Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1106/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uwzględniając skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 czerwca 2024 r., znak: WI-I.7840.5.67.2023.SA, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 4 kwietnia 2023 r., nr 397/6740.1/2023 o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i udzieleniu inwestorowi – P. sp.k. (dalej "Spółka") pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, 1-poziomowym garażem podziemnym, garażem w parterze, drogą wewnętrzną, dojściami, naziemnymi parkingami i miejscami na rowery, wraz z wewnętrznymi instalacjami na zewnątrz budynku: kanalizacji opadowej ze zbiornikiem retencyjnym, kanalizacji sanitarnej, oświetlenia terenu oraz rozbiórką nieczynnych instalacji: wody, prądu, kanalizacji na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...] oraz wjazdem na działkach nr [...] i [...], obr. [...], budową drogi wewnętrznej (dojazdowej) i ciągu pieszego na działkach nr: [...] (część), [...], [...], [...], [...], oraz [...], [...], [...], obr. [...], przy ul. [...] w [...].
W ocenie Sądu I instancji, analiza akt sprawy oraz przede wszystkim uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy nie w pełnym zakresie uczyniły zadość spoczywającym na nim obowiązkom. Organy nie zbadały w należyty sposób kompletności oraz wewnętrznej spójności projektu budowlanego, nieprawidłowo także oceniły zgodność z przepisami.
Po pierwsze, pozwolenie na budowę obejmuje m.in. działkę nr [...], stanowiącą część zaprojektowanej drogi wewnętrznej i ciągu pieszego, zapewniającą projektowanej inwestycji dostęp do drogi publicznej. Tymczasem dla działki nr [...] nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, a nie jest możliwe wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji obejmującej działkę, dla której wcześniej nie wydano decyzji o warunkach zabudowy ani też na tym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działka ta pojawia się w załączniku nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w części II.4. lit. e. tiret 4, dotyczącej warunków w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji. Jak wskazano w tej części, cyt.: "Projekt budowlany ww. drogi wewnętrznej wraz ciągiem pieszym należy uzgodnić w ZIKiT w [...] w zakresie połączenia z istniejącą drogą wewnętrzną zlokalizowaną, na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...]". W ocenie Sądu, w konsekwencji nie było możliwe wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji, która obejmuje m.in. obszar części działki nr [...].
Po drugie, Sąd wskazał na nieprawidłowości w niektórych rysunkach dotyczących analizy zacieniania. Stwierdził, że są one nieprawidłowo opisane i oznaczone, np. oznaczone są jako "Równonoc jesienna 20.III", podczas gdy legenda zawiera oznaczenie rysunku "Równonoc jesienna 23.IX" lub odwrotnie. Ponadto w ocenie Sądu rysunki budzą zasadnicze wątpliwości czego w ogóle dotyczą. Rysunki są opisane w sposób nieprawidłowy, a nawet wewnętrznie sprzeczny. To z kolei stanowi o wadliwości w tym zakresie projektu.
Po trzecie, Sąd, zestawiając treść § 40 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej jako "rozporządzenie") oraz dane zawarte w pozwoleniu na budowę (projekcie budowlanym) z 2005 r. dotyczącym budynku przy ul [...] i placu gier i zabaw należących do skarżącej Wspólnoty (nie jest to inny "plac rekreacyjny", jak twierdzi inwestor), stwierdził, że uszło uwadze Wojewody, że zgodnie z § 40 ust. 2 rozporządzenia nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci powinno wynosić co najmniej 4 godziny jednak - w godzinach 10.00 - 16.00. Tymczasem Wojewoda zsumował łączny czas nasłoneczniania w godzinach od 7.00 do 17.00. Z projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wynika natomiast, że w godzinach od 10.00 do 16.00 plac w dniu równonocy wiosennej będzie miał zapewnione nasłonecznienie przez 3 godziny i podobnie przez 3 godziny plac będzie miał zapewnione nasłonecznienie w dniu równonocy jesiennej. To z kolei oznacza, że nie spełniony został warunek zawarty w § 40 ust. 2 rozporządzenia.
