Uzasadnienie
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny
Mieszkaniec B. - D. W. (1) prowadził zarejestrowaną na niego działalność gospodarczą pod nazwą P. Towaru Pojazdem Niewyspecjalizowanym D. W. (1). Ponadto od dnia 17.05.2006r. D. W. (1) był wspólnikiem spółki cywilnej (...) s.c. z siedzibą w B. ul. (...) wraz z J. M. (1). Spółka cywila zakończyła działalność w drodze umowy z dniem 31.10.2008r.
D. W. (1) miał problemy finansowe związane m.in. jego skłonnościami do hazardu. W związku z tym zajął się on procederem wystawiania nierzetelnych, tzw. „pustych faktur”, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych tj. usług. Faktury te wystawiał i przekazywał na rzecz znajomych przedsiębiorców – prowadzących różne przedsiębiorstwa, którzy wyrazili na to zgodę, chcąc podwyższać koszty prowadzonej działalności i obniżać naliczany - należny podatek od towarów i usług (podatek VAT). D. W. (1) faktycznie nie świadczył usług, które były wyszczególnione w wystawianych przez niego fakturach tj. usług transportowych, pośrednictwa finansowego i pozyskiwania klientów oraz remontów, a faktury te nie dokumentowały rzeczywistego obrotu.
Takie nierzetelne i poświadczające nieprawdę faktury VAT za usługi transportowe (w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej) oraz podrobione faktury VAT do wystawienia których nie był uprawniony (w ramach nieistniejącej już spółki cywilnej (...) s.c.) wystawiał na rzecz znajomych prowadzących przedsiębiorstwa w okresie od 31 stycznia 2008 roku do 30 kwietnia 2011 roku. D. W. (1) łącznie wystawił 257 faktur VAT za usługi transportowe oraz 37 faktur VAT za pośrednictwo finansowe i pozyskiwanie klientów oraz remont. Łączna wartość wszystkich wystawionych faktur VAT wyniosła brutto 1.328.714,76 zł, zaś podatek od towarów i usług (VAT) wynikający z tych faktur to łącznie 240.326,96 złotych.
Fikcyjne faktury na niewykonywane w rzeczywistości usługi (...) wystawiał, a następnie przekazywał: B. M. (1), R. R. (1), P. J. (1), Ł. P. (1), J. Z. (1), A. S. (1), M. R., J. P. (1), R. C. (1), K. D. (1) oraz S. G. (1). Przedsiębiorcy, którzy otrzymywali nierzetelne faktury VAT, w ramach swoich działalności uwzględniali te dokumenty w dokumentacji składanej do urzędów skarbowych, składali deklaracje VAT-7, w których poświadczali nieprawdę, w zakresie rzekomo poniesionych wydatków związanych z działalnością firm, za ich pomocą wprowadzali w błąd pracowników organów podatkowych, dzięki czemu obniżali oni kwoty podatku należnego o wartość podatku naliczonego z tych faktur VAT, co w konsekwencji prowadziło do uzyskania nienależnych przysporzeń kosztem Skarbu Państwa i narażali tym samym Skarb Państwa na odliczenie podatku i nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług.
Z wieloma z tych osób D. W. (1) był w kontakcie telefonicznym i w czasie rozmów ustalał bieżące potrzeby w zakresie wystawienia faktur w określonym czasie. D. W. (1) za wystawianie fikcyjnych faktur otrzymywał wynagrodzenie w uzgodnionych kwotach, zbliżonych do wartości połowy podatku od towarów i usług (VAT) wyszczególnionych w wydawanych fakturach.
W okresie od 25 lutego 2008 roku do 22 kwietnia 2011 roku D. W. (1) wystawił takie tzw. „puste faktury” w B., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Biuro i (...).M. B. M. (1). Łącznie wystawił on 97 nierzetelnych faktur VAT, z czego 35 faktury wystawione przez D. W. (1) jako wspólnika nie istniejącej firmy (...) S.C. ” D. W. i J. K. M. z siedzibą w B. za świadczenie usług w zakresie pośrednictwa finansowego i pozyskiwania klientów oraz 62 faktury VAT wystawione przez P. Towaru Pojazdem Niewyspecjalizowanym D. W. (1) z siedzibą w B. za usługi transportowe, podczas gdy żadne z tych usług nie były faktycznie przez te firmy świadczone. B. M. (1) uwzględniając te faktury w deklaracji podatkowej poświadczyła w składanej deklaracji VAT-7 nieprawdę co do okoliczności mającej istotne znaczenie prawne, podając dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością swojej firmy, wiedząc, że usługi te nie były faktycznie świadczone, odliczając nienależny zwrot podatku naliczonego naraziła Skarb Państwa na uszczuplenie podatku oraz doprowadziła Skarb Państwa do odliczenia podatku i nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w kwocie 94.774,76 zł.
D. W. (1) wystawił takie nierzetelne faktury na rzecz Ł. P. (1) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) Ł. P. (1) z siedzibą w B.. W okresie od 25 marca 2010 roku do 25 marca 2011 roku w B. Ł. P. (1) posługując się tymi fakturami wypełniał następnie deklaracje VAT -7 podając w nich dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące poniesionych wydatków w związku z działalnością wskazanej firmy, poświadczył w nich nieprawdę co do okoliczności mającej istotne znaczenie prawne, uwzględnił łącznie 14 faktur VAT, wystawionych przez firmę (...) z siedzibą w B. za usługi transportowe, narażając tym samym Skarb Państwa reprezentowany przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w kwocie 7.093,90 zł.
Analogiczny mechanizm zastosował J. Z. (1), wspólniki Spółek: (...) s.c. P. M., J. Z. z siedzibą w P., Handel i Usługi (...) s.c. J. Z., D. Z. z siedzibą w B. oraz (...) s.c. P. M., J. Z., D. Z. z siedzibą w B.. W okresie od 27 lipca 2009 roku do 24 maja 2011 roku w B., Na podstawie otrzymanych faktur VAT od D. W. (1) posłużył się nierzetelnymi dokumentami w postaci deklaracji VAT-7 wymienionych firm za miesiące od czerwca 2009 roku do kwietnia 2011 roku, poświadczył w nich nieprawdę co do okoliczności mającej istotne znaczenie prawne, podając w nich dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością wskazanych firm w okresie od czerwca 2009 roku do kwietnia 2011 roku, w których uwzględnił łącznie 27 faktur VAT w (...) s.c. P. M., J. Z., 23 faktury w Handel i Usługi (...) s.c. J. Z., D. Z. oraz 2 faktury w (...) s.c. P. M., J. Z., D. Z., wystawione przez firmę (...) z siedzibą w B. za usługi transportowe, narażając tym samym Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 42.386,40 zł.,
Także R. C. (1) prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) R. C. (1) z siedzibą w D. w okresie od marca 2009 roku do 25 sierpnia 2009 roku w B. przyjmował poświadczające nieprawdę faktury VAT od D. W. (1). Na ich podstawie sporządzał deklaracje VAT-7 i składał do właściwego Drugiego Urzędu Skarbowego w B.. Poświadczył w nich nieprawdę co do okoliczności mającej istotne znaczenie prawne podając tam dane niezgodne ze stanem rzeczywistym co do faktycznie poniesionych wydatków związanych z działalnością firmy. W deklaracjach tych uwzględnił pięć faktur VAT wystawionych przez firmę (...) za usługi transportowe, czym naraził Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 1.854,60 zł.
R. C. (1) w ramach prowadzonej przez niego działalności uzyskał jeszcze jedną fakturę do D. W. (1), którą uwzględnił w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc kwiecień 2010r. W dniu 25 maja 2010 roku posłużył się dokumentem stwierdzającym nieprawdę w postaci takiej deklaracji VAT –7, poświadczył w nim nieprawdę co do okoliczności mającej istotne znaczenie prawne, podając dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością wskazanej firmy w kwietniu 2010 roku, w której uwzględnił jedną fakturę VAT z dnia 30.04.2010 roku wystawioną przez firmę (...) z siedzibą w B. za usługi transportowe o wartości brutto 2.208,20 zł. Także w tym wypadku usługi te nie były faktycznie przez tę firmę świadczone. Tym zachowaniem naraził Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 398,20 zł.
W procederze udział wziął także R. R. (1) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) R. R. (1), a następnie (...) R. R. (1) z siedzibą w B.. W okresie od lutego 2008 roku do kwietnia 2011 roku R. R. (1) uzyskał nierzetelne faktury VAT od D. W. (1). Następnie posłużył się nierzetelnymi dokumentami w postaci deklaracji VAT-7 za okres od stycznia 2008 roku do marca 2011 roku, poświadczył w nich nieprawdę co do okoliczności mającej istotne znaczenie prawne podając w nich dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością swojej firmy w tym okresie, w których uwzględnił łącznie 46 faktur VAT wystawionych przez firmę (...) za usługi transportowe. Żadna z tych usług nie były faktycznie przez tę firmę świadczona. Zachowaniem tym naraził Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w kwocie 39.166,80 zł.
W procederze prowadzonym przez D. W. (1) uczestniczyła także M. R., (...) s.c. M. R. K. D. (2) z siedzibą w B.. M. R. wykorzystując uzyskane od D. W. (1) faktury, w dniu 24 lutego 2011 roku naraziła Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, w ten sposób, że składając deklaracje VAT –7 za miesiąc styczeń 2011 roku poświadczyła w nich nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, podając dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością wskazanej firmy w miesiącu styczniu 2011 roku. W złożonej deklaracji uwzględniła trzy faktury VAT wystawione na jej spółkę - firmę (...) przez firmę (...) za usługi transportowe, podczas gdy usługi te nie były faktycznie przez tę firmę świadczone. Odliczyła nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w kwocie 2.109,10 zł działając na szkodę Skarbu Państwa.
D. W. (1) w ramach swojego procederu wystawiania fikcyjnych faktur VAT współpracował też z A. S. (1), prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą (...) A. S. (1) z siedzibą w miejscowości S.. W okresie od lipca 2010 roku do kwietnia 2011 roku uzyskał on od D. W. (1) osiem faktur VAT o łącznej wartości brutto 35.789,50 zł. za usługi transportowe, podczas gdy usługi te nie były faktycznie przez tę firmę świadczone. Następnie wykorzystując te faktury w okresie od 25 sierpnia 2010 roku do 25 maja 2011 roku przedłożył do Urzędu Skarbowego stwierdzające nieprawdę dokumenty w postaci siedmiu deklaracji VAT –7 za okres od lipca 2010 roku do kwietnia2011 roku, w których podał dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością wskazanej firmy we wskazanym czasie. Takim zachowaniem wprowadził on w błąd pracownika Urzędu Skarbowego w M. co do poniesionych wydatków i doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarb Państwa do nienależnego zwrotu podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w kwocie 1289,70 zł, a naraził Skarb Państwa na nienależny zwrot tego podatku w łącznej kwocie 6.599,50zł.
K. D. (1) prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą „Dom i meble” K. D. (1) z siedzibą w B.. Uzyskała ona od D. W. (1) faktury VAT w miesiącu listopadzie 2010r. za usługi transportowe o wartości brutto 5.172,80 zł. oraz fakturę VAT wystawioną przez firmę (...) s.c. D. W. i J. K. M. za usługi remontowe o wartości brutto 5.856 zł oraz kolejne w grudniu 2010r za usługi transportowe o wartości brutto 8.198,40 zł. oraz fakturę VAT wystawioną przez firmę (...) s.c. D. W. i J. K. M. za usługi remontowe o wartości brutto 3.050 zł. Usługi te w rzeczywistości nie były wykonywane przez D. W. (1), czy też jego firmy. Po uzyskaniu tych faktur złożyła ona w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w B. stwierdzające nieprawdę dokumenty w postaci dwóch deklaracji VAT –7 za okres od listopada 2010 roku do grudnia 2010 roku. Podała w nich dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością jej firmy w miesiącach listopadzie i grudniu 2010 roku, w których uwzględniła faktury VAT przekazane jej przez D. W. (1), odliczając nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w kwocie w kwocie 4.017,20 zł, czym naraziła Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o tym podatku.
D. W. (1) przekazywał też tzw. „puste” faktury na rzecz S. G. (1), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. (...) S. G. (1) z siedzibą w B.. D. W. (1) z dniem 17.07.2009 roku wystawił na rzecz tej firmy fakturę VAT za usługi transportowe o wartości brutto 1.903,20 zł., podczas gdy usługi te nie były faktycznie świadczone. Następnie w sierpniu 2009r. S. G. (1) poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, składając w Drugim Urzędzie Skarbowym w B. stwierdzający nieprawdę dokument w postaci deklaracji VAT –7 za miesiąc lipiec 2009 roku, podając w niej dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością wskazanej firmy w lipcu 2009 roku, odliczając nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w kwocie 343,20 zł.
S. G. (1) uzyskał kolejne dwie fikcyjne faktury VAT od D. W. (1). Następnie w okresie od sierpnia 2010 roku do stycznia 2011 roku w B., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, naraził Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, poprzez wprowadzenie w błąd pracownika Urzędu Skarbowego co do poniesionych wydatków. Wykorzystując uzyskane faktury VAT poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, składając w Drugim Urzędzie Skarbowym w B. stwierdzający nieprawdę dokument w postaci deklaracji VAT –7 za miesiące lipiec 2010 roku i grudzień 2010 roku, w których to deklaracjach podał dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością jego firmy w lipcu 2010 roku oraz grudniu 2010 roku, w których uwzględnił dwie faktury VAT wystawione przez firmę (...) za usługi transportowe. Usługi te w rzeczywistości nie miały miejsca. Odliczył on nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 635,80 zł.
J. P. (1) był (...) spółki Manufaktura (...). P., Ł. S. i wspólnicy Sp. jawna z siedzibą w miejscowości K.. G. 159. On także uczestniczył w procederze uzyskiwania nierzetelnych faktur VAT wystawianych przez D. W. (1) za rzekome usługi transportowe. Początkowo w czasie od sierpnia 2009 roku do stycznia 2010 roku uzyskał on cztery faktury VAT wystawione przez firmę (...) z siedzibą w B.. usługi transportowe w tym wypadku także nie były w rzeczywistości wykonywane. Następnie w okresie od 25 września 2009 roku do 25 lutego 2010 roku naraził on Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, w ten sposób, że poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, składając w Drugim Urzędzie Skarbowym w B. stwierdzające nieprawdę dokumenty w postaci czterech deklaracji VAT –7 za okres od sierpnia 2009 roku do stycznia 2010 roku, do wystawienia których był uprawniony.
W deklaracjach tych podał dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością jego firmy w miesiącach od sierpnia 2009 roku do stycznia 2010 roku, w których to deklaracjach uwzględnił cztery faktury VAT wystawione przez D. W. (1). Odliczył on nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 4.329,60 zł.
D. W. (1) wystawił jeszcze kolejną fakturę VAT dnia 30.11.2010 roku za usługi transportowe o wartości brutto 7.112,60 zł. na rzecz firmy (...) (spółki Manufaktura (...). P., Ł. S. i wspólnicy Sp. jawna). J. P. (1), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej naraził Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, poprzez wprowadzenie w błąd pracownika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. co do poniesionych wydatków, w ten sposób, poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, składając w Drugim Urzędzie Skarbowym w B. stwierdzający nieprawdę dokument w postaci deklaracji VAT –7 za miesiąc listopad 2010 roku. W tej deklaracji podał dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością jego firmy w listopadzie 2010 roku, w której uwzględnił uzyskaną fakturę VAT, podczas gdy usługi te nie były faktycznie przez firmę (...) świadczone. Odliczył nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w kwocie 1.282,60 zł.
W taki sam sposób postąpił P. J. (1), prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą PHU (...) P. J. (1) z siedzibą w B.. uzyskał on nierzetelne faktury VAT od D. W. (1) - łącznie 54 faktury VAT wystawione przez firmę (...) za usługi transportowe oraz jedną wystawioną przez (...) s.c. za usługi remontowe, podczas gdy żadne z tych usług nie były faktycznie przez te firmy świadczone. W okresie od lutego 2009 roku do 25 maja 2011 roku naraził on podatek na uszczuplenie w ten sposób, że posłużył się nierzetelnymi dokumentami w postaci 28 deklaracji VAT –7 za miesiące od lutego 2009 roku do maja 2011 roku. W ten sposób wprowadził on w błąd pracownika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., w którym to urzędzie złożył deklaracje podając w nich danie niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością wskazanej firmy w okresie od stycznia 2009 roku do kwietnia 2011 roku, w których uwzględnił uzyskane faktury. Naraził on Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 35.335,30 zł.
D. W. (1) w znacznym okresie czasu, w którym miał świadczyć usługi transportowe swoim samochodem ciężarowym marki M. (...) nr rej. (...) faktycznie nie użytkował tego pojazdu, m.in. z uwagi na słaby stan techniczny tego samochodu, jak też brak aktualnych badań technicznych pojazdu. W październiku 2010r. D. W. (1) zamierzał doprowadzić do aktualizacji badań technicznych tego samochodu ciężarowego. D. W. (1) mając na uwadze słaby stan techniczny samochodu, nie chciał poruszać się tym pojazdem i poszukiwał możliwości potwierdzenia przejścia takich badań, bez rzeczywistego sprawdzania stanu pojazdu przez uprawnionego diagnostę.
Znajomy D. W. (1) zaproponował mu pomoc w tym procederze, na zasadzie pośrednictwa w załatwieniu fikcyjnego badania technicznego samochodu. D. W. (1) zdecydował się na udział w takiej formie fikcyjnego potwierdzenia badań technicznych, przekazał znajomemu mężczyźnie dowód rejestracyjny samochodu oraz pieniądze jako korzyść majątkową do wręczenia diagnoście, za wykonanie tego badania w kwocie 400 złotych, prosząc znajomego o załatwienie badania technicznego.
