania zawodu pielęgniarki. W 2001 r. uzyskała specjalizację w zakresie pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki. W 2012 r. ukończyła studia licencjackie na (...) W 2015 r. ukończyła studia magisterskie na (...). W 2018 r. uzyskała specjalizację w dziedzinie pielęgniarstwa rodzinnego.

Co istotne – pozwana dnia 16 września 2021 r. ogłosiła, iż zatrudni pielęgniarkę do pracy w opiece długoterminowej domowej. Jednym ze stawianych kandydatkom wymagań było ukończenie kursu kwalifikacyjnego bądź specjalizacji w dziedzinie pielęgniarstwa rodzinnego lub opieki długoterminowej lub opieki paliatywnej lub pielęgniarstwa geriatrycznego, lub bycie w trakcie tych szkoleń.

Jak wynikało z przesłuchania powódki – podczas rozmowy o pracę z dyrektor pozwanej oraz pielęgniarką koordynującą, powódka przyniosła zarówno dyplom ukończenia studiów magisterskich, jak i zaświadczenie o prawie do wykonywania zawodu oraz zaświadczenie o ukończeniu specjalizacji z pielęgniarstwa rodzinnego. Dyrektor pozwanego zaprzeczała jednak prawdziwości tych słów. Według jej wersji – powódka przyniosła co prawda dyplom ukończenia studiów magisterskich oraz prawo do wykonywania zawodu, jednak bez zaświadczenia o odbyciu specjalizacji z pielęgniarstwa rodzinnego.

Sąd w tym zakresie dał wiarę zeznaniom powódki. W pierwszej kolejności należało zauważyć bowiem, że z treści ogłoszenia o pracę z 16 września 2021 r. jasno wynikało, iż jednym z zasadniczych wymagań stawianym kandydatom było ukończenie specjalizacji w dziedzinie pielęgniarstwa rodzinnego lub bycie w trakcie tych szkoleń. Pozwany w toku całego postępowania nie podnosił, by powódka na czas podjęcia takiej rozmowy była dopiero w trakcie szkolenia. Nie podnosiła też tego sama powódka. Pozwana dodatkowo nie kwestionowała, że załączone przez powódkę zaświadczenie o odbyciu szkolenia faktycznie zostało wydane w 2018 r., a więc na długo przed podjęciem zatrudnienia u pozwanej. Nie powinno schodzić z pola widzenia także to, iż już formalnie określone obowiązki powódki odpowiadały czynnościom z zakresu pielęgniarstwa rodzinnego. Te zaś wymagały spełnienia przesłanki, o jakiej mowa było w umowie o pracę.

Powyższe potwierdziła zresztą dyrektor pozwanego wskazując, że inne kwalifikacje nie byłyby uznawane przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Ze wszystkich powyższych powodów wersję, według której powódka, choć zaświadczenie posiadała, a go nie okazała, należało ocenić za niewiarygodną i jako taką niemogącą stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Wobec tego za równie niewiarygodne należało ocenić pierwotne stanowisko pozwanego, zgodnie z którym powódka została na początku zakwalifikowana do grupy 2. „przez pomyłkę”, czy, jak twierdziła, dyrektor pozwanego na rozprawie – „w dowód zaufania”.

Po drugie – dyrektor pozwanego zeznała, iż do obowiązków pielęgniarek z grupy 2., należały takie czynności jak m.in. szczepienia, cewnikowanie pacjentów czy zajmowanie się odleżynami. Powódka potwierdziła, iż wykonywała tego rodzaju czynności. Dyrektor pozwanego wskazała jednocześnie, że powódka wykonywała obowiązki w domu pacjenta i mając specjalizację miała większe możliwości pomocy pacjentom. Dyrektor pozwanego potwierdziła więc zakres obowiązków powódki, który wymagał kwalifikacji określonych dla grupy 2. zaszeregowania. Jednocześnie brak było jakichkolwiek dowodów mogących wskazywać, że zakres obowiązków powódki na przestrzeni lat uległ zmianie i aby był zasadniczo inny w okresie od lipca 2023 r. do maja 2025 roku.

Sąd Najwyższy wskazał, że pozwany nie może kwalifikować powódek do innej, niższej grupy zawodowej przewidującej odmienne wynagrodzenie, w inny sposób aniżeli w drodze wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego (postanowienie SN z 4.12.2025 r., I PSK 66/25, LEX nr 3954314). Nie oznacza to jednak, że porozumienie zmieniające warunki płacowe może być dowolnej treści. Powinno ono bowiem wyrażać realne powody, jakie stały za inicjatywą pracodawcy. Kwalifikacja osób do określonych grup zaszeregowania nie powinna być dowolna i uznaniowa (por. tamże).

