Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1036/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uwzględniając skargę A. J. i P. J., uchylił decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", w Krakowie z dnia 29 czerwca 2023 r., nr 248/2023, oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB" w Krakowie – Powiat Grodzki z dnia 1 czerwca 2022 r., nr 214/2022, w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania dodatkowych robót budowanych lub czynności.
Zaskarżoną decyzją WINB utrzymał w mocy ww. decyzję PINB, którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r. w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 z ze zm.), orzeczono o odstąpieniu od nałożenia na właściciela lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym, jednorodzinnym dwulokalowym – D. C. obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych bądź czynności w związku z przebudową wewnętrznej klatki schodowej w lokalu mieszkalnym położonym w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dwulokalowym przy ul. [...] w [...] na działce nr [...], zrealizowanych bez zgody administracji architektoniczno-budowlanej, ze względu na doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie istniały przesłanki do wszczęcia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 P.b., ponieważ ww. roboty budowlane polegały na "przebudowie" (w lokalu nr 5, w wewnętrznej klatce schodowej pierwotnie znajdowały się schody żelbetowe, które zostały częściowo rozebrane i zamienione na ażurowe w konstrukcji stalowej z elementami szklanymi, zamocowane na ścianie oddzielającej lokale nr 4 i 5), na którą inwestor nie legitymował się pozwoleniem na budowę.
Następnie WINB wskazał na zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci opinii i innych opracowań, jednak swoje rozstrzygnięcie oparł głównie na analizie dokumentów sporządzonych przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi, pozostałe dokumenty uznane zostały za dokumenty posiadające ograniczoną moc dowodową wobec nielegitymowania się stosownymi uprawnieniami budowlanymi przez osoby je sporządzające.
Dlatego [...] oraz mgr [...], a także dra inż. arch. [...], doszedł do następujących wniosków. Po pierwsze, przedmiotowe roboty budowlane nie stanowią zagrożenia dla konstrukcji obiektu i nie oddziałują negatywnie na stan techniczny obiektu. Po drugie, do nieprawidłowej akustyki w obu lokalach mieszkalnych przyczyniać się mogą nie tylko wykonane przez D. C. roboty budowlane, ale także uciążliwości w tym zakresie powodować mogą rozwiązania przyjęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym – wspólny strop żelbetowy; możliwym jest, że roboty budowlane wykonane przez D. C. mogły więc jedynie spotęgować problem powstały na skutek wadliwie przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych na etapie projektowania budynku.
Po trzecie, ewentualne możliwe działania naprawcze mające na celu poprawę akustyki wiązałyby się de facto z koniecznością nakazania inwestorowi rozbiórki przedmiotowych schodów i montażu ich na nowo bądź też, co najmniej z dokonaniem ich przebudowy. Podjęcie rzeczonych działań niekoniecznie rozwiązałoby problem nieprawidłowej akustyki, ponieważ źródło problemu, zdaniem WINB, tkwi także w rozwiązaniach konstrukcyjnych przyjętych już na etapie projektowania budynku. Organy nadzoru budowlanego nie są zaś władne do ingerowania w rozwiązania projektowe przewidziane w zatwierdzonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym poprzez nakazywanie właścicielom działań sanujących wadliwie przyjęte na etapie projektowym rozwiązania konstrukcyjne, które mogły przyczynić się do problemów związanych z akustyką w obu lokalach mieszkalnych. Takie działania ze strony organów nadzoru budowlanego byłyby bowiem przejawem niedopuszczalnej prawem ingerencji w legalność istniejącego w obrocie prawnym rozstrzygnięcia organu administracji architektoniczno-budowlanej udzielającego pozwolenia na budowę.
Organ zauważył, że również opinia sporządzona przez dr inż. [...] (doktora nauk technicznych w dziedzinie mechaniki) w dużej mierze potwierdza wnioski wyciągnięte na podstawie opinii sporządzonych przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi, a mianowicie, że problem nieprawidłowej akustyki pojawił się już na etapie projektowania budynku.
W konsekwencji WINB doszedł do przekonania, że wykonane roboty budowlane zostały wykonane co do zasady zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi oraz sztuką budowlaną. Wobec powyższego brak jest przesłanek do kontynuowania postępowania naprawczego. W takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do zakończenia wszczętego postępowanie w sprawie wydając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. decyzję o odmowie nałożenia na inwestora obowiązków wymienionych w tym przepisie (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 października 2017 r., VII SA/Wa 2680/16).
Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. J. i P. J., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku § 323 oraz § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225); art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775), zwanej dalej "K.p.a.", w zw. z art. 7 K.p.a.; art. 80 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a.; art. 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a.; art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b.
