Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 15 stycznia 2026 r. sygn. akt III SA/Lu 623/25 oddalił skargę Gminy [...] (dalej "skarżąca" lub "Gmina") na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego (dalej "Wojewoda" lub "organ") z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia konkursu na stanowisko Dyrektora Przedszkola Samorządowego w [...].
Zaskarżonym do sądu administracyjnego rozstrzygnięciem nadzorczym, na podstawie art. 91 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 z późn. zm. dalej jako "u.s.g."), stwierdził nieważność zarządzenia nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. w sprawie unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora Przedszkola Samorządowego w [...].
Sąd pierwszej instancji wskazał, że stosując środek nadzoru i stwierdzając nieważność zarządzenia Wójta Gminy [...] nr [...], Wojewoda wykazał istotną sprzeczność objętego postępowaniem nadzorczym zarządzenia z przepisami prawa.
Sąd wyjaśnił, że postępowanie konkursowe na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki uregulowane zostało w art. 63 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 1043 z późn. zm., dalej jako "Prawo oświatowe") oraz w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola, publicznej szkoły podstawowej, publicznej szkoły ponadpodstawowej lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1428, dalej jako "rozporządzenie w sprawie regulaminu konkursu"), wydanym na podstawie art. 63 ust. 20 Prawa oświatowego. Przepisy te odnoszą się również do konkursu na stanowisko dyrektora przedszkola, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 1 Prawa oświatowego, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa bez bliższego określenia o szkole - należy przez to rozumieć także przedszkole.
Przytaczając przepisy art. 63 ust. 1, ust. 10 i ust. 14 Prawa oświatowego oraz § 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, § 2, § 4, § 6 ust. 1 oraz § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w zarządzeniu nr [...] jako podstawę unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora Wójt Gminy [...] powołał § 8 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia, a więc stwierdzenie innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu. Zdaniem Wójta taką inną nieprawidłowość stanowiło niespełnienie przez kandydata wskazanego przez komisję konkursową warunków niezbędnych do objęcia stanowiska dyrektora. Wójt stwierdził, że zgłaszający się kandydat na dyrektora nie jest nauczycielem, więc nie może sprawować nadzoru pedagogicznego, a w strukturze organizacyjnej placówki nie przewidziano utworzenia stanowiska wicedyrektora ani innego równorzędnego stanowiska kierowniczego, które mógłby zajmować nauczyciel sprawujący nadzór pedagogiczny.
Wobec takiej argumentacji w zarządzeniu o unieważnieniu konkursu, Sąd zaznaczył, że z art. 62 ust. 1-4 Prawa oświatowego wynika zasada ogólna, że szkołą (przedszkolem) kieruje nauczyciel mianowany lub dyplomowany, któremu powierzono stanowisko dyrektora. Od zasady tej w art. 62 ust. 2 Prawa oświatowego przewidziany został wyjątek dopuszczający możliwość kierowania szkołą (przedszkolem) również przez osobę niebędącą nauczycielem, przy zastrzeżeniu, że osoba ta nie może sprawować nadzoru pedagogicznego, a jej powołanie na stanowisko dyrektora następuje po zasięgnięciu opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny. Przepisy te przewidują dwie drogi ubiegania się o stanowisko dyrektora szkoły lub placówki. Pierwsza obejmuje osoby będące nauczycielami, legitymujące się stopniem awansu zawodowego nauczyciela mianowanego lub dyplomowanego (tzw. ścieżka nauczycielska), druga zaś obejmuje osoby niebędące nauczycielami, posiadające odpowiedni staż na stanowisku kierowniczym, które jednak nie mogą sprawować nadzoru pedagogicznego (tzw. ścieżka menadżerska).
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że nie kwestionuje stanowiska strony skarżącej, że decyzja w zakresie wyboru kręgu osób, które mogą ubiegać się o stanowisko dyrektora, pozostawiona została organowi prowadzącemu szkołę (przedszkole). Sąd dodał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ustawodawca używając wyrażenia "może", upoważnił organ ogłaszający konkurs na dyrektora do wyboru kręgu osób, jakim zamierza powierzyć takie stanowisko. Zdaniem Sądu jednak powyższego wyboru organ prowadzący szkołę (przedszkole) może dokonać wyłącznie na etapie ogłoszenia konkursu, określając wymagania wobec kandydata na stanowisko dyrektora w stosownym zarządzeniu. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia treść art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego, w świetle którego kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu, a kandydatowi nie można odmówić powierzenia stanowiska dyrektora.