Z tych względów Sąd doszedł do wniosku, że organy nie przeanalizowały w sposób rzetelny i adekwatny do potrzeb sprawy całego materiału. Nie wyjaśniły w należytym zakresie licznych kwestii i wątpliwości, w tym podnoszonych przez skarżącą Wspólnotę, a dotyczących tak zgodności przedłożonego projektu z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, jak i ze zgłaszanymi wadliwościami projektu, względnie drobniejszymi usterkami, takim jak chociażby wskazane nieprawidłowości na rysunkach nasłoneczniania i zacieniania. To z kolei stanowi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.2024 r. poz. 572), zwanej dalej "K.p.a.".
Mając na uwadze zakres dostrzeżonych uchybień Sąd uchylił jedynie zaskarżoną decyzję Wojewody i wskazał, że organ ten ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę powyżej dostrzeżone uchybienia, a w szczególności tę okoliczność, że działka nr [...] nie jest objęta decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i w tym zakresie podejmie stosowne rozstrzygnięcie.
Skargi kasacyjne od ww. wyroku oparte na przesłankach z art. 174 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", wnieśli: (1) Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] oraz (2) P. spółka komandytowa w K..
Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] w swojej skardze kasacyjnej wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie również decyzji organu I instancji oraz przez zmianę jego uzasadnienia co najmniej w zakresie wytycznych dla organu co do prawidłowego wyznaczenia obszaru placu zabaw oraz co do konieczności zachowania minimalnych odległości dróg wewnętrznych, wjazdu do garażu i okien od placu zabaw Wspólnoty; oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1) art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów skargi, a w szczególności do zarzutu braku zachowania odległości zabudowy kubaturowej i drogowej od placu zabaw Wspólnoty oraz zarzutu dotyczącego obszaru placu zabaw, co doprowadziło do braku wskazań co do dalszego postępowania w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy;
2) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 136 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. przez brak uchylenia również decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy Sąd I instancji stwierdził wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przez organ II instancji, co może doprowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.
3) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725), zwanej dalej "P.b.", w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 P.b. w zw. z § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia przez ich niezastosowanie (niewłaściwe zastosowanie) do oceny odległości placu zabaw położonego na nieruchomości skarżącego od okien w projektowanym budynku i projektowanych ulic lub wjazdów, w sytuacji gdy z rysunków projektu zagospodarowania terenu wprost wynika, że drogi wewnętrzne i wjazd do garażu podziemnego są w odległości 1,5 m do 3 m od granicy placu zabaw, a ściany z oknami projektowanego budynku są w odległości od 6,5 m do 8 m.
P. sp.k. w K. w swojej skardze kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi "zwykłej"; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Ponadto w piśmie procesowym z dnia 16 kwietnia 2026 r. ww. Spółka dodatkowo zawnioskowała o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu urzędowego – postanowienia Prezydenta Miasta [...] z 19 stycznia 2026 r., znak: AU-01-5.670.96.2025.JGA, celem ustalenia faktu:
- - wydania w dniu 19 stycznia 2026 r. przez Prezydenta Miasta [...] postanowienia w trybie art. 113 § 2 K.p.a., w którym organ wyjaśnił wątpliwości co do treści decyzji Prezydenta Miasta [...] z 22 sierpnia 2005 r., nr 1255/05, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi, garażem podziemnym, wraz z infrastrukturą techniczną w tym zewnętrznym parkingiem dwupoziomowym, parkingami w poziomie parteru, portiernią, placem rekreacyjnym, drogami, ciągami pieszymi, przyłączem kanalizacji ogólnospławnej, Uniami kablowymi nn, oświetleniem terenu, przyłączem wody i siecią MPEC przy ul [...] w [...]" (tj. na nieruchomości, którym zarządza obecnie skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...]) odnośnie wątpliwości w zakresie użytego w tej decyzji pojęcia "placu rekreacyjnego", a w szczególności czy plac ten należy utożsamiać z placem zabaw;
- - ustalenia, że po ponownej ocenie archiwalnej dokumentacji projektowej, organ architektoniczno-urbanistyczny, który wydał ww. decyzję o pozwoleniu na budowę stwierdził, że projektowany element zagospodarowania terenu nazwany "plac rekreacji dla dzieci i osób starszych" nie mógł być zatwierdzony jako plac zabaw, ze względu na to, że nie spełniał ówczesnych wymogów dotyczących minimalnego nasłonecznienia;