Na poświadczenie nieprawdy w tym dokumencie poprzez potwierdzenie w dowodzie rejestracyjnym oraz rejestrze przeprowadzonych badań, wykonania badań technicznych i dopuszczenia do ruchu samochodu ciężarowego marki M. (...) nr rej. (...), bez faktycznego wykonywania tych badań, zdecydował się diagnosta A. P. z (...) E. P. z siedzibą w N.. W okresie między 12 października 2010 roku, a13 października 2010 roku przyjął on oferowaną korzyść majątkową w kwocie 400 złotych, w zamian za naruszenie przepisu prawa obowiązku służbowego stanowiącego poświadczenie nieprawdy i bez faktycznego badania tego samochodu ciężarowego poświadczył nieprawdę odnośnie przeprowadzonych badań technicznych w tym samochodzie ciężarowym - w dowodzie rejestracyjnym oraz rejestrze przeprowadzonych badań. Samochód D. W. (1) marki M. (...) nr rej. (...) nie był użytkowany w okresie, kiedy miały zostać wykonane wskazane badanie techniczne.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o ujawniony w sprawie materiał dowodowy, w tym w oparciu o: wyjaśnienia oskarżonych Ł. P. (1) (k. 8167-8168,8501-8503, 9089), J. Z. (1) (k. 8180-8180, 9088 - v), R. C. (1) (k. 8186-8187, 9089),, R. R. (1) (k. 8198-8199,8201-8202, 9089), M. R. (k. 8206-8207,8209-8210, 9089v), S. G. (1) (k. 8232-8233, 9089), J. P. (1) (k. 8239-8240, 9089), o częściowe wyjaśnienia oskarżonego D. W. (1) (k. 8138-8139,8643-8644,8725-8726,8734-8735, 9087v.), P. J. (1) (k. 8256-8258,8665-8666, 9089, k. 9169v-9170) i A. S. (1) (k. 8216-8217,8663-8664, 9089, 9112 i nast.), w oparciu o zeznania świadków: T. T. (3) (k. 641-642), J. M. (1) (k. 6380-6381, 9156-7), M. Ś. (k. 9109v, 7369-7370), D. O. (k. 7371-7372, 9107-v, 9155v), G. O. (k. 7388-7389, 9108-v, (...)), P. P. (3) (k. 7373-7374, 9108v-9), D. Z. (2) (k. 7390-7391, 9157), w oparciu o pozostały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w tym: materiały kontroli operacyjnej (...) kryptonim (...) k. 71-304), informacje uzyskane z (...) S.A. k. 309-400, protokoły zatrzymania rzeczy k. 539-541, k. 552-554, k. 562-563, k. 573-576, k. 588-601 k. 619-621 k. 632-634 k. 651-653673-674,678-683,687-688,692-693,696-698,700-701 k. 704-70718,719-721, k. 748-750 k. 2966-2968 k. 2976-2979 k. 2992-2996, k. 3032-3043 k. 3077-3079 k. 5682-5686, k. 5689-5692, k. 5696-5699, k. 5704-5707, k., (...)- (...), k. 6093-6143), protokoły przeszukania k. 543-544,547-549, k. 557-558,559-560, k. 566-570, k. 579-581,584-585, k. 608-609, 612-618, k. 624-627,639-631 k. 636-637,645-648, k. 656-664, 669-670, k. 3026-3027 k. 3081-3085 k. 3102-3104), notatkę urzędowa z materiałem poglądowym k. 730-732, kopie dokumentacji z (...) Bank S.A. k. 733-739, informacja z (...) w B. k. 740, informacja z NFZ k. 741-742, protokoły oględzin dokumentacji z załącznikami k. 752-800 k. 801-905, k. 968-1000, k. 1001-1200, k. 1201-1400, k. 1401-1441, k. 1442-1600, k. 1601-1690, k. 1708-1800, k. 1801-1843, k. 1850-1962, k. 1966-2000 k. 2001-2010 k. 2013-2200, k. 2201-2945, k. 2980-2987 k. 3108-3681, k. 3694-3910 k. 3955-4299, k. 4315-4711, k. 4715-4797, 4805-5634, k. 5647-5649, 5847-5850, k. 5851-5943, k. 5944-6062, k. 6063-6069, informacja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z załącznikami k. 2949-2952), protokoły oględzin faktur VAT z załącznikami k. 2953-2958, dokumentacja dotycząca badań technicznych pojazdu M. k. 2969-2971, kopia dokumentacji od świadka J. Z. (4) k. 3088-3100, dokumentacja dot. (...) s.c. (k. 3092-95), notatkę urzędową z załącznikami wydruki z rejestru REGON k. 3913-3922, opinię z zakresu wypadków drogowych k. 3937-3952, wykresówki tachografu k. 3954, notatka urzędowa k. 5669-5671, informacja od Starosty Powiatowego k. 5674-5679, protokoły oględzin zapisów kontroli operacyjnej (k. 5709-5794, k. 6145-6200, k. 6201-7310), informację z (...) Oddział w B. k. 5796-5797, informacja od operatora telekomunikacyjnego k. 7311-7313, notatka urzędowa k. 7313-7315, notatkę urzędową dot. analizy rachunków bankowych k. 7316-7336, notatkę urzędową dot. analizy przejazdów k. 7337-7338, notatkę urzędowa dot. analizy połączeń i rozmów k. 7339-7341, notatkę urzędową dot. analizy rozmów zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej (k. 7342-7359, 7376-7385, k. 8387-8398, k. 8399-8497), informację z Urzędu Miejskiego w B. k. 7394-7395a, informację Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z załącznikami k. 7405-7459, k. 8259-8283, informacje od organów podatkowych wraz z kopiami dokumentacji k. 7465,7470-7593, k. 7594-7799, 7800-7868, notatka urzędowa oraz wykazy faktur VAT i kopie faktur VAT k. 7869-7991, k. 7992-8108, kopia dokumentacji (...) S.A. k. 8370-8377, k. 8384-8386, opinię sądowo – psychiatryczna dot. S. G. k. 8510-8514, dokumentacja medyczna dot. S. G. k. 8517wydruki z deklaracji VAT-7 k. 8536-8557 k. 8560-8586, informacja od Starostwa Powiatowego (k. 8671-8676) i inne.
Oskarżony D. W. (1) przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów i złożył wyjaśnienia, z których wynikało, że wystawiane przez niego faktury VAT nie były rzetelne i nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego.
W swoich wyjaśnieniach wskazał, ze był okres kiedy nie świadczył usług niektórym firmom a wystawiał faktury VAT. Dodał, że były też firmy np. pana S. i Z., gdzie niektóre usługi były wykonywane, aczkolwiek ich samochodami i ma on świadomość, że wystawione przez niego faktury nie do końca odzwierciedlają stan faktyczny. Wyjaśnił, z odnośnie wystawiania przez niego faktur jako firma (...), to jego wspólni nie miał z tym nic wspólnego i o tym nie wiedział. Wskazał, że po wyrejestrowaniu tej firmy nie wszystkie faktury były rzetelne. Podał, że usługi remontowo budowlane realizowane przez V. wszystkie były wykonywane. Wyjaśnił, że właściciele wszystkich firm wymienionych w zarzutach nie wiedzieli o tym, że faktury które wystawiał nie były przez niego zaksięgowane. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że pieniądze które otrzymywał z faktur wydał na hazard, gdyż był uzależniony od hazardu. Wyraził żal z powodu dopuszczenia się zarzucanych mu czynów.
W toku kolejnego przesłuchania oskarżony D. W. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Dodatkowo wyjaśnił w odniesieniu do jego samochodu marki M. (...), że nie miał on ważnych badań technicznych. Mimo, że samochód był sprawny to miał zardzewiały nr VIN na ramie i diagności nie chcieli „podbić” badań technicznych. Przez znajomego znalazł diagnostę, który zgodził się na przedłużenie badań technicznych. Powiedział znajomemu, że chodzi mu o załatwienie badania bez podjeżdżania samochodem na stację diagnostyczną. Człowiek ten zgodził się, umówili się w mieście. Przekazał znajomemu dowód rejestracyjny oraz kwotę 400 lub 500 złotych. Wyjaśnił, że po kilku dniach otrzymał dokumenty z powrotem. W dowodzie rejestracyjnym była pieczątka stwierdzająca wykonanie badań technicznych. Dodał, iż diagnosty nigdy osobiście nie spotkał. Samochód faktycznie nie przechodził badań technicznych.
Oskarżony D. W. (1) wysłuchiwany ponownie na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów i podtrzymał swoje dotychczasowe wyjaśnienia, wyraził chęć dobrowolnego poddania się karze. (k. 8138-8139,8643-8644,8725-8726,8734-8735, 9087v.)
Oskarżona B. M. (1) w toku rozprawy nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i początkowo odmówiła składania wyjaśnień (k. 9088v-9).
Także na etapie postępowania przygotowawczego B. M. (1) nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i odmówiła składania wyjaśnień (k. 8159-8160).
W toku rozprawy, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego oskarżona złożyła wyjaśnienia. W swoich wyjaśnieniach wskazała, iż nie zna osobiście D. W. (1) i nie spotkała go nigdzie, natomiast jej kontakt z nim był poprzez faktury, które do niej spływały. Wskazała, iż faktury przed zaksięgowaniem ich, trafiały do niej, gdyż jest jedyną osobą w firmie, która wykonuje przelewy. Z jej wyjaśnień wynika, że dla D. W. (1) przelewem opłacała faktury i w większości przypadków była płacona wartość VAT, zaś pozostałą wartość odbierał on z utargów z kasy w B.. Oskarżona wyjaśniła, iż było to spowodowane tym, że dyrektor salonu poprosiła ją o terminową opłatę przynajmniej VAT-u, bo tak jak twierdziła, D. W. (1) chce się na czas rozliczać z US. Wyjaśniła, że dlatego starała się najpierw wysłać ten VAT, żeby on mógł zapłacić to do US. Pozostałą część miał uzyskiwać, jak mieli wpływy, ponieważ kondycja finansowa firmy w tych latach nie była dobra, a firma miała opóźnienia w płatnościach.
Wskazała, że na prośbę pani K. starała się ten VAT panu D. zapłacić. Odnośnie usług marketingowych oskarżona wyjaśniła, że oprócz oddziału (...) były dwie niezależne firmy w Polsce, gdzie przedstawiła Sądowi wartości faktur za usługi świadczone przez te firmy. Wskazała, że właściciele tych firm jeździli swoimi samochodami, a ich praca polegała na bezpośrednim kontaktowaniu z firmami w Polsce, zostawianiu materiałów handlowych, wyjaśnianiu tych materiałów handlowych, przedstawianiu nowych propozycji stosowanych przez firmę i dla oskarżonej wartość tych faktur w porównaniu z fakturami D. nie budziły zastrzeżeń, gdyż tak te firmy ceniły te usługi. Wyjaśniła, że jeden raz zastanowiła się czy faktury D. W. (1) są księgowane, a było to spowodowane tym, że powtórzył się numer na fakturze. Wówczas, jak wyjaśniła oskarżona, zadzwoniła do K. D. (1), ona skontaktowała się z D. W. (1). Podała, że on w jej obecności zadzwonił do księgowego, który sprawdził tą numerację i przeprosił za pomyłkę, która jak twierdził spowodowana była tym, faktury były pisane ręcznie i przyjęła to jako ludzką pomyłkę.
Według oskarżonej nie miało sensu robienie tzw. kosztów na fakturach, dlatego że firma funkcjonuje w oparciu o kredyty bankowe, a żeby taki kredyt obrotowy przedłużyć na kolejny rok, to musiała wykazać dochód, bo inaczej bank nie przedłużyłby kredytu, więc takie faktury byłyby bardzo szkodliwe. Wyjaśniła, że jeżeli firma w danym miesiącu wykazuje stratę, to podatek nie jest odprowadzany. Dodała, że gdyby faktury nie były wystawiane przez D. W. (1), to firma też zanotowałaby stratę. Z wyjaśnień oskarżonej wynika, że D. W. (1) nigdy nie ujawnił, że zaprzestał on działalności gospodarczej. Zdaniem oskarżonej wysokość faktur wystawionych przez tego oskarżonego nie budziła wątpliwości, ponieważ firmy zwłaszcza jednoosobowe transportowe zliczały wyjazdy na jakiś okres czasu i wystawiały faktury zbiorcze. Jak wyjaśniła, takich firm jednoosobowych współpracujących z produkcją mebli w Ł. było kilka i tam też występowały takie faktury, a nawet wyższe - rzędu 6 000 zł brutto.
Oskarżona wyjaśniła, iż nie zamawiała transportów i nie kontaktowała się z kierowcami. Podała, że wszystkie należności na rzecz Urzędu Skarbowego zostały uregulowane w sumie ok. 100 000 zł (k. 9170V-9171).
Oskarżony Ł. P. (1) na etapie postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. W trakcie kolejnego przesłuchania jako podejrzany przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że stan faktyczny opisany w treści zarzutów miał miejsce. Stwierdził, że zapłacił całą wskazaną przez Urząd kontroli Skarbowej w B. należność tj. około 15.000 zł. Dodał, że zdał sobie sprawę, że popełnił błąd i jest gotów ponieść karę. Dodał, że zapłacił za ten błąd w sumie dużo więcej niż mógł zyskać (k. 8167-8168,8501-8503, 9089).
Oskarżony J. Z. (1) na etapie postępowania przygotowawczego przesłuchany w charakterze podejrzanego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył szczegółowe wyjaśnienia, z których wynikało, że usługi wskazane w fakturach VAT objętych zarzutami faktycznie zostały wykonane (k. 8180-8180).
W toku rozprawy oskarżony J. Z. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Złożył wyjaśnienia, z których wynika, że D. W. (1) zna od 10 lat i wiedział, że D. W. ma firmę, która zajmowała się transportem. D. W. (1) zaczął go pytać o pracę czy zatrudnienie w jego firmie. Oskarżony powiedział mu, ze D. W. może szukać mu klientów i marżą może się z nim dzielić i w ten sposób może sobie dorobić. Według oskarżonego D. W. zgodził się na to, później w S. znalazł jakąś większą firmę, która odbierała produkty. Jak wyjaśnił oskarżony, D. W. (1) na marżę, która mieli do podziału wystawiał mu fakturę. Przy czym oskarżony nie pamiętał czy to było na usługi transportowe, nie pamiętał tego zapisu na fakturze. Dodał, że później D. W. (1) skarżył się mu na problemy finansowe, prosił o pożyczki, zgodził się i pożyczył mu 1000 zł., a później stało się to nagminne i co dwa tygodnie pożyczał od niego i nie zwracał poprzednich pożyczek.
J. Z. (1) wyjaśnił, że jak z tych materacy coś sprzedał, to D. W. wystawiał fakturę i kompensowali to z tych pożyczek, lecz tamta firma przestała brać materace i nie płaciła, więc doszło do zerwania współpracy. Wyjaśnił, że D, W. miał cały czas jakieś potrzeby, miał kłopoty finansowe. D. W. (1) nie miał jak oddawać pieniędzy więc wpadł na pomysł, że wystawi fakturę i oskarżony J. Z. w koszty sobie to wliczy i odliczy od długów. Oskarżony wyjaśnił, że tak się zaczęło i cały czas pytał on, czy to są faktury księgowane, a D. W. odpowiadał „ja ciebie nie oszukam, wszystko jest legalne”. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że w pewnym momencie miał podejrzenia, bo księgowa zwróciła uwagę, że powtarzają się te same numery faktur. Oskarżony podał, że D. W. zarzekał się, że nie, że on tak się pomylił i że on wszytko księguje. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że z dobrego serca chciałem pomoc D. W.. Dodał, że później w czasie kontroli okazało się, że to nie tylko z nim tak współpracował, ale wystawiał faktury dla innych.
Oskarżony myślałem, że on to księguje i to jest legalne, dopiero później jak miał kontrolę z Urzędu Skarbowego to panie wytłumaczyły mu, że są to puste faktury i że on w ogóle nie ma w (...) wpisanej tych działalności, na które wystawił faktury i nie może tak wystawiać tych faktur. Oskarżony dodał, że nigdy w życiu nie otrzymał zwrotu podatku VAT. Oskarżony pytany o wykonywanie usług transportowych przez D. W. dodał, że oskarżony D. W. mówił mu, że gdzieś tam był, a wcale nigdzie nie jeździł. (k. 9088 - v).
Oskarżony R. C. (1) na etapie postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył szczegółowe wyjaśnienia, z których wynikało, że D. W. (1) wystawiał na jego rzecz faktury VAT za usługi, których faktycznie nie świadczył.
Jak wyjaśnił, D. W. znał od ok. 10 lat i wiedział, że ma on mniejszą ciężarówkę. Z treści wyjaśnień oskarżonego wynika, iż D. W. (1) kilka razy zaproponował mu wystawienie faktury za rzekome usługi transportowe, których faktycznie nie świadczył. Wyjaśnił, że wystawił mu kilka takich faktur na niewielkie kwoty. Dodał, iż przekazywał mu je różnie, umawiał się na mieście czy na parkingu. Podał, że od razu przy przekazaniu faktury dawał D. za nią pieniądze, chodziło o wartość VAT. Nie pamiętał, czy dawał całą wartość VAT-u wskazanego na fakturze, czy połowę.
Następnie faktury przekazywał swojej księgowej i ona je księgowała. Przy składaniu deklaacji VAT-7 faktury od D. W. (1) były ujmowane w deklaracjach. Nie pamiętał dlaczego w późniejszym okresie D. nie dawał mu już więcej tych deklaracji. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że D. W. (1) mówił mu, że prowadzi firmę transportową i był on przekonany, że wszystkie wystawione faktury księguje., lecz okazało się, że ich nie księgował. Według oskarżonego D. W. (1) nie mówił mu o wystawianiu takich faktur innym osobom. Oskarżony wyjaśnił, że z tych faktur za usługi które nie miały miejsca odliczył niewielką wartość, gdyż faktury były na niewielkie kwoty (k. 8186-8187, 9089).
Oskarżony R. R. (1) przesłuchany w trakcie postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień.
W trakcie kolejnego przesłuchania oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia. Wyjaśnił, że D. W. (1) zna osobiście i D. W. (1) zaproponował mu wystawienie faktur VAT za usługi, których nie świadczył. Podał, ze brał od niego faktury, aby zrobić koszty. Faktury te były uwzględniane w deklaracjach VAT-7 składanych do Urzędu Skarbowego. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że D. W. (1) otrzymywał od każdej faktury połowę wartości podatku VAT. Wyjaśnił, że D. W. (1) czasami przywoził mu osobiście faktury do domu, a czasami robił to T. T. (3) – ich wspólny znajomy. Wyjaśnił, że nie brał od innych osób faktur za nie świadczone usługi. Nie wiedział, czy D. W. (1) w okresie objętym zarzutami świadczył jakieś usługi komu, ale wcześniej gdy go poznał, to on czy też jego kolega faktycznie wozili mu sprzęt lecz nie pamiętał jakim samochodem (k. 8198-8199,8201-8202, 9089).
Oskarżona M. R. przesłuchana w charakterze podejrzanej nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i odmówiła składania wyjaśnień.
W toku kolejnego przesłuchania przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, że kiedy D. W. (1) przekazywał faktury jej mężowi, zaproponował on wystawienie faktur na jej działalność. Zgodziła się wziąć od niego faktury za usługi, których nie wykonywał, gdyż w danym momencie była taka potrzeba spowodowana trudniejszą sytuacją finansową. Wyjaśnił, że za pośrednictwem T. T. (3) D. W. (1) przekazał jej trzy faktury za styczeń (...). faktury te uwzględniła w deklaracji, którą złożyła do Urzędu Skarbowego. Dodała, iż jej wspólnik zupełnie nie angażował się w sprawy spółki. Wyjaśniła, że za wystawione faktury zapłaciła D. W. (1) 50% wartości podatku VAT. Pieniądze te przekazała T. T. (3) (k. 8206-8207,8209-8210, 9089v)
Oskarżony A. S. (1) na etapie postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Podczas kolejnego przesłuchania przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień (k. 8216-8217,8663-8664, 9089).
