Uzasadnienie
Formularz UWŁ
Sygnatura akt
II K 43/26
Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, można wypełnić część 3–8 formularza
- 1. USTALENIE FAKTÓW
- 1.1. Wyroki wydane wobec skazanego
Lp.
Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny
Data wyroku albo wyroku łącznego
Sygnatura akt sprawy 1.
Sąd Rejonowy w Chełmnie 22.11.2006 r.
II K 264/06 2.
Sąd Rejonowy w Chełmnie 25.09.2007 r.
II K 147/07 3.
Sąd Rejonowy w Chełmnie 18.07.2008 r.
II K 225/07 4.
Sąd Rejonowy w Chełmnie – wyrok łączny 21.04.2009 r.
II K 153/09 5.
Sąd Rejonowy w Chełmnie 24.04.2015 r.
II K 494/14 6.
Sąd Rejonowy w Toruniu 17.06.2016 r.
VIII K 639/16 7.
Sąd Rejonowy w Toruniu – wyrok łączny 22.09.2016 r.
II K 778/16 8.
Sąd Rejonowy w Chełmnie 2.10.2018 r.
II K 408/18 9.
Sąd Rejonowy w Chełmnie 7.09.2020 r.
II K 21/20 10.
Sąd Rejonowy w Chełmnie 4.09.2024 r.
II K 240/24 11.
Sąd Rejonowy w Chełmnie 10.04.2025 r.
II K 371/23
- 1.2. Inne fakty
- 1.2.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty 1.2.1.1
Skazany M. C. był wcześniej wielokrotnie karany.
Karta karna
Odpisy wyroków z obliczeniem kar i inf. z NOE-SĄD 5-9, 28-32 11, 13-15 1.2.1.2
Wszystkie kary pozbawienia i ograniczenia wolności, oprócz kar pozbawienia wolności w sprawach SR w Chełmnie II K 240/24 i SR w Chełmnie II K 371/23 zostały już przez skazanego wykonane.
j.w.
opinia z ZK wydruk z NOE-SĄD j.w.
20-22 11 1.2.1.3
Zachowanie skazanego w okresie odbywania kary od 15.10.2023 r. – regulaminowe, był jedenastokrotnie nagradzany regulaminowo, raz sporządzono wniosek dyscyplinarny, aktualnie jest przewidziany do zatrudnienia, obowiązki wykonuje na bardzo dobrym poziomie, poddany oddziaływaniom terapeutycznym i ukończył program podstawowej psychoterapii uzależnienia w formie programu standardowego.
Opinia z ZK 17-22
- 1.2.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
- 2. OCENA DOWODÓW
- 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.2.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu 1
Odpisy wyroków, karta karna, opinia z zakładu karnego.
Dokumenty urzędowe sporządzone zostały przez uprawnione do tego organy - ukazują one dotychczasową karalność M. C., jak również odzwierciedlają jego zachowanie po wydaniu wyroków. Sąd dał w pełni wiarę dowodom z dokumentów urzędowych. Ich autentyczność i wiarygodność nie była kwestionowana przez żadną ze stron, ani nie stoi w sprzeczności z żadnym innym dowodem, a tym samym nie budzi wątpliwości.
- 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
3. PODSTAWA KARY ŁĄCZNEJ
Lp.
Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy
Kary lub środki karne podlegające łączeniu 1.
Sąd Rejonowy w Chełmnie, z dnia 4.09.2024 r., sygn. akt II K 240/24
Kara 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz kara 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności - w rezultacie wymierzono karę łączną 3 (trzech) lat i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności.
2. Sąd Rejonowy w Chełmnie, z dnia 10.04.2025 r. w sprawie II K 371/23
Kara 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.
Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej
Uwzględniając to, że regulacje prawne ulegały zasadniczym zmianom należy w pierwszej kolejności wskazać, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stosowania poprzednich unormowań (wprowadzonych ustawą z 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych... - Dz. U. poz. 1086), gdyż mają one jedynie odniesienie do kar prawomocnie orzeczonych od daty wejścia w życie cytowanej ustawy (art. 81 ust. 1 i 2), jak również w przypadku skazanego ich stosowanie nie będzie względniejsze dla sprawcy w myśl art. 4 § 1 k.k.
Analiza wyroków wydanych wobec skazanego wskazuje, że kary wymierzone przed 23 czerwca 2020 roku, a więc w trakcie obowiązywania przepisów pozwalających łączyć jedynie kary podlegające wykonaniu, zostały w całości wykonane przez skazanego. Kary podlegające natomiast wykonaniu w chwili obecnej zostały prawomocnie orzeczone w czasie obowiązywania przepisów kodeksu karnego odnośnie kary łącznej w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 czerwca 2020 roku i z tego powodu to te przepisy powinny stanowić postawę oceny istnienia przesłanek do wydania wyroku łącznego. Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. z 2020, poz. 1086 – dalej ustawa COVID-19), „Przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej w art. 38, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.” Natomiast art. 82 ust. 2 ustawy COVID-19 jednoznacznie i wyraźnie stanowi: „Przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej w art. 38, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.”