- - ustalenia, że w świetle ówcześnie obowiązujących przepisów ww. zatwierdzona inwestycja polegająca na budowie jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie wymagała zaprojektowania placu zabaw dla dzieci, a więc projektowany element zagospodarowania terenu p.n.: "plac rekreacji dla dzieci i osób starszych" stanowił dodatkową nie wymaganą i nie obostrzoną przepisami prawa część rekreacyjną odpowiadającą użytemu w projekcie sformułowaniu.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- 1) art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. polegające na zignorowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sygnalizowanego przez uczestnika braku formalnego skargi, tj. nieokreślenia przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową w skardze swojego interesu prawnego, podczas gdy jednym z wymogów formalnych skargi jest określenie przez skarżącego swojego interesu prawnego, a jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż nieuzupełnienie dostrzeżonych braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie skutkować mogło odrzuceniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przed merytorycznym jej rozpoznaniem;
- 2) art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na przystąpieniu do rozpoznania podniesionych przez skarżącą Wspólnotę zarzutów do decyzji Wojewody Małopolskiego i w konsekwencji wydanie wyroku uchylającego tę decyzję z pominięciem etapu merytorycznego zweryfikowania, czy skarżąca Wspólnota ma legitymację procesową (tj. interes prawny w złożeniu skargi), podczas gdy nawet w przypadku procedowania skargi obarczonej brakiem formalnym w postaci nieokreślenia przez skarżącego swojego interesu prawnego sąd administracyjny zobligowany jest do merytorycznego zbadania z urzędu istnienia legitymacji procesowej skarżącego, tzn. ustalenia, czy ma on interes prawny w zaskarżeniu decyzji; ustalenie, że skarżący takiej legitymacji nie ma, skutkować powinno oddaleniem skargi, co ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż skarżąca Wspólnota nie miała interesu prawnego do złożenia skargi, ponieważ jej nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, tzn. planowana inwestycja nie wprowadza żadnych ograniczeń w zabudowie nieruchomości skarżącej Wspólnoty (a w świetle aktualnie obowiązujących art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. tylko generowanie takich ograniczeń przez planowaną inwestycję determinuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a zarazem przesądza o interesie prawnym w złożeniu skargi do sądu administracyjnego), więc skarga powinna zostać oddalona z tego powodu;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego zamiast oddalenia skargi, w konsekwencji błędnego uznania, że organ II instancji naruszyć miał:
- a) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "u.p.z.p.", w zw. z odpowiednio stosowanym art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. d P.b. w zakresie rzekomej niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z wydaną decyzją o warunkach zabudowy co do działki nr [...], podczas gdy wbrew ocenie Sądu, nie wymagają uprzedniego ustalenia warunków zabudowy prace zamierzone przez inwestora na działce nr [...], polegające na wyprofilowaniu łuku (tzw. wyłukowaniu, a więc wyłącznie na przebudowie) istniejącej na tej działce drogi (który to fakt przebudowy istniejącej drogi wynika wprost m.in. z: zacytowanego na str. 13 uzasadnienia wyroku fragmentu załącznika nr 1 decyzji o warunkach zabudowy; a także z treści punktu 3 uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego wydanego przez Zarząd Dróg Miasta [...] znak: RW.460.5.604.2021 z dnia 10 czerwca 2021 r., a także ze strony 260 zatwierdzonego przez Urząd Miasta [...] projektu, gdzie znajduje się załącznik graficzny do ww. uzgodnienia, na którym widnieje wyłukowanie na działce nr [...], a także z postanowienia Prezydenta Miasta [...] z 24 stycznia 2025 r., znak: AU-01-5-670.4.2025.JGA), ponieważ zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z odpowiednio stosowanym art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie wymagają ustalenia w drodze decyzji warunki zabudowy obejmujące roboty budowlane polegające m.in. na przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a nadto z treści art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wynika, że nie wymagają decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę, zaś zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. d P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie drogi, przy czym zgodnie z art. 29 ust. 5 P.b. inwestor zamiast dokonania zgłoszenia dotyczącego (...) robót budowlanych, o których mowa w ust. 3, może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę", a zatem wbrew ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, brak decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...] nie stanowił naruszenia prawa materialnego, a więc nie mógł prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego,