W trakcie rozprawy głównej oskarżony po części przyznał się do zarzucanego mu czynu.
Wskazał, że w większości usługi zostały wykonane, tzn. w 90 %. Natomiast w 10 % - była to taka sytuacja, że D. W. (1) dzwonił do niego i prosił żeby mu pomógł, bo np. opony mu strzeliły. Jak wyjaśnił, pomoc miała polegać na wystawieniu faktury, on zaś miał to odpracować w innym terminie. Wskazał, że nie zdążył tego odpracować, ponieważ przyszła policja i doszło do kontroli. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że z D. W. (1) współpracował około 1 rok - 1,5 roku. Wskazał, że prowadzi on działalność gospodarczą tj. wykonywanie stanów surowych w budownictwie. Wyjaśnił, że D. W. (1) osobiście 1-2 razy uczestniczył w przewozie barakowozów, zaplecza, różnych materiałów budowlanych. Jak podał oskarżony, w większości D. W. (1) podsyłał różne samochody– przeważnie z (...). Oskarżony nie pytał go czyje to samochody, później okazało się, że nie należały do D. W. (1). Oskarżony nie pamiętał ile usług zamówiłem u D. W. (1), lecz stwierdził, że kilka było, dodał, że kilka w roku.
Podał, że faktury były zbiorcze, a kwoty w tych fakturach to były chyba do 4000 zł. Z wyjaśnień tego oskarżonego wynika, że kilka usług było świadczonych przez D. W. (1), natomiast inne usługi były wykonywane przez innych panów, których D. W. (1) podsyłał, dla których oskarżony płacił kwoty netto gotówką. Jak wyjaśnił A. S. (1), kiedy pytał o fakturę, to panowie ci mówili, żeby zgłosić się do D. W. (1). Dodał, że 10 % z tych faktur, to było w formie pomocy dla D. W. (1). Oskarżony wyjaśnił, że widział samochód ciężarowy, którym dysponował D. W. (1). Wskazał, że stan techniczny tego samochodu był średni, była tam winda, która działała (k. 9112 i nast.).
Oskarżona K. D. (1) w toku rozprawy nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i odmówiła składania wyjaśnień (k. 9089). Także w toku śledztwa K. D. (1) nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i odmówiła składania wyjaśnień (k. 8221-8222).
Na rozprawie głównej, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego oskarżona złożyła wyjaśnienia.
Wyjaśnił, że na fakturach, które znajdują się w aktach, z tytułu znajdują się szczegółowe opisy poszczególnych usług transportowych, czego to dotyczyło. Natomiast dwie faktury z firmy (...) – są także z opisem z tyłu, dotyczące nowego lokalu przy ul. (...) i remontu. Oskarżona opisała przebieg i zakres remontu dokonany w wynajętym lokalu w B. przy ul. (...). Remont ten wg oskarżonej miał być wykonany przez D. W. (1) pod koordynacją pani J. K.. Oskarżona w wyjaśnieniach poruszyła temat ustalania stawek dla kierowców w firmie Biuro i (...), w Oddziale w B.. według oskarżonej kierowcy są tam liczeni za kilometr swojej drogi i jest stawka podstawowa, a przy każdej realizacji dochodzi jeszcze wiele takich rzeczy dodatkowych, wykonywanych wraz z montażystami, takie jak rozpakowywanie mebli z auta, montowania, usunięcia opakowań. Jak wskazała oskarżona, za każdy taki wyjazd, w zależności czy to było w Polsce czy bliżej, razem w porozumieniu z montażystą lub handlowcem, który też uczestniczył w takiej realizacji, ustalano wartość takiego kursu.
Oskarżona dodała, że ona nigdy nie miała propozycji od pana D. wystawiania jakiś faktur, czy pieniędzy za faktury, które on wystawiał na rzecz firmy Biuro i (...), ani jej własnej firmy. Oskarżona nie potrafiła powiedzieć ile dni D. W. (1) jeździł u niej w firmie, wskazując, że zajmowała się tym pani J.. Oskarżona dodała, iż nigdy z tym panem (D. W. (1)) nie współpracowaliby, gdyby wiedzieli, że jest oszustem i nie rozlicza się z urzędami. Oskarżona potwierdzam okoliczność, o której mówiła B. M. (1) odnośnie tego, że D. W. (1) zadzwonił do księgowego pytając o fakturę, przyjechał do biura i wyjaśniał tę sytuację (k. 9171-v).
Oskarżony S. G. (1) w trakcie postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że wziął od D. W. (1) kilka faktur VAT wystawionych przez niego za usługi transportowe, które nie miały miejsca. Wyjaśnił, że to D. W. (1) wyszedł z inicjatywą wystawienia tych faktur, zaproponował, że wystawi, a jego korzyścią miało być odliczenie podatku VAT. Wyjaśnił, że D. W. (1) dostawał z tego część, tj. połowę podatku VAT. Dodał, iż pieniądze dawał D. W. (1) przy odbiorze faktury (k. 8232-8233, 9089).
Oskarżony J. P. (1) przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. Stwierdził, że organy podatkowe prowadziły postępowanie w tym zakresie i wszystkie zaległości zostały uregulowane (k. 8239-8240, 9089).
Oskarżony P. J. (1) na etapie postępowania przygotowawczego przesłuchany po raz pierwszy w charakterze podejrzanego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień.
W toku kolejnego przesłuchania przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Z jego wyjaśnień wynika, że D. W. (1) wykonywał roboty na jego zlecenie, czasami jeździł z towarem do jego kontrahentów, jednak faktury rzeczywiście zawyżali, tj. D. W. (1) wystawiał faktury na dużo większe kwoty. Wyjaśnił, że D. W. (1) kilka lat wcześniej jeździł częściej, z czasem wyjazdy były rzadsze. Wyjaśnił, że za wszystkie zawyżone faktury płacił D. W. (1), to znaczy dawał mu jaki procent od tych faktur. Oskarżony wyjaśnił, że nie pamięta jakie były to kwoty. Według oskarżonego D. W. (1) zapewniał go, że wszystkie faktury księguje, chociaż z upływem czasu zaczął nabierać co do tego podejrzeń. Wyjaśnił, że wszystkie faktury, które otrzymał od D. W. (1) księgował i były one uwzględniane w deklaracjach VAT-7. Wynikający z nich podatek VAT był odliczany. Dodał, że (...) wydał wobec niego decyzję nakazującą zapłatę podatku i większość już zapłacił (k. 8256-8258,8665-8666, 9089).
Na rozprawie głównej oskarżony wyjaśnił, że D. W. (1) pracował u niego przez 3-4 lata i praktycznie codziennie jeździli. Wskazał, że później pomógł D. W. (1) podjąć współpracę z innymi firmami, zaś D. W. (1) za połowę stawki miał dla oskarżonego rozwozić towar i jeździł do fabryk mebli. Oskarżony wyjaśnił, że z D. W. (1) mieli ustalone 2 terminy, w których on przyjeżdżał i wystawiał fakturę za usługę – w połowie i na koniec miesiąca – przy czym i wystawiał faktury i woził dla oskarżonego towary. Według oskarżonego przy końcówce omawianej działalności te faktury obaj mężczyźni „zawyżali trochę”, chcąc bardziej pomóc jemu (D. W. (1)).Oskarżony nie kwestionował wcześniej składanych wyjaśnień i je potwierdził. Jeszcze raz wyjaśnił, że faktury wystawiane przez D. W. (1) na rzecz jego firmy były zawyżane (k. 9169v-9170).
Sąd zważył, co następuje
Bezsporny w sprawie był fakt wystawiania faktur przez oskarżonego D. W. (1) prowadzącego jednosobową działalność gospodarczą (oraz jako wspólnik nie istniejącej już spółki cywilnej (...) s.c.) wystawiał kolejne faktury wskazane w akcie oskarżenia na rzecz innych współoskarżonych - jego kontrahentów tj.: na rzecz B. M. (1) prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Biuro i (...).M. B. M. (1), Ł. P. (1) prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) Ł. P. (1) z siedzibą w B., J. Z. (1) wspólnika Spółek: (...) s.c. P. M., J. Z. z siedzibą w P., Handel i Usługi (...) s.c. J. Z., D. Z. z siedzibą w B. oraz (...) s.c. P. M., J. Z., D. Z. z siedzibą w B., R. C. (1) prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) R. C. (1) z siedzibą w D., także na rzecz R. R. (1) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) R. R. (1), a następnie (...) R. R. (1) z siedzibą w B., M. R., (...) s.c.
M. R. K. D. (2) z siedzibą w B., A. S. (1), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) A. S. (1) z siedzibą w miejscowości S., K. D. (1) prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą „Dom i meble” K. D. (1) z siedzibą w B., na rzecz S. G. (1), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. (...), J. P. (1) (...) spółki Manufaktura (...). P., Ł. S. i wspólnicy Sp. jawna z siedzibą w miejscowości K.. G. 159 oraz P. J. (1), prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHU (...) P. J. (1) z siedzibą w B..
Fakt dot. wystawiania faktur przez oskarżonego D. W. (1) nie był kwestionowany przez oskarżonych, a znajduje potwierdzenie w treści zabezpieczonych dokumentów, czy ich kopii.
Przedmiotowa dokumentacja podatkowa w tym wystawiane faktury (czy ich kopie), deklaracje VAT-7 zostały zabezpieczone zarówno w dokumentacji ujawnionej w czasie czynności przeszukania pomieszczeń oskarżonego D. W. (1) jak też pozostałych oskarżonych, a także przekazana przez organy podatkowe (k. 7869 – 8108 - lista faktur VAT i kopie faktur; k. 2891 i nast. – (...), (...) -3910 - dot. oskarżonej B. M.; k. 1708 i nast. - (...) – dot. oskarżonego Ł. P.; k. 4315 i nast. – (...); (...) -62 - dot. oskarżonego J. Z. (1); k. 5804 – 6, 6063- 69 dot. oskarżonego R. C. (1); k. 1966 i nast.- 2013- (...) dot. oskarżonego R. R.; k. 5944 i nast. – (...) - dot.. M. R.; k., (...) i nast. (...) – dot. oskarżonego A. S. (1), k. 748-50, 7423 i nast., (...)- (...) i nast., k. 8067, 8072 i nast. – dot. K. D. (1), k. 3108 i nast.- (...) – dot. oskarżonego S. G.; k. 2952 i nast.; (...) i nast.- (...) – dot. oskarżonego Ł. P. (1); k. 4805 – 5634 – dot. oskarżonego P. J. (1)).
W tym miejscu Sąd dokona oceny wyjaśnień poszczególnych oskarżonych, bowiem ich treść determinuje w dużej mierze kwestię ustaleń faktycznych dokonanych w niniejszej sprawie odnośnie procederu dokonywanego przez D. W. (1) i jego kontrahentów – współoskarżonych oraz wskazuje na świadomość działania oskarżonych oraz ich zamiar.
Wyjaśnienia D. W. (1), choć są dość lakoniczne i szczątkowe, w przeważającej większości zasługują na wiarę, gdyż korelują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym częściowo z wyjaśnieniami innych oskarżonych, dokumentacją, czy treścią utrwalonych w czasie kontroli operacyjnej rozmów telefonicznych prowadzonych przez tego oskarżonego z większością współoskarżonych. Wyjaśnienia te należy zatem odczytywać i interpretować wspólnie z treścią innych wyjaśnień o zbieżnej treści, w których oskarżeni przyznali się do udziału w przestępnym procederze.
Bezsprzecznie D. W. (1) otrzymywał określone wynagrodzenie za wystawiane i przekazywane faktury VAT, zarówno w formie przelewów na konto bankowe (o czym świadczy choćby dokumentacja bankowa dot. obrotów na kontach bankowych k. 305-472), jak też w formie gotówkowej (o czym wyjaśniał m.in. oskarżony D. W.). Przy czym głównie na konto bankowe żony D. W. (1) (E. W.), czy na konto spółki cywilnej (...) wpłat dokonywała oskarżona B. M. (1) (z firmy Biuro i (...)). Należy przy tym zwrócić uwagę, że kwoty przelewów nie odpowiadały wysokościom deklarowanym na fakturach, a jedynie były to przelewy w wysokości należnego podatku VAT. Pozostała kwota netto wynikająca z faktur wystawianych przez D. W. na rzecz firmy Biuro i (...) nie była uiszczana przez niego przelewem na konto. Taka sytuacja koresponduje zatem z wyjaśnieniami oskarżonego D. W., iż otrzymywał on jedynie zapłatę za rzekome usługi w kwocie należnego podatku VAT uwidocznionego na fakturze.
Zapłata przelewem jedynie w wysokości podatku, a z drugiej strony brak udokumentowanej wpłaty pozostałej wartości wynikającej z wystawianych faktur, powoduje, że Sąd dał wiarę także w tej części wyjaśnieniom oskarżonego D. W.. Tym bardziej, że w tym zakresie wyjaśnienia te korespondują z wyjaśnieniami innych oskarżonych, czy choćby świadka T. T. (3), którzy wskazywali, że przekazywali oni na rzecz D. W. tytułem wynagrodzenia pewne kwoty w granicach połowy podatku VAT, czy też podatku VAT.
Zatem można już w tym miejscu krytycznie odnieść się do wiarygodności wyjaśnień oskarżonej B. M. Która wskazywała, że w pozostałym zakresie faktury regulowane były gotówkowo na rzecz D. W.. Te twierdzenia są zupełnie gołosłowne i nie ma żadnego potwierdzenia na wypłatę – odbiór tych pieniędzy.
Należności figurujące w fakturach VAT wystawianych przez D. W. (1) wobec jego innych „kontrahentów” – pozostałych oskarżonych, nie były opłacane tj. brak jest dowodów na ich opłacanie, w szczególności przelewem na koto bankowe, jak przystało na profesjonalny obrót gospodarczy. Taka sytuacja świadczy dodatkowo o tym, że faktury te opiewały na fikcyjne usługi, których w rzeczywistości D. W. (1) nie świadczył.
Bezsprzecznie spółka cywila V., której wspólnikiem był D. W. (1) oraz J. M. (1) zakończyła działalność w dniu 31.10.2008r. (k. 957 – 961 akt). To oznacza, że D. W. (1) nie mógł wystawiać faktur jako wspólnik tej firmy, skoro spółka nie istniała nie świadczyła żadnej działalności. Fakturowane usługi były fikcyjne i nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a wystawiane faktury stanowiły poświadczenie nieprawdy przez D. W.. Z drugiej strony oskarżony D. W. w swoich wyjaśnieniach twierdził w tym zakresie, że usługi remontowo – budowlane realizowane przez spółkę (...) były realizowane. W tym przypadku oskarżony D. W. popada w wewnętrzną sprzeczność. Skoro spółka ta nie prowadziła już działalności, to w ramach tej spółki nie mogły być świadczone jakiekolwiek usługi.
Zatem wystawiane przez niego faktury w ramach nie istniejącej spółki cywilnej nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z drugiej strony były wspólnik D. J. K. M. (2) w swoich zeznaniach twierdził jednoznacznie, że w czasie istnienia tej spółki usługami wykończeniowo - budowlanymi zajmował się tylko on, a nie D. W.. Według tego świadka w ramach podziału obowiązków, D. W. (1) siedział w biurze i zajmował się sprawami lokalu, zaś świadek J. M. prowadził usługi remontowe. Świadek ten dodał, że D. W. (1) mówił mu, że nie zna się na wykończeniówce, budowlance i nie pomoże w tym, natomiast chciał zająć się prowadzeniem biura, dokumentacją.
W świetle tych zeznań wyjaśnienia oskarżonego D. W., że wszystkie faktury przez niego wystawiane opisywały fikcyjne usługi, a jedynie usługi remontowo – budowlane zostały przeprowadzone, nie mogą być uznane za wiarygodne we wskazanej części.
Skoro główny oskarżony przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów i z jego wyjaśnień wynika, że wystawiane przez niego faktury VAT nie były rzetelne i nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego (z wyżej opisanym wyjątkiem), to przesądza to już na wstępie ocenę jego działalności związanej z procederem wystawiania nierzetelnych i fikcyjnych faktur VAT. To oczywiście przekłada się na ocenę zachowania jego kontrahentów i współoskarżonych, którzy z pewnością zdawali sobie sprawę, że faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i wykorzystywali te „puste faktury” do obniżania obciążeń fiskalnych - należności podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług.
W zasadzie można dać wiarę także wyjaśnieniom oskarżonego D. W., w części, w której wskazał, że usługi transportowe wykonywane na rzecz firm oskarżonego S. i Z., były w pewnym zakresie wykonywane, aczkolwiek ich samochodami. Tutaj oskarżony wyjaśnił, że ma on świadomość, że wystawione przez niego faktury nie do końca odzwierciedlają stan faktyczny. Zatem także w tym przypadku oskarżony wskazywał, że wystawiane przez niego faktury były nierzetelne i nie odpowiadały rzeczywiście świadczonym przez niego usługom. Na wiarę zasługują też wyjaśnienia oskarżonego D. W. w zakresie wątku dotyczącego badań technicznych jego samochodu marki M. (...). Jego wyjaśnienia w tym zakresie korespondują z treścią dokumentacji ze Stacji Diagnostycznej, gdzie miały być rzekomo przeprowadzone badania techniczne oraz z treścią rozmów utrwalonych w toku kontroli operacyjnej. Wyjaśnienia te jednoznacznie wskazują, że badania miały zupełnie fikcyjny charakter, zaś oskarżony D. W. przekazał w związku z tym korzyść majątkową w celu zapłaty za ten proceder diagnoście w kwocie 400 lub 500 zł.
O tym, że wyjaśnienia oskarżonego, w których przyznał się do winy i prowadzenia przestępnego procederu wystawiania pustych faktur, są wiarygodne, przesądzają też wyjaśnienia grupy pozostałych oskarżonych, którzy ostatecznie przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów – i jest to przeważająca grupa oskarżonych.
W tej sytuacji na wiarę zasługują wyjaśnienia oskarżonego Ł. P. (1), który przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że stan faktyczny opisany w treści zarzutów miał miejsce.
Nie budzą wątpliwości wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (1), który opisał okoliczności nawiązania współpracy z D. W. (1). Jego relacje wskazują, że wystawiane przez D. W. (1) faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń, a opiewały na fikcyjne usługi – zarówno w zakresie transportu, jak też usług transportowych. W znacznej mierze oskarżony D. W. (1) wystawiał mu faktury VAT, w zamian za wcześniej udzielane mu pożyczki przez J. Z. i była to forma spłaty tj. możliwość odliczania podatku.