Przepis art. 85 k.k. w brzmieniu obowiązującym od 24 czerwca 2020 r. pozwala na orzeczenie kary łącznej, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.
Orzeczenia wynikające z karty karnej skazanego M. C. były już kilkukrotnie przedmiotem analizy i rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w Chełmnie i w Toruniu w sprawach odpowiednio o sygn. II K 153/09 i II K 778/16, w których zapadły prawomocne wyroki łączne. Następne czyny były popełniane przez skazanego już po wydaniu ostatniego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 22.09.2016 r., II K 778/16 oraz po wydaniu wyroków, z których kary objęte zostały tym wyrokiem łącznym, brak było zatem podstaw do rozwiązania poprzedniego wyroku łącznego. Stąd w tym zakresie ma miejsce powaga rzeczy osądzonej o której mowa w art. 17§1 pkt 7 k.p.k., w związku z czym postępowanie w sprawie należało oprzeć o analizę wyroków skazanego zapadłych po wydaniu w/w wyroku łącznego, ponieważ niedopuszczalne jest prowadzenie ponownie postępowania mającego za przedmiot rozstrzyganie o karze łącznej w oparciu o te same wyroki, które stanowiły już podstawę decyzji w tym zakresie.
M. C. popełniał kolejne przestępstwa w następujących datach:
- 1. w sprawie II K 408/18 – w dniu 16 maja 2018 r. – wyrok z dnia 2.10.2018 r. 2. w sprawie II K 21/20 – w dniu 17 listopada 2019 r. – wyrok z dnia 7.09.2020 r. 3. w sprawie II K 240/24 - w okresie od 5 stycznia 2022 dnia do 15 października 2023 r. – wyrok z dnia 4.09.2024 r. 4. w sprawie II K 371/23 - w dniu 22.02.2023 r. - wyrok z dnia 10.04.2025 r.
W przedmiotowej sprawie analiza akt poszczególnych postępowań, zakończonych prawomocnie wobec skazanego oraz treści wydanych w ich toku wyroków skazujących doprowadziła Sąd do przekonania, iż warunki formalne ku temu, by zostać objęte wyrokiem łącznym spełniają przestępstwa, za które M. C. został skazany wyrokami: Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 4 września 2024 roku w sprawie o sygn. akt II K 240/24 i Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 10 kwietnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt II K 371/23.
Sąd ustalił w toku postępowania, iż spośród kar, wymierzonych skazanemu w dwóch pierwszych sprawach II K 408/18 i II K 21/20, żadna nie może podlegać połączeniu w wyroku łącznym. Czyny ze sprawy II K 21/20 zostały popełnione już po wydaniu wyroku w sprawie II K 408/18 (o czyn popełniony wcześniej), a czyny popełnione w sprawie II K 240/24 zostały popełnione już po wydaniu wyroku w sprawie II K 21/20. Tym samym odpadł jeden z określonych wyżej wymogów, przewidzianych w treści art. 85 kk dotyczący popełnienia dwóch lub więcej czynów zanim zapadnie pierwszy wyrok, co do któregokolwiek z nich. Następne czyny oskarżony popełnił w okresie od 5 stycznia 2022 dnia do 15 października 2023 r. (II K 240/24) i w dniu 22 lutego 2023 roku (II K 371/23), zanim zapadł pierwszy wyrok co do tych czynów (II K 240/24 – 4 września 2024 roku), w związku z czym zaszły podstawy do orzeczenia kary łącznej obejmującej te trzy kary pozbawienia wolności w sprawach II K 240/24 i II K 371/23.
4. WYMIAR KARY
Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej
Granice wymiaru kary łącznej obowiązujące przy wymiarze kary łącznej określa przepis art. 86 § 1 kk, w brzmieniu obowiązującym po dniu 24 czerwca 2020 roku w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 roku o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19, co oznacza, iż kara łączna wymierzona skazanemu mogła być orzeczona w granicach od 3 lat 1 miesiąca pozbawienia wolności (powyższej najwyższej z kar orzeczonych) do 5 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności (suma kar orzeczonych).
Przepis art. 85a k.k. stanowi, iż orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Realizacja tej powinności, w praktyce oznacza więc, że przy ustalaniu wysokości kary łącznej, sąd musi mieć na uwadze, zarówno warunki i właściwości osobiste skazanego, jak i rodzaj oraz ilość popełnionych przez niego przestępstw.
Odnosząc tę uwagę do realiów niniejszej sprawy, należy wziąć pod uwagę to, że skazany zachowuje się w jednostce penitencjarnej poprawnie, jest nagradzany, jest przewidziany do zatrudnienia, ukończył program terapeutyczny.