Z powyższym przepisem korelują także regulacje § 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu, z których w sposób jednoznaczny wynika, że konkurs na stanowisko dyrektora ogłasza organ prowadzący przedszkole, szkołę lub placówkę i który zobowiązany jest wskazać w ogłoszeniu konkursu wymagania wobec kandydatów na stanowisko dyrektora, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 62 ust. 4 ustawy - Prawo oświatowe.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w ogłoszeniu o konkursie na stanowisko dyrektora Przedszkola Samorządowego w [...], stanowiącego załącznik do zarządzenia Wójta Gminy [...] nr [...], organ prowadzący dopuścił możliwość powołania na dyrektora przedszkola nie tylko osobę będącą nauczycielem, do czego był zobligowany, ale również osobę niebędącą nauczycielem. Powyższe oznacza, że Wójt nie zdecydował się na ograniczenie kręgu osób mogących kandydować na stanowisko dyrektora do osób będących nauczycielami, ale na poszerzenie tego kręgu także o osoby, które nie są nauczycielami.
Sąd pierwszej instancji podniósł przy tym, że dokonując stosownego ogłoszenia o wskazanej treści, Wójt Gminy jednoznacznie, a przy tym w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, określił krąg osób mogących ubiegać się, w drodze konkursu, o stanowisko dyrektora Przedszkola Samorządowego w [...]. Taką treścią ogłoszenia była więc związana zarówno komisja konkursowa, jak również Wójt w ramach oceny podstaw do zaistnienia zatwierdzenia konkursu.
Badając przebieg procedury konkursowej Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie doszło do innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu, to jest do sytuacji, o której mowa w § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu. Tego rodzaju okoliczności nie zostały też wykazane przez Wójta Gminy [...]. Komisja konkursowa, związana określonym przez organ prowadzący w zarządzeniu nr [...] o ogłoszeniu konkursu kręgiem osób mogących kandydować na stanowisko dyrektora, pozostającym w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, oceniła spełnienie przez kandydata przewidzianych w przepisach prawa kryteriów i uznając, że zostały one wypełnione, dopuściła go do konkursu, a po jego przeprowadzeniu we właściwym trybie wyłoniła A. K. na kandydata na dyrektora przedszkola. Jak wynika z akt sprawy, kandydat przedstawił wszystkie wymagane dokumenty i oświadczenia oraz udokumentował określony w przepisach staż pracy, w tym na stanowisku kierowniczym.
Sąd podkreślił, że nie jest kwestionowane w sprawie, że wszystkie warunki określone w zarządzeniu nr [...] o ogłoszeniu konkursu zostały spełnione, a postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu tylko nieprawidłowości w ramach procedury konkursowej, i to takie, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu mogłyby stanowić podstawę unieważnienia konkursu przewidzianą w § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu.
Natomiast, w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju nieprawidłowości nie wystąpiły. W szczególności ogłoszenie o konkursie zawierało treść zgodną z obowiązującymi przepisami Prawa oświatowego i przepisów wykonawczych do tej ustawy.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że nie można również uznać, by organ prowadzący nie miał wpływu na konkurs, skoro jest on podmiotem odpowiedzialnym za przeprowadzenie konkursu, w tym ogłoszenie konkursu. Ogłoszenie konkursu na stanowisko dyrektora szkoły (przedszkola) prowadzonego przez gminę, należy do kompetencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jako wykonawczego organu prowadzącego szkołę (przedszkole) i ma na celu wyłonienie kandydata, któremu ma być powierzone stanowisko dyrektora szkoły (przedszkola). Jest to akt o charakterze organizacyjnym związany z wykonywaniem zadań własnych gminy w zakresie oświaty. Zarządzenie to jest prawną formą działania wójta, który w ten sposób podejmuje władcze rozstrzygnięcie w zakresie swoich kompetencji wynikających z Prawa oświatowego, w tym w zakresie wyboru kręgu osób, którym zamierza powierzyć stanowisko dyrektora szkoły. Ogłaszając konkurs na dyrektora szkoły (przedszkola) organ prowadzący szkołę dyskrecjonalnie określa krąg osób, które mogą kandydować na to stanowisko - ograniczając się do osób wskazanych w art. 62 ust. 1 lub poszerzając go o osoby ujęte w art. 62 ust. 2 Prawa oświatowego
