Uzasadnienie
(na wniosek obrońcy z urzędu w zakresie wymiaru kar łącznych pozbawiania wolności oraz grzywny oraz skazanego w zakresie kary łącznej grzywny).
W dniu 19 sierpnia 2015r. do Sądu Rejonowego w S. (...) wpłynął wniosek I. W. (1) o wydanie wyroku łącznego i połączenie kar zapadłych w wydanych wobec niego wyrokach w sprawach Sądu Rejonowego (...) w W. – sygn akt IV K 224/11 oraz Sądu Rejonowego w S. (...) – sygn akt II K 253/12.
Sąd zważył co następuje
W niniejszej sprawie nie było wątpliwości w zakresie tego jakie kary podlegały łączeniu. Wyrok łączny obejmował więc skazania w sprawach wskazanych przez I. W. w jego wniosku. Możliwy zakres połączenia oraz okoliczność, iż wobec skazanego nie została wymierzona kara łączna, potwierdzały również aktualne dane o karalności (k. 29-31) oraz informacja z ZK S. (k. 36-38). Obydwa skazania dotyczyły kary pozbawiania wolności bez warunkowego jej zawieszenia oraz grzywny wymierzone na podstawie art. 33 § 2 kk. Sąd zgodnie z art. 19 ust 1, wchodzącej z dniem 1 lipca 2015r., Ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U 2015.396), przy wydaniu wyroku łącznego stosował przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Kary ze spraw Sądu Rejonowego (...) w W. – sygn akt IV K 224/11 oraz Sądu Rejonowego w S. (...) – sygn akt II K 253/12, zostały bowiem orzeczone przed dniem 1 lipca 2015r. Nie było też podstaw do zastosowania ust 2 art. 19 Ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
W orzecznictwie podkreśla się, iż wydając wyrok łączny sąd orzekający nie jest uprawniony do ponownego rozważenia tych samych okoliczności, które legły u podstaw wymiaru kary w poprzednio osądzonych sprawach, lecz powinien rozważyć przede wszystkim, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono te kary, istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, czy też związek ten jest dość odległy lub w ogóle go brak, a ponadto powinien rozważyć, czy okoliczności, które zaistniały już po wydaniu poprzednich wyroków, przemawiają za korzystnym lub niekorzystnym ukształtowaniem kary łącznej (tak np. Sąd Najwyższy w wyroku z 28.05.1998 r. w sprawie IVKR 213/83, opubl. W OSNKW 1984/5-6/65, podobne stanowisko w wyroku Sądu Apelacyjnego w K. (...) z 28.05.1998 r. w sprawie II AKa 95/98 opubl. w KZS 1998/6/13, wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł. (...) z dnia 28.11.1996 r w sprawie IIAKa 220/96, opubl. w Prok.i Pr.1997/5/15, wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15.05.1990 w sprawie IVKR80/90 opubl. w LEX nr 22064).
Wymierzona kara nie może ponadto być niższa od którejkolwiek z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa i nie może przekraczać sumy kar wymierzonych. Wymierzając karę grzywny, sąd określa na nowo wysokość stawki dziennej, pamiętając iż jej wysokość nie może przekraczać najwyższej ustalonej poprzednio. W przypadku skazanego była to kwota 100 zł.
Czyny, za które I. W. (1) został skazany prawomocnymi wyrokami objętymi wyrokiem łącznym w niniejszej sprawie, popełnił w odległości czasowej, którą nie sposób uznać za znaczną ale też nie sposób ocenić iż była krótka. Był to bowiem czas między jesienią 2007r. a 22 czerwca 2009r., przy czym poszczególne przypisane skazanemu przestępstwa zostały popełnione w wielomiesięcznych odstępach czasowych.
Rozważając kwestię bliskości podmiotowo – przedmiotowej pomiędzy poszczególnymi czynami, należy stwierdzić, że czyny z wyroku Sądu Rejonowego (...) w W. były tożsame rodzajowo. Zdecydowanie innych dóbr chronionych prawem, dotyczyło skazanie przez Sąd Rejonowy w S. (...) – sygn akt II K 253/12.
Jeżeli chodzi o wymiar kar pozbawienia wolności połączonych w punkcie II wyroku, to najsurowszą orzeczoną jednostkową karą pozbawienia wolności była kara 3 lat pozbawienia wolności, zaś suma kar jednostkowych wynosiłaby 6 lat pozbawiania wolności. W przypadku kary grzywny: kara najsurowsza wynosiłaby 300 stawek dziennych zaś suma kar jednostkowych 550.