Orzekając o karze łącznej za wyżej wskazane zbiegające się przestępstwa Sąd uznał, że zachodzą podstawy do wyrokowania w oparciu o zasadę asperacji w wymiarze pomiędzy dolną a górną granicą. Ukształtowanie orzeczonej wobec skazanego kary łącznej przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji, lub w niewiele wyższym wymiarze wydatnie marginalizowałoby cel kary, który związany jest z poczuciem sprawiedliwości oraz z kształtowaniem świadomości prawnej społeczeństwa.
Mając na względzie powyższe Sąd wymierzył M. C. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat 3 miesięcy. Zdaniem Sądu, kara łączna orzeczona w powyższym wymiarze stanowi całościową ocenę zachowań skazanego i jako taka jest właściwa i celowa z punktu widzenia prewencyjnego jej oddziaływania na osobę skazanego, jak i prewencji generalnej. Orzeczenie wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności w wyżej wskazanym wymiarze jest nie tylko wyrazem powyższej oceny związku między przestępstwami objętymi w/w opisanymi wyrokami, lecz także wyrazem oceny postawy skazanego. Przypisane skazanemu przestępstwa łączy ścisły związek przedmiotowo-podmiotowy, ale tylko w ramach wyroku II K 240/24. Czyny te godzą w te same dobra prawne, łączy je zwartość czasowa (ten sam okres popełnienia).
Natomiast czyn osądzony w sprawie II K 371/23, choć popełniony w podobnym okresie, co wyżej opisane przestępstwa z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, godził już w inne dobro (art. 278 § 1 k.k. – przestępstwo przeciwko mieniu). Skazany dopuścił się wielu czynów zabronionych, co uprawnia do wniosku, że przejawia on skłonność do zachowań sprzecznych z prawem i lekceważy obowiązujący porządek prawny, tym bardziej, że co i rusz popełniał kolejne przestępstwa, nic sobie nie robiąc z dotychczas orzekanych wobec niego kar i licznych pobytów w zakładzie karnym. Powyższe prowadzi do wniosku, że jedynie kara o charakterze izolacyjnym w orzeczonym wymiarze spełni swoje funkcje wychowawcze i zapobiegawcze, a przy tym odpowiadać będzie poczuciu sprawiedliwości. Zaznaczyć przy tym należy, że kara łączna pozbawienia wolności nie powinna być postrzegana wyłącznie jako instytucja mająca działać na korzyść skazanego, a przede wszystkim, jako instytucja gwarantująca racjonalną politykę karania w stosunku do sprawcy, który popełnił kilka przestępstw.
Sąd na podstawie art. 62 k.k. w zw. z art. 96 § 1 k.k.w. orzekł wobec skazanego odbywanie kary łącznej pozbawienia wolności w systemie terapeutycznym, albowiem koreluje to z orzeczeniem zawartym w wyroku jednostkowym o sygn. akt: II K 240/24. Uwzględniając treść opinii biegłych psychiatrów i psychologa wydanej w sprawie o sygn. akt: II K 240/24 Sąd na podstawie art. 62 k.k. uznał, że skazany nadal powinien odbywać karę w systemie terapeutycznym ze względu na uzależnienie od substancji psychoaktywnych.
5. WYMIAR ŚRODKA KARNEGO
Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy łącznym wymiarze środka karnego
6. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU ŁĄCZNYM
Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
III
Na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej w punkcie I kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył skazanemu okres dotychczas odbytej kary łącznej 3 (trzech) lat i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Chełmnie w sprawie o sygn. akt: II K 240/24.
Na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie I kary łącznej pozbawienia wolności Sąd zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie o sygn. akt: II K 240/24 w postaci zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 15 października 2023 r. od godz. 18.30.
IV
W pozostałym zakresie wyroki wymienione w punkcie I wyroku podlegają odrębnemu wykonaniu.
V
Na podstawie art. 572 k.p.k. Sąd umorzył postępowanie odnośnie objęcia wyrokiem łącznym wyroku Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 2 października 2018 roku w sprawie o sygn. akt II K 408/18 oraz wyroku Sądu Rejonowego w Chełmnie z dnia 7 września 2020 roku w sprawie o sygn. akt II K 21/20 – albowiem brak było zbiegu realnego, co zostało omówione we wcześniejszej części uzasadnienia.
7. KOSZTY PROCESU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
VI
Orzeczenie o wynagrodzeniu obrońcy za pomoc prawną udzieloną z urzędu Sąd wydał na podstawie § 17 ust. 5 w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 87 z późn zm.) to jest 240,- zł + 23% VAT = 295,20 zł.
VII
Skazanego na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono od zapłaty wydatków postępowania w sprawie o wydanie wyroku łącznego mając na względzie jego sytuację finansową (brak zgromadzonych środków i zatrudnienia odpłatnego w trakcie pobytu w zakładzie karnym).
- 8. PODPIS