Sąd wskazał też w związku z argumentacją skargi, że wprawdzie zgodnie z § 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu oceny zaistnienia przesłanek do zatwierdzenia albo unieważnienia konkursu dokonuje organ prowadzący, jednakże ocena ta nie może mieć charakteru dowolnego, ale powinna odbywać się w zgodzie z przepisami prawa. Legalność takiej oceny podlega nadzorowi sprawowanemu przez wojewodę stosownie do powołanych przepisów ustawy o samorządzie gminnym. W okolicznościach sprawy Wojewoda Lubelski zasadnie stwierdził, że ocena dokonana przez Wójta Gminy [...] i wydane w następstwie tej oceny zarządzenie o unieważnieniu konkursu w istotny sposób naruszają § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji powyższej oceny co do zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności zarządzenia Wójta o unieważnieniu konkursu na stanowisko dyrektora nie zmienia podnoszona przez skarżącą Gminę okoliczność, że w statucie Przedszkola Samorządowego w [...], w strukturze organizacyjnej placówki nie przewidziano stanowiska wicedyrektora ani innego równorzędnego stanowiska kierowniczego, które mógłby zajmować nauczyciel sprawujący nadzór pedagogiczny w sytuacji, gdy kandydat na dyrektora przedszkola, niebędący nauczycielem, nie może sprawować takiego nadzoru.
Sąd przypomniał, że krąg osób, które mogły przystąpić do konkursu na stanowisko dyrektora przedszkola określony został przez organ prowadzący w ogłoszeniu konkursu na stanowisko dyrektora, dopuszczając możliwość kandydowania osób niebędących nauczycielami. W takiej więc sytuacji, jak trafnie podniesiono w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym, organ prowadzący winien podjąć działania w celu przeprowadzenia niezbędnych zmian organizacyjnych.
Reasumując Sąd pierwszej instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody jest prawidłowe. Zarządzenie nr [...] Wójta Gminy [...] zostało wydane z istotnym naruszeniem § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu. Bezspornym jest, że organ prowadzący posiada swobodę w wyborze, czy do konkursu na stanowisko dyrektora przedszkola dopuści tylko osoby będące nauczycielem, czy również osoby niebędące nauczycielem, posiadające odpowiedni staż na stanowisku kierowniczym, które jednak nie mogą sprawować nadzoru pedagogicznego. Decyzja w tym zakresie może zapaść jednak wyłącznie na etapie ogłoszenia konkursu, nie zaś na ostatnim etapie procedury konkursowej. W zarządzeniu o ogłoszeniu konkursu organ prowadzący sam określił krąg osób, które mogą wziąć udział w konkursie na stanowisko dyrektora i zakres ten był wiążący dla komisji. Komisja zastosowała się do treści zarządzenia i wyłoniła kandydata, który spełniał wszystkie wskazane w nim wymogi.
Tym samym nie można uznać, że przeprowadzony konkurs obarczony jest inną nieprawidłowością, o której mowa w § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu i która mogła mieć wpływ na wynik konkursu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 14), dalej zwanej P.p.s.a., zarzucono:
- I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 151 P.p.s.a. w zw. art. 148 P.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej w skrócie "K.p.a.") w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w etapie postępowania nadzorczego przeprowadzonego przez Wojewodę doszło do rażącego naruszenia ww. przepisów, w szczególności poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkujących brakiem istnienia okoliczności przemawiających za wydaniem decyzji organu nadzorczego w sprawie, czego Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił;
- 2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, podczas gdy prawidłowo przeprowadzona kontrola legalności rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody powinna prowadzić do uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego, albowiem w sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że zarządzenie nr [...] Wójta Gminy [...] zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa;
- 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom ustawowym, polegający na niewyjaśnieniu, z jakich przyczyn Sąd pierwszej instancji uznał, że zarządzenie Wójta pozostawało w istotnej sprzeczności z prawem, a także z jakich względów odmówił znaczenia okoliczności, iż w strukturze organizacyjnej Przedszkola Samorządowego w [...] nie istniało inne stanowisko kierownicze umożliwiające wykonywanie nadzoru pedagogicznego w razie powierzenia stanowiska dyrektora osobie nieposiadającej wykształcenia pedagogicznego, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie skutecznej kontroli toku rozumowania Sądu pierwszej instancji;
- 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, dalej w skrócie "P.u.s.a.") w zw. art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez ich pominięcie, przeprowadzenie wadliwej kontroli legalności rozstrzygnięcia nadzorczego sprowadzające się do poprzestania aprobaty stanowiska organu nadzoru, z zaniechaniem obowiązku dokonania samodzielnej i wszechstronnej oceny, czy w sprawie rzeczywiście zachodziły przesłanki do zastosowania środka nadzorczego, a w konsekwencji nieuchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Lubelskiego;