- b) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. ponieważ nie dostrzegł, że projekt budowlany zawiera omyłki pisarskie dotyczące oznaczenia i opisu rysunków z zakresu zacienienia dla kolejnych kondygnacji (Wojewódzki Sąd Administracyjny wymienił 4 takie omyłki na k. 25, 27, 29 i 88 projektu), podczas gdy stwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenie przepisów postępowania prowadzić mogłoby do uchylenia zaskarżonej decyzji wyłącznie w sytuacji, jeżeli miałoby ono istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast dostrzeżone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny niedokładności językowe nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż stanowią one wyłącznie oczywiste omyłki pisarskie (tzw. czeski błąd), i jako takie nie dyskwalifikują decyzji Wojewody Śląskiego i nie mogły prowadzić do jej uchylenia, ponieważ:
- - projekt budowlany zawiera usystematyzowane rysunki z zakresu zacieniania lokali dla poszczególnych kondygnacji budynków istniejących wielorodzinnych zlokalizowanych przy ul. [...] i [...];
- - dla każdej kondygnacji zostały opracowane po dwa rysunki, z których pierwszy dotyczy równonocy wiosennej 20.III, a drugi równonocy jesiennej 23.IX, a zatem przebadano nasłonecznienie każdego z lokali dla obu równonocy;
- - każdy z rysunków dotyczący zakresu zacieniania posiada również schemat graficzny i opisowy, który pozwala stwierdzić jednoznacznie czego on dotyczy (tj. nagłówek w prawym górnym rogu, opis linii zakresu elewacji sąsiednich budynków w kontekście poszczególnych równonocy, w tabelce rysunkowej w pozycji "RYSUNEK" nazwę rysunku ze wskazaniem rodzaju równonocy, linię w odpowiednim kolorze, przy czym niebieska została przyporządkowana dla równonocy jesiennej, a pomarańczowa dla równonocy wiosennej);
- - oczywiste omyłki pisarskie występują jedynie w nagłówku rysunku (1) lub w nazwie rysunku (3) i w żaden sposób nie mają wpływu na zawartość merytoryczną tych rysunków, albowiem z innych elementów poszczególnych rysunków da się wyinterpretować, o którą równonoc chodzi;
- c) § 40 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył nieaktualną na dzień wydawania decyzji przez Wojewodę Małopolskiego treść tego paragrafu) ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny:
- - błędnie zakwalifikował obszar na należącej do skarżącej Wspólnoty działce nr [...] jako plac "gier i zabaw", podczas gdy z decyzji Prezydenta Miasta [...] z 22 sierpnia 2005 r., nr 1255/05, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego przy ul. [...] w [...] (tj. inwestycji będącej obecnie własnością skarżącej Wspólnoty), wynika, że projekt i pozwolenie na zabudowę tego terenu obejmował budowę jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (...) wraz z "placem rekreacyjnym", a zatem pozwolenie to nie dotyczyło budowy placu zabaw i plac taki tam nie istnieje, więc nawet formalnie terenu na działce skarżącej Wspólnoty nie sposób zakwalifikować jako placu "gier i zabaw", do którego stosować należałoby ww. przepis;
- - błędnie utożsamił pojęcia "placu zabaw" i "placu rekreacyjnego", wskazując wręcz, że normodawca nie wyróżnił jako odrębnej kategorii "placu rekreacyjnego" podczas gdy nawet w świetle nieaktualnego brzmienia przepisów przytoczonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (a także w brzmieniu aktualnym na dzień wydawania pozwolenia na budowę dla budynku należącego obecnie dla skarżącej Wspólnoty, a także w brzmieniu aktualnym na dzień wydania zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego) normodawca wyróżniał place (wcześniej placyki) zabaw i miejsca rekreacyjne o czym świadczy literalna treść przepisu i wyliczenie obu tych miejsc, dla których Minister przewidział różne wymogi techniczne, zaś aktualne na dzień wydawania zaskarżonej decyzji przez Wojewodę Małopolskiego brzmienie ww. przepisów rozróżnia pojęcie placu zabaw i miejsca rekreacyjne wprowadzając wymóg odpowiedniego czasu nasłonecznienia wyłącznie dla placu zabaw dla dzieci (ust.