Przechodząc do omówienia okoliczności zaistniałych po wydaniu poszczególnych wyroków, to jak wynika z opinii dyrektora ZK w S., zachowanie skazanego podczas przebywania w podległej jednostce, jest oceniane pozytywnie. Do zachowania skazanego nie było zastrzeżeń (nie był karany dyscyplinarnie, nie stosowano wobec niego środków przymusu, był nagradzany kodeksowo, właściwie funkcjonuje z współosadzonymi). Co jednak ważne, aktualnie przebywa w zakładzie karnym jako osoba tymczasowo aresztowana (z art. 258 § 2 kk, 148§ 2 pkt 3 kk, 310 § 2 kk, art. 65 kk). Kwestionuje swoją odpowiedzialność w sprawie w której zastosowano wobec niego tymczasowe aresztowanie. Skazany co wynikało z opinii Dyrektora ZK w S. a znajdowało potwierdzenie w pismach skazanego i złożonych przez niego licznych dokumentach (k. 1-26) ma bardzo dobry kontakt z rodziną. Można przypuszczać, iż taka sytuacja miała miejsce także przed przymusowym osadzeniem skazanego w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym.
To, że osoby najbliższe dla skazanego czy też nawet sam skazany, mają problemy zdrowotne, nie jest okolicznością wpływająca na wymiar kary łącznej a może mieć znaczenie przy uzyskiwaniu przepustek czy też przerw podczas wykonywania kary pozbawiania wolności.
W ocenie sądu, biorąc pod uwagę omówione wyżej okoliczności, zasadnym będzie zastosowanie w stosunku do skazanego zasady asperacji. Sąd nie znalazł powodów aby zastosować wobec skazanego zasady pełnej absorpcji czy kumulacji. Z uwagi na pewną zbieżność czasową pomiędzy poszczególnymi czynami oraz tożsamość rodzajową co do większości czynów, nie było podstaw do zastosowania wobec skazanego zasady kumulacji.
Dlatego na podstawie art. 569 § 1 kpk w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 6 czerwca 1997r. (DzU. 1997.89.555 ze zm.) w zw. z art. 85 kk w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 6 czerwca 1997r. (DzU. 1997.88.553 ze zm.) i art. 86 § 1 kk w brzmieniu ustalonym ustawą o zmianie ustawy Kodeks Karny z dnia 05 listopada 2009 r. (Dz. U. 2009.206.1589) połączono kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami Sądu Rejonowego (...) w W. z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie IV K 224/11 oraz Sądu Rejonowego w S. (...) z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie II K 253/12 i wymierzono I. W. (1) karę łączną 5 lat pozbawienia wolności. Na mocy art. 577 kpk w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 6 czerwca 1997r. (DzU. 1997.89.555 ze zm.) na poczet orzeczonej w pkt II kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności zaliczono skazanemu okres odbywania kary pozbawienia w sprawie IV K 224/11 od dnia 11 stycznia 2010r. do dnia 16 czerwca 2011r. i od dnia 22 stycznia 2014r. do dnia 27 maja 2015r. oraz w sprawie II K 253/12 od dnia 29 września 2011r. do dnia 24 sierpnia 2012r.
Na podstawie art. 569 § 1 kpk w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 6 czerwca 1997r. (DzU. 1997.89.555 ze zm.) w zw. z art. 85 kk w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 6 czerwca 1997r. (DzU. 1997.88.553 ze zm.), art. 86 § 1 kk w brzmieniu ustalonym ustawą o zmianie ustawy Kodeks Karny z dnia 05 listopada 2009 r. (Dz. U. 2009.206.1589) i art. 86 § 2 kk w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 6 czerwca 1997r. (DzU. 1997.88.553 ze zm.) połączono kary grzywny orzeczone wskazanymi wyżej wyrokami i wymierzono skazanemu karę łączną grzywny w wysokości 460 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki na kwotę 50 zł każda. Wysokość przyjętej stawki nie przekraczała najwyższej wymierzonej poprzednio i została ustalona na poziomie średnim.
Sąd nie widział podstaw do zastosowania wobec skazanego proponowanej przez obrońcę stawki 10 zł. To, że aktualnie skazany przebywa w zakładzie karnym nie determinuje przyjęcia wobec niego najniższej z możliwych stawek, tym bardziej iż grzywny były mu wymierzane znacznie wcześniej i co wynika z akt sprawy, zostały uregulowane.
Biorąc pod uwagę aktualną sytuację materialną skazanego oraz to, że pozostawał w zakładzie karnym jako osoba tymczasowo aresztowana, sąd zwolnił go z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.
Skazany w niniejszej sprawie korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, dlatego też sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Indywidualnej Kancelarii Adwokackiej adw. M. C. kwotę 147,60 zł z czego podatek VAT stanowi kwotę 27,60 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę skazanego, sprawowaną z urzędu przez tego adwokata.
Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych wyżej przepisów orzeczono, jak w sentencji wyroku.