Uzasadnienie
wyroku z dnia 30 stycznia 2026 r. (...) z siedzibą w O. wniósł o zasądzenie od (...) z siedzibą w W. kwoty 1.882,80 zł tytułem dopłaty do odszkodowania wypłaconego przez pozwanego za zdarzenie drogowe, do jakiego doszło 26 lipca 2025 r., w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki S. o numerze rejestracyjnym (...) stanowiący własność J. S.. Powód wskazał, że nabył w drodze cesji wierzytelność z tytułu odszkodowania za szkodę w pojeździe. Powód domagał się również zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od ww. kwoty od dnia 28 lipca 2025 r. do dnia zapłaty.
W pozwie wskazano, że powód nie zgadza się z kwotą kosztów naprawy określoną przez ubezpieczyciela na 2.245,09 zł, a żądanie pozwu opiera na prywatnej kalkulacji naprawy, w której koszty naprawy pojazdu określono na 4.127,89 (k. 4-30 akt).
Pozwany zakład ubezpieczeń wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W pierwszej kolejności zarzucił brak legitymacji czynnej po stronie powoda z uwagi na nieważność umowy cesji zawartej między poszkodowaną a powodem, co spowodowało, że na powoda nie przeszła wierzytelność wynikająca z tej umowy. Pozwany wskazał, że w umowie nie podano ceny nabycia wierzytelności. Dodatkowo wskazał, że z umowy nie wynika aby poszkodowana wiedziała jaka jest wysokość przenoszonego roszczenia, ani żeby miała możliwość zapoznania się z kosztorysem sporządzonym przez powoda.
Tym samym, w ocenie pozwanego, poszkodowana nie miała wystarczającej wiedzy, aby prawidłowo wycenić wierzytelność. W dalszej części pozwany przytacza, iż brak jest również oświadczenia dotyczącego świadomej rezygnacji poszkodowanej z dochodzenia roszczeń we własnym zakresie (a zatem po uzyskaniu przez nią informacji o jaką kwotę powód wystąpi względem (...), ile wynoszą odsetki za opóźnienie itp.). Biorąc pod uwagę powyższe, pozwany stał zatem na stanowisku, że cesja wierzytelności została zawarta z pokrzywdzeniem interesu poszkodowanej będącej konsumentem, co skutkuje nieważnością umowy.
W drugiej kolejności pozwany wskazał na wysokość szkody, zaznaczając, że odszkodowanie przyznane poszkodowanej obejmuje wyłącznie uzasadnione koszty pojazdu poszkodowanej, z uwzględnieniem faktycznego zakresu uszkodzeń pojazdu, a wysokość odszkodowania została ustalona szacunkowo z wykorzystaniem systemów eksperckich, w oparciu o dostarczoną dokumentację dotyczącą uszkodzeń pojazdu i uwzględniającą technologię naprawy określoną przez producenta pojazdu. Dodatkowo wskazał, że poszkodowana nie skorzystała z możliwości bezgotówkowej naprawy pojazdu w warsztatach współpracujących z pozwanym.
Pozwany kwestionował ponadto roszczenie powoda dotyczące odsetek za opóźnienie, argumentując tym, że nie był i nie jest w opóźnieniu co do zapłaty jakiejkolwiek kwoty tytułem odszkodowania wobec strony powodowej w myśl art. 481 k.c. (k. 35-40).
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje
Okoliczności sprawy były bezsporne i wynikały z przedłożonych do akt dokumentów, akt szkody złożonych na płycie CD i zeznań świadka J. S..
W dniu 26 lipca 2025 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki S. o nr rej. (...) należący do J. S.. Ubezpieczycielem odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody był pozwany. Poszkodowana zgłosiła szkodę do pozwanego.
W piśmie z dnia 28 lipca 2025 r. pozwany ustalił wysokość odszkodowania za uszkodzenie pojazdu marki S. na 2.245,09 zł, na podstawie kalkulacji z dnia 27 lipca 2025 r. Kwota 2.245,09 zł została wypłacona poszkodowanej.
W umowie cesji wierzytelności z dnia 6 sierpnia 2025 r. J. S. dokonała na rzecz (...) w O. cesji wierzytelności z tytułu odszkodowania za uszkodzone auto dnia 26 lipca 2025 r. Zgodnie z § 2 pkt 3 umowy cesjonariusz zobowiązuje się do przekazania cedentowi środków określonych w załączniku nr 1 przedmiotowej umowy. Powód nie przedłożył wskazanego wyżej załącznika nr 1.
Świadek J. S. zeznała, że otrzymała środki pieniężne od pozwanego z tytułu sprzedaży wierzytelności, za które naprawiła pojazd w całości. Naprawa nie została wykonana systemem gospodarczym, a w warsztacie wybranym przez świadka. Poszkodowana nie potrafiła wskazać kwoty, jaką wydatkowała na naprawę, ani nie przedstawiła rachunków lub faktur potwierdzających poniesione wydatki. Jednocześnie podała, że koszty naprawy zostały pokryte ze środków otrzymanych łącznie od pozwanego i cesjonariusza, przy czym nie była w stanie określić wysokości kwoty otrzymanej od cesjonariusza.