- 2) i wymóg odległości od linii rozgraniczających ulicę, od okien, pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów zarówno dla placów zabaw dla dzieci jak i boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych (ust. 3), więc wymogów co do nasłonecznienia określonych przez ww. przepis (ust.
- 2) nie można odnosić do terenu rekreacyjnego znajdującego się na działce skarżącej Wspólnoty;
- - w konsekwencji powyższych błędów bezpodstawnie uznał, że Wojewoda Małopolski prawidłowo zakwalifikował obszar na działce skarżącej Wspólnoty nr [...] jako plac zabaw, a przez to, iż powinien był narzucić na inwestora opisane naruszonym przepisem wymogi co do czasu nasłonecznienia, podczas gdy obszar na należącej do skarżącej Wspólnoty działce nr [...] nie stanowi w rzeczywistości placu zabaw, do którego miałby zastosowanie naruszony przepis, ponieważ regulacja tego paragrafu rozporządzenia ma zastosowanie jedynie przy projektowaniu i realizacji kompleksu obiektów wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę, tak jak to potwierdzono w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2022 r., sygn. II OSK 3637/19, który to pogląd akceptowany jest zresztą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie częściowo zbieżnym ze składem rozpatrującym niniejszą skargę, czemu wyraz dano w wyroku z 22 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 333/24, zaś teren na działce skarżącej Wspólnoty powstał jako plac rekreacyjny w związku z budową jednego budynku wielorodzinnego, a także uczestnik planuje budowę wyłącznie jednego budynku wielorodzinnego, a nie zespołu takich budynków, więc wymóg odpowiedniego czasu nasłonecznienia określony w rozporządzeniu w tym przypadku się nie aktualizuje, a zatem wydana decyzja Wojewody Śląskiego jako prawidłowa nie powinna zostać uchylona.
Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną ww. Spółki wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
P. sp.k. w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną ww. Wspólnoty wniosła o jej oddalenie.
W piśmie procesowym z dnia 1 lipca 2026 r. Spółka przedstawiła nowe, dodatkowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, wskazujących, że przyjęte rozwiązania projektowe nie dotyczą już działki nr [...] z uwagi na aktualne zmniejszenie projektowanego promienia łuku do 2 m przy budowie drogi wewnętrznej.
W odpowiedzi na ww. pismo z 1 lipca 2026 r. ww. Wspólnota Mieszkaniowa złożyła pismo procesowe z dnia 8 lipca 2026 r., przedstawiając swoje stanowisko w sprawie wraz z załącznikami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli w zakresie wyznaczonym podstawami obu skarg kasacyjnych.
Skarga kasacyjna Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] nie zasługiwała na uwzględnienie, natomiast skarga kasacyjna P. sp.k. podlega uwzględnieniu choć nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty zawierają usprawiedliwione podstawy.
Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej są związane z kwalifikacją prawną elementu zagospodarowania nieruchomości tej Wspólnoty jako "placu zabaw" w rozumieniu § 40 rozporządzenia. Jednak co do dokonania kwalifikacji prawnej tego elementu zagospodarowania terenu nie może w okolicznościach niniejszej sprawy decydować ani sposób faktycznego użytkowania tego miejsca ani samo twierdzenie Wspólnoty Mieszkaniowej, że mamy do czynienia z placem zabaw. Otóż ww. element zagospodarowania terenu powstał w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta [...] z 22 sierpnia 2005 r., nr 1255/05, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego przy ul. [...] w [...] (tj. inwestycji będącej obecnie własnością skarżącej Wspólnoty) jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (...) wraz z "placem rekreacyjnym". Powyższe pozwolenie nie przewidywało zatem budowy placu zabaw, do którego należałoby stosować normy nasłonecznienia i odległości od ulic lecz "plac rekreacyjny".