- II. naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że zarządzenie Wójta Gminy [...] unieważniające konkurs na stanowisko dyrektora Przedszkola Samorządowego w [...] zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów oraz analiza stanu faktycznego sprawy prowadzi do wniosku, iż organ prowadzący konkurs był uprawniony do unieważnienia konkursu, wobec czego brak jest podstaw do uznania, iż rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody odpowiada prawu;
- 2) art. 62 ust. 2 i ust. 3 Prawa oświatowego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyłonienie w konkursie osoby niebędącej nauczycielem mianowanym lub dyplomowanym, w sytuacji gdy w Przedszkolu Samorządowym w [...] nie przewidziano innego stanowiska kierowniczego zdolnego do przejęcia wykonywania nadzoru pedagogicznego, stanowiło przesłankę obligującą organ prowadzący postępowanie konkursowe do powierzenia stanowiska wyłonionemu kandydatowi, a już szczególnie wyłącznie z tego powodu, iż przeprowadzony nabór nie posiadał charakteru wykluczającego wobec osób niebędących nauczycielami, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, iż rozwiązaniem ustawowo dopuszczalnym jest powierzenie stanowiska osobie nieposiadającej tytułu nauczyciela mianowanego lub dyplomowanego wyłącznie w przypadku, w którym model organizacyjny jednostki oświatowej pozwala na zgodne z prawem powierzenie wykonywania nadzoru pedagogicznego, którego w realiach niniejszej sprawy jednostka oświatowa nie spełniała;
- 3) § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ prowadzący był obowiązany powierzyć stanowisko kandydatowi wyłonionemu w konkursie wyłącznie z tej przyczyny, iż kandydat ten spełnił wymagania konkursowe, a tym samym, że w sprawie nie doszło do wystąpienia innych nieprawidłowości mogących mieć wpływ na wynik konkursu, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż za inną nieprawidłowość, która mogła mieć wpływ na wynik, należy uznać także wyłonienie kandydata w sytuacji braku wszystkich przesłanek warunkujących zgodne z prawem powierzenie mu stanowiska dyrektora, co w konsekwencji uzasadniało unieważnienie konkursu przez organ prowadzący;
- 4) art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g. w zw. z art. 30 ust. 3 u.s.g. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż:
- a) kompetencja organu prowadzącego konkurs na stanowisko dyrektora jednostki oświatowej wyczerpuje się na etapie ogłoszenia naboru;
- b) rola organizatora postępowania konkursowego nie obejmuje również obowiązku oceny, czy wynik procedury konkursowej pozwala na objęcie organu zarządczego jednostki oświatowej spełnienia przesłanki wynikające z przepisów prawa,
- - podczas gdy powierzenie funkcji dyrektora przedszkola, jako kierownika gminnej jednostki organizacyjnej, stanowi ustawową kompetencję Wójta, realizowaną w ramach zadań własnych gminy, a w ich zakresie wójt podlega wyłącznie radzie gminy, a nie wojewodzie, a nadto każdorazowe powierzenie stanowiska musi nosić znamiona legalności.
W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie; ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie wraz ze wskazaniem wytycznych co do sposobu wydania rozstrzygnięcia w sprawie;
- 3) na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 205 P 2 P.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;
- 4) na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. o rozpoznanie niniejszej skargi na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała.
Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jak i na zarzutach naruszenia prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13). Warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest stwierdzenie istotnego wpływu zaistniałego naruszenia na wynik sprawy.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Naruszenia tego przepisu strona skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwym sporządzeniu uzasadnienia wyroku, polegającym na braku wskazania przez Sąd pierwszej instancji istotnego naruszenia prawa przez Wójta Gminy [...] w zarządzeniu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r., skoro w strukturze organizacyjnej Przedszkola Samorządowego w [...] nie istniało inne stanowisko kierownicze umożliwiające wykonywanie nadzoru pedagogicznego w razie powierzenia stanowiska dyrektora osobie nieposiadającej wykształcenia pedagogicznego.