Pomiędzy stronami dnia 25 lipca 2023 r. został zawarty aneks do umowy o pracę, który pozostawiał wynagrodzenie powódki na poziomie odpowiadającym 5., a więc niższej, niż dotychczas grupie zaszeregowania. Nie wynikało z niego to, jakie konkretnie kryteria przyjął pozwany. Co więcej – z zeznań stron wynikało, że powódka podpisała aneks, jednak próbowała dopytać, jak dalej będzie kształtowało się jej wynagrodzenie i z czego wynika zmiana. W odpowiedzi usłyszała jedynie lakoniczne stwierdzenie, że faktyczne obniżenie jej wynagrodzenia związane było z brakiem funduszy pozwanego. Problemy finansowe zaś, jakkolwiek w pewnym stopniu zrozumiałe, nie mogły stanowić podstawy obniżenia wynagrodzenia powódki. O tym zaś bowiem mogły jedynie decydować obiektywne przesłanki o jakich mowa w cytowanej wielokrotnie ustawie.

Reasumując –przedstawiona powódce zmiana warunków nie była oparta na kryteriach ustawowych. Nie miałaby odniesienia do sytuacji zawodowej powódki. R. E. posiadała bowiem znane już pracodawcy w momencie zatrudnienia kwalifikacje formalne do zaszeregowania w grupie 2. Przez cały okres wykonywała nadto właściwe dla tej grupy czynności zawodowe.

Od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w załączniku do ustawy z 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych było legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo legitymowanie się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie i specjalizacja. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2026 roku I PSK 308/26)

Pozwany nie może w ocenie sądu proponować niższego wynagrodzenia, gdyż byłoby to sprzeczne z art. 18 kodeksu pracy. W związku z powyższym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Zasądzona kwota stanowiła sumę różnicy pomiędzy wypłaconym powódce wynagrodzeniem a wynagrodzeniem należnym wg 2. grupy zaszeregowania w okresie spornym i oparte było na załączonych przez pozwanego wyliczeniach w piśmie z 14 lipca 2026 roku (k. 188-189 akt). Daty, od których naliczono odsetki ustawowe za opóźnienie od poszczególnych kwot ustalono wg stanowiska powódki niekwestionowanego przez pozwanego.

W pkt. II wyroku sądu umorzył postępowanie w zakresie cofniętej części powództwa.

W pkt. III sentencji wyroku, w zakresie kwoty 363,05 zł sąd przekazał sprawę do rozpoznania Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w V. na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. Jak wynikało bowiem powyższego wyliczenia pozwanego – w kwietniu 2025 r. otrzymała ona bowiem również zasiłek chorobowy w kwocie 1 748,00 zł. Gdyby została zaszeregowana do grupy 2., otrzymałaby zasiłek w kwocie 2 111,05 zł. Rozpoznanie sprawy co do wyrównania zasiłku chorobowego powinno być rozpoznawane przez ZUS Oddział w V., jako organ rentowy właściwy miejscowo do wypłaty świadczenia.

W pkt IV sentencji wyroku powództwo oddalono co do kwoty 1 032,03 zł stanowiącej różnicę między ostatecznie dochodzoną kwotą 29 834,06 zł a zasądzoną kwotą 28 802,06 zł wynikającą w wyliczeń pozwanego.

Powódka otrzymywała ostatnio wynagrodzenie w kwocie 10.555zł brutto. Z tego względu, na podstawie art. 477² § 1 k.p.c. kwocie określonej w pkt. I sentencji wyroku nadano rygor natychmiastowej wykonalności do tej właśnie kwoty.

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu z art. 98 k.p.c w związku z art. 100 k.p.c. Powódka wygrała spór w 70,83%. Sąd w zakresie cofniętej części powództwa uznał powódkę za stronę przegrywającą.

W związku z powyższym w pkt VI sentencji wyroku zasądzono od pozwanego na jej rzecz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1124,82 zł wynikającej z § 9 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).

2700 razy 70,83%=1912,41zł 2700 razy 29,17%=787,59zł

Różnica to 1124,82zł.

Jednocześnie powódka zwolniona była z opłaty od pozwy na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 Ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.).

Sąd zdecydował nie obciążyć opłatą od pozwu pozwanego mając na uwadze jego zakres działania i finansowanie. (k.63)

Sędzia Alina Kordus-Krajewska