Ponadto należy zwrócić uwagę, że pozwolenie na budowę z 2005 r. nie dotyczyło zespołu budynków wielorodzinnych lecz budowy jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Paragraf 40 § 1 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania w/w pozwolenia na budowę (Dz.U. z 2002r.,nr 75, poz.690) stanowił, że w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć placyki zabaw dla dzieci najmłodszych i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób starszych i niepełnosprawnych (...). W ust.2 tego przepisu określono wymagany czas nasłonecznienia placyków zabaw dla dzieci a w ust. 3 wskazano, że odległość placyków i urządzeń wymienionych w ust.1, od linii rozgraniczających ulicę oraz miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m. Przepis ten dotyczył wobec tego wymogów technicznych placu zabaw dla dzieci, ale w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę.
Takie same wnioski wynikają z brzmienia § 40 ust.1 rozporządzenia obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, który również odnosi się do zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Zgodnie z ust. 3 § 40 tego rozporządzenia odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust.
1. Należy mieć na względzie, że przepis ten umieszczony został w Rozdziale 8 Zieleń i urządzenia rekreacyjne, na który składają się przepisy § 39 i 40. Oba wskazane przepisy wyraźnie odnoszą się do zabudowy wielorodzinnej, przy czym § 40 zawiera regulacje mające zastosowanie w przypadku zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Z faktu, że w ust. 3 § 40 nie mówi się o zabudowie wielorodzinnej nie można wywieść, że unormowanie to dotyczy wszystkich rodzajów zabudowy. Systemowo unormowanie § 40 w ust. 1 dotyczy konieczności przewidzenia realizacji placów zabaw dla dzieci i miejsc rekreacyjnych dostępnych dla osób niepełnosprawnych w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Następnie w ust. 2 wprowadza normy nasłonecznienia, a w ust. 3 normy odległościowe. Wobec tego stwierdzić należy, że zawarte w § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie normy odległościowe dotyczą jedynie placów zabaw przewidzianych w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę (por. wyrok NSA z 9 listopada 2022 r., II OSK 3637/22). Przepis ten nie miał zatem zastosowania ani w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku Wspólnoty, ani w niniejszej sprawie. Budynek Wspólnoty jak wyżej wskazano powstał w oparciu o pozwolenie na budowę dotyczącym jednego budynku wielorodzinnego.
Zauważyć też należy, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego element zatwierdzonego pozwolenia na budowę z 2005 r., ww. plac rekreacyjny został zaprojektowany przy drodze wewnętrznej obsługującej budynek mieszkalny, w którym funkcjonuje skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa. I ta okoliczność potwierdza, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z "placem zabaw", o jakim mowa w § 40 ww. rozporządzenia, co oznacza, że ani argumentacja skargi kasacyjnej skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej dotycząca norm odległościowych placu zabaw od linii rozgraniczających ulicę i od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ani ogólnie rzecz biorąc normy dotyczące nasłonecznienia placu zabaw – nie miały znaczenia w okolicznościach niniejszej sprawie, skoro w sprawie nie wykazano aby ww. plac rekreacyjny powstał jako plac zabaw w rozumieniu § 40 ww. rozporządzenia.
Wynika z powyższego, że nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. Jeżeli Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do podnoszonej w skardze "zwykłej" argumentacji dotyczącej norm odległościowych, to tego rodzaju wada procesowa nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. sformułowanie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymagało wykazania, że tego rodzaju wada miała istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro z przedstawionego powyżej wywodu wynika, że brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia § 40 ww. rozporządzenia, tym samym nie można Sądowi I instancji skutecznie zarzucić naruszenia ww. przepisów postępowania w stopniu, który miałyby istotny wpływ na wynik sprawy, w tym odnośnie do braku wskazań co do dalszego postępowania w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy.
W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny nie zawierają usprawiedliwionych podstaw pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej, ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie można było skutecznie zarzucić Sądowi I instancji braku uchylenia decyzji organu I instancji, jak i braku wypowiedzi Sądu odnośnie norm odległościowych placu zabaw, położonego na nieruchomości skarżącej, od okien w projektowanym budynku i projektowanych ulic lub wjazdów. Dlatego także zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 136 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a.; art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 P.b. w zw. z § 40 ust. 3 rozporządzenia nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów skarga kasacyjna Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] podlegała oddaleniu.
