Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 października 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 529/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. P. na decyzję Rektora [...] im. [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Rektora [...] im. [...] [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] (pkt 1), a także zasądził od Rektora [...] im. [...] w [...] na rzecz skarżącego P. P. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 24 stycznia 2023 r. P. P. (dalej: "skarżący") za pośrednictwem poczty elektronicznej poinformował D. K. (pracownika Uniwersytetu), że do dnia 5 lutego 2023 r. będzie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Wyżej wymieniony pracownik w wiadomości z dnia 25 stycznia 2023 r. poinformował skarżącego, żeby napisał podanie do Dziekana z prośbą o przedłużenie sesji.
Pismem z dnia 5 lutego 2023 r. (data stempla pocztowego) skarżący przekazał uczelni kserokopię zaświadczenia lekarskiego z prośbą o przekazanie informacji prowadzącym zajęcia o jego nieobecności. Z zaświadczenia wynika, że od 22 stycznia do 5 lutego 2023 r. skarżący był niezdolny do uczestnictwa w zajęciach na uczelni.
Pismem z dnia 7 lutego 2023 r. (wpłynęło w dniu 15 lutego 2023 r.) wniósł o przedłużenie sesji egzaminacyjnej i przywrócenie terminu do złożenia podania, wskazując, że ze względu na stan zdrowia nie mógł tego zrobić wcześniej. Na podaniu Dziekan zamieścił notatkę o treści: "Dokumenty złożone po terminie".
Dziekan pismem z dnia 27 lutego 2023 r. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia z listy studentów.
Skarżący pismem z dnia 28 lutego 2023 r. złożył podanie o usprawiedliwienie nieobecności na zajęciach w dniach 22.01-5.02.2023 r. z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim. Ponadto wniósł o wyznaczenie dodatkowych terminów zaliczenia z poszczególnych przedmiotów.
Skarżący pismem z dnia 1 marca 2023 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uzupełnienie odpowiedzi z 15 lutego 2023 r.
Dziekan pismem z dnia 13 marca 2023 r. nie wyraził zgody na przedłużenie sesji zimowej. Wskazał, że w okresie od 5 lutego do 19 lutego 2023 r., czyli w okresie sesji poprawkowej skarżący nie przebywał już na zwolnieniu lekarskim i mógł dokonać stosownych zaliczeń. Organ wskazał, że termin sesji i sesji poprawkowej jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu.
Pismem z dnia 27 marca 2023 r. skarżący przedstawił kolejne zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że od grudnia 2022 r. cierpi na zaburzenia depresyjne.
Rektor [...] im. [...] w [...] (dalej: "organ"), w imieniu którego działał Dziekan Wydziału [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., zwanej dalej: "k.p.a."), art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574 z późn. zm., zwanej dalej: "ustawą Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce"), § 19 ust. 2 lit. c Regulaminu studiów [...] im. [...] w [...] dla studentów pierwszego stopnia, drugiego stopnia, jednolitych magisterskich oraz studiów podyplomowych, zwanego dalej: "Regulaminem studiów", stanowiącego załącznik do uchwały Senatu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. w sprawie zmiany Regulaminu Studiów [...] im. [...] w [...] dla studiów pierwszego stopnia, drugiego stopnia, jednolitych studiów magisterskich oraz studiów podyplomowych i przyjęcia tekstu jednolitego, skreślił skarżącego z listy studentów 1 roku, kierunku: [...] [stacjonarne, studia II stopnia] nabór: 2022/23-Z, Wydziały [...].
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie.
Rektor [...] im. [...] w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...], na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 108 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i § 74 ust. 1 Regulaminu studiów, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Pismem z dnia 2 sierpnia 2023 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji stwierdził, że decyzje obu instancji zostały uzasadnione tak, jakby miały charakter związany, a nie uznaniowy. Organy przedstawiły w nich treść przepisów uzasadniających skreślenie studenta z listy studentów oraz szczątkowy stan faktyczny sprawy, ograniczający się do wskazania, że student nie uzyskał zaliczenia z określonych przedmiotów. Organy kompletnie pominęły kwestie poruszane przez skarżącego, takie jak stan jego zdrowia oraz wniosek o przedłużenie terminu sesji. Uzasadnienie obu decyzji zamyka się w kilku zdaniach i nie wynika z nich w żaden sposób, by organ rozważał jakiekolwiek inne możliwości sposobu rozwiązania zaistniałej sytuacji, w której znalazł się skarżący, co w sposób oczywisty sprzeczne jest z warunkami podejmowania decyzji uznaniowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że organ nie wyjaśnił z jakich przyczyn nie jest możliwe przedłużenie terminu sesji. Nie wskazał również kiedy zaczyna się i kończy sesja. Nie wyjaśnił również pojawiającego się w aktach sprawy twierdzenia, że termin sesji i sesji poprawkowej jest terminem materialnym i nie podlega przywróceniu. Kuriozalne wręcz jest twierdzenie organu, że student po powrocie ze zwolnienia lekarskiego mógł dokonać zaliczeń w terminie sesji poprawkowej. W tym miejscu Sąd wskazał, że skarżący na zwolnieniu przebywał do dnia 5 lutego 2023 r. włącznie, a z akt sprawy wynika, że sesja poprawkowa rozpoczęła się właśnie 5 lutego 2023 r. Oznacza, to że tak naprawdę skarżący nie miał możliwości wykorzystania całego terminu sesji poprawkowej.