W związku z tak sformułowanym zarzutem należy podkreślić, że art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w szczególności w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego lub stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a tego właśnie dotyczy ten zarzut skargi kasacyjnej.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tym samym zawiera wszystkie wymagane elementy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczalne jest przyjęcie przez orzekający w sprawie Sąd za własne prawidłowo poczynione ustalenia i wnioski w sprawie a także argumentację Wojewody Lubelskiego w ramach prowadzonego przez niego postępowania nadzorczego przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego do Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcia nadzorczego. Sytuacja taka może mieć miejsce wtedy, gdy Sąd orzekający w sprawie nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania i prawa materialnego. W związku z tym sam fakt uznania za trafną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowej i wyczerpującej argumentacji organu, nie stanowi naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi pomimo tego, że unieważnione przez organ nadzoru zarządzenie nr [...] Wójta Gminy [...] nie zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa.
Stosownie do treści art. 151 P.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Skoro w tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił w całości skargi wniesionej przez Gminę [...], to zgodnie z ww. przepisem ją oddalił. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Niewątpliwie w tej sprawie Gmina [...] wniosła skargę na akt nadzoru, jakim było rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie nieważnienia konkursu na stanowisko Dyrektora Przedszkola Samorządowego w [...]. Naruszenie art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. mogłoby mieć miejsce wówczas, gdyby skarga została wniesiona na inny akt niż akt nadzoru, uznany jednak przez sąd za akt nadzorczy nad działalnością organów samorządu. Taka jednak sytuacja w tej sprawie nie występuje i takiego uzasadnienia nie zawiera skarga kasacyjna.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. oraz w zw. art. 184 Konstytucji RP poprzez ich pominięcie i przeprowadzenie kontroli przez Sąd pierwszej instancji sprowadzającej się do aprobaty stanowiska organu nadzoru.
Wbrew tak sformułowanemu zarzutowi skargi kasacyjnej należy podnieść, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera samodzielną ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Sąd ten nie poprzestał na przytoczeniu argumentów zawartych w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym i znalazło to swoje odzwierciedlenie w merytorycznej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Okoliczność, że znaczącą część argumentacji zawartej w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym uznał za trafną Sąd pierwszej instancji nie stanowi naruszenia prawa.
Oceniając trafność ww. zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania należy stwierdzić, że nietrafnie został wskazany w okolicznościach tej sprawy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przepis ten określa sposób rozstrzygania przez wojewódzki sąd administracyjny w przypadku skargi na decyzję lub postanowienie oraz stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z innym niż przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego naruszeniem przepisów proceduralnych, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny uchyla w całości lub w części zaskarżoną decyzję lub postanowienie.
Przedmiotem skargi w tej sprawie wniesionej do Sądu pierwszej instancji nie była decyzja lub postanowienie, ale akt nadzoru nad samorządem i w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa zaskarżonym aktem nadzoru stosuje się art. 148 P.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 2 P.u.s.a. Zgodnie z jego treścią kontrola działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej należy do właściwości sądów administracyjnych i kontrola ta jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawy stanowią inaczej. W zakresie objętym tą sprawą nie ma przepisu ustawowego wprowadzającego inne kryterium kontroli sądowej niż zgodność z prawem. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie prawidłowość kontroli zaskarżonego wyroku nie może być utożsamiana z naruszeniem tego przepisu, skoro Sąd przyjął jako kryterium kontroli zgodność z prawem. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że art. 1 § 2 P.u.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, wyrok NSA z 13 października 2015 r. sygn. akt II OSK 312/15). W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje ten kierunek wykładni.
Sąd pierwszej instancji nie naruszył także art. 184 Konstytucji RP, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Nie budzi żadnych wątpliwości, że rozstrzygnięcie nadzorcze będące przedmiotem kontroli w tej sprawie sprawowanej przez Sąd pierwszej instancji było objęte zakresem właściwości sądów administracyjnych. Powołany przepis konstytucyjny nie pozwala w tej sprawie na kontrolę zaskarżonego wyroku ani w zakresie naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego.