Przechodząc zaś do zarzutów skargi kasacyjnej P. sp.k. w K. należało stwierdzić, że podlega ona uwzględnieniu choć nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty zawierają usprawiedliwione podstawy.
W skardze kasacyjnej ww. Spółka nie zakwestionowała skutecznie istnienia przymiotu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przysługującego skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. Co prawda, ma rację ww. Spółka, że podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, mogą powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego. Jednak oceny w tym zakresie Spółka nie może sprowadzać tylko do tego, że działka skarżącej Wspólnoty jest już zabudowana budynkiem i nic już na niej powstać nie może, więc projektowany budynek w żaden sposób tej zabudowy nie może ograniczać. Otóż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym przy ocenie istnienia przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę uwzględnia się wpływ projektowanej inwestycji na możliwość potencjalnej zabudowy na sąsiedniej nieruchomości.
Potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi w każdym przypadku wiązać się z potrzebą zbadania w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji (por. wyrok NSA z 15 lipca 2025 r., II OSK 1216/24). Nośnikiem zaś tego rodzaju ograniczeń mogą być normy związane z nasłonecznieniem (§ 13, § 57 i § 60 rozporządzenia), a w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że projektowana inwestycja powoduje zacienienie nieruchomości, na której funkcjonuje skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, stąd projekt budowlany zawierał stosowną analizę, która wprost dotyczyła nieruchomości, na której funkcjonuje skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa.
Ponadto jeżeli ww. Spółka argumentuje, że na sąsiedniej nieruchomości nie może już nic powstać, to tego rodzaju twierdzenia powinna poprzeć wywodem odnoszącym się do tego jaki jest zakres prawa do zabudowy w połączeniu z konkretnymi przepisami prawa materialnego, tak aby rzeczywiście można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie sąsiedniego terenu. Tymczasem przedmiotowa sprawa wymagała wyjaśnienia m.in. z punktu widzenia treść § 40 i § 19 rozporządzenia, na które to przepisy powoływała się skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa w skardze "zwykłej", co stanowiło zadość wymogowi z art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.; oraz art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej ww. Spółki należało stwierdzić, że zawierają usprawiedliwione podstawy w stopniu uprawniającym do uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi "zwykłej".
Otóż wbrew ocenie Sądu I instancji, brak jest podstaw do twierdzenia, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 lutego 2018 r., nr AU-2/6730.2/316/2018, o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie dotyczyła działki nr [...]. Tym samym nieuprawniona była ocena Sądu I instancji, że dla działki nr [...] wymagane było dodatkowe uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Ma rację Spółka podnosząc w skardze kasacyjnej, że Sąd I instancji miał świadomość, że chodzi o przebudowę istniejącej drogi w niewielkim zakresie, ponieważ na stronie 13 uzasadnienia przytoczył fragment załącznika nr 1 do decyzji WZ (wprost cytując z niego, że projekt dotyczy: "połączenia z istniejącą drogą wewnętrzną zlokalizowaną na działkach nr (...) [...]"), ale nie dokonał prawidłowej subsumpcji do przepisów prawa materialnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie twierdzenie posiada usprawiedliwione podstawy, które wprost wynikają z uzyskanej przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Co prawda, w treści rozstrzygnięcia tej decyzji o warunkach zabudowy nie wymienia się działki nr [...], jednak nie oznacza to, że decyzja ta nie dotyczy ww. działki. Jak bowiem wskazał sam Sąd I instancji działka ta pojawia się w Załączniku nr 1 Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, w części II.4. lit. e. tiret 4, dotyczącej warunków w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji. Jak wskazano w tej części, cyt.: "Projekt budowlany ww. drogi wewnętrznej wraz ciągiem pieszym należy uzgodnić w ZIKiT w [...] w zakresie połączenia z istniejącą drogą wewnętrzną zlokalizowana, na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...]".
