Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 269/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:
Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] składającej się z wieży kratowej H-47,20 m wraz z systemem antenowym, urządzeniami technicznymi i przyłączem energetycznym na działce nr [...] położonej przy ulicy [...] w [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...].
Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej.
W związku z wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę (na mocy wyroku WSA w Gdańsku z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt. II SA/Gd 402/13, utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt II OSK 44/14), a następnie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 r. (na mocy decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2016 r.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] wznowił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] lipca 2013r. zezwalającą na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej.
Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (Dz.U. z 2016 r., poz.
23) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. o pozwoleniu na użytkowanie omawianej stacji bazowej telefonii komórkowej i odmówił wydania pozwolenia na jej użytkowanie.
Na skutek wniesionego odwołania Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2017 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest decyzją zależną od decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. W sytuacji gdy – tak jak w sprawie niniejszej – pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, to zaszła podstawa do uchylenia, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. zezwalającej na użytkowanie stacji bazowej.
Skargę na powyższą decyzję wniósł inwestor [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając jej naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.; art. 146 § 2 k.p.a.; art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 59 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w powiązaniu z art. 59 ust. 1 oraz art. 57 ust. 1-5 tej ustawy.
Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu Spółka podniosła, że postępowanie wznowieniowe winno być zawieszone do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zawieszenie tego ostatniego postępowania zostało dokonane niezasadnie. Starosta [...] odwrócił kolejność postępowań, bezpodstawnie uznając, że w pierwszej kolejności decyzję winien podjąć organ nadzoru budowlanego, co słusznie zanegował Wojewoda Pomorski uchylając w dniu [...] lutego 2017 r. postanowienie z dnia [...] stycznia 2017 r. zawieszające postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nadto skarżąca Spółka podniosła, że z uwagi na przepis art. 146 § 2 k.p.a. nie można było uchylić decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu Sąd przypomniał, że decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stancji bazowej została wyeliminowana z obrotu prawnego, na skutek wskazanego wcześniej wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Następnie wskazał, iż organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji wyszedł z prawidłowego założenia o nierozerwalnej zależności rozstrzygnięcia podejmowanego w trybie art. 59 w zw. z art. 59a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), czyli decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, z uprzednią decyzją o pozwoleniu na budowę. Wbrew twierdzeniom Spółki, zdaniem Sądu, w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji o pozwoleniu na budowę (w części lub w całości) rodzi dla wydanej wcześniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, konsekwencje wynikające z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.
Dalej Sąd wyjaśnił, że w ponownie prowadzonym postępowaniu co do istoty organ winien był uwzględnić dysponowanie przez Spółkę uchyloną decyzją o pozwoleniu na budowę, ponieważ obiekt ten powstał w dacie obowiązywania pozwolenia. Jednak z powodu jego prawomocnego uchylenia nie mógł on stanowić wzorca porównawczego do kontroli wybudowanego obiektu w trybie art. 59a ustawy Prawo budowlane. Dlatego też organy musiały uwzględnić fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Wprawdzie przepisy prawa nie przewidują dołączenia do wniosku o pozwolenie na użytkowanie decyzji o pozwoleniu na budowę, niemniej może ona być wydana jedynie w przypadkach określonych w art. 55 ustawy Prawo budowlane, tj. w przypadku uprzedniego legitymowania się decyzją o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane lub decyzjami, w których stosownie do art. 49 ust. 5 bądź art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nałożono na inwestora obowiązek jej uzyskania.
W konsekwencji, wobec uchylenia pozwolenia na budowę, które w myśl art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wymagane było dla uzyskania pozwolenia na użytkowanie (w niniejszej sprawie wymagała tego ustalona kategoria obiektu budowlanego), organ w wyniku rozstrzygania o istocie sprawy na nowo miał obowiązek odmowy jego udzielenia. Niemożliwe było bowiem spełnienie warunków określonych w art. 59 ust. 1 i art. 57 ust. 1-4 ww. ustawy. Żadnego rozstrzygającego znaczenia prawnego w sprawie nie mogło mieć to, że warunki te uznano za spełnione w chwili załatwiania sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., kiedy w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę.