Nie jest także zasadny kolejny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w zakresie obejmującym art. 151 P.p.s.a. w zw. art. 148 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w ocenie strony skarżącej kasacyjnie na etapie postepowania nadzorczego doszło do rażącego naruszenia ww. przepisów, w szczególności poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, skutkujących brakiem ustalenia istnienia okoliczności przemawiających za wydaniem przez Wójta Gminy [...] zarządzenia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r.
Powołane przez stronę skarżącą kasacyjnie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3) dotyczą obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy celem ustalenia jej rzeczywistego stanu oraz zawarcia tych ustaleń w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej. Przepisy te odpowiednio, na podstawie art. 91 ust. 5 u.s.g. stosuje się do postępowania nadzorczego. Wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji właściwie ocenił prawidłowość ustalonego stanu faktycznego sprawy przez Wojewodę Lubelskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie tylko ocenił prawidłowość stanowiska organu nadzoru co do przebiegu postępowania konkursowego w sprawie wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora Przedszkola Samorządowego w [...], ale dokonał także oceny, czy wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewoda wykazał istnienie podstaw do unieważnienia zarządzenia Wójta Gminy [...].
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku znalazła się także ocena samej struktury organizacyjnej Przedszkola Samorządowego w [...] i możliwości powierzenia stanowiska dyrektora osobie wskazanej przez komisję konkursową. Nie można zasadnie twierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł istotnych uchybień w postępowaniu nadzorczym w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, skoro ustalenia dokonane przez Wojewodę Lubelskiego w tej sprawie znajdują zarówno odzwierciedlenie w aktach sprawy, jak i strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, jakie to inne istotne dowody nie zostały zgromadzone w tej sprawie.
Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutów naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że także i te zarzuty nie są zasadne.
Strona skarżąca kasacyjnie podnosi zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 62 ust. 2 i ust. 3 Prawa oświatowego polegającej na przyjęciu, że wyłonienie w konkursie osoby niebędącej nauczycielem mianowanym lub dyplomowanym w sytuacji, gdy w Przedszkolu Samorządowym w [...] nie przewidziano innego stanowiska kierowniczego zdolnego do przejęcia wykonywania nadzoru pedagogicznego, stanowiło przesłankę obligującą Wójta Gminy [...] do powierzenia stanowiska wyłonionemu kandydatowi, ponieważ z udziału w konkursie nie wykluczono osób niebędących nauczycielami. W ocenie strony skarżącej skoro w statucie Przedszkola Samorządowego w [...] nie przewidziano innego stanowiska kierowniczego niż dyrektor, to wyłonionemu kandydatowi nie można tego stanowiska powierzyć, skoro nie jest nauczycielem mianowanym lub dyplomowanym.
Powołane przepisy, mające wprost zastosowanie do publicznego przedszkola, dopuszczają powierzenie przez organ prowadzący kierowania takim przedszkolem przez osobę niebędąca nauczycielem, po zasięgnięciu opinii organu sprawującego nadzór pedagogiczny (art. 62 ust. 2 Prawa oświatowego). W takiej jednak sytuacji tak powołany dyrektor nie może sprawować nadzoru pedagogicznego i nadzór ten sprawuje nauczyciel zajmujący inne stanowisko kierownicze w danym przedszkolu (art. 62 ust. 3 Prawa oświatowego).
Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro Wójt Gminy [...] w zarządzeniu nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. dopuścił do udziału w konkursie na stanowisko dyrektora Przedszkola Samorządowego w [...] także osoby niebędące nauczycielami, to tym samym w pełni dopuszczał sytuację, w której osobie niebędącej nauczycielem zostanie powierzone stanowisko dyrektora. Wójt ogłaszając konkurs miał wiedzę o strukturze organizacyjnej Przedszkola Samorządowego w [...] a tym samym dopuszczając do udziału w takim konkursie osoby niebędące nauczycielami, musiał przewidywać dokonanie zmian organizacyjnych w funkcjonowaniu tego przedszkola.
Wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie Wójt Gminy [...] jako organ prowadzący dla Przedszkola Samorządowego w [...] był związany wynikiem konkursu na stanowisko kierownicze w tym Przedszkolu, chyba że skutecznie unieważniłby konkurs z powodu naruszenia prawa dotyczącego samej procedury konkursowej. Trafnie wskazał tak Sąd pierwszej instancji, jak i Wojewoda Lubelski, że nie nastąpiło w tej sprawie żadne naruszenie procedury konkursowej i wyłoniony przez komisję konkursową kandydat spełniał wszystkie wymagania.
