Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 3/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia 16 października 2024 r., Nr 1092/2024, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", dla miasta Wrocławia z dnia 9 lipca 2024 r., nr 