Końcowo Sąd podkreślił także, iż ujawnione w sprawie okoliczności faktyczne nie wypełniały przesłanki zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Sądu, w zainicjowanym prawidłowo przez organy nadzoru budowlanego postępowaniu nadzwyczajnym z powodu pojawienia się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. nie zachodziła zależność, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dla potrzeb kontrolowanej decyzji istotne jest jedynie to, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzony nią projekt budowlany, stanowiąca podstawę dla kontroli w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, została ostatecznie i bezpowrotnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Wyjaśnił również, że okoliczność zawieszenia postępowania przez Starostę [...] w sprawie pozwolenia na budowę, oceniona jako wadliwa przez Wojewodę Pomorskiego, nie ma żadnego wpływu na ocenę legalności kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Spółka, kwestionując wydany wyrok w całości i domagając się jego uchylenia w całości, wnosząc również o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Jednocześnie Spółka wniosła o rozpatrzenie skargi na rozprawie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, 1/ art. 59 ust. 1 i 5, art. 59a ust. 1 i 2, art. 57 ust. 1-4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w zw. z art. 8 § 1, art. 7, art. 16 § 1, art. 77, art. 80, art. 145 § 1 pkt 8, art. 146, art. 151 § 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę, wynikające z koniczności dokonania dodatkowych ustaleń (które to wątpliwości zostały dodatkowo wyjaśnione przez inne organy) powoduje automatyczne uchylenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dla tejże inwestycji, 2/ art. 8 § 1 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez działanie organów nadzoru budowlanego obu instancji wbrew ustaleniom innych organów kontrolujących kwestie środowiskowe, związane z urządzeniami telekomunikacyjnymi, jak również pomimo przedłożenia przez skarżącą dokumentów potwierdzających brak naruszenia norm środowiskowych;
- II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a to art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w związku z wyżej wymienionymi przytoczonymi przepisami prawa materialnego poprzez niezastosowanie określonego w ustawie środka kontroli legalności i nieuchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2017 r. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c mimo zaistnienia przesłanek do ich uchylenia;
W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., a które Naczelny Sąd Administracyjny również rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Te zaś, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zaznaczyć należy, iż nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i procesowego wskazane w skardze kasacyjnej, albowiem kwestionowany skargą kasacyjną wyrok w pełni odpowiada prawu.
Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego sprowadzający się do błędnej wykładni art. 59 ust. 1 i 5, art. 59a ust. 1 i 2, art. 57 ust. 1-4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 8 § 1, art. 7, art. 16 § 1, art. 77, art. 80, art. 145 § 1 pkt 8, art. 146 oraz art. 151 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje automatycznie, w postępowaniu wznowieniowym, potrzebę uchylenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dla tej inwestycji. Wbrew stanowisku skarżącej w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie przedstawił wadliwej wykładni wskazanych wyżej norm prawa materialnego w powiązaniu z przywołanymi w tym zarzucie przepisami procedury administracyjnej.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Stosownie zaś do ust. 5 tej normy organ nadzoru budowlanego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4. Przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio. Natomiast przepis art. 59a ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane dotyczy kontroli budowy w celu sprawdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonym w pozwoleniu na budowę.
Z kolei przywołany w zarzucie oznaczonym w petitum skargi kasacyjnej jako I.1. naruszenia prawa materialnego przepis art. 57 ust. 1-4 określa załączniki jakie obowiązany jest inwestor dołączyć do zawiadomienia o zakończenia budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie.
Zaskarżona decyzja, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, została wydana w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. o pozwoleniu na użytkowanie inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] na działce nr [...] w [...] przy ul. [...].
Mając na uwadze powyższe zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione". Jak wskazywano w orzecznictwie, językowy sens pojęcia "w oparciu" można scharakteryzować zwrotem "na podstawie", co wprost wskazuje, iż jakaś rzecz/stan (tutaj: decyzja) znajduje uzasadnienie, czy wręcz merytorycznie umocowanie w jakiejś innej rzeczy/stanie (tutaj: również decyzji). Pojęcie użyte przez ustawodawcę w ww. przepisie należy zatem rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniami sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt II GSK 156/06, orzeczenie publikowane: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Ten związek pomiędzy rozstrzygnięciami trafnie eksponował w swoim uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji, wskazując na nierozerwalną zależność rozstrzygnięcia w trybie art. 59 ustawy Prawo budowlane (tutaj: pozwolenia na użytkowanie z dnia [...] lipca 2013 r.) z uprzednią decyzją o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji. Jest to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pewna sekwencyjność działań prawnych organu administracyjnego, który wydaje jedną decyzję jako następstwo innej, wcześniejszej decyzji.