Zgodnie zaś z treścią art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego kandydata na stanowisko dyrektora szkoły lub placówki wyłania się w drodze konkursu i tak wyłonionemu kandydatowi nie można odmówić powierzenia stanowiska dyrektora. Skoro w tej sprawie został prawidłowo wyłoniony kandydat, to obowiązkiem Wójta było powierzeniu mu stanowiska kierowniczego.
W orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, że ogłaszając konkurs na stanowisko dyrektora w publicznej szkole lub placówce, organ prowadzący może dostosować krąg potencjalnych kandydatów, mając na uwadze strukturę organizacyjną danej placówki. Najczęściej dotyczy to właśnie sytuacji, w której dana szkoła, placówka oświatowa lub przedszkole nie podsiada innych stanowisk kierowniczych poza jej dyrektorem i wówczas można w ogłoszeniu o konkursie pominąć jako potencjalnych kandydatów osoby niebędące nauczycielami (wyrok NSA z 13 września 2024 r. sygn. akt III OSK 1084/24). Jeżeli jednak przyjęto najszerszy możliwy krąg kandydatów na stanowisko dyrektora w publicznym przedszkolu, to należało zdawać sobie sprawę także i z tego, że w przypadku wskazania przez komisję konkursową jako wiążącego dla Wójta kandydata niebędącego nauczycielem, należy utworzyć dodatkowe inne stanowisko kierownicze do sprawowania w takim przedszkolu nadzoru pedagogicznego.
Wprawdzie utworzenie dodatkowego stanowiska kierowniczego w gminnej jednostce budżetowej wiąże się z dodatkowymi wydatkami, tym niemniej za wysokość środków finansowych objętych budżetem gminy i przeznaczonych na placówki oświatowe odpowiada rada gminy a jedynym organem przygotowującym projekt budżetu jest wójt. To wójt (burmistrz, prezydent miasta) ma obowiązek takiego przygotowania projektu budżetu, aby zawarte w nim środki finansowe pozwalały na prawidłowe wykonywanie zadań przez jednostki samorządowe.
Nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu polegającej na wadliwym przyjęciu, że Wójt Gminy [...] był obowiązany powierzyć stanowisko kandydatowi wyłonionemu w konkursie wyłącznie z tej przyczyny, iż kandydat ten spełnił wymagania konkursowe, a tym samym, że w sprawie nie doszło do wystąpienia innych nieprawidłowości mogących mieć wpływ na wynik konkursu. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż za inną nieprawidłowość, która mogła mieć wpływ na wynik, należy uznać wyłonienie kandydata w sytuacji braku wszystkich przesłanek warunkujących zgodne z prawem powierzenie mu stanowiska dyrektora, co w konsekwencji uzasadniało unieważnienie konkursu przez organ prowadzący.
Zgodnie z powołanym § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia zaistnienia którejkolwiek z przesłanki zawartej w pkt 1-4 tego przepisu.
Nie budzi żadnych wątpliwości, że dokonanie zatwierdzenia konkursu albo jego unieważnienia dotyczą samego przebiegu postępowania konkursowego począwszy od zarządzenia o ogłoszeniu konkursu, a skończywszy na poinformowaniu organu prowadzącego o wyniku postępowania konkursowego oraz przekazaniu temu organowi dokumentacji samego postępowania (§ 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu). Sam konkurs nie musi zakończyć się wskazaniem kandydata na stanowisko dyrektora, może także zakończyć się brakiem takiego wskazania i to nawet wówczas, gdy do konkursu zgłoszą się kandydaci (art. 63 ust. 10 i 12 Prawa oświatowego).
Zgodnie z ww. § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu organ prowadzący publiczne przedszkole unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia wystąpienia innych nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu. Oznacza to, że prawidłowe skorzystanie z tej kompetencji przez organ prowadzący wymaga wykazania, że w trakcie samego konkursu doszło do takich nieprawidłowości, które mogły mieć wpływ na wynik konkursu, a tym samym gdyby one nie zaistniały, to konkurs mógłby zakończyć się w inny sposób.