Ponadto kompletnie nieracjonalne wydaje się nieuwzględnienie przez organ okoliczności, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym sesję poprawkową student był na zwolnieniu lekarskim, co mogło bardzo utrudniać lub wręcz uniemożliwiać jakąkolwiek naukę i przygotowania do zaliczeń.
Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, że o swojej sytuacji zdrowotnej student poinformował organ w dniu 24 stycznia 2023 r. przesyłając wiadomość do D. K. (pracownika uczelni). Z karty okresowych osiągnięć studenta (k. 13 akt adm.) wynika, że pierwsze zaliczenie w sesji miało miejsce w dniu 25 stycznia 2023 r. [...], a to oznacza, że skarżący przed rozpoczęciem sesji poinformował uczelnię o swoim stanie zdrowia. Przesłana w późniejszym terminie dokumentacja medyczna (zaświadczenia lekarskie) potwierdza, że nie był zdolny do uczestnictwa w zajęciach, co skłania do przyjęcia, że przesłana przez niego informacja w dniu 24 stycznia 2023 r. powinna zostać uznana za skuteczną. Zgodnie z § 36 ust. 4 Regulaminu w uzasadnionych przypadkach student może ubiegać się o przedłużenie sesji egzaminacyjnej pod warunkiem złożenia wniosku przed sesją po uprzednim uzyskaniu pisemnej zgody nauczycieli akademickich i akceptacji właściwego dziekana.
W świetle treści powyższej regulacji Sąd wskazał, że o ile uznać, że terminem materialnym jest złożenie wniosku "przed sesją", to w świetle okoliczności sprawy skarżący tego terminu dochował, ponieważ pomimo sformułowania odpowiedniego wniosku po rozpoczęciu sesji, to swoją wolę przedłużenia sesji w sposób dorozumiany wyraził właśnie w wiadomości z dnia 24 stycznia 2023 r., gdy poinformował uczelnię o swoim stanie zdrowia, uniemożliwiającym udział w sesji i zapytał: "co mam zrobić w takiej sytuacji?". Kolejna przesłanka z ww. przepisu dot. uzyskania pisemnej zgody nauczycieli akademickich nie może być postrzegana jako termin materialny i ewentualne pozyskanie takiej zgody post factum nie może skutkować odmową przedłużenia sesji.
W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd wskazał jednak na rozwiązanie, którego organ w ogóle nie wziął pod uwagę. Zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 i § 50 ust. 1 pkt 1 Regulaminu student może otrzymać urlop dziekański w przypadku udokumentowania długotrwałej choroby. Zgodnie z § 50 ust. 4 urlop może zostać udzielony w trakcie trwania pierwszego semestru jeśli przyczyną jest długotrwała choroba. Z akt sprawy wynika, że student od grudnia 2022 r. cierpi na objawy zaburzeń depresyjnych. Wynika to z zaświadczenia lekarskiego z dnia 23 marca 2023 r., które organ otrzymał jeszcze przed wydaniem decyzji I instancji.
W ocenie Sądu spełniona została więc przesłanka udokumentowania długotrwałej choroby, która uzasadnia przyznanie studentowi urlopu dziekańskiego. W tych okolicznościach organ kwestię te powinien rozpoznać niejako z urzędu, mimo braku jednoznacznie sformułowanego wniosku w tym zakresie, a w przypadku wątpliwości co do woli skarżącego, powinien zwrócić się do niego z zapytaniem czy jego wolą jest właśnie udzielenie urlopu dziekańskiego.
Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem orzeczeń organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Rektor [...] im. [...] w [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- a) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 108 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w związku z § 19 ust. 2 lit. c Regulaminu studiów przyjęcie, że skreślenie skarżącego z listy studentów było niewystarczająco uzasadnione, co spowodowało uchylenie obydwu decyzji,
- b) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię "145 § 1 lit. c" w związku z art. 10 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że Uniwersytet nie wyjaśnił całokształtu sprawy co doprowadziło do uchylenia decyzji,
- c) naruszenia przepisów postępowania to jest to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 67 ust. 2 p.p.s.a. mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedoręczanie skarżącemu kasacyjnie pisma strony przeciwnej z dnia 3 października 2023 r. stanowiącego uzupełnienie skargi strony przeciwnej.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. P. wniósł o jej oddalenie w całości.
Pismem procesowym z dnia 27 listopada 2023 r. P. P. w związku z wyrokiem w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Po 529/23 wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...].