Z wyjaśnieniami oskarżonego D. W. i powyższych oskarżonych zbieżne są wyjaśnienia oskarżonego R. C. (1) i jego wyjaśnieniom należy dać wiarę. Ten oskarżony w swoich wyjaśnieniach wprost mówił, że D. W. (1) proponował mu wystawienie faktury za rzekome usługi transportowe, których faktycznie nie świadczył. Z jego wyjaśnień też wynika, że przy przekazaniu faktur płacił D. W. (1) pieniądze o wartości podatku VAT lub połowy wartości tego podatku. Wyjaśnienia tego oskarżonego obrazują zatem schemat postępowania D. W. (1) i jego „kontrahentów”. Te wyjaśnienia zawierają dodatkowej „historii” czy niejasnego tłumaczenia w kontekście rzekomo wykonywanych przez D. W. usług w jakimś bliżej nie sprecyzowanym wymiarze.
Analogicznie należy ocenić wyjaśnienia oskarżonego R. R. (1). Ten oskarżony w swoich wyjaśnieniach także wprost wyjaśnił, że odbierał od D. W. (1) fikcyjne faktury VAT za usługi, których nie świadczył. Z wyjaśnień tego oskarżonego wynika, że D. W. (1) otrzymywał od każdej faktury połowę wartości podatku VAT.
Sąd uznał za wiarygodne także wyjaśnienia oskarżonej M. R., o podobnej treści. Oskarżona wskazała jednoznacznie, że wzięła od D. W. faktury za usługi, których nie wykonywał, gdyż w danym momencie była taka potrzeba spowodowana trudniejszą sytuacją finansową. Wyjaśniła, że za wystawione faktury zapłaciła D. W. (1) 50% wartości podatku VAT, a pieniądze te przekazała T. T. (3). Wyjaśnienia te nie budzą wątpliwości i wskazują na podobny schemat działania.
Podobnej treści wyjaśnienia złożył oskarżony S. G. (1) i należy dać wiarę wyjaśnieniom tego oskarżonego. Ten oskarżony wprost wskazał, że wziął od D. W. (1) kilka faktur VAT wystawionych przez niego za usługi transportowe, które nie miały miejsca. Wyjaśnił, że D. W. (1) dostawał z tego część, tj. połowę podatku VAT.
Sąd przychylił się także do wyjaśnień oskarżonego J. P. (1). Oskarżony ten przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, nie kwestionował sprawstwa.
Nieco inaczej należy potraktować wyjaśnienia oskarżonych P. J. (1) i A. S. (1). Ci dwaj oskarżeni ostatecznie przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów i w tym zakresie Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych, w części, w której przyznali, że faktury wystawiane na ich rzecz przez D. W. były w pewnej części zawyżane, czy też usługi nie były wykonywane osobiście przez D. W. (1). Należy zatem, w kontekście wyjaśnień D. W. przychylić się do tej części wyjaśnień obu oskarżonych. Natomiast Sąd uznał za niewiarygodne wyjaśnienia tych oskarżonych w części, w której usiłowali oni przedstawić obraz rzekomo faktycznie wykonywanych usług na ich rzecz przez D. W. (1). Nie ulega wątpliwości, że fakturowane przez niego usługi nie były w rzeczywistości świadczone i faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Zatem wyjaśnienia oby tych oskarżonych należy postrzegać w kategoriach próby przedstawienia siebie w kategoriach „bardziej” uczciwych przedsiębiorców, którzy tylko częściowo zgadzali się na korzystanie z procederu wystawiania tzw. „pustych” faktur. Rzeczywistość została jednak jednoznacznie obnażona i naświetlona przez wcześniej wskazanych oskarżonych.
Pozostałe oskarżone tj. B. M. (1) i K. D. (1) całkowicie kwestionowały swoje sprawstwo. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom tych oskarżonych. Ich relacje nie są prawdziwe i nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Wręcz przeciwnie, całokształt dowodów, w powiązaniu z wyjaśnieniami oskarżonych, którym Sąd dał wiarę, w nawiązaniu do treści utrwalonych w toku kontroli operacyjnej, wskazują, że oskarżone te nie mówią prawdy i ich wyjaśnienia skierowane są na próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Odnośnie wyjaśnień B. M. (1), to nie można zgodzić się z twierdzeniami oskarżonej, że nielogiczne byłoby generowanie kosztów, z racji sytuacji finansowej firmy. Jak wskazują deklaracje VAT – 7 wystawiane przez oskarżoną B. M. (1) w okresie objętym zarzutami, wykazywała ona wysoką podstawę opodatkowania (kwoty kilkuset tysięcy złotych), a co za tym idzie należny podatek VAT. Zatem możliwość odliczenia podatku od towarów i usług, z tytułu nabycia usługi transportowej od oskarżonego D. W. (1) (fikcyjnej usługi) i wystawienie przez niego faktury VAT (fikcyjnej tj. dokumentującej zdarzenie, które nie zaistniało), prowadziło do możliwości odliczenia podatku naliczonego, a tym samym mniejsze obciążenie podatkowe – wpłatę niższej kwoty podatku do Urzędu Skarbowego.
Wyjaśnienia oskarżonej B. M. nie są wiarygodne i są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, choćby z wyjaśnieniami samego oskarżonego D. W.. Nie można uznać za prawdę, że oskarżony D. W. wykonywał fakturowane usługi na rzecz firmy prowadzonej przez B. M., bowiem brak jest dowodów, aby doszło do zapłaty za takie usługi (oprócz kwoty podatku VAT). Ponadto oskarżony nie miał możliwości i środków (choćby sprawnego pojazdu – w znacznym okresie czasu), aby takie usługi wykonywać i na taką skalę jak przedstawioną w fakturach. Ponadto takie rzekomo wykonywane usługi nie zostały w żadem sposób udokumentowane. Dodać można, że wartość faktur wystawianych przez D. W. w określonym czasie na rzekomo świadczone przez niego usługi w tejże firmie już same wskazują, że nie mógł on – prowadząc jednoosobową działalność prowadzić jej na taką skalę, w powiązaniu do kolejnych faktur wystawianych przez niego na innych oskarżonych. Z wyjaśnień oskarżonego D. W. wynika przecież, że fakturował on fikcyjne usługi.
Z takich samych powodów Sąd uznał wyjaśnienia K. D. (1) za zupełnie niewiarygodne i sprzeczne z materiałem dowodowym, który wskazuje na zupełnie odmienne okoliczności i fakty dotyczące jej udziału w przestępnym procederze wykorzystywania pustych faktur VAT wystawianych przez D. W. (1).
U oskarżonego D. W. (1) w toku postępowania zabezpieczono obszerną dokumentację w tym podatkową w zakresie rozliczeń podatku VAT – deklaracje dla podatku od towarów i usług (k. 969 i nast. – protokół oględzin oraz kopie dokumentacji – k. 1442, k. 1601 i nast.)
Porównanie składanych do Urzędu Skarbowego deklaracji w okresie wskazanym w zarzutach (od stycznia 2008r. do kwietnia 2011r) z wystawianymi przez D. W. (1) fakturami VAT dla kontrahentów – innych oskarżonych w sprawie, wskazuje, że nie księgował on tych dokumentów i nie odprowadzał należnych obciążeń podatkowych. Składane przez tego oskarżonego deklaracje VAT-7 zupełnie nie korespondują z wystawianymi przez niego fakturami VAT dla współoskarżonych (na rzecz ich przedsiębiorstw) w zakresie kwot, a widniejące w deklaracjach są wielokrotnie zaniżone.
Prowadził on zatem jedną oficjalną dokumentację księgową zgłaszaną do Urzędu Skarbowego. Druga część dokumentacji, które nie księgował należycie to faktury VAT wystawiane przez niego dla współoskarżonych w tej sprawie, dokumenty wskazane w zarzutach, które przechowywał w innym miejscu (protokół oględzin k. 1442 i nast.- k. 1459; kopie wskazanych dokumentów w tym faktur VAT –k. 1460 i nast., wykaz dowodów rzeczowych k. 1691 i nast.).
O tym, że wystawiane przez D. W. (1) na rzecz współoskarżonych faktury były fikcyjne (tzw. puste faktury) tj. nie odzwierciedlały rzeczywiście świadczonych przez niego usług świadczą wyjaśnienia tego oskarżonego oraz częściowo wyjaśnienia innych oskarżonych, którzy wyjaśniali w analogiczny sposób i którym to wyjaśnieniom Sąd dał wiarę.
Należy jednak zwrócić uwagę, iż odnośnie usług transportowych rzekomo wykonywanych przez D. W. (1) nie ma żadnych dowodów ich wykonania. Oskarżeni nie posiadali jakichkolwiek wiarygodnych danych na ich temat: brak jest dokumentacji dot. miejsc i dat wyjazdu, częstotliwości świadczenia takich usług, nie była w żaden sposób weryfikowana odległość jaką miał pokonywać oskarżony D. W. świadczący rzekomo takie usługi, kierunki przejazdów, czy też pojazdy, którymi miał świadczyć tak szeroko zakrojone usługi. Nie wiadomo na jakiej podstawie miałyby być ustalane były kwoty widniejące na fakturach za takie usługi.
Przelewy za faktury wystawiane przez D. W. były dokonywane tylko w zakresie podatku VAT na konto żony D. W. (w przypadku firmy Biuro i (...)), pozostała część kwot miała być wypłacana gotówkowo z kasy firmy, na co brak dowodów, aby dochodziło do takich wypłat. Z kolei w przeważającej mierze przecież oskarżeni, którzy przyznali się do udziału w przestępnym procederze jednoznacznie wskazywali, że usługi były fikcyjne, faktury „puste”, a zapłatą za takie faktury było przekazywanie oskarżonemu D. W. połowy wartości podatku VAT widniejącego na fakturze. Zupełnie odosobnione są w swojej treści wyjaśnienia oskarżonych B. M. (1) i K. D. (1), które usiłowały przekonywać, że wszystkie fakturowane przez D. W. usługi były przez niego wykonywane. Zwrócić należy uwagę, że w profesjonalnych kontaktach handlowych (w skala ilości i wartości faktur wystawianych przez oskarżonego D. W. o tym świadczy) niespotykane jest, że oprócz faktur brak jest jakichkolwiek innych dowodów dokumentujących wykonywane rzekomo usługi.
W kontekście innych dowodów świadczy to o tym, że takie usługi nie były po prostu wykonywane. Skala przestępnego procederu wystawiania pustych faktur przez D. W. (potwierdzona przez innych oskarżonych) wskazuje, że nie była to działalność przypadkowa, jednostkowa, lecz zorganizowana na bardzo dużą skalę i zaplanowana, konsekwentnie realizowana w dłuższym okresie czasu.
W każdej z kwestionowanych usług transportowych, na rzecz poszczególnych współoskarżonych, brak było jakichkolwiek uzgodnień, umów, udokumentowanych szczegółów, w zakresie tras, szczegółów wyjazdów, odległości wyrażonej w kilometrach, kosztów w rozbiciu na te wskaźniki. Nie były sporządzane jakiekolwiek dokumenty, które weryfikowałyby rzekome usługi transportowe, dowody na załadunek, czy dostawę towarów. Brak było informacji jakim środkiem transportu poruszał się oskarżony D. W. (np. nr rejestracyjne), dokąd jeździł – na jakiej trasie i do kogo zawoził i jaki towar. Oprócz B. M. (1) (w części odnoszącej się do kwoty podatku VAT), płatności za faktury nie były transferowane przelewami przez rachunek bankowy, a opłacane rzekomo gotówką.
Odnośnie faktur wystawianych przez D. W. (1) pod nazwą firmy (...) s.c. to usługi pośrednictwa finansowego – pozyskiwania klientów na rzecz firm: Biuro i (...) B. M. (1), jak też na rzecz P. R. R. R. (1), są także fikcyjne i brak jest na takie usługi jakichkolwiek dowodów ich wykonania – zarówno w postaci dokumentów, raportów, czy też w zakresie określenia sposobu rozliczeń. Brak jest jakichkolwiek umów precyzujących zakres prac, danych i informacji o miejscach świadczenia usług, listach wykazu bądź pozyskanych klientów, dowodów na wykonanie zadań, itd.
Oczywiście nie bez znaczenia jest fakt, iż spółka (...) s.c. zakończyła swoją działalność i została wykreślona z ewidencji z dniem 31.10.2008r. zatem w jaki sposób mogła ta spółka (w osobie wspólnika D. W.) świadczyć działalność? Ponadto, co wynika z zeznań wspólnika spółki cywilnej (...), spółka ta powstała w celu m.in. prowadzenia zakładów bukmacherskich, a później także świadczenia usług budowlanych i z takiego tytułu to on wystawiał faktury (a nie oskarżony D. W. (1)). Świadek ten nie wiedział nic o świadczeniu takich usług po zakończeniu działalności spółki. Świadek J. M. (1) wskazał też, że to on prowadził prace remontowe, zaś D. W. (1) nie znał się na pracach wykończeniowych i nie zajmował się takimi pracami w ramach podziału zakresu zadań w spółce. Nie ma także żadnej rzetelnej informacji w zakresie wykonania przez D. W. takich usług, czy dokumentów, czy poświadczenia przez klientów itp., brak informacji w zakresie rozliczania takich usług. Wszystkie te okoliczności dodatkowo wskazują na fikcyjność faktur wystawianych przez D. W. (1).
Wysłuchani w sprawie świadkowie, w większości nie mieli do powiedzenia szczególnie istotnych kwestii. Przecież przestępny proceder opierał się na zasadach wzajemnego zaufania i poufności, zatem obie strony tych transakcji nie miały interesu, aby mówić o tym wstydliwym jednak procederze innym osobom.
Świadek T. T. (3) potwierdził okoliczności wskazywane przez oskarżonych D. W. i R. R.. W zeznania podał, że kilka razy, może pięć, przekazywał faktury VAT wystawione przez D. W. (1) na firmę (...). Następnie przekazywał D. W. (1) pieniądze, które R. R. (1) dawał z wystawione faktury. Świadek pamiętał, że były to różne kwoty od około 2000 zł do 5000 zł. Świadek zeznał, iż to oni domawiali się ze sobą w sprawach rozliczenia, mieli ustalone kwoty ile za jaką fakturę. Świadek zeznał, że D. W. (1) wystawiał R. R. (1) faktury za rzekome usługi transportowe, których faktycznie nie świadczył. Według świadka D. W. (1) zdarzało się, że kilka razy dziennie wydzwaniał do niego narzucają się z wystawianiem faktur R. R. (1). Świadek nie potrafił powiedzieć, czy D. W. (1) wystawiał puste faktury innym osobom (k. 641-642). Zeznania tego świadka zbieżne są zatem z wyjaśnieniami powołanych oskarżonych i w pełni zasługują na uwzględnienie.
Dość istotne są zeznania J. M. byłego wspólnika oskarżonego D. W. (1). J. M. (1) zeznał, iż od 2006 roku zawiązał wraz z (...) spółkę cywilną o nazwie (...) s.c., która zajmowała się zakładami bukmacherskimi. Siedziba spółki mieściła się przy ul. (...) lok. 1 i w tym miejscu prowadzona była działalność – zakłady bukmacherskiej, bilard, konsole, automat o niskich wygranych. Jak zeznał świadek działalność nie była zbyt dochodowa, więc podjęli decyzję o rozszerzeniu działalności o usługi remontowe. Według świadka doszło do podziału obowiązków, zgodnie z którym D. W. (1) siedział w biurze i zajmował się sprawami lokalu, zaś świadek prowadził usługi remontowe. Jak zeznał świadek, D. W. (1) powiedział, że nie zna się na wykończeniówce, budowlance i nie pomoże w tym, natomiast chciał zająć się prowadzeniem biura, dokumentacją. Świadek opisał sposób rozliczania się wspólników spółki oraz sposób zakończenia tej spółki, kiedy to D. W. (1) narobił długów w centrali firmy bukmacherskiej nie przekazując tam środków finansowych z zakładów.
Z zeznań świadka wynika, że wszystkie faktury za usługi budowlane on wystawiał, kompletował wszystko i zawoził do D. W. (1), a on dalej przekazywał je do biura rachunkowego. Wskazał, że mieli oni tylko jedną pieczątkę firmową, która zazwyczaj była w biurze, a świadek brał ją ze sobą, kiedy wiedział, że będzie wystawiał fakturę. Świadek zeznał, że pieczątka ta została u D. W. (1).
Według relacji świadka D. W. (1) miał swój samochód ciężarowy marki M. (...) prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych. Jak wskazał świadek usługi te nie były stałe. Na początku ich współpracy kilka razy w tygodniu wychodził na kilka godzin, bo miał jakiś kurs. Z czasem, około 2007 roku, gdy zajęli się budowlanką, D. W. (1) jeździł już sporadycznie, dwa, trzy razy w miesiącu, czasem wyjeżdżał na cały Dzień, lecz zdarzało się to bardzo rzadko. Świadek pamiętał, że były to wyjazdy dla firmy Biuro i (...). Z zeznań świadka wynika, że już jesienią 2007 D. W. (1) nigdzie nie jeździł, a w 2008 roku z całą pewnością nie świadczył żadnych usług. W rozmowie ze świadkiem D. W. (1) mówił mu, że nie ma aktualnych badań technicznych, musi wykupić ubezpieczeniem, mówił o usterkach samochodu i o tym, że nie ma pieniędzy na naprawę. Świadek zeznał też, że D. W. (1) poprosił go o możliwość przelewania pieniędzy przez firmę Biuro i (...) na rachunek bankowy świadka.
Jak zeznań J. M. (1), takie przelewy na jego konto z tej firmy odbywały się, kiedy wiedział on, że D. W. (1) nie świadczy już usług transportowych. Wówczas D. W. (1) mówił mu, że wziął samochód od kogoś innego. Świadek stwierdził, że nie zna K. D. (1) z firmy Biuro i (...) i nie przypomina, aby takiej Pani świadczył usługi remontowe. Świadek dodał, że firma (...) miała zapis o świadczeniu pośrednictwa finansowego, ale takie usługi były świadczone wyłącznie dla firmy (...), z którą mieli podpisaną umowę w zakresie zakładów bukmacherskich. Świadek stwierdził, że nie zna firmy (...), nie zna też firmy (...). W swoich zeznaniach świadek stwierdził też, że nie zna innych firm i osób wymienianych mu w kontekście faktur wystawianych przez D. W. (1) jako wspólnika (...) s.c. Świadek zeznał, iż zna firmę (...) i wie, że w 2009r. D. W. (1) woził dla tej firmy styropian (k. 6380-6381, 9156-7).
Z zeznań świadka J. M. (1) jednoznacznie wynika, że D. W. (1) nie znał się na pracach remontowo – wykończeniowych i w (...) spółki (...) nie zajmował się takimi pracami. Świadek zauważył w swoich zeznaniach, że faktury wystawiane przez D. W. (1) na usługi remontowe były wystawiane bez jego wiedzy, jak też bez świadczenia takich usług (oprócz jednego wymienionego przez świadka przypadku).