Stąd nie można uznać, że projektowane na działce nr [...] wyłukowanie nie było częścią planowanego połączenia powstającego układu drogowego z istniejącą już na działce nr [...]drogą wewnętrzną. W pozostałym zakresie dotyczącym działki nr [...] argumentacja skargi kasacyjnej pozostaje zatem ambiwalentna dla wyniku sprawy, choć w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w części zawiera usprawiedliwione podstawy. Z przedstawionego powyżej wywodu wynika bowiem, że projekt budowlany nie zmienia sposobu zagospodarowania działki nr [...], która w tym miejscu posiada cechy działki drogowej i nadal będzie to działka drogowa. Co najwyżej można stwierdzić, że w projektowanym zakresie na działce nr [...] nastąpi przebudowa istniejącej drogi poprzez wykonanie wyłukowania (wskazywane przez Wojewodę utwardzenie o powierzchni 2,5 m2 przeznaczone na wyprofilowanie łuku drogi wewnętrznej) w nawiązaniu do istniejącego wyłukowania znajdującego się po drugiej stronie drogi na działce [...].
Zgodnie z definicją "przebudowy" (art. 3 pkt 7a P.b.) w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. W tej zaś sprawie nie wykazano aby projekt dotyczył robót budowlanych poza granicami pasa drogowego, czyli wydzielonego liniami rozgraniczającymi gruntu wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Jak trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej na przebudowę drogi nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Niemniej istnieją podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie znalazł zastosowanie art. 50 ust. 2 pkt 1 w zw. art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Stosownie do tych przepisów nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy roboty budowlane polegające m.in. na przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.
Natomiast nieskuteczne było odwołanie się do art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., ponieważ z art. 59 ust. 2 u.p.z.p. wynikała norma prawna, zgodnie z którą wymagała ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy zmiana zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. A zatem z perspektywy art. 59 ust. 1 u.p.z.p. tylko w takim zakresie przepis art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. stosowało się odpowiednio, co jak wynika z powyższego, nie dotyczyło robót budowlanych polegających na przebudowie drogi (art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. d P.b.). Jednak ocena w tym zakresie nie zmienia faktu, że mógł znaleźć zastosowanie art. 50 ust. 2 pkt 1 w zw. art. 59 ust. 1 u.p.z.p., uprawniający do stwierdzenia, że roboty budowlane polegające na przebudowie drogi nie wymagały uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, ale tylko jako te które nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej.
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej w części dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. zawiera usprawiedliwione podstawy.
Ponadto w skardze kasacyjnej Spółka trafnie wywiodła, że znajdujące się w analizie nasłonecznienia błędy dotyczące oznaczenia równonocy na wskazanych przez Sąd I instancji rysunkach w postaci błędnego ich zatytułowania należało zakwalifikować jako oczywistą omyłkę pisarską. Analiza nasłonecznienia powinna być rozpatrywana przez pryzmat całego opracowania, a z takowego nie wynika, aby analiza co do meritum, jak i jej wnioski, zawierała wady, które pozwalałyby na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja powoduje ponadnormatywne zacienienie sąsiedniej nieruchomości. W niniejszej sprawie nie podważono zawartości merytorycznej ww. analizy i wniosków z niej wypływających, a tym samym brak jest podstaw do kwestionowania legalności udzielonego pozwolenia na budowę.
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. zawiera usprawiedliwione podstawy.
Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 40 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia, jedynie wskazania wymaga, że co do kwalifikacji obszaru na należącej do skarżącej Wspólnoty działce nr [...] jako placu "gier i zabaw" i związanych z nim warunków technicznych Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się już wyżej w tej sprawie rozpoznając skargę kasacyjną Wspólnoty Mieszkaniowej, dochodząc do wniosku, że brak jest podstaw do stosowania § 40 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia do "placu rekreacyjnego", który powstał w oparciu o ww. pozwolenie na budowę z 2005 r.
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 40 ust. 1, 2 i 3 ww. rozporządzenia należało uznać jako zawierający usprawiedliwione podstawy.
Mając powyższe na względzie, skoro końcowo uwzględnieniu podlegała skarga kasacyjna Spółki a jednocześnie przedstawiona powyżej ocena przemawia za uznaniem wadliwości zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był do zastosowania art. 188 p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonego wyroku oraz oddalenia skargi "zwykłej". Z tych względów w pkt 1 wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną Spółki, orzekł na podstawie 188 p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi na podstawie art.151 p.p.s.a.; w pkt 2 orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. o oddaleniu skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.