Pismem procesowym z dnia 16 stycznia 2024 r. P. P. uzupełnił wniosek z dnia 27 listopada 2023 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Odnośnie do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 108 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w związku z § 19 ust. 2 lit. c Regulaminu studiów i "przyjęcie, że skreślenie skarżącego z listy studentów było niewystarczająco uzasadnione, co spowodowało uchylenie obydwu decyzji" jest nieuzasadnione. Po pierwsze zauważyć należy, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10).
Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12). W świetle powyższych uwag zauważyć należy, że art. 108 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym dzieli się na trzy ustępy, a każdy z dwóch pierwszych ustępów ma jeszcze dodatkowo cztery punkty.
Po drugie w odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia.
Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej błędnej wykładni powyższych przepisów dokonanej przez Sąd I instancji, ani też nie wskazała jaka jej zdaniem powinna być ich prawidłowa interpretacja.
Co więcej w uzasadnienie tego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie odwołuje się w zasadzie do okoliczności faktycznych sprawy. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137).
Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości.
Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).
Dodać należy, ze zgodnie z § 19 ust. 2 lit. c Regulaminu studiów Rektor może skreślić studenta z listy studentów w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. Sąd I instancji nie kwestionował tej kompetencji (zbieżnej zresztą z kompetencją rektora wynikającą z art. 108 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce), a jedynie stwierdził, że wprowadza on tryb fakultatywny (uznaniowy) skreślenia studenta z listy studentów. W konsekwencji "w rozpoznawanej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie podejmowane jest w trybie uznaniowym, to zaś oznacza swobodę, ale nie dowolność, organu w zakresie podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie skreślenia z listy studentów". To rozumienie podanych w zarzucie przepisów nie zostało zakwestionowane.
Z tych samych powodów niezasadny jest zarzut "naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię "145 § 1 lit. c" w związku z art. 10 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że Uniwersytet nie wyjaśnił całokształtu sprawy co doprowadziło do uchylenia decyzji". Strona skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu tego zarzutu ani nie kwestionuje wykładni tych przepisów dokonanej przez WSA w Poznaniu, ani też nie przedstawia swojej ich interpretacji. W końcowej części uzasadnienia tego zarzutu skarżący kasacyjnie podaje, że "stoi on na stanowisku, iż Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, że naruszone zostały przepisy art. 10 k.p.a. oraz art. 77 §1 k.p.a. Uniwersytet prawidłowo ustalił stan faktyczny, w niniejszej sprawie nie miał możliwości udzielenia urlopu dziekańskiego przyczyn podanych powyżej, w związku z czym nie było podstaw do dokonywania takowych rozważań w treści uzasadnienia decyzji.
Decyzja organu I instancji jakkolwiek skrótowa, jest kompaktowa, syntetyczna i zrozumiała dla adresata. Jest zrozumiałym, że skarżący nie chciał zostać skreślony z listy studentów. Zrozumiałe jednak powinno być również, że Uniwersytet powinien dbać o jakość kształcenia oraz egzekwować przepisy zawarte w Regulaminie. W trakcie postępowania skarżący nie wykazał przesłanek, które mogłyby pozwolić na przedłużenie sesji lub pozwolić na dalsze studiowanie". Znowu zatem odwołuje się do stanu faktycznego, lecz zarzut niewłaściwego zastosowania tych przepisów nie został podniesiony.
Dodać należy, że art. 10 k.p.a. dzieli się na trzy paragrafy, a pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie nie sprecyzował, o których z nich chodzi mu w tym zarzucie.
Wreszcie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia "przepisów postępowania to jest to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 67 ust. 2 p.p.s.a." mający "istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedoręczanie skarżącemu kasacyjnie pisma strony przeciwnej z dnia 3 października 2023 r. stanowiącego uzupełnienie skargi strony przeciwnej".
Po pierwsze strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała postaci naruszenia tego przepisu, tj. czy naruszenie podanych przepisów nastąpiło przez błędną ich wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie. W świetle treści zarzutów oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej można się jedynie domyślać, że chodzi o ich niewłaściwe zastosowanie. Po drugie zarzut naruszenia przepisów postępowania wiąże się z wykazaniem istotnego wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Niestety poza powołaniem tego zarzutu oraz ogólnikowym stwierdzeniem, że pismo skarżącego z 3 października 2023 r. stanowiące uzupełnienie skargi nie zostało doręczone przez Sąd I instancji, przez co organ "nie mógł w tym zakresie w ogóle bronić swoich praw, w szczególności podnoszonych w piśmie twierdzeń dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji" nie sprecyzowano jaki to mogło mieć wpływ na wynika sprawy zwłaszcza, że WSA w Poznaniu nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji.
Co więcej, jak wynika z akt sprawy skarżący kasacyjnie był w posiadaniu przedmiotowego pisma od 4 października 2023 r. (k. 55 a.s.), czego organ nie kwestionuje podkreślając jedynie, że "doręczenie pism w toku sprawy, w przypadku braku pełnomocnika dokonywane jest przez Sąd, a nie bezpośrednio w siedzibie Uniwersytetu".
Z wyżej przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.