Z relacji świadka wynika też, że D. W. (1) z końcem roku 2007r zaprzestał działalności transportowej i nigdzie już nie jeździł, a później nie miał ważnych badań technicznych na samochód ciężarowy. Zeznania powyższego świadka w pełni zasługują na walor wiarygodności i dodatkowo świadczą o tym, że wystawiane przez D. W. (1) faktury Vat opiewały na fikcyjne i nie świadczone usługi. W nawiązaniu do zeznań świadka należy zwrócić uwagę, że czasokres działania oskarżonego (a tym samym pozostałych oskarżonych) wskazany w zarzucie obejmuje okres od 31 stycznia 2008r., a już w tym okresie jak wskazał świadek D. W. (1) nie świadczył żadnych usług transportowych.
M. M. (4) był handlowcem w firmie (...). Zna osobiście D. W. (1). Jak zeznał, wcześniej zdarzało się, że jeździł z nim z towarem po całym Kraju np. na (...). Wskazał, że D. W. przyniósł ostatnio fakturę za usługi transportowe dwa miesiące wcześniej (świadek zeznania składał 07.06.2011r) i przekazał ją do siedziby firmy w Ł. i tam były dokonywane rozliczenia księgowe. Według świadka z D. W. (1) jeździł może dwa razy na południe Polski. Świadek nie znał szczegółów dot. rozliczeń z D. W. (1) odn. kto zamawiał usługę, kto ustalał stawki. Świadek nie wiedział w jakim okresie D. W. współpracował z firmą (...), jak często jeździł dla tej firmy (k. 671-672, 9111-v).
Zatem świadek zupełnie nie potrafił sprecyzować ilości usług transportowych wykonywanych przez D. W. (1). Jego zeznania były zupełnie ogólne. Świadek pamiętał jedynie dwa wyjazdy, które miał odbyć wraz z D. W.. Trudno się odnieść do zeznań tego świadka o tyle, że są one bardzo ogólnikowe. Natomiast nie wytrzymują one konfrontacji z przewagą dowodów o odmiennej treści, świadczących, że D. W. nie świadczył żadnych usług transportowych o omawianym okresie czasu. Należy zwrócić uwagę, że zarówno oskarżona B. M., jak też jej współpracownicy, cz też członkowie jej rodziny prezentowali podobne treści, które miałyby świadczyć, że B. M. nie uczestniczyła w przestępnym procederze. Jednak te zeznania (podobnie jak wyjaśnienia B. M.) należało uznać za niewiarygodne, nie można wykluczyć, że ustalone w tym kierunku, jako skierowane na próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej B. M..
Zeznania kolejnych świadków tj. U. M. i M. M. (5) w najważniejszych kwestiach związanych z kwestią usług rzekomo wykonywanych przez D. W. Sąd uznał za niewiarygodne.
Świadek U. M., która pracuje od około 9 lat w firmie (...) jako specjalista ds. zamówień publicznych kojarzyła D. W. (1). Wskazała, że był on jednym z kierowców i współpraca z nim była kilkuletnia może około 7 lat. Świadek podała, iż D. W. (1) dostawiał zamówienia praktycznie codziennie, przewoził np. meble z Ł. do B., do klientów ze sklepu, woził meble w Polskę. Wskazała, że kierowcy nie wystawiali wielu faktur, lecz zbiorcze z paru tygodni wyjazdów. Świadek nie miała wiedzy odnośnie zasad rozliczania faktur z kierowcami. Świadek stwierdziła, że współpraca z D. W. (1) skończyła się kilka lat temu, lecz nie potrafiła podać daty i nie znała przyczyn zakończenia współpracy. Świadek zeznała, iż faktury wystawiane przez D. W. (1) nie odbiegały kwotowo od faktur innych kierowców. Dodała, że rozwoził on także ulotki reklamowe, foldery, cenniki (k. 9168-9).
Świadek M. M. (5) nie kojarzył osoby D. W. (1). Z zeznań świadka wynika, że każdy z punktów sprzedaży załatwiał kierowców i kto może jechać. W ocenie świadka wystawianie lewych faktur byłoby bezsensowne. Firma ostatecznie (w 2010r) miała straty i potrzebowała zysków, a nie kosztów. Świadek wspomniał, że współpraca z D. W. (1) zakończyła się w 2010r. Z relacji świadka wynika, że D. W. (1) zaproponował prowadzenie działalności marketingowej i miał on w swoim zakresie rozwozić i rozdawać ulotki i ta działalność marketingowa była wykonywana przez parę lat 3 -4 lata. (k. 9169-v)
Obaj świadkowie są osobami bliskimi dla oskarżonej B. M. (1), zatem naturalnie miały one interes aby składać zeznania korzystne dla tej oskarżonej, a nie obciążać jej. Zeznania te skierowane są na wykluczenie możliwości nieuczciwych działań B. M. (1) co do procederu posługiwania się tzw. „pustymi” fakturami wystawianymi przez D. W. (1).
Można też wskazać w odniesieniu do zeznań świadka, że w pewnym okresie D. W. (1) rzeczywiście rzetelnie wykonywał usługi na rzecz firmy (...) i nie jest to kwestionowane. Natomiast kwestionowana jest realność współpracy i faktury wystawione przez tego oskarżonego w nieco krótszym okresie niż faktyczna współpraca, tj. od lutego 2008r. do kwietnia 2011r. Zatem to w okresie ponad 3 lat trwał proceder wystawiania faktur nierzetelnych na rzecz B. M. (1) przez D. W. (1), a przecież współpraca z między wspomniana oskarżoną o nim trwać miała nawet 7 lat. W tej sytuacji najwyraźniej zeznania świadków wskazujących na rzetelną współpracę D. W. (1) z firmą Biuro i (...) dotyczyło innego okresu niż wskazanego w treści zarzutu. Tutaj też można zwrócić uwagę, że w swoich zeznaniach U. M. nie precyzuje dokładnie okresu współpracy z D. W. (1) – tak w jej opinii „intensywnej”, kiedy to miał codziennie przewozić meble na rzecz firmy.
Także M. M. (5) nie potrafił osadzić tej współpracy w czasie, wskazując jedynie, że w 2010r. zadecydowali współpracę z D. W. (1). Ta wypowiedź nie jest jednak zgodna z faktami i rzeczywistą datą zakończenia wystawiania faktur przez D. W. (1) na rzecz firmy (...) –w marcu 2011r.
Natomiast działalność marketingowa na rzecz tej firmy przez D. W. (1) pod firmą (...) należy ocenić także jako całkowitą fikcję nie mającą pokrycia w rzeczywistości i w jakiejkolwiek dokumentacji. Jeszcze raz należy podkreślić, że nie ma jakichkolwiek materialnych dowodów świadczących o takiej pracy wykonywanej przez D. W. (1), podobnie jak dowodów wskazujących, że świadczył on usługi transportowe. W realiach rynkowych nie można wyobrazić sobie tego typu usług, następnie fakturowanych i opłacanych, bez przedstawienia jakichkolwiek dokumentów świadczących o wykonaniu ich – tj. wyliczenia kilometrowe dot. tras przejazdu, dni przejazdu, miejsc dostaw, dowodów na świadczenie usług marketingowych analogicznie – daty, miejsca, spotkania, ulotki, itp. Wszystkie usługi wykonywane przez D. W. (1) – w okresie i w ramach zarzutów stawianych temu oskarżonemu to była fikcja, co przyznał sam oskarżony i znaczna grupa inny oskarżonych, która te puste faktury przyjmowała i rozliczała.
Z powodów analogicznych jak wyżej Sad nie dał wiary zeznaniom świadka A. D.. Zeznał on, że zna D. W. (1). Wie, że swego czasu woził on różne towary. Zdarzało mu się jeździć z tym oskarżonym wożąc meble. jeździł wraz z nim po B. ale też w Polskę rozwożąc meble do firmy Biuro i (...) jego żony (K. D. (1)). Podał, że woził meble na rzecz firmy żony kiedy już kończyła się działalność meblowa. Świadek nie znał szczegółów na temat wystawiania faktur za usługi transportowe. Świadek dodał, że nie wiedzieli z żoną o problemach finansowych D. W. (1). Wie natomiast, że D. W. (1) wykonywał usługi transportowe i nie rozliczał się z Urzędem Skarbowym. Odnośnie czasu kiedy świadek jeździł z D. W. (1) jego samochodem nie pamiętał w jakich latach to miało miejsce. (k. 9099-v, 689-690)
J. K. zatrudniona w firmie (...) od 2008r. w charakterze sprzedawcy wskazała, iż zna D. W. (1). Z jej zeznań wynika, iż kilka razy chyba trzy, pomagał on w firmie przy transportach mebli na ternie B. i „być może” poza B.. Świadek zeznała, że rozliczała się z nim płacąc gotówką, a on wystawiał faktury VAT. Z zeznań świadka wynika, że jedna faktura była na wyższą kwotę, gdyż zebrało się kilka usług na jednej fakturze. Świadek nie pamiętała zasad na jakich dokonywano rozliczeń i płatności na rzecz D. W. (1) za usługi transportowe. Świadek pamiętała ponadto, że D. W. (1) pod firmą (...) wystawiał nadto faktury za remont lokalu przy ul. (...). Wskazała, iż remontował on tam jedno duże i trzy mniejsze pomieszczenia. Świadek dość szczegółowo odniosła się do zakresu wykonywanych przez D. W. prac remontowych we wskazanym lokalu (k. 675-676, 9109v-10v).
Tu należy zwrócić uwagę, iż świadek wysłuchana po raz pierwszy w 2011r. nie pamiętała o pracach remontowych wykonywanych przez D. W. (1), zaś po prawie 6 latach – na rozprawie, mówiła o szczegółach tych prac. Może to budzić zdziwienie i zastanawiać. W takiej sytuacji należy potraktować jako zeznania niewiarygodne, jako że świadek mimo pierwotnego braku wiedzy w tym zakresie na rozprawie głównej „przypomniała” już szczegóły. Zatem należy odnieść się krytycznie do takiego zjawiska. W tej sytuacji Sąd nie dał wiary zeznaniom tego świadka.
Świadek skonfrontowana z wartością faktur wystawionych przez D. W. (1) (na kwoty 5172 zł i 8198 zł) stwierdziła, że nie pamięta czy to były transporty jednodniowe czy kilkudniowe, że D. W. woził materace spod W. do B.. W ramach tej usługi był transport, wnoszenie, montaż mebli. Dodała, że było to dawno i nie pamięta tego dokładnie. Stwierdziła „tak wyszło, że takie kwoty były na tych fakturach). Jednocześnie odpowiedziała, że w 2010r zarabiała około 1.500 zł. tutaj zatem należy spojrzeć na kwoty widniejące w fakturach wystawianych przez oskarżonego za rzekome usługi (w tym transportowe w zdecydowanej większości). Kwoty widniejące w tym fakturach są nieadekwatne do tego typu usług wykonywanych w dość ograniczonym wymiarze. Tego typu wartości takich usług wskazywałyby, że były to usług wieloetapowe (wielodniowe), na bardzo dużych dystansach, czy wykonywane wieloma środkami transportu (a nie jednym niedużym samochodem ciężarowym).
Zeznania pozostałych świadków nie wniosły istotnych szczegółów do sprawy.
W tym miejscu można przywołać wartości faktur wystawianych miesięcznie przez oskarżonego D. W. (1) na rzecz kontrahentów (oskarżonych) w kolejnych miesiącach.
Były to kwoty początkowo stosunkowo niskie w granicach od 4.953 zł (kwiecień 2008r.), przez przeciętne miesięczne faktury granicach 10-15 tysięcy złotych, lecz następnie proceder oskarżonych rozrósł się do większej skali tj. 29.267 zł (styczeń 2009r), 38.210 zł (luty 2009r.), a następnie nawet do 50.727 zł (grudzień 2009r), 52.911 zł (listopad 2009r.), a nawet wyższe wartości – do 59.823 zł (sierpień 2010r.), 59.804 zł (wrzesień 2010r), 67649 zł (listopad 2010r). Taki wzrost fakturowanych usług w kolejnych miesiącach świadczy to tym, że oskarżony D. W. rozwijał swój proceder wystawiania fikcyjnych faktur, a skoro otrzymywał za takie fikcyjne usługi wartość rzędu połowy wartości podatku VAT to jego dochody z tego tytuły mogły wynosić nawet do ok. 6000 zł miesięcznie w przypadku miesięcy, gdzie fakturował fikcyjne usługi w największej skali (jak np. w listopadzie 2010r).
Odnosząc się zatem do skali opisanego procederu, to można jednoznacznie stwierdzić, że sama tylko ilość wystawianych faktur przez D. W. w okresie objętym zarzutami świadczy jednoznacznie, że nie mógł on w rzeczywistości wykonywać takich usług. Skoro wskazani wyżej oskarżeni twierdzą, że D. W. wykonywał im jakiekolwiek usługi (transportowe, marketingowe, wykończeniowe) to należy stwierdzić, że skala takich usług, którą miał świadczyć oskarżony jednoosobowo, przy użyciu jednego samochodu ciężarowego o średnich gabarytach i do tego o wątpliwym zupełnie stanie technicznym (a w określonym czasie zupełnie bez badań technicznych i nie używanym), było to niemożliwe. Po prostu oskarżony nie był w stanie wykonywać omawianych usług w takiej skali i ilość oraz wartość wystawianych faktur o tym wprost świadczy, o ile ma się świadomość, że D. W. wykonywał swoją działalność jednoosobowo, nikt mu nie pomagał i miał pojazd o takim stanie technicznym. Trudno polemizować z takim stwierdzeniem, skoro większość oskarżonych, w tym sam D. W. twierdziła, że fakturowane usługi były fikcyjne i nie były świadczone.
Z drugiej strony można spojrzeć też na wartość fakturowanych rzekomych usług (...). W. na rzecz poszczególnych oskarżonych w okresie objętym zarzutami. Na rzecz firmy (...) były to kwoty w poszczególnych fakturach w graniach 5.000 zł brutto, a w rozliczeniu miesięcznym, a nawet ponad 6.000 zł. W rozliczeniu miesięcznym natomiast dochodziło do fakturowania usług na kwoty ponad 10.000 zł, ponad 15.000 zł, a w wielu miesiącach nawet ponad 20.000 zł (np. za listopad 2008r., grudzień 2008r., luty, marzec 2009r.). Te dane także świadczą o tym, że D. W. nie mógł wykonywać takich usług w omawianej skali. Nawet biorąc pod uwagę skalę prowadzonej działalności przez B. M. (1) to faktury wystawiane przez D. W. były wysokie w stosunku do innych osób świadczących dla niej analogiczne usługi transportowe. D. W. (1) nie miał po prostu fizycznych możliwości świadczenia takich usług w wymienionej skali – jedna osoba i jednym pojazdem ciężarowym (niedużym).
Fakturowanie usług na kwoty miesięcznie ponad 10 tys., 15 tys., 20 tys. złotych to nierealne kwoty i po prostu fikcyjne. Takich usług (...) nie wykonywał współoskarżonym, tak jak nie wykonywał dla oskarżonej B. M., czy K. D.. Ponadto, jak wyżej wskazano, brak jest jakichkolwiek dokumentów, które potwierdziłyby takie usługi, daty ich świadczenia, miejsca, trasy, kilometraż, stosowane stawki, rodzaj przewożonych towarów, dane klientów, potwierdzenia zapłaty tych faktur, itp. Skala ilości i wielkości faktur wystawianych przez D. W. na rzecz oskarżonej B. M. była największa.
Oceny takiej nie zmienia treść dokumentacji – zestawień złożonych przez obrońcę oskarżonej B. M. (1) na rozprawie (k. 9123 i nast.). O czym świadczą przedłożone zestawienia? Że D. W. (1) wystawiał na rzecz firmy Biuro i (...) faktury na znaczne kwoty w kolejnych miesiącach. Dokumenty te mają znacznie marginalne, a jednocześnie świadczą o tym, że w określonym okresie w firmie Biuro i (...), oskarżony D. W. (1) generował znaczące koszty wynikające z faktur wystawianych przez tego oskarżonego na usługi transportowe. Nie ma jednak potrzeby ponownego wskazywania, choćby za wyjaśnieniami samego oskarżonego D. W., że wystawiane przez niego faktury za usługi transportowe były fikcyjne, stąd próba interpretacji zestawionych danych – porównywania ich z fakturami wystawianymi przez innych przewoźników, jest zupełnie pozbawiona sensu i nie ma wartości dowodowej.
Można też zadać pytania w jakim czasie D. W. miałby osobiście wykonywać usług związane z remontem lokalu oskarżonej K. D. w miesiącach listopad 2010r. i grudzień 2010r. skoro w tym samym czasie na wielką skalę miał prowadzić działalność gospodarczą związaną z usługami transportowymi i fakturował takie usług na rzecz innych współoskarżonych. Ponadto w tych samych miesiącach miał wykonywać także usługi transportowe na rzecz oskarżonej K. D.. Zatem miał on rzekomo wykonywać usługi o tych dwóch profilach (w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz nieistniejącej już spółki cywilnej) i w miesiącu listopadzie 2010r. wystawił faktury na rzecz firmy oskarżonej K. D. w kwocie przeszło 11.000 zł brutto, a w grudniu 2010r. ponad 11.000 zł. Zatem czy byłby on w stanie wykonywać jednocześnie tyle usług na rzecz tylu kontrahentów. Oczywiście należy to uznać za fikcyjne usługi i za tym idące tzw. puste faktury.
Zeznania świadka J. J. (3) są mało istotne. Świadek wskazała, że jej mąż nie wtajemniczał jej w sprawy firmy. Słyszała jedynie, że miał on problemy związane z dokumentacją prowadzoną przez księgową. Nie znała szczegółów istotnych dla sprawy (k. 9098v-9, 582-3).
Także świadek P. P. (3) zna D. W. (1) i wiedział, że posiada on stary, używany samochód ciężarowy. Świadek nie znał szczegółów odnośnie tego jakie towary i jakim firmom woził tym samochodem D. W. (1). Świadek zeznał, że wie do D. W. (3), że woził on jakieś towary, czasami siedział w domu. Według świadka firma nie przynosiła dochodów D. W. (1), bo ciągle brakowało mu pieniędzy, miał zaległości w opłatach. Raz, bądź dwa razy gdy miał przeprowadzkę, D. W. (1) pomógł mu przewieźć meble w 2009r. i chyba w październiku 2010r. według świadka nie było wówczas problemów z tym samochodem. Świadek wspomniał o problemach D. W. (1) z hazardem (k. 7373-7374, 9108v-9).