W odpowiedzi na skargę Małopolski WINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 1036/23 (sprostowanym postanowieniem z 12 grudnia 2023 r.), uwzględniając skargę, dokonał oceny dokumentów przedłożonych przez inwestora, celem wykazania zgodności z prawem wykonanych robót budowlanych i stwierdził, że nie są one w pełni adekwatne do przedmiotu postępowania, którym jest przebudowa klatki schodowej w lokalu nr [...].
W ocenie Sądu, w opinii [...] brak jest szczegółowej charakterystyki wykonanych robót, podsumowanie tej opinii obejmuje konkluzje odnoszące się zasadniczo do przyjętych rozwiązań projektowych, nie zaś do zrealizowanych faktycznie robót. W opinii przedłożonej w październiku 2021 r. brak jest ponadto części rysunkowej, która dołączona była do opinii z listopada 2020 r. W obu wersjach tej opinii brak jest w części tekstowej nawiązania do części rysunkowej i jej objaśnienia. Znowu część rysunkowa nie jest wystarczająco szczegółowa. Nie obrazuje w szczególności sposobu zamontowania schodów do ściany.
Podobnym błędem obarczone są pozostałe opracowania przedłożone przez inwestora. Opracowania te, podobnie jak opinia [...], ujawniają prawdopodobne wady budynku, w którym znajdują się lokale skarżących i inwestora spornych robót. I chociaż dostrzeżenie tej okoliczności nie jest obojętne dla ocenianych w tym postępowaniu robót budowlanych, to jednak nie odpowiada na pytanie, czy wykonane roboty budowlane, polegające na przebudowie klatki schodowej, są zgodne z prawem.
Powyższe wadliwości przełożyły się, zdaniem Sądu, na wadliwość uzasadnień decyzji obu instancji. Nie zawarto w nich w szczególności wnikliwej i kompleksowej oceny dowodów, w szczególności przedłożonych opracowań, także skarżących. Sąd dostrzegł również, że z decyzji obu instancji nie wynika, jakie normy organy wzięły pod uwagę, ustalając, że wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem.
Sąd doszedł do wniosku, że organy w istocie uchyliły się od jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o zgodność z prawem wykonanych robót, także z przepisami działu IX "Ochrona przed hałasem i drganiami" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz.1225 t.j., dalej jako "rozporządzenie").
Na marginesie Sąd wskazał, że błędne jest stanowisko organu I instancji, który stwierdził brak możliwości stosowania przepisów ww. rozporządzenia odnoszących się do norm technicznych zawartych w Polskich Normach (por. M. Błażewski, "Normy techniczne jako pozasystemowe źródła prawa", w: J. Supernat, red., "Niezorganizowane źródła prawa administracyjnego", Warszawa 2022, s. 173, 177; oraz wyrok NSA z 10 kwietnia 2019 r., II OSK 1486/17). Jeśli więc normy ww. rozporządzenia odwołują się do tego rodzaju norm technicznych, muszą być uwzględniane przez organy nadzoru budowlanego.
Sąd wskazał, że przedmiot sprawy, której dotyczy zaskarżona decyzja, nie obejmuje oceny wszelkich akustycznych oddziaływań między lokalem skarżących, a lokalem D. C., a jedynie te oddziaływania wynikające z przebudowy klatki schodowej. Organ powinien w szczególności ustalić, czy wykonane roboty budowlane nie doprowadziły do naruszenia norm w zakresie ochrony przed hałasem czy drganiami.
W ocenie Sądu, powyższe prowadzi do wniosku, że organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły istotnych okoliczności sprawy wymaganych ze względu na treść art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., czym naruszyły art., 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Dlatego w ponownie prowadzonym postępowaniu wymagane będzie dokonanie przez organ kompleksowej oceny zgodności z prawem wykonanej przebudowy klatki schodowej. Niewątpliwie konieczne będzie wezwanie inwestora o przedłożenie odpowiednich (co do przedmiotu postępowania) inwentaryzacji, ekspertyz i opinii. Dokonując tej oceny, organ uwzględni również dotychczas pozyskane opinie w takim zakresie, w jakim dotyczą one bezpośrednio przedmiotu postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył D.C., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.
- - art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że organ nadzoru budowlanego nie wyjaśnił czy przebudowa klatki schodowej w lokalu przy u. [...] jest zgodna z prawem, podczas gdy organ zbierając obszerny materiał dowodowy w niniejszej sprawie, słusznie uznał, że wykonana przebudowa klatki schodowej przez skarżącego jest zgodna z prawem;
- - art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o normalizacji w zw. § 324 ww. rozporządzenia przez niewłaściwe zastosowanie polegające na niesłusznym uznaniu, że w sprawie należy uwzględniać normy techniczne odnoszące się do akustyczności budynków, podczas, gdy art. 5 ust. 3 ustawy o normalizacji wprowadza dobrowolne stosowanie ww. norm.
Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 a contrario K.p.a. przez niewłaściwe uznanie, że organ nadzoru budowlanego nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, podczas gdy całokształt zebranych w niniejszej sprawie dowodów wskazuje, iż organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy.
W piśmie procesowym z dnia 9 lipca 2024 r. skarżący – A. J. i P. J. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. (aktualnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o normalizacji w zw. z § 324 ww. rozporządzenia, ponieważ ocena w tym zakresie determinuje konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy administracyjnego dotyczącej robót budowlanych w klatce schodowej lokalu mieszkalnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można podzielić argumentacji WINB, że skoro w art. 5 ust. 3 ustawy o normalizacji mowa jest o dobrowolności stosowania Polskich Norm to błędne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w tej sprawie należy uwzględniać normy techniczne nawiązujące do akustyczności budynków.
Odnosząc się do kwestii stosowania Polskich Norm stwierdzić należy, że ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 55, poz. 251) w art. 19 ust. 3 wskazywała, że stosowanie Polskich Norm jest obowiązkowe, jeżeli normy te zostaną powołane w ustawach. Sytuacja ta zmieniła się z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 1483). Nie zawiera ona analogicznego do ww. art. 19 ust. 3 przepisu. Wręcz przeciwnie art. 5 wskazuje, że Polska Norma to norma krajowa przyjęta w drodze konsensu i zatwierdzona przez krajową jednostkę normalizacyjną. W ust. 3 tego przepisu wskazuje się, że stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. W tym miejscu podkreślić należy, że Polskie Normy nie są publikowane w urzędowych dziennikach promulgacyjnych. Kluczowego znaczenia przy tym nabiera treść art. 88 Konstytucji RP, nakładająca taki obowiązek na akty normatywne.
Także przepis art. 87 ustawy zasadniczej, stanowiący katalog źródeł prawa, potwierdza słuszność twierdzenia, że Polska Norma sama w sobie nie może stanowić źródła prawa. Nie wyklucza to równocześnie przyjęcia tezy, że może być ona źródłem zasad wiedzy technicznej. Jak wynika z treści § 324 rozporządzenia z 2002r. budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i przeciwdrganiowej określonego w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach.
Jak już wyżej wskazano powołana norma nie jest aktem prawnym (przepisem prawa powszechnie obowiązującego), co wynika, pośrednio z art. 5 ust. 1, 3 i 4 ustawy o normalizacji i wprost z art. 2 pkt 3 tej ustawy. Nie zmienia to jednak faktu, że norma ta jest odpowiednia do określania i obliczania izolacyjności akustycznej elementów budowlanych. W tej sytuacji gdy przepis prawa, którym niewątpliwie jest § 324 rozporządzenia z 2002r. wprost odsyła do Polskiej Normy, to powinna ona znaleźć w sprawie zastosowanie. Wskazać zatem należy, podzielając tym samym pogląd wynikający z w orzecznictwa NSA, mając świadomość, że Polskie Normy nie są przepisami powszechnie obowiązującymi, okoliczność ta nie wzbrania powoływania się przez prawodawcę na Polską Normę (o czym świadczy wyraźnie art. 5 ust. 4 ustawy o normalizacji), ani też wzorowania się na niej przez organy stosujące prawo oraz sądy kontrolujące proces stosowania prawa, zwłaszcza gdy stosowana norma prawna oraz istota sprawy są merytorycznie związane z przedmiotem ustaleń wskazanej wyżej Polskiej Normy (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2024 r., II OSK 1927/21, wyrok NSA z 13 lutego 2019 r. II OSK 641/17).
Dlatego uprawnionym jest twierdzenie, że konieczność zachowania odpowiedniego poziomu hałasu i dźwięków uderzeniowych od biegu schodów przenikającego do pomieszczeń mieszkalnych nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem i drgań pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, wyznaczonych zgodnie z Polskimi Normami
Z tych względów należało stwierdzić, że zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że błędne jest stanowisko organu I instancji, który stwierdził brak możliwości stosowania przepisów ww. rozporządzenia odnoszących się do norm technicznych zawartych w Polskich Normach. Tej oceny nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o normalizacji w zw. z § 324 ww. rozporządzenia nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Ponadto ma rację Sąd I instancji, że uzyskane w sprawie dowody, w postaci opinii sporządzonych przez specjalistów, nie są w pełni adekwatne do przedmiotu postępowania, którym jest przebudowa klatki schodowej w lokalu nr [...].
Ma rację Sąd I instancji, że przedmiotem niniejszej sprawy nie są przyjęte rozwiązania projektowe objęte ostatecznym pozwoleniem na budowę, lecz faktycznie zrealizowane roboty budowlane związane z przebudową klatki schodowej. Dlatego opinie powinny odnosić się do faktycznie zrealizowanych tak robót, a w tym zakresie opinie nie są wystarczająco szczegółowe, ponieważ nie odpowiadają na pytanie czy przebudowa klatki schodowej jest zgodna z prawem. To zaś przełożyło się na wadliwość decyzji administracyjnych, w których organy nie wyjaśniły jakie normy wzięły pod uwagę.