W kalkulacji naprawy z dnia 28 sierpnia 2025 r. wykonanej we własnym zakresie przez powoda koszt naprawy uszkodzonego (...) o numerze rejestracyjnym (...) określono na kwotę 4.127,89 zł. W dniu 1 września 2025 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 1882,80 zł stanowiącej dopłatę różnicy wynikającej z ww. kalkulacji, w terminie 7 dni.
dowody:
zgłoszenie szkody – w aktach szkody na płycie CD - k. 41 akt sprawy zdjęcia uszkodzonego pojazdu – w aktach szkody na płycie CD - k. 41 akt sprawy decyzje o wypłacie odszkodowania – k. 10-12 akt sprawy i w aktach szkody – k. 41 akt sprawy kalkulacja naprawy pojazdu po szkodzie sporządzona przez pozwanego – k. 11-12 akt sprawy umowa przelewu wierzytelności – k. 20-22 akt sprawy wezwanie do zapłaty – k. 16 akt sprawy kalkulacja naprawy powoda – k. 13-15 akt sprawy zeznania świadka J. S. – k. 85 akt sprawy
Po przesłuchaniu poszkodowanej Sąd pominął dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej na okoliczności podane w pozwie, na podstawie art. 235²§ 1 pkt 5 k.p.c. (k. 85v akt), gdyż ze względu na uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2024 r. w sprawie III CZP 142/22, dowód ten okazał się nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka J. S., albowiem znajdowały częściowe pokrycie w złożonych do akt dokumentach, a nadto żadna ze stron nie kwestionowała tych zeznań.
Sąd nie podzielił poglądu strony pozwanej dotyczącej braku legitymacji czynnej powoda. W ocenie Sądu fakt, iż świadek nie znała ani kalkulacji ani wysokości kwoty, której mogła się domagać od pozwanego nie oznacza, że umowa cesji wierzytelności jest nieważna. W umowie cesji nie podano ceny nabycia wierzytelności, jednakże świadek zeznała, że otrzymała pieniądze zgodnie z umową, dzięki czemu była w stanie dokonać naprawy pojazdu i w związku z czym nie czuje się pokrzywdzona. Uznać należy zatem, że cesja wierzytelności nie została zawarta z pokrzywdzeniem interesu poszkodowanej będącej konsumentem.
W ocenie Sądu, w ustalonych okolicznościach sprawy roszczenie powoda dochodzone pozwem nie mogło być uwzględnienie w żadnej części. Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2024 r., III CZP 142/22, jeżeli poszkodowany poniósł już koszty naprawy pojazdu lub zobowiązał się do ich poniesienia, wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych powinna odpowiadać tym kosztom, chyba że w danych okolicznościach są one oczywiście nieuzasadnione; w takiej sytuacji wysokość odszkodowania nie zależy od ulg i rabatów możliwych do uzyskania przez poszkodowanego od podmiotów współpracujących z ubezpieczycielem. Stanowisko to potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 11 września 2024 r. w sprawie III CZP 65/23.
W niniejszej sprawie strona powodowa nie wykazała rzeczywistej wysokości szkody. Wprawdzie poszkodowana zeznała, że środki przekazane przez ubezpieczyciela nie wystarczyłyby na naprawę pojazdu, jednak nie była w stanie wskazać jakie koszty faktycznie poniosła w związku z naprawą, ani przedstawić dokumentów potwierdzających poniesione wydatki. Brak było również możliwości ustalenia jaka kwota została uzyskana od powoda w związku z umową cesji. Skoro pojazd został w całości naprawiony to brak jest podstaw do ustalenia wysokości szkody według hipotetycznych kosztów naprawy, wyliczonych przez rzeczoznawcę powoda lub biegłego sądowego. Rzeczywiste, poniesione przez poszkodowaną koszty naprawy, nie zostały udowodnione co do wysokości ani nawet określone kwotowo. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na powodzie, jego zatem obciążają negatywne konsekwencje niewykazania wysokości szkody (art. 6 k.c.), wobec czego powództwo podlegało oddaleniu jako niewykazane.
Z powyższych względów powództwo zostało oddalone w całości na mocy art. 361 § 1 i 2 k.c., art. 509 § 1 k.c. oraz art. 822 § 1 i 4 k.c. W sytuacji naprawy auta poszkodowana nie może żądać zapłaty odszkodowania obliczonego metodą kosztorysową, tzn. stanowiącego równowartość kosztów restytucji, czyli hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu, co wynika m.in. z przytoczonych uchwał składu 7 sędziów Sądu Najwyższego, które Sąd Rejonowy orzekający w tej sprawie podziela. W konsekwencji nie może również tego żądać cesjonariusz wywodzący swoje prawa od poszkodowanego.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. według zasady odpowiedzialności za wynik sprawy. Pozwany poniósł koszty w kwocie 917,00 zł, na którą składały się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego – 17 zł (k. 42 akt) i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).
O odsetkach za opóźnienie od kosztów procesu orzeczono na mocy art. 98 § 1¹ k.p.c.