D. Z. (2) zeznał, że zna D. W. (1) i poznał go przez swojego wspólnika J. Z. (1) z firmy (...). Według świadka doszło do podjęcia współpracy z D. W. (1), który jeździł po terenie, zdobywał dla nich klientów. Świadek nie potrafił powiedzieć jak często D. W. (1) jeździł świadcząc usługi na rzecz omawianej firmy. Stwierdził, że D. W. (1) jeździł różnymi samochodami. Podał, że D. W. (1) za usługi wystawiał faktury, w których miał uwzględniać m.in. koszty paliwa, prowizję od sprzedaży. Według świadka rzetelność wyliczeń miał sprawdzać J. Z. (1). Płatność na rzecz D. W. (1) odbywała się gotówką. Według świadka D. W. (1) świadczył tez usługi na rzecz firmy (...), lecz świadek nie pamiętał jakiego typu były to usługi (k. 7390-7391, 9157).
Z zeznań powyższych dwóch świadków wynika, że zdarzało się D. W. świadczyć sporadycznie jakieś usługi transportowe w niewielkiej, marginalnej wręcz skali. Jaki się ma ta skala do wartości i ilości wystawianych przez niego faktur? Z kolei zeznania D. Z. są mało wiarygodne, mając na uwadze wyjaśnienia jego wspólnika oskarżonego J. Z. (1). Najwyraźniej świadek nie miał świadomości procederu, w którym jego wspólnik uczestniczył.
Kwestię braku możliwości wykonywania usług transportowych naświetla zdecydowanie wątek dotyczący stanu technicznego samochodu należącego do D. W. (1), którym miał rzekomo wykonywać usługi. Na ten temat wypowiedzieli się częściowo świadkowie. Z zeznań D. O. wynika, iż D. W. (1) jest kolegą jej męża. Świadek wskazała, że D. W. (1) pozostawił swój samochód ciężarowy przy jej posesji na ul. (...). Podała, że samochód ten parkował tam przez kilka miesięcy, zimą „dwa lata temu”. Świadek nie wiedziała, na jak długo wyjeżdżał tym samochodem D. W. (1). Wskazała, że na jego prośbę mąż ze dwa razy odpalał ten samochód. Świadek opisała też ogólnie stan techniczny tego samochodu wskazując, że miał on wybitą szybę, z tylu na klapie coś było uszkodzone, był jakiś problem z kołem (k. 7371-7372, 9107-v, 9155v).
G. O. zeznał, że zna D. W. (1). Wskazał, iż D. W. (1) prowadził firmę transportowo – usługową i posiadała samochód ciężarowy. Świadek wiedział, że D. W. (1) woził tym pojazdem styropian, a także meble, przy czym 3 lata wcześniej jeździł z D. W. (1) do jakiegoś Domu pomocy społecznej za B.. Dodał, że w roku 2007 lub 2008 przywozili styropian do domu świadka, gdy się budował. Świadek podał, że gdy firma (...) zakończyła swoją działalność to D. W. (3) przestawił swój samochód ciężarowy do niego na ulicę, a było to w czasie, gdy woził on do niego styropian. Według świadka samochód ten stał obok jego domu i parkował tam około 3 lat. W tym czasie kiedy samochód stał na tej posesji D. W. (1) miał jeździł gdzie tym samochodem, lecz świadek nie wiedział gdzie i jak często. Świadek dodał, że kilka razy uruchamiał samochód D. W. (1) - 10 razy, a potem w samochodzie „padł” akumulator. Nie wiedział jak długo samochód stał z niesprawnym akumulatorem.
Z relacji G. O. wynikało, że samochód miał przejściowo wybitą szybę, a stan techniczny pojazdu marki M. określił jako zdolny do jazdy. Według świadka ten samochód stał, ale też jeździł, choć nie wiedział jak często. Świadek wspomniał, że D. W. (1) czasami pożyczał od niego pieniądze, które później zwracał. Świadek wskazał, że D. W. (1) zabrał ciężarówkę, bo kazał mu to zrobić dzielnicowy (k. 7388-7389, 9108-v, (...)). Zeznania powyższych świadków zasługują na walor wiarygodności, są ze sobą spójne, aczkolwiek świadkowie opisywali wskazana okoliczności ogólnikowo, nie interesując się szerzej zarówno działalnością D. W., jak też kwestią jego samochodu, który przejściowo parkował przy ich posesji.
Bezsprzecznie samochód ciężarowy należący do D. W. (1) marki M. (...) nr rej. (...) był w bardzo słabym stanie technicznym i pod koniec 2010r. stał unieruchomiony (przejściowo też bez ważnych badań technicznych). Świadczy o tym dokonana dokumentacja z miejsca jego postoju z dnia 17.12.2010r. k. 731 i nast.). Wygląd samochodu i otoczenia świadczy o tym, że nie był używany przez jakiś czas.
W sprawie niniejszej doszło do wydania opinii przez LK KWP w B., na podstawie zabezpieczonych tarcz z tachografu samochodu M. (...) nr rej. (...). Z opinii tej, na podstawie zapisów tachografu wynika kiedy poruszał się ten pojazd i jaką odległość przebył. Z uzyskanych w ten sposób informacji wynikało, że pojazd ten nie był użytkowany w okresie, kiedy miały zostać wykonane przedmiotowe badania techniczne.
Natomiast w datach opisanych na tarczach tachografów tj. 30.12.2008r., 21.01.2009r., 29.01.2009r., 02.02.2009r., 03.02.,08.02., 11.02.,12.02., 17.02., 20.02., 23.02., 26.02., 27.02., 02/03.03., 06.03., 2009r. a następnie 23.10.2010r., 22.12.2010 były to niewielkie przebiegi – trasy rzędu kilku, kilkunastu bądź kilkudziesięciu kilometrów (k. 3937-3952 opinia, kopia zabezpieczonych tarcz tachografu K. 1659 i nast.)
W ramach opinii z zakresu wypadków drogowych ustalono na podstawie tarcz tachografu zabezpieczonych w toku przeszukania pojazdu M. (...) nr rej. (...) kiedy poruszał się ten pojazd i jaką odległość przebył. Z uzyskanych w ten sposób informacji wynikało, że D. W. (1) nie mógł wykonywać za pomocą tego pojazdu usług udokumentowanych wystawionymi na rzecz swoich rzekomych kontrahentów fakturami VAT (k. 3937-3952,7313-7315). Opinia ta w pełni zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest pełna, jasna, nie budzi wątpliwości i opiera się na obiektywnych dowodach.
Z odczytanych danych wynika, na podstawie stanu licznika pojazdu, że samochód ten od 30.12.2008r. do 21.01.2009r. nie był używany. Natomiast łączny przebieg pojazdu od dnia 30.12.2008r. (stan licznika 412.753 km) do dnia 22.12.2010r. (stan licznika 413.400 km) to jedynie 647 km – w ciągu 2 lat(!), przy czym większość tej trasy, bo łącznie 619 km, D. W. przejechał tym pojazdem w okresie między 30.12.2008r. – 06.03.2009r. (co wynika z zapisów tarcz tachografów). Po dacie 06.03.2009r. D. W. swoim samochodem nie jeździł już praktycznie (jedynie bardzo krótkie trasy – łącznie 28 km), zatem nie mógł świadczyć żadnych usług transportowych, szczególnie takich jak opisywane w wystawianych przez niego – fikcyjnych – fakturach.
Inną kwestią jest stan techniczny tego samochodu, który nie pozwalał na intensywne użytkowanie tego pojazdu, pry uwzględnieniu braku możliwości pozytywnego przejścia przez badania techniczne pojazdu, przejściowych problemów technicznych z windą pojazdu, pobitą przednią szybą, niesprawnym akumulatorem (kopia zabezpieczonych tarcz tachografu K. 1659 i nast., tak też k. 7313-7315 – analiza przebiegu pojazdu)
Dodać można, że D. W. (1) nie posiadał innego samochodu, którym mógłby wykonywać usługi transportowe uwidocznione w wystawianych przez niego fakturach, nie ma dowodów by korzystał z innych pojazdów, jak też nie zatrudniał nikogo, kto mógłby za niego takie usługi świadczyć.
W ramach wskazanej opinii z zakresu wypadków drogowych ustalono na podstawie tarcz tachografu zabezpieczonych w toku przeszukania pojazdu M. (...) nr rej. (...) kiedy poruszał się ten pojazd i jaką odległość przebył. Z uzyskanych w ten sposób informacji wynikało, że pojazd ten nie był użytkowany w okresie, kiedy miały zostać wykonane badania techniczne, o którym mowa w zarzucie wskazanym w pkt. III a/o wobec D. W. tj. w dniu 12 października 2010r. (k. 3937-3952,7313-7315, k. 1659 i nast.).
Badanie tego samochodu należącego do D. W. (1) nie miało też odzwierciedlenia w paragonach wystawionych w okresie, kiedy miało odbyć się to badanie (k. 5682-5686,5687). Także z tego powodu, że za takie badanie powinna być uiszczona kwota 153 zł, a paragon na tę kwotę nie został wystawiony. Według wydruku z rejestru badań technicznych zabezpieczonych ze (...) w N. wynika, że w dniu 12.10.2010r. przeprowadzono badania techniczne 11 pojzadów, przy czym ostatnim miał być pojazd (...) C. nr rej. (...). Paragony fiskalne z tego dnia odnotowały 10 paragonów za badanie 10 pojazdów. Nie ma jednak żadnego paragonu na kwotę 153, czy 154 zł. Jedna kwota 153 zł jako cząstkowa występuje na paragonie z godz. 22.28 za samochód specjalny (którym nie jest samochód D. W.), a nr VIN tego pojazdu dotyczy samochodu pomocy technicznej nr (...) 77MB należącego do L. P. (k. 5674 -9, 5682-5687).
W dniu, w którym miało być przeprowadzone badanie techniczne samochodu oskarżonego D. W. tj. 12.10.2010r. oskarżony nie jeździł do miejscowości N. swoim pojazdem ciężarowym. Jak wynika z analizy połączeń telefonicznych (utrwalonych podczas kontroli operacyjnej) D. W. (1) przez cały dzień był na terenie B. (miejsce logowań telefonu oskarżonego obrazuje grafika na k. 7339-7341). Poza tym, jak wyżej wskazano, pojazd ten w omawianej dacie nie przemieszczał się. Natomiast z rozmowy tego oskarżonego w dniu 23.09.2010r. godz. 09:47 wynika, że pojazd oskarżonego nie ma sprawnego akumulatora, zatem nie można go było uruchomić. Akumulator został nabyty w dniu 19.10.2010r. (co wynika z rozmowy z dnia 01.02.2011r. godz. 11:54).
Zatem nie mogło dojść do badania technicznego tego pojazdu ciężarowego marki M. omawianego dnia przez diagnostę A. P.. Wszelkie czynności, które miałby dokumentować ten fakt – wydruk z rejestru badań technicznych (k. 8672-8675), zaświadczenie (k. 8676), czy wpis do dowodu rejestracyjnego poświadczający przejście takiego badania są to sfabrykowane, poświadczające nieprawdę - fikcyjne dane wprowadzone przez tego diagnostę, za określoną korzyść majątkową. Poza tym okoliczności związane z tym zdarzeniem opisał sam oskarżony D. W. (1), wskazując jako doszło do wpisu badania technicznego do dowodu rejestracyjnego i jakie w związku z tym zapłacił „wynagrodzenie”.
Analiza położenia telefonu komórkowego D. W. (1), jak również analiza rozmów telefonicznych zarejestrowanych w ramach stosowanej kontroli operacyjnej potwierdza, że badania technicznie faktycznie nie zostały wykonane (k. 7339-7341).
Z informacji uzyskanej od Starosty Powiatowego w W. Mazowieckiem wynika, że A. P. jest diagnostą posiadającym uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów. Ponadto organ ten potwierdził dostarczenie przez (...) informacji o wykonanych badaniach technicznych w dniu 12 października 2010 roku pojazdu M. o numerze rejestracyjnym (...) (k. 5674,8671-8676).
Nie ulega wątpliwości, że wpis odnośnie dokonanych badań technicznych w dniu 12.10. (...). w dokumentacji (...) i w dowodzie rejestracyjnym samochodu M. (...) został naniesiony przez A. P., co wynika wprost ze sporządzonej przez niego dokumentacji (k. 2969- 2971).
Świadek L. P. stwierdził jedynie, że robił badania techniczne swojego samochodu pomocy drogowej w miejscowości N. u diagnosty A.. Opisał okoliczności przyjazdu do tej miejscowości. Wskazał, że pamiętał jaki był koszt badania, lecz chyba przewidziany taryfą (k. 9099v,9100, 7366-7367).
M. Ś. pracownik stacji diagnostycznej w N., właścicielem zakładu jest E. P.. Jak wskazał A. P. jest jego współpracownikiem. Stwierdził, że nic mu nie mówią dane D. W. (1). Opisał w swoich zeznaniach procedurę związaną z badaniem technicznym pojazdów. Z zeznań świadka wynika, że zdarzają się badania pojazdów poza godzinami pracy zakładu, można się umawiać na badania techniczne indywidualnie. Świadek stwierdził, że nic nie wie na ten tematy, aby w jego zakładzie prowadzone były badania fikcyjnie, tj. bez samochodu, który miał być badany (k. 9109v, 7369-7370).
A. P. wysłuchany w niniejszej sprawie w charakterze świadka skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań i potwierdził wcześniejsze depozycje, w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu (k. 8650-8651, 9109). Zeznania powyższych świadków nie wnoszą nic istotnego do sprawy. Z kolei nie ma wątpliwości, że świadek A. P. nie miał interesu, aby w niniejszej sprawie składać niekorzystne dla siebie zeznania.
Istotnym dowodem w sprawie zachowania i oceny postępowania oraz zamiaru poszczególnych oskarżonych, w tym też głównego sprawcy tj. D. W. (1), były rozmowy telefonicznie z jego udziałem utrwalone w sprawie w czasie kontroli operacyjnej. Stosownie do treści postanowienia Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 17.08.2010 roku ((...) / (...) /356/10/) została zarządzona kontrola operacyjna P.T. kryp. Produkt, przedłużona postanowieniem z dnia 16.11.2010 roku (sygn. IIIK/RPDKO/583/10), wobec nr z (...), zarejestrowanego na firmę (...) w B. (k. 71-74 akt). Kontrola była prowadzona w okresie od 17.08.2010 roku do 16.02.2011 roku.
Następnie wydawane były postanowienie dotyczące zgody następczej na czyn inaczej kwalifikowane niż zgoda pierwotna oraz wobec innych osób w kwestii wykorzystania nagrań dokonanych w czasie kontroli operacyjnej. Po zmianie przepisów proceduralnych w zakresie zgody następczej wprowadzonych ustawą z dnia 11.03.2016r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016r. poz. 437) nie było przeszkód aby taką decyzję dot. zgody następczej podjął prokurator prowadzący śledztwo (k. 75- 104, 8772-8773).
Rozmowy utrwalone w toku kontroli operacyjnej dodatkowo potwierdzają, iż oskarżeni przedsiębiorcy posługiwali się nierzetelnymi fakturami VAT, ewidencjonując je i obniżając kwoty podatku naliczonego VAT. Analiza utrwalonych rozmów w ramach kontroli operacyjnej wskazują jednoznacznie, że D. W. (1) wystawiał puste faktury VAT dotyczące usług, które nie zostały przez niego wykonane (k. 5709- 5794, 6145 - 6378, 6382 -6889, 6893- 7310, 7342-7359, 7376-7385, 8387-8494, k. 7342 i nast., (...) i nast.).
Z nagranych w trakcie kontroli operacyjnej rozmów telefonicznych wynika m.in., że D. W. (1) zorganizował proceder polegający na wystawianiu faktur innym podmiotom gospodarczym, na usługi których w rzeczywistości nie świadczył tj. wystawiał tzw. puste faktury. Następnie faktury te były księgowane, uwzględniane w deklaracjach podatkowych VAT-7 przez te podmioty i osoby. Oskarżony D. W. (1) otrzymywał za takie działania wynagrodzenie oscylujące w graniach połowy kwoty VAT widniejącej na wystawianej fakturze. Treść zarejestrowanych podczas kontroli operacyjnej rozmów znajduje odzwierciedlenie w treści protokołów oględzin (k. 5709 -95, 6145- 6889, 6893- 7310).
Tytułem przykładów można w tym miejscu powołać rozmowy świadczące o takiej działalności i umawianie między oskarżonym D. W. a jego kontrahentami przekazania faktur za określone wynagrodzenie.
Jednoznaczne i wymowne są rozmowy między D. W. (1), a A. S. (1) (nr Tel. (...)) od dnia 23.08.2010r. do dnia 08.02.2011r. W trakcie rozmów D. W. (1) pytał m.in., „czy będziesz coś na ten miesiąc chciał za transportówki”. Mężczyźni faktury określają słowem „papier”. A. S. (1) w innej rozmowie pytał „czy byłbyś w stanie dzisiaj na jutro wziąć papier na styczeń czy nie” (k. 8399-8402).
Podobnie nie budzi wątpliwości treść i sens rozmów telefonicznych między D. W. (1), a Ł. P. (1) w okresie od 31.08.2010r. do dnia 10.02.2011r. (k. 8406- 8421). Mężczyźni wprost rozmawiają o wystawianiu kolejnych fikcyjnych faktur. W toku jednej z rozmów oskarżony J. P. podaje do faktury dane swojej firmy (...), jak też w rozmowie poucza oskarżonego D. W. co ma ten mówić na temat faktur – usług w toku ewentualnej kontroli skarbowej (rozmowa z 13.01.2011r. godz. 14:26).
W innej rozmowie podaje dane firmy prowadzonej przez jego ojca - J. P. Manufaktura (...) podaje nr NIP (k. rozmowa z dnia 06.12.2010r. godz. 11:40). Także kolejne utrwalone rozmowy są jednoznaczne w swojej treści i wskazują, że ustalenia dotyczyły zarówno Ł. P. ale też firmy jego ojca J. P. (1).
Rozmowy między D. W. (1) a P. J. (1) (nr Tel. (...)) utrwalone w czasie od 23.08.2010r. do 16.12.2011r. także dotycząc wystawiania fikcyjnych faktur. Choć w trakcie rozmów temat ten poruszany jest nie dosłownie, w pewien zakamuflowany sposób (jak rozmowy z dnia 03.02.2011r. godz. 10:15, z 15.02.2011r. godz. 07:39, 16.02.2011r. Jednak sens tych konwersacji w kontekście procederu uprawianego na dużą skalę przez D. W. nie budzi wątpliwości (k. 8422-8434).
O wystawianiu fikcyjnych faktur rozmawia w trakcie kolejnych rozmów D. W. ze S. G. (1) w dniach od 28.12.2010r. do 14.01.2011r. (k. 8403-8405v).
Szereg rozmów telefonicznych D. W. prowadził z T. T. (3) w dniach od 20.08.2010r. do 15.02.2011r., który pośredniczył w przekazywaniu faktur i pieniędzy między D. W., a R. R. (1) (k. 8388-8398).