Trafnie Sąd pierwszej instancji, kontrolując zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, stwierdził, że Wójt Gminy [...] w zarządzeniu z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] nie wskazał na jakiekolwiek wady w samej procedurze konkursowej, a jedynie to, że w prawidłowo przeprowadzonym konkursie wzięła udział osoba, spełniająca wszystkie jego wymogi. Skoro jednak tak wyłoniony kandydat nie jest nauczycielem, a w strukturze Przedszkola Samorządowego w [...] nie ma innego stanowiska kierowniczego, w ramach którego można byłoby sprawować nadzór pedagogiczny, to w ocenie strony skarżącej kasacyjnie konkurs należy unieważnić. Nie jest to prawidłowa wykładnia § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu. To Wójt Gminy [...] dokonał błędnej wykładni § 8 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia uznając, że zakres jego stosowania (hipoteza) obejmuje także możliwość unieważnienia konkursu z powodów pozostających poza konkursem.
Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie powierzenie wyłonionemu w przywołanym konkursie kandydatowi stanowiska dyrektora Przedszkola Samorządowego w [...] nie było w tej sprawie niedopuszczalne, ale wymagało dokonania zmian w strukturze tego Przedszkola, co musiał mieć na uwadze organ ogłaszający konkurs.
Nie jest zasadny także zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g. w zw. z art. 30 ust. 3 u.s.g. polegającej na przyjęciu, że kompetencja organu prowadzącego konkurs na stanowisko dyrektora jednostki oświatowej wyczerpuje się na etapie ogłoszenia naboru i że rola organizatora postępowania konkursowego nie obejmuje obowiązku oceny, czy wynik procedury konkursowej pozwala na objęcie organu zarządczego jednostki oświatowej spełnienia przesłanki wynikające z przepisów prawa. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g. do zadań wójta należy zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Nie oznacza to, że zadanie to wójt wykonuje dowolnie i w tym zakresie nie musi przestrzegać obowiązujących przepisów. Jak zostało to już wskazane, zgodnie z art. 63 ust. 10 Prawa oświatowego prawidłowo, czyli zgodnie z wymaganiami konkursu, wyłonionemu kandydatowi na stanowisko dyrektora publicznego przedszkola nie może organ prowadzący odmówić powierzenia tego stanowiska.
Mogą zdarzyć się sytuacje, w których sam wyłoniony kandydat zrezygnuje z objęcia stanowiska dyrektora lub dana placówka oświatowa zostanie w czasie konkursu zlikwidowana, a więc nie będzie można obiektywnie powierzyć jakiejkolwiek osobie stanowiska kierowniczego w nieistniejącej placówce. Dotyczy to jednak sytuacji nadzwyczajnych w których bezprzedmiotowym byłoby powierzanie stanowiska danej osobie. W tej sprawie żadna taka nadzwyczajna sytuacja nie zaistniała, a tym samym Wójt Gminy [...] był związany wyborem kandydata dokonanym przez komisję konkursową w przypadku braku wskazania uchybień w pracy samej komisji lub przebiegu konkursu.
Zgodnie z art. 30 ust. 3 u.s.g. w realizacji zadań własnych gminy wójt podlega wyłącznie radzie gminy. Powołany przepis nie pozwala wójtowi na naruszanie prawa.
Powyższa argumentacja pozwoliła na stwierdzenie, że niezasadnym jest także zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. i ich niewłaściwego zastosowanie polegającego na wadliwym przyjęciu, że zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] unieważniające konkurs na stanowisko dyrektora Przedszkola Samorządowego w [...] zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa.
Zgodnie z powołanym art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne i o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru. Skoro w tej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Lubelskiego jest zgodne z prawem i prawidłowo zostało unieważnione zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w sprawie unieważnienia konkursu na stanowisko dyrektora Przedszkola Samorządowego w [...], to nie doszło do naruszenia art. 91 ust. 1 u.s.g. W uzasadnieniu ww. zarządzenia nr [...] Wójt Gminy [...] nie wykazał zaistnienia przesłanki wynikającej z § 8 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie regulaminu konkursu.
Stosownie zaś do treści art. 91 ust. 4 u.s.g. tylko w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. W tej sprawie nie zaistniała podstawa do zastosowania ww. przepisu, ponieważ zaistniała przesłanka istotnego naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a tym samym skarga kasacyjna podlega na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddaleniu.