Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 8 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 35/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "Organ") z 13 listopada 2024 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie w całości zarzucając orzeczeniu na podstawie:
- 1) art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, tj.
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej: "O.p."), poprzez błędne uznanie, że Organ nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sposób niepełny i niewyczerpujący na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, w wyniku zaniechania powołania biegłego w celu uzyskania opinii w przedmiocie właściwości technicznych tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania oraz ich trwałości związania z gruntem, podczas gdy informacje te stanowią informacje o charakterze specjalistycznym, które wymagają oceny osoby dysponującej wiadomościami specjalnymi z zakresu budownictwa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd pierwszej instancji uznał błędnie w konsekwencji tego naruszenia, że wszystkie tablice reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku,
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 121 § 1 O.p., poprzez błędne uznanie, że Organ nie naruszył wskazanych przepisów postępowania poprzez zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania dowodowego oraz ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sposób niepełny i niewyczerpujący, polegające na nieustaleniu sposobu posadowienia tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania na gruncie lub ewentualnego połączenia przedmiotowych tablic reklamowych z gruntem, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w konsekwencji tego naruszenia Sąd pierwszej instancji uznał błędnie, że dwie tablice reklamowe znajdujące się na terenie Miasta M. i użytkowane przez Skarżącą podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku;
- 2) art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.
- a) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej: "P.b."), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć posadowienie obiektu budowlanego na gruncie w taki sposób, aby ze względu na jego masę oraz wielkość zapewnić jego stabilność oraz możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego terminu powinna polegać na uznaniu, że przez trwałość związania z gruntem należy rozumieć połączenie obiektu budowlanego z gruntem poprzez jego zagłębienie w tym gruncie na tyle trwale, że nie można go przesunąć w inne miejsce bez uszkodzenia fundamentu oraz bez istotnej ingerencji w grunt,
- b) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i błędne uznanie, że tablice reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem, zaś Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku ze względu na posiadanie statusu właściciela tych tablic reklamowych, podczas gdy przywołane przepisy nie powinny znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, zaś Skarżąca nie powinna być zobowiązana do zapłaty tego podatku.
W oparciu o tak postawione zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie, a także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W badanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Na wstępie zauważenia wymaga, że problem prawny występujący w rozpoznawanej sprawie, był już przedmiotem wypowiedzi przez Naczelny Sąd Administracyjny. Można wskazać w tym względzie na wyroki z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 4128/21, sygn. akt III FSK 4129/21, sygn. akt III FSK 4130/21; z 4 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 2541/21, sygn. akt III FSK 307/21, sygn. akt III FSK 308/21, sygn. akt III FSK 309/21, sygn. akt III FSK 542/21, sygn. akt III FSK 543/21, sygn. akt III FSK 544/21. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko zaprezentowane w tych wyrokach.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie daje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. przez błędną wykładnię pojęcia "trwałe związanie z gruntem".
Stosownie do przywołanego w zarzucie kasacyjnym art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 3 P.b., budowlą są m.in.: "wolno stojące, trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe". Kluczowe zatem staje się wskazanie sposobu rozumienia cechy trwałego związania z gruntem.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że cecha trwałego związania z gruntem odnosi się do kwestii techniczno-użytkowych i sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce (por. wyroki NSA: z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III FSK 4128/21, z 7 grudnia 2023 r., sygn. akt III FSK 1163/22). Zdaniem WSA w Gliwicach, o tym czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie jest z nim trwale związane, nie decyduje jedynie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, lecz całość ustaleń dotyczących tego, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania.
Nie można przy tym abstrahować od konkretnej konstrukcji danego urządzenia, jego wielkości i przeznaczenia, które determinują rodzaj związania z gruntem. Według Sądu pierwszej instancji okoliczność, że nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przeniesione w inne miejsce nie wyklucza, że jest on trwale związany z gruntem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że w rozpoznawanej sprawie zaprezentowano błędną wykładnię pojęcia trwałego związania z gruntem. Trzeba bowiem podzielić również stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przez pojęcie "trwałe związanie z gruntem", w kontekście art. 3 pkt 3 P.b., należy rozumieć takie połączenie danej budowli z gruntem, które uwzględnia z jednej strony określony typ tablic reklamowych (ze względu na podłoże, do którego są one przymocowywane), a z drugiej strony, bierze pod uwagę fakt, iż tablice reklamowe jako konstrukcja przestrzenna muszą stawiać czoło parciu wiatrów oraz innym czynnikom atmosferycznym.
Ustalając zatem sposób rozumienia wyrażenia "trwałe związanie z gruntem" nie sposób nie uwzględnić kontekstu językowego, gdzie chodzi o pewien szczególny sposób powiązania obiektu z gruntem o charakterze kwalifikowanym, bowiem mającym cechę trwałości. Chodzi więc o trwałość powiązania danego obiektu budowlanego z gruntem. (por. wyroki NSA z 5 sierpnia 2026, sygn. akt III FSK 1542/25 i III FSK 1543/25). Dlatego też, jak przyjęto w przywołanych judykatach z 5 sierpnia 2026 r. nie można również uznać, że samo posadowienie obiektu na gruncie, niezalenie od charakteru tego posadowienia, wypełnia cechę trwałego związania z gruntem.
Nie sposób zatem podzielić stanowiska, zgodnie z którym o trwałym związaniu obiektu z gruntem przesądzać miałyby wyłącznie takie okoliczności, jak jego wielkość, masa czy względy bezpieczeństwa. Niewątpliwie parametry te, w tym w szczególności wielkość, kształt oraz masa obiektu budowlanego, mogą powodować jego stabilne oparcie na gruncie, rozumiane jako utrzymywanie przez konstrukcję lub przedmiot stałej pozycji. Sam fakt osiągnięcia tak rozumianej stabilności nie jest jednak wystarczający do przyjęcia, że obiekt pozostaje trwale związany z gruntem.
Równocześnie zauważyć wymaga, że przy ocenie spełnienia trwałego związania z gruntem trzeba uwzględnić również element posiadania fundamentów, co również wskazano w orzecznictwie NSA (uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 września 2021 r., sygn. akt III FPS 1/21. Przy czym samo posiadanie przez dany obiekt fundamentu nie przesądza o trwałym związaniu z gruntem.
Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy przeanalizował dokumentację projektową, na podstawie której wykonane zostały nośniki reklamowe. Z dokumentacji projektowej wynika bowiem, że tablica reklamowa posadowiona na działce nr [...] ma planszę widokową o wymiarach 8m x 4m, a wysokość słupa nad terenem wynosi 4m. Jest połączona z gruntem fundamentem w postaci bloku o wysokości 1,2m i wymiarach podstawy 2,5m x 3,2m. Poziom posadowienia fundamentu to 1,5m poniżej poziomu terenu. Projektanci przewidzieli stosowne obciążenia wiatrem w strefie wiatrowej I. Podobnie jeśli chodzi o drugą tablicę reklamową – posadowioną na działce nr [...]. Z dokumentacji projektowej wynika bowiem, że ma ona planszę widokową o wymiarach 6m x 3m, a wysokość słupa nad terenem wynosi 4m. Jest połączona z gruntem fundamentem w postaci bloku o wysokości 0,9m i wymiarach podstawy 2,0m x 3,2m. Poziom posadowienia fundamentu to 1,2m poniżej poziomu terenu.
Projektanci przewidzieli stosowne obciążenia wiatrem w strefie wiatrowej I. Demontaż nośnika, jak i przetransportowanie go w inne miejsce, bez naruszenia struktury gruntu nie byłyby możliwe. W sprawie dokonano zatem prawidłowej weryfikacji kwestii "trwałego związania z gruntem" spornych tablic reklamowych. Podjęte ustalenia jednoznacznie wskazywały, że obiekty te posiadały fundamenty usytuowane poniżej poziomu terenu i były trwale z tymi fundamentami powiązane.
Trafnie więc uznał Sąd pierwszej instancji, że w realiach tej sprawy na trwałość związania z gruntem przemawiają gabaryty spornych nośników reklamowych, w tym powierzchnie tablic reklamowych, sposób montowania tablic kilka metrów nad ziemią, usytuowany głęboko w gruncie fundament. Te okoliczności wymagają tego, aby każdy z nośników był trwale związany z gruntem, gdyż jako obiekty wolno stojące muszą być bezpiecznie ustabilizowane na gruncie w warunkach działania czynników zewnętrznych, przede wszystkim wiatru.
Nie było w sprawie również podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 122 O.p, w kontekście zaniechania powołania biegłego w celu uzyskania opinii w przedmiocie właściwości technicznych tablic reklamowych będących przedmiotem postępowania oraz ich trwałości związania z gruntem.
Ocena właściwości technicznych tablic reklamowych, w tym ustalenie, czy pozostają one w "trwałym związku z gruntem", należy do kompetencji organów podatkowych prowadzących postępowanie. Skarżąca nie wykazała natomiast, aby w realiach niniejszej sprawy występowały szczególne, nietypowe bądź precedensowe okoliczności, których ustalenie wykraczałoby poza zakres wiedzy i kompetencji organu oraz uzasadniało konieczność zasięgnięcia wiadomości specjalnych poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Stosownie do art. 197 O.p., w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii.
Należy więc nadmienić, że warunkiem zastosowania tej regulacji jest zaistnienie wymogu wiadomości specjalnych w danej sprawie, co stanowi podstawę do skorzystania z kompetencji organu podatkowego, który może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami specjalnymi. Zgodnie zatem z treścią art. 197 O.p., dowód z opinii biegłego organ podatkowy zobowiązany jest przeprowadzić, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga "wiadomości specjalnych", co implicite prowadzi do wniosku, że powołanie dowodu z opinii biegłego nie jest obligatoryjnym obowiązkiem organu podatkowego. Taki obowiązek powstaje z chwilą konieczności wyjaśnienia zagadnienia mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia, które jest niemożliwe do ustalenia bez posiadania wiadomości specjalnych (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III FSK 4386/21).
Organy podatkowe były więc uprawnione do samodzielnego dokonania ustaleń w zakresie opodatkowania spornych tablic reklamowych, albowiem nie wystąpiły okoliczności wymagające odwołania się do wiadomości specjalnych. Brak potrzeby powołania biegłego wynikał w szczególności z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Organy dysponowały bowiem dokumentacją architektoniczną dotyczącą przedmiotowych tablic reklamowych, a także dokumentacją fotograficzną, która umożliwiała dokonanie oceny sposobu ich związania z gruntem. Skarżąca nie zakwestionowała przy tym ustaleń ani wniosków wynikających z tych dowodów. Istota sporu sprowadzała się natomiast przede wszystkim do wykładni pojęcia "trwałego związania z gruntem" w kontekście niespornych ustaleń faktycznych dotyczących tablic reklamowych, a zatem zagadnień prawnych, które nie mogą być wyjaśniane przez biegłego.
Wobec uznania za prawidłową ocenę trwałości związania tablic z gruntem, jako niezasadne należy również potraktować stanowisko sformułowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, według którego tablice reklamowe powinny zostać uznane za tymczasowe obiekty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 5 P.b.
Nieuzasadniony jest również drugi zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 121 § 1 O.p.), odnoszący się do zaniechania przeprowadzenia należytego postępowania dowodowego oraz ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w sposób niepełny i niewyczerpujący, polegający na nieustaleniu sposobu posadowienia tablic reklamowych będących przedmiotem niniejszego postępowania na gruncie lub ewentualnego połączenia przedmiotowych tablic reklamowych z gruntem, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, w tym w zakresie dokonywanych ustaleń faktycznych. Niemniej jednak przekonanie to musi mieć odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Podkreślić należy, że dokonanie ustaleń faktycznych w sposób odbiegający od oczekiwań podatnika nie może być automatycznie utożsamiane z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z 4 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 839/22 i wskazane tam orzecznictwo).
Z kolei wynikająca z art. 187 § 1 O.p. zasada zupełności materiału dowodowego, nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, że z innych dowodów, poza ujawnionymi, nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. W skrajnej postaci bowiem prowadziłoby to do faktycznej niemożności zakończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z wzajemnymi oczekiwaniami stron co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika procesowego (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III FSK 5047/21). W rozpoznawanej sprawie organy dysponowały materiałem dowodowym pozwalającym na ustalenie okoliczności relewantnych dla opodatkowania spornych tablic reklamowych. Organy nie poprzestały na wybiórczym ustaleniu stanu faktycznego, lecz dokonały jego oceny w oparciu o całokształt dostępnego materiału dowodowego.
Niezasadny jest też ostatni zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 P.b. W zarzucie tym wskazano na: "błędne uznanie, że tablice reklamowe będące przedmiotem niniejszego postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem" oraz, że: "Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty tego podatku ze względu na posiadanie statusu właściciela tych tablic reklamowych".
Naczelny Sąd Administracyjny powyżej już wyjaśnił, że w sprawie prawidłowo uznano, iż tablice reklamowe będące przedmiotem postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako wolno stojące tablice reklamowe trwale związane z gruntem. Zarzut w pierwszej części jest więc niezasadny.
Druga część zarzutu dotyczy prawidłowości uznania Skarżącej za podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do analizowanych tablic reklamowych. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym nieposiadające osobowości prawnej, będące: (1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych; (2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; (3) użytkownikami wieczystymi gruntów; (4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: (a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości; (b) jest bez tytułu prawnego.
Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w niniejszej sprawie okoliczność kto jest właścicielem opodatkowanych budowli nie była sporna. Sąd zauważył, że w umowie leasingu z 10 grudnia 2014 r. wyraźnie wskazano, że to A. jest właścicielem spornych tablic reklamowych (§ 1 pkt 1 umowy). Jednakże na mocy porozumienia do umowy leasingu z 10 grudnia 2014 r. zawartego 31 grudnia 2019 r. wynika, że przedmiot leasingu (wskazane tablice reklamowe) przeszły na własność A. S.A. w tej dacie. Bez wątpienia Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w powyższym zakresie.
Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Skarżąca nawet nie podjęła merytorycznej próby wykazania, że to nie ona, tylko właściciel gruntu, jest właścicielem spornych tablic reklamowych, a tym samym, że nie są miarodajne w tym zakresie powołane wyżej zapisy umowy leasingu oraz twierdzenie A. S.A. Skarżąca nie podważyła tym samym ustaleń organów podatkowych w zakresie przyjęcia, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektów budowlanych objętych zaskarżoną decyzją.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Paweł Borszowski (spr.) Jacek Pruszyński Cezary Koziński