Rozmowy telefoniczne między D. W. a J. Z. (1) także nawiązują do wystawiania fikcyjnych faktur np. rozmowy: z dnia 03.09.2010r. godz. 16:02, 06.09.2010r. godz. 09:29, 02.10.2010r. godz. 09:52, 23.11.2010r. godz. 13:43, 03.02.2011r. godz. 19:03, (k. 8435- 8482).
Z kolei rozmowy D. W. (1) z pracownikami firmy Biuro i (...) także nawiązują do procederu wystawiania nierzetelnych, pustych faktur na rzecz tej firmy. Przy czym rozmowy te nie są jednoznaczne w swojej wymowie, są zawoalowane, pracownicy oskarżonej B. M. przekazują jej stanowisko oskarżonemu D. W., np. rozmowy z dnia 04.01.2011r. godz. 13:10, 06.12.2010r. godz. 10:06, 07.12.2010r. godz. 09:56 i godz. 11:58). Treść tych rozmów, w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym – wyżej omówionym, wskazuje jednak, że wystawianie faktur przez D. W. również na rzecz firmy prowadzonej przez B. M. (1) miało charakter zupełnie fikcyjny, oderwany od rzeczywistych usług, gdyż nie były one świadczone przez D. W., miały charakter pustych faktur, w celu tworzenia kosztów i możliwości obniżania należnego podatku VAT. Natomiast D. W. oczekiwał za ten proceder zapłaty należności w kwocie zbliżonej do należnego podatku VAT, domagał się pieniędzy i otrzymywał takie kwoty (k. 84830- 8493).
Oczywiście treść zarejestrowanych rozmów niejako wycinkowo przedstawia mechanizmu działania sprawców, którzy w czasie rozmów bardzo oględnie omawiali tematy związane z przestępną działalnością, lecz potwierdza zaangażowanie utrwalonych w czasie kontroli osób w przestępczy proceder wystawiania pustych faktur VAT a następnie posługiwanie się nimi podczas dalszych rozliczeń podatkowych. Treść tych rozmów wskazuje, że wskazani wyżej oskarżeni mieli pełną świadomość, że faktury są fikcyjne i nie obrazują faktycznie wykonywanych usług przez D. W.. Nie może być mowy o jakimś nieporozumieniu, wątpliwościach, itp.
W sprawie D. W. (1) i jego kontrahentów Urząd Kontroli Skarbowej w B. przeprowadził kontrole, a następnie postępowania podatkowe, które stwierdziły, że D. W. (1) wystawiał faktury VAT, które nie odzwierciedlały stanu faktycznego. Inni przedsiębiorcy w kontaktach z właściwymi urzędami skarbowymi posługiwali się tymi nierzetelnymi fakturami VAT (k. 7405-7459).
Wobec poszczególnych oskarżonych prowadzone były kontrole skarbowe przez Urząd Kontroli Skarbowej, zakończone wydaniem decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B.. W wyniku tych kontroli ujawniono szereg nieprawidłowości związanych z płatnościami podatku VAT i ustalenia dokonane przez urząd są co do zasady tożsame do ustaleń dokonanych w niniejszej sprawie, aczkolwiek nie obejmują wszystkich fikcyjnych faktur wskazanych w zarzutach aktu oskarżenia, wystawionych przez oskarżonego D. W. (1) wobec swoich kontrahentów. I tak wydane zostały decyzje wobec D. W. (1) za miesiące od stycznia 2008r. do M. 2011r. (kopie poszczególnych decyzji na k. 7406 i nast., k. 7414 i nast., (...) i nast., (...) i nast., k. 7594 i nast., k. 7625 i nast., k.7643 i nast., k. 7776 i nast., k. 7850 i nast.). W toku kontroli prowadzonej wobec D. W. (1) przez (...) ustalone zostały poszczególne nierzetelne (dotyczące fikcyjnych usług) faktury wystawiane przez niego jako prowadzącego działalność gospodarczą (Przewóz Towaru Pojazdem Niewyspecjalizowanym) oraz w ramach zlikwidowanej wcześniej spółki cywilnej (...) i uporządkowane w sposób tabelaryczny i chronologiczny wobec poszczególnych kontrahentów (k. 7643 i nast., k. 7803 i nast.,).
Są to ustalenia analogiczne jak poczynione przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie odnośnie faktur nierzetelnych wystawionych przez tego oskarżonego, które fikcyjnie odzwierciedlały usługi nie wykonane przez niego. Kopie fikcyjnych (tzw. pustych) faktur wystawionych przez oskarżonego D. W. (1) w latach od stycznia 2008r. do kwietnia 2011r. na rzecz jego kontrahentów zobrazowane są w materiale aktowym na kartach od (...) do k. 8108 (oraz wykazy tych faktur). Fakt wystawienia tych faktur przez oskarżonego D. W. oraz zaksięgowanie tych faktur przez poszczególnych oskarżonych nie budzi wątpliwości i nie był kwestionowany przez oskarżonych. Odnośnie B. M. (1) decyzje Dyrektora (...) w B. dotyczyły okresu od lutego 2010r. do października 2010r. (k. 7441 i nast., k. 7555 i nast., k. 7698 i nast.). Odnośnie J. Z. (1) (prowadzącego spółkę cywilną (...) ” decyzje Dyrektora (...) w B. obejmowały okres całego roku 2010 (k. 7436 i nast., (...) i nast., k. 7721 i nast.,).
Odnośnie R. R. (1) za okres czerwiec, sierpień – grudzień 2010r. (k. 7452 i nast., (...) i nast., k. 7525 i nast., k. 7732 i nast.). W powyższych decyzjach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wyszczególnione są w formie tabelarycznej, w rozbiciu na poszczególne lata i miesiące, nierzetelne faktury wystawione przez D. W. (1) (w ramach działalności gospodarczej oraz spółki cywilnej) na rzecz poszczególnych kontrahentów.
W sprawie została sporządzona opinia sądowo – psychiatryczna dotycząca S. G. (1). Wynika z niej, że nie stwierdzono u niego upośledzenia umysłowego. Rozpoznano zaburzenia psychiczne pod postacią nawracających zaburzeń depresyjnych w stanie częściowej poprawy zdrowia. W czasie dokonywania zarzucanych mu czynów S. G. (1) miał w stopniu nieznacznym zmniejszoną zdolność rozumienia znaczenia tych czynów i kierowania swoim postępowaniem (nie zachodzą warunki art. 31 § 1 i 2 k.k.). S. G. (1) może brać udział w postępowaniu sądowym oraz w sposób samodzielny i rozsądny prowadzić swoją obronę (k. 8510-8514). Opinia powyższa nie budzi wątpliwości i zasługuje na uwzględnienie.
Reasumując zebrany w sprawie materiał dowodowy, należało uznać za dostępne dowody wskazują jednoznacznie, że oskarżeni dopuścili się czynów przestępnych, przy czym w odpowiednim zakresie należało doprecyzować opisy czynów im ostatecznie przypisanych oraz dokonać częściowo korekty kwalifikacji prawnej.
Odnośnie oskarżonego D. W. (1) Sąd uznał go za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. I a/o. zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 54 § 2 k.k.s. w zb. z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Bezsprzecznie oskarżony dopuścił się tego czynu w formie pomocnictwa w przestępstwie oszustw podatkowych i nieujawnienia podstawy opodatkowania. Swoim zachowaniem w postaci wystawiania nierzetelnych faktur doprowadził do możliwości działania innych oskarżonych i popełniania przez nich przypisanych im przestępstw skarbowych z art. 56 § 2 kks, 62 § 2 kks. Bez pierwotnego zachowania oskarżonego i prowadzonego przez niego na dużą skalę procederu wystawiania tzw. „pustych faktur” nie było możliwości dalszego działania innych oskarżonych skierowanego na oszustwa podatkowe i poświadczanie nieprawdy w dokumentacji składanej do urzędów skarbowych.
Sąd przypisał oskarżonemu D. W. (1) popełnienie czynu z pkt. II a/o po zmodyfikowaniu przypisanego czynu poprzez doprecyzowanie znamion przestępstw których dokonał oskarżony i udzielił pomocnictwa do ich popełnienia – pozostałym współoskarżonym. W ocenie Sądu swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 396). W tym przypadku, podobnie jak w przypadku innych czynów kwalifikowanych ustawą kodeks Karny - stosownie do treści art. 4 § 1 k.k. należało zastosować ustawę w brzmieniu bardziej względnym dla oskarżonego. Zwrócić należy uwagę, że oskarżony wystawiając faktury w imieniu nieistniejącej spółki cywilnej (...) dopuszczał się podrabiania tych dokumentów – fałszu materialnego z art. 270 § 1 k.k. Z kolei oskarżony potwierdzając w wystawianych przez siebie fakturach nierzeczywiste transakcje, czyli tworząc tzw. puste faktury, poświadczał nieprawdę i dopuścił się przestępstwa fałszu intelektualnego, o jakim mowa w art. 271 § 1 k.k. Skoro faktura VAT dokumentuje okoliczności istotne dla prawa publicznego i wywołuje konsekwencje publicznoprawne na równi z niektórymi dokumentami wystawianymi przez organy administracji państwowej, a uprawnienie określonych podmiotów do jej wystawienia płynie wprost z ustawy, to wystawca takiej faktury jest inną osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu w rozumieniu art. 271 § 1 k.k.
Sąd wyeliminował natomiast z opisu czynu przypisanego oskarżonemu udzielenia pomocnictwa w oszustwie co do mienia znacznej wartości i kwalifikację z art. 294 § 1 k.k. Jest to konsekwencja pominięcia z kwalifikacji prawnej dotyczącej pozostałych współoskarżonych czynu z art. 286 § 1 k.k., gdyż pozostali oskarżeni nie dopuścili się takiego przestępstwa. Tylko w jednym przypadku – co do oskarżonego A. S. (1) Sąd uznał, że dopuścił się on przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k. - doprowadzając Skarb Państwa do nienależnego zwrotu podatku w kwocie 338,40 zł. zatem tylko co do takiej kwoty oskarżony D. W. dopuścił się pomocnictwa do przestępstwa oszustwa.
Natomiast cała kwota podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług wynikająca z faktur wystawionych przez tego oskarżonego, a następnie wykorzystanych przez współoskarżonych to kwota 240.326,96 zł, lecz zachowaniem swoim pozostali oskarżeni narazili jedynie Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku w takiej łącznej kwocie. Podatek taki nie został jednak wyłudzony (wypłacony) przez Skarb Państwa na rzecz współoskarżonych, a jedynie doszło do obniżenia należności podatkowych – podatku VAT. Nie można zatem przypisać oskarżonemu D. W. działania w ramach pomocnictwa do oszustwa w zakresie mienia znacznej wartości w przypadku. Odnośnie obu przypisanych oskarżonemu czynów działał on w zamiarze bezpośrednim (jak też bezpośrednim kierunkowym – w celu osiągnięcia korzyści majątkowej), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i z krótkich odstępach czasu. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje (w powiązaniu z wyjaśnieniami samego oskarżonego), że chciał on popełniać przypisane mu przestępstwa, realizował przyjęty plan wystawiania fikcyjnych faktur, rozwijając tę „działalność” na co raz większa skalę i czerpał z tego określone korzyści majątkowe.
Nie ulega wątpliwości, że oskarżony D. W. (1) dopuścił się także trzeciego czynu w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. III. a /o. Sąd także doprecyzował w tym zakresie opis czynu przestępnego w wskazanie działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez inną osobę. Zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu z art. 229 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k. Mając na uwadze zmiany w kodeksie karnym, do których doszło po popełnieniu tego przestępstwa, które weszły w życie w dniu 1 lipca 2015r. Sąd przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. zastosował ustawę względniejszą dla oskarżonego - w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 396). Oskarżony dopuścił się zatem przestępstwa przekupstwa, udzielając korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną – uprawnionemu diagnoście, aby skłonić tę osobę do naruszenia przepisów prawa tj. poświadczenia nieprawdy odnośnie potwierdzenia wykonania badań technicznych.
Jednocześnie oskarżony chcąc, by inna osoba (w tym przypadku diagnosta uprawniony do wykonywania badań technicznych) popełniła przestępstwo poświadczenia nieprawdy nakłaniała ją do tego, oferując i przekazując w związku z tym korzyść majątkową – pieniądze w kwocie 400 zł. bezsprzecznie oskarżony działał przy tym w zamiarze bezpośrednim kierunkowym.
Pozostałe czyny, których dopuścili się współoskarżeni są nierozerwalnie związane z pierwotnym działaniem oskarżonego D. W. (1). Bowiem pozostali oskarżeni wykorzystywali nierzetelne faktury wystawione uprzednio przez D. W. na rzecz prowadzonych przez nich przedsiębiorstw, narażali podatek na uszczuplenie uwzględniali te nierzetelne faktury VAT w deklaracjach VAT – 7 składanych w urzędach skarbowych, wprowadzali w błąd pracowników tych urzędów co do stanu rzeczywistego odnośnie ponoszonych wydatków w związku z działalnością firmy, narażając Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Oskarżeni działali z zamiarem bezpośrednim, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu. Realizowali on plan związany z uzyskiwaniem korzyści fiskalnych, poprzez obniżanie należnego do zapłaty podatku VAT. W tym celu korzystali w kolejnych miesiącach z tzw. pustych faktur dostarczanych im przez oskarżonego D. W.. Mieli oni pełną świadomość, że usługi rzekomo świadczone przez tego oskarżonego w rzeczywistości nie były przez niego świadczone.
Takie zachowanie poszczególnych oskarżonych wyczerpało znamiona przestępstw skarbowych z art. 56 § 2 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. w zb. z art. 76 § 2 k.k.s. zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Za zarzutami wskazanymi w akcie oskarżenia, swoim zachowaniem oskarżeni B. M. (1), Ł. P. (1), J. Z. (1), R. R. (1), P. J. (1), wyczerpali znamiona powyższych przestępstw skarbowych.
Wskazani powyżej oskarżeni jako podatnicy, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu (także w odniesieniu do prowadzonych przez nich przedsiębiorstw, działalności gospodarczej), posiadający status podatnika, w toku czynności tzw. samoobliczenia podatku przez podatnika (w tym przypadku na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług) składali deklaracje VAT-7 do właściwych urzędów skarbowych, uwzględniające nierzetelne, tzw. puste faktury VAT dostarczone im przez oskarżonego D. W., co stanowiło podstawę do odliczenia należnego podatku VAT. W deklaracjach tych podawali zatem nieprawdę i poświadczali nieprawdę w tym zakresie, narażając Skarb Państwa na uszczuplenie podatku od towarów i usług (VAT). W taki sposób doszło do wypełnienia znamion przestępstwa oszustwa podatkowego z art. 56 § 2 k.k.s. Oskarżeni nie mieli podstaw prawnych do uwzględniania nierzetelnych faktur VAT w składanych deklaracjach VAT-7 i odliczania należnego podatku, wiedząc, że dokumenty te są nierzetelne oraz, że nie dochodziło do wykonywania wskazywanych tam usług.
Kwota podatku narażonego na uszczuplenie była małej wartości, stąd odpowiedzialność za typ uprzywilejowany (§ 2 art. 56 k.k.s.). W przypadku oskarżonych korzyścią było obniżenie należnego podatku VAT i przez to niższe obciążania podatkowe, natomiast nie dochodziło do wyłudzenia podatku VAT od Skarbu Państwa (tylko w jednym przypadku w zakresie oskarżonego A. S. (1) dochodziło do wyłudzeń tego podatku).
Jednocześnie doszło do popełnienia przestępstwa oszustwa skarbowego z art. 76 § 2 k.k.s. (zbiegu z art. 56 k.k.s.). Wskazani oskarżeni omawianym wyżej zachowaniem podając dane w składanych deklaracjach (VAT-7) niezgodne ze stanem rzeczywistym, wprowadzali w błąd właściwe organy skarbowe, narażając na nienależny zwrot podatkowej należności, podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług (podatku VAT). Zbieg tych czynów ma charakter zbiegu rzeczywistego (realnego) i prowadzi do przyjęcia kumulatywnej kwalifikacji przy zastosowaniu art. 7 k.k.s. Dodać można, że czyn z art. 76 k.k.s. należy do kategorii deliktów skutkowych - penalizowane jest obok narażenia także kolejne stadium, jakim jest uszczuplenie należności podatkowej. Zamiar narażenia na uszczuplenie dotyczy pełnej kwoty, która mogłaby zostać uszczuplona, a nie różnicy między kwotą podatku narażonego na uszczuplenie a kwotą podatku, która weszła w posiadanie sprawcy.
Opisane przestępstwo to jest także dokonane z chwilą samego narażenia Skarbu Państwa na bezpodstawny zwrot należnego podatku. Posługując się nierzetelną fakturą wystawianą przez oskarżonego D. W. oskarżeni powyżsi dopuścili się jednocześnie czynu określonego w art. 62 § 2 k.k.s. w tym wypadku nierzetelna faktura z art. 62 § 2 k.k.s. to zarówno faktura nieodzwierciedlająca rzeczywistego przebiegu zdarzenia, jak faktura fikcyjna, dokumentująca czynność nieistniejącą. Takie właśnie faktury wystawiał oskarżony D. W., przy czym oskarżeni mieli świadomość tego, że faktury dokumentowały usługi nie wykonywane w rzeczywistości i były to faktury fikcyjne wystawione do uzyskania określonych celów podatkowych. Przestępstwa popełnione przez oskarżonych popełnione były umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym (w celu osiągnięcia korzyści majątkowej).
Oskarżona B. M. (1) w ramach zarzucanego jej czynu w a/o dopuściła się ponadto przestępstw z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 396) w zw. z art. 4 § 1 k.k. Pozostali oskarżeni tj. Ł. P. (1), J. Z. (1), R. C. (1), R. R. (1), M. R., K. D. (1), S. G. (1), J. P. (1), P. J. (1) w ramach pierwotnie zarzucanych im czynów dopuścili się przestępstw z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 396) w zw. z art. 4 § 1 k.k.
Oskarżeni w ramach zarzucanych im czynów działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd pracowników wskazanych urzędów skarbowych narazili Skarb Państwa na nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, w ten sposób, że składając deklaracje VAT –7 poświadczali w nich nieprawdę co do okoliczności mającej istotne znaczenie prawne, podając dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dotyczące wydatków poniesionych w związku z działalnością prowadzonych firm uwzględniając stwierdzające nieprawdę (jak też podrobione) faktury VAT, podczas gdy żadne z tych usług nie były faktycznie świadczone, odliczając nienależny zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Oskarżeni wypełniając deklaracje VAT-7, poświadczali zatem nieprawdę, przy czym posługiwali się fakturami poświadczającymi nieprawdę (jak też sfałszowanymi przez D. W. – w odniesieniu do faktur wystawionych w imieniu spółki (...)).
Wobec tych oskarżonych Sąd zmodyfikował opis czynu przypisanego, zaś z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego doszło do wyeliminowania przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k. W ocenie Sądu wobec wskazanych oskarżonych nie można przypisać popełnienia tego występku wobec braku znamion ustawowych tego czynu. Oskarżeni ci swoim zachowaniem nie zrealizowali znamienia doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W tym przypadku odpowiednie organy podatkowe nie wydały żadnej decyzji podatkowej, jak wyżej wskazano podatnicy dokonywali samoobliczenia podatku w składanych deklaracjach VAT-7. Nie doszło też do wydatkowania - zwrotu obliczonego podatku VAT ze Skarbu Państwa na rzecz podatników. Zasady zwrotu podatku od towarów i usług wskazane zostały w art. 86 i n. ustawy z 11 marca 2004 r. o VAT (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w szczególności w art. 87 § 1, i dotyczą sytuacji, gdy kwota podatku naliczonego jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego - wówczas podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.
Nie stanowi doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Skarbu Państwa lub innego uprawnionego podmiotu zachowanie sprawcy polegające na obniżeniu (zaniżeniu) wysokości należnego do zapłaty podatku (VAT, podatku dochodowego lub innego rodzaju podatku, ustalanego w oparciu o procedurę samoobliczania) za dany okres rozliczeniowy, poprzez podanie nieprawdy lub zatajenie prawdy w deklaracji albo oświadczeniu albo przez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia o zmianie danych objętych deklaracją lub oświadczeniem. W takiej sytuacji, z uwagi na sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy, które dokonywane jest samodzielnie przez podatnika bez udziału odpowiedniego organu podatkowego, uiszczenie należności podatkowej (zaliczki) w kwocie niższej niż należna stanowi samodzielną dyspozycję majątkową podatnika, bez jakiejkolwiek czynności ze strony organu podatkowego.
Brak zatem konstytutywnego dla oszustwa elementu rozporządzenia mieniem, dokonywanego przez odpowiedni organ podatkowy. Zaniżenie należnego za dany okres zobowiązania podatkowego stanowi realizację znamion przestępstwa skarbowego określonego w art. 56 § 1 k.k.s., w wypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, a w szczególności złożenia przez podatnika organowi podatkowemu lub innemu uprawnionemu organowi deklaracji lub oświadczenia zawierającego nieprawdę lub zatajającego prawdę i narażenia w ten sposób na uszczuplenie należnego podatku lub uszczuplenia podatku. Tego rodzaju zachowań nie sposób kwalifikować jako oszustwa określonego w art. 286 § 1 k.k., szczególnie w przypadku gdy nie doszło do jakiegokolwiek rozporządzenia mieniem przez Skarb Państwa, tj. jak w przypadku wskazanych wyżej oskarżonych - gdy nie doszło do wypłaty podatku VAT na rzecz podatnika. Zachowanie polegające na zaniżeniu należnego za dany okres rozliczeniowy podatku prowadzi do uniknięcia wydatku z własnego mienia podatnika kosztem uszczuplenia spodziewanego dochodu Skarbu Państwa, i jako takie nie stanowi niekorzystnego rozporządzenia mieniem z majątku Skarbu Państwa, polega bowiem na zaniechaniu rzetelnego zgłoszenia przedmiotu opodatkowania, prowadzącym do uniknięcia wydatku z własnego majątku podatnika kosztem uszczuplenia spodziewanego dochodu finansowego Skarbu Państwa lub innego uprawnionego podmiotu, i jako takie, także wedle powołanego wyżej stanowiska Sądu Najwyższego, pozostaje poza zakresem znamion oszustwa (por. P. Kardas, Prawnokarne aspekty..., s. 28 i n.).
Trafnie podkreśla Sąd Najwyższy na gruncie konstrukcji klasycznego oszustwa, że "przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k., należy wykazać nie tylko to, że wprowadza w błąd inną osobę (względnie wyzyskuje błąd), ale także i to, że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem" (wyrok SN z dnia 2 lutego 2007 r., IV KK 378/06, Prok. i Pr. 2007, nr 6, poz. 12).
Jak wynika z analizy zabezpieczonych deklaracji VAT-7 składanych do Urzędów Skarbowych przez poszczególnych oskarżonych, używali oni pustych faktur (czy sfałszowanych) wystawionych przez D. W. (1) do obniżania należnego do zapłaty podatku VAT. Przy czym generalnie albo dochodziło do obniżenia kwoty podatku należnego (i wpłaty niższej należności), bądź dochodziło do powstania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W tej drugiej sytuacji w zdecydowanej przewadze w deklaracji oskarżeni wskazywali tę kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, a zatem nie dochodziło do zwrotu podatku nadpłaconego na ich rzecz. (tak też w przypadku oskarżonych: S. G., R. C., Ł. P., J. Z. – wydruki z systemu Deklaracji VAT-7, k. 8536-8557; P. J., R. R., K. D., k. 8560 – i nast.).
Tylko zachowanie oskarżonego A. S. (1) należało zakwalifikować zgodnie z pierwotnym zarzutem z aktu oskarżenia z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 396) w zw. z art. 4 § 1 k.k. Wobec tego oskarżonego nie zaszły podstawy, aby modyfikować wskazaną przez oskarżyciela publicznego kwalifikację prawną dotyczącą czynu popełnionego przez oskarżonego. Ten oskarżony w swoich deklaracjach VAT-7 składanych do Urzędu Skarbowego wskazywał bowiem nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym oraz żądał w deklaracjach zwrotu nadpłaconego podatku VAT w określonych kwotach i otrzymywał te kwoty (k. 3960 -4309). Przy czym Sąd w czynach przypisanych temu oskarżonemu zmodyfikował kwoty wyłudzonego podatku VAT w takim zakresie, że za poszczególne miesiące, w których dopuszczał się on przypisanego mu procederu w taki sposób, że ustalił kwotę wyłudzonego od Skarbu Państwa podatku poprzez obliczenie różnicy podatku VAT wynikającego z nierzetelnych faktur wystawionych przez D. W. i kwoty jaką wskazywał w deklaracjach do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (np. za wrzesień 2009r. podatek VAT 798,60 zł, wskazana w deklaracji VAT – 7 kwota do przeniesienia - 712 złotych, co daje różnicę 86,60 zł i tę kwotę Sąd przyjął jako właściwą kwotę wyłudzonego podatku VAT).
Taki sposób wyliczenia faktycznie dokonanej szkody wynika z zasady in dubio pro reo, bowiem z racji wątpliwości w tym zakresie, w sposób możliwie najbardziej korzystny dla oskarżonego należy interpretować wskazane w deklaracji VAT-7 kwoty i uznać, że kwota podatku do przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy może stanowić właśnie kwotę dot. podatku VAT z nierzetelnej faktury VAT od oskarżonego D. W.. Analogiczne wyliczenia dotyczyły zdarzeń z kolejnych miesięcy (od sierpnia do listopada 2010r. i od lutego do maja 2011r.).
Możliwość zbiegu przepisu art. 286 § 1 k.k. z przepisem art. 76 § 1 k.k.s. odnosi się w zasadzie wyłącznie do sytuacji, w której sprawca, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, dopuszcza się, poprzez upozorowanie przed organem skarbowym przy pomocy fikcyjnych dokumentów lub innych czynności zaistnienia podstawy do uzyskania zwrotu podatkowej należności publicznoprawnej, wprowadzenia organu skarbowego w błąd i uzyskania w ten sposób zwrotu podatkowej należności publicznoprawnej (nienależnego zwrotu podatku VAT w myśl ustawy o podatku od towarów i usług).
Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2013 roku w sprawie o sygn. akt I KZP 19/12, zgodnie z którym reguły wyłączania wielości ocen mają zastosowanie jedynie w wypadku zbiegu przepisów ustawy, natomiast nie stosuje się ich w razie idealnego zbiegu czynów zabronionych, o którym mowa w art. 8 § 1 k.k.s. Jak wskazał Sąd Najwyższy konsekwencją sięgnięcia po rozwiązanie z art. 8 § 1 k.k.s. jest wykreowanie przypisania sprawcy więcej niż jednego czynu. Stan ten, choć stanowiący swoistą fikcję prawną, pod istotnymi względami zbliżony jest do realnego zbiegu przestępstw (art. 85 k.k.), mimo że nie ma do niego zastosowania instytucja kary łącznej.
Sąd w pełni przychyla się do treści orzeczenia Sądu Najwyższego w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2009 r. (IV KK 407/08, LEX nr 503265), w którym za podstawę rozstrzygnięcia zbiegu przepisów art. 76 § 1 k.k.s. i art. 286 § 1 k.k. przyjęto wyrażoną w art. 8 § 1 k.k.s. konstrukcję idealnego zbiegu czynów karalnych, uznając, że sprawcom przypisać należy zarówno oszustwo klasyczne, jak i oszustwo skarbowe. Uzasadniając to stanowisko, Sąd Najwyższy podkreślił, że "patrząc na stosowanie reguł wyłączania wielości ocen w prawie karnym, widzimy, że służą one do rozwiązywania problemu zbiegu przepisów skutkującego na gruncie prawa karnego skarbowego konstrukcją z art. 7 § 2 k.k.s., a na gruncie prawa karnego powszechnego konstrukcją art. 11 § 2 k.k., nie można zaś ich stosować przy rozstrzyganiu o istnieniu idealnego zbiegu przestępstw, o jakim mowa w art. 8 k.k.s. " Konsekwencją przyjętego w tym wyroku Sądu Najwyższego stanowiska jest uznanie, że w każdym przypadku zbieg przepisów kodeksu karnego skarbowego i kodeksu karnego ma charakter zbiegu rzeczywistego ze względu na brak możliwości stosowania przyjmowanych w prawie karnym reguł wyłączania wielości ocen i uznania zbiegu za pozorny lub pomijalny, a w dalszej perspektywie w każdym przypadku konieczną konsekwencją zbiegu przepisów kodeksu karnego i kodeksu karnego skarbowego jest przypisanie sprawcy odpowiedzialności za pozostające w idealnym zbiegu i popełnione tym samym czynem przestępstwo powszechne (w tym przypadku kwalifikowane jako oszustwo z art. 286 § 1 k.k.) oraz przestępstwo skarbowe (w omawianym przypadku kwalifikowane na podstawie art. 76 § 1 k.k.s.).
Zatem w niniejszej sprawie oskarżeni wyczerpali znamiona przypisanych im czynów zabronionych, zarówno przestępstw powszechnych, jak i skarbowych, co w konsekwencji prowadziło do przyjęcia konstrukcji zbiegu idealnego, o którym mowa w art. 8 § 1 k.k.s. – także w odniesieniu do przestępstwa zakwalifikowanego z art. 271 § 1 i 3 k.k. Stosownie do dyspozycji art. 8 § 2 i § 3 k.k.s. wobec oskarżonych, którym przypisano popełnienie tym samym zachowaniem i czynem przestępstwa skarbowego i przestępstwa z ustawy karnej kodeks Karny należało orzec o wykonaniu kary najsurowszej.
Wymierzając oskarżonym kary pozbawienia wolności oraz grzywny za poszczególne czyny Sąd wziął pod uwagę okoliczności obciążające i łagodzące. Okolicznością obciążającą był czasokres działania poszczególnych oskarżonej, ilość wystawianych fikcyjnych faktur i następnie wykorzystywanych w przestępnej działalności, wysokość kwot narażonych na uszczuplenie działaniem poszczególnych oskarżonych, działanie z premedytacją, w sposób zaplanowany, przy wykorzystaniu wiedzy związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przy wymiarze kary co do oskarżonego D. W. Sąd wziął pod uwagę wiodącą, najbardziej istotną rolę tego oskarżonego w popełnieniu poszczególnych, przypisanych mu czynów (w szczególności związanych z procederem wystawianych fikcyjnych faktur), skalę jego działania, czasokres, ilość wystawianych faktur na rzecz tylu współoskarżonych, jak też kwoty tam uwzględnione, co miało wpływ na wysokość podatku narażonego na uszczuplenie.
Z drugiej jednak strony to inni oskarżeni byli bezpośrednimi beneficjentami uzyskanej z przestępstwa korzyści, w postaci obliczenia niższych należności podatkowych. Sąd brał w odniesieniu do poszczególnych oskarżonych ilość zachowań składających się na przypisane im przestępstwa, czas działania, kwoty narażonego na uszczuplenie podatku. Przy zastosowaniu analogicznych kryteriów Sąd określał też stopień zawinienia poszczególnych oskarżonych. Stopień społecznej szkodliwości czynu i stopień winy poszczególnych oskarżonej w zakresie przypisanych im czynów jest znaczny.
W ocenie Sądu orzeczone wobec poszczególnych oskarżonych kary pozbawienia wolności oraz grzywny za poszczególne czyny są adekwatnie ukształtowane. Wpływ na wymiar kary miały też wysokości podatku VAT narażonego na uszczuplenie. Zachowanie oskarżonych godziło w interes (i porządek) finansowy Skarbu Państwa. Na podstawie fikcyjnych faktur generowanych w bardzo dużej skali przez D. W. poszczególni oskarżeni w ramach samoobliczania należnego podatku VAT dopuszczali się uszczuplenia spodziewanego dochodu finansowego Skarbu Państwa, poprzez uniknięcie przez podatnika wydatku z własnego mienia w wyniku wykonania ciążącego na nim zobowiązania podatkowego. Aktualnie tego typu przestępstwa są nagminne i uderzają w postawy budżetowe Państwa, a co za tym idzie w funkcjonowanie Kraju.
Za przypisane przestępstwa skarbowe Sąd wymierzył poszczególnym oskarżonym samoistne kary grzywny. Natomiast za przestępstwa przypisane wyrokiem wskazane w ustawie kodeks karny Sąd orzekał karę pozbawienia wolności, a obok tej kary także karę grzywny z racji działania oskarżonych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.
Przy orzekaniu kar grzywny wobec poszczególnych oskarżonych Sąd wziął także pod uwagę stopień winy oraz społecznej szkodliwości – przy ustalaniu ilości orzeczonych stawek dziennych grzywny, zaś możliwości zarobkowe oskarżonych – przy ustalaniu kwoty stawki dziennej.
Orzekając kary poszczególnym oskarżonym Sąd różnicował kary grzywny, jak też wymiar kary pozbawienia wolności, oceniając indywidualnie ten wymiar, przy kryteriach wyżej opisanych i miarkował wymiar kar, aby kara była zindywidualizowana i uzależniona także od stopnia społecznej szkodliwości poszczególnych czynów i stopnia zawinienia sprawców.
Przy wymiarze kary pozbawienia wolności i kary grzywny wobec oskarżonego D. W. za czyn przypisany mu w pkt. 4 sentencji wyroku Sąd wziął pod uwagę szczególnie wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu przekupstwa osoby pełniącej funkcję publiczną, w zamian za naruszenie prawa i poświadczenie nieprawdy w dokumentacji. Taki czyn popełniony przez oskarżonego w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, z racji jego charakteru zasługuje na zdecydowaną reakcję karną wymiaru sprawiedliwości, biorąc choćby pod uwagę zagrożenie ustawowe za tego typu występek.
W odniesieniu do oskarżonych R. C. (1), S. G. (1) i J. P. (1) Sąd orzekł karę łączną pozbawienia wolności i karę łączną grzywny. Orzekając karę łączną Sąd miał na względzie bliski związek czasowy między popełnionymi czynami, godzenie w podobne dobra prawne, kierowanie się tą samą motywacją, zmierzającą jednoznacznie do chęci osiągnięcia korzyści majątkowej. Stąd orzeczona kara łączna pozbawienia wolności i kara grzywny została wymierzona z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji. Wymierzone kary są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu i zawinienia sprawców, i co ważne sprawiedliwe z punktu widzenia społecznej oceny zachowania oskarżonych. Winne one spełniać swe cele zapobiegawcze i wychowawcze co do poszczególnych oskarżonych oraz odegrać istotną rolę z punktu widzenia kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, umacniając przekonanie, że zaatakowane przestępstwem dobro prawne jest rzeczywiście chronione.
W ocenie Sądu zaistniały przesłanki do zastosowania wobec wszystkich oskarżonych, skazanych na karę pozbawienia wolności, instytucji probacji w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Oskarżeni nie byli uprzednio karani sądownie. Jedynie oskarżony A. S. (1) był dwukrotnie karany za czyny z art. 178 a § 1 kk (k. 8344). W ocenie Sądu można postawić wobec oskarżonych pozytywną prognozę, że w przyszłości nie dopuszczą się innych przestępstw. Sąd określił wobec oskarżonych odpowiednie okresy próby, aby czas ten wpłynął dyscyplinująco i zmusił do pewnego rodzaju refleksji, że tego typu zachowania nie są opłacalne.
Wobec tego, że wobec oskarżonych zastosowano przepisy kodeksu karnego uprzednio obowiązujące – względniejsze dla sprawców, to także przepisy dot. warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności zawierały uprzednio znaczenie korzystniejsze rozwiązania (w tym możliwość zawieszenia kary pozbawienia wolności do lat dwóch).
Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego o naprawienie szkody od oskarżonego D. W. poprzez zapłatę kwoty 240.326,96 zł. Wniosek ten jest bezzasadny, gdyż oskarżony ułatwił popełnienie przestępstw przez pozostałych oskarżonych umożliwiając im wykorzystanie wystawianych nierzetelnych faktur. Natomiast to działanie pozostałych oskarżonych doprowadziło do uszczuplenia należności podatkowych. Ponadto wobec tych oskarżonych doszło do skutecznej kontroli przez (...), wyliczenia należnego podatku VAT i wydania stosowanych decyzji dot. zapłaty takiego podatku. Co więcej, zgodnie z deklaracją poszczególnych oskarżonych (większości z nich) opłacali oni już wszelkie należności na rzecz organów skarbowych. Stąd omawiany wniosek o naprawienie szkody wobec oskarżonego D. W. jest zupełnie bezpodstawny i nie mógł być uwzględniony.
O opłacie od oskarżonych Sąd rozstrzygnął na mocy art. 2 ust.1 i art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, Sąd obciążył wszystkich oskarżonych obowiązkiem uiszczenia stosownej wskazanej opłaty (ustalonej stosownie do orzeczonej kary pozbawienia wolności i orzeczonej obok tej kary pozbawienia wolności) na mocy art. 627 k.p.k., uznając iż kwoty w takiej wysokości oskarżeni mogą zapłacić i posiadają odpowiednie możliwości finansowe i zarobkowe. Ponadto wszystkich oskarżonych obciążyć należało pozostałymi kosztami sądowymi w częściach równych, gdyż do powstałych kosztów sądowych, w tym poniesionych przez Skarb Państwa wydatków oskarżeni przyczynili się w podobnym stopniu.