Właśnie z taką sekwencyjnością mamy do czynienia odnośnie decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Obie te decyzje składają się na różne etapy procesu inwestycyjnego i na ich mocy inwestorowi zostają przyznane odmienne uprawnienia. W przypadku postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jego istotą jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem końcowy etap procesu inwestycyjnego skierowany na sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który organ administracyjny udzielił pozwolenia budowlanego, a więc z tym, co zakładano na etapie wstępnym procesu inwestycyjnego. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie lub dokonania skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego jest uznanie przez organ, iż proces budowlany został zakończony (por. wyroki NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 660/09 oraz z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 492/11, orzeczenia publikowane na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Na bezpośredni związek decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wskazują również przepisy określające, co ma zawierać wniosek o wydanie pierwszej z nich, zawarte w art. 57 ustawy Prawo budowlane. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest zatem decyzją zależną od decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyroki NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 492/11; z dnia 30 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 857/12, orzeczenia publikowane na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych też przyczyn podzielić należało stanowisko przedstawione przez Sąd pierwszej instancji, iż w sytuacji wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na podstawie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, którą następnie uchylono, postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowania podlega wznowieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W konsekwencji powyższego, co już wyżej zaznaczono, jako bezzasadny należało ocenić przedstawiony w rozpoznawanej kasacji zarzut błędnej wykładni art. 59 ust. 1 i 5, art. 59a ust. 1 i 2, art. 57 ust. 1-4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 8 § 1, art. 7, art. 16 § 1, art. 77, art. 80, art. 145 § 1 pkt 8, art. 146 i art. 151 § 2 k.p.a.
Wbrew stanowisku skarżącej Spółki organy orzekające prawidłowo zastosowały w tej sprawie konstrukcję prawną z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., co właściwie zaaprobował Sąd pierwszej instancji, albowiem po wznowieniu postępowaniu i stwierdzeniu zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. trafnie uchyliły decyzję dotychczasową o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] lipca 2013 r. jednocześnie podejmując nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy - tj. o odmowie wydania decyzji pozwalającej na użytkowanie spornej stacji bazowej telefonii komórkowej w [...] przy ul. [...]. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej wskazany w niej przepis art. 151 § 2 k.p.a. pozwalający na ograniczenie się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., nie miał zastosowania w tej sprawie, a to z uwagi na okoliczności przedmiotowej sprawy.
Przede wszystkim od doręczenia decyzji z dnia [...] lipca 2013r. na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie upłynęło jeszcze 5 lat (art. 146 § 1 k.p.a.), zaś niezależnie od przedmiotowego postępowania przed organami architektoniczno-budowlanymi toczyło się postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ww. obiektu, a więc nie było możliwe by zapadła wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.) tj. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie spornej stacji bazowej telefonii komórkowej, albowiem wówczas treść rozstrzygnięcia musiałaby pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej. Taka zaś sytuacja ma miejsce tylko gdy wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Uchylenie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wobec wyeliminowania wcześniejszej decyzji o pozwoleniu na budowę nie pozwala na uznanie, że w takiej sytuacji wszystkie okoliczności sprawy pokrywały się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2013 r.
Nie jest również usprawiedliwiony zarzut błędnej wykładni przepisów prawa materialnego tj. art. 8 § 1 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez działanie organów nadzoru budowlanego obu instancji wbrew ustaleniom innych organów kontrolujących kwestie środowiskowe, związane z urządzeniami telekomunikacyjnymi, jak również pomimo przedłożenia przez skarżącą dokumentów potwierdzających brak naruszenia norm środowiskowych. Przede wszystkim przywołane wyżej normy nie mogą być zaliczone do norm prawa materialnego, lecz procesowego zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Niemniej jednak niezależnie od tej wadliwości podkreślić należy, iż ustalenia innych organów kontrolujących kwestie środowiskowe jak i brak naruszeń norm środowiskowych, nie stanowią okoliczności uniemożliwiających, w ramach wznowionego postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, gdyż ww. przepis ogranicza przesłankę wznowienia postępowania wyłącznie do wydania decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione.
Taki przypadek zaistniał w kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji sprawie, zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji posiadania przez inwestora także decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, rodzi po stronie uprawnionego organu obowiązek wdrożenia postępowania wznowieniowego co do tego ostatniego postępowania. Zatem twierdzenia skargi kasacyjnej związane z dotychczasowym użytkowaniem spornej stacji bazowej telefonii komórkowej zgodnie z wymogami środowiskowymi nie mogą skutecznie wpłynąć na prawidłowość wydanych w tej sprawie decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślić ponadto trzeba, iż na obecnym etapie postępowania organy orzekające w sprawie nie były uprawnione do badania zgodności z prawem wykonanego obiektu budowlanego, bowiem to zostanie ustalone w toku postępowania legalizacyjnego (art. 51 ustawy Prawo budowlane).
W okolicznościach niniejszej sprawy, jak prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, organy wyjaśniły wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i nie uchybiły przepisom procedury administracyjnej, w tym wskazywanym w skardze kasacyjnej przepisom art. 7, 77 i 80 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącej Spółki w realiach tej sprawy zasadnie oceniono zaskarżoną decyzję za w pełni odpowiadającą prawu, tym samym właściwie zastosowano konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a., a więc jej oddalenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec braku ujawnionych naruszeń prawa materialnego, jak też prawa procesowego, nie było jakichkolwiek podstaw do zastosowania podnoszonego w skardze kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, wobec nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.