W tych warunkach Sąd I instancji niewadliwie stwierdził, że organy w istocie uchyliły się od jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o zgodność z prawem wykonanych robót, w tym z przepisami działu IX "Ochrona przed hałasem i drganiami" ww. rozporządzenia.
Z tych powodów zaistniały przesłanki do stwierdzenia przez Sąd I instancji, że organy nadzoru budowlanego naruszyły art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ istotny zakres sprawy, wynikający z ww. przepisów rozporządzenia, nie został wyjaśniony, tym bardziej, że organ swoje rozstrzygnięcie oparł na wnioskach, że także roboty wykonane przez inwestora mogą przyczyniać się do nieprawidłowej akustyki lub że roboty te mogły spotęgować problem powstały na skutek wadliwie przyjętych rozwiązań konstrukcyjnych, co jednak wskazuje na bezpośrednio negatywny wpływ przebudowy klatki schodowej na ochronę przed hałasem. Tej oceny nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej. Nikt w niniejszej sprawie nie kwestionuje tego co zostało przez organy dokonane, lecz jedynie oceniono wartość dowodową uzyskanych w głównej mierze opinii specjalistów, a pod tym względem w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby wartość dowodowa tych opinii mogła stanowić podstawę do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.
W skardze kasacyjnej z jednej strony twierdzi się, że wyniki przeprowadzonej kontroli w sposób jednoznaczny wskazały, iż ściana pomiędzy lokalami wraz ze zmianą klatki schodowej w lokalu przy ul. [...], spełnia wymogi normy akustycznej PN-B-02151-3; z drugiej zaś – kwestionuje się w ogóle potrzebę/możliwość odwoływania się do Polskich Norm oraz opiera się na wnioskach, z których wynika wpływ przebudowy na ochronę przed hałasem. Jest to zatem stanowisko organu, które wzajemnie się wyklucza, a tym samym nie jest przekonujące jeśli chodzi o ocenę Sądu I instancji, że istnieje potrzeba uzyskania przez organy nadzoru budowlanego odpowiednich (co do przedmiotu postępowania) inwentaryzacji, ekspertyz i opinii. Oczywiście należy też zgodzić się z oceną, że prawdopodobne wady budynku, nie są obojętne dla ocenianych w tym postępowaniu robót budowlanych.
W tym zakresie należy uzupełnić ocenę Sądu I instancji, wskazując, że okoliczność udzielenia pozwolenia na budowę budynku (decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 23 października 2015 r., znak: AU-01-2.6740.1.1701.2015.RST) nie wyłącza oceny co do prawidłowości, ale faktycznie wykonanych robót budowlanych zgodnie z przepisami prawa. Wdrożenie trybu naprawczego z art. 50-51 P.b. następuje nie tylko w sytuacji budowy niezgodnie z pozwoleniem na budowę, ale może nastąpić gdy budowa jest zrealizowania w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Istotą postępowania naprawczego jest doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Dlatego w zależności od dokonanych w sprawie ponownych ustaleń, organ nadzoru budowlanego do kwestii izolacyjności akustycznej powinien podejść holistycznie jeżeli uzna, że same działania naprawcze w klatce schodowej będą niewystarczające dla uzyskania stanu zgodnego z prawem – bo ściana pomiędzy lokalami nie zapewnia wymaganej ochrony przed hałasem i drganiami, co można łączyć z zagrożeniami, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b.
Co prawda, w tym zakresie istnieją różne poglądy orzecznicze, z jednej strony, że udzielone pozwolenie na budowę stanowi przeszkodę do wdrożenia trybu naprawczego (np. patrz wyroki NSA: z 9 stycznia 2019 r., II OSK 424/17; z 17 stycznia 2020 r., II OSK 443/18); z drugiej zaś – nie (np. por. wyroki NSA: z 12 maja 2026 r., II OSK 1477/25; z 6 lutego 2025 r., II OSK 1341/22). Niemniej aktualnie i na obecnym etapie postępowania, z uwagi na występujące czasowe ograniczenia w wyeliminowaniu z obrotu prawnego pozwolenia na budowę (art. 37b ust. 1 i 2 P.b. art. 146 § 1 K.p.a.), należy dać pierwszeństwo poglądowi umożliwiającemu doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. A mianowicie, o ile wybudowanie wadliwie zaprojektowanego obiektu budowlanego na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę, a także legalne oddanie go do użytku, nie daje podstaw do ingerencji w zakresie wyznaczonym hipotezą art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 P.b. ze względu na niezgodność z przepisami do momentu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, o tyle nie wyklucza zastosowania przepisów art. 50 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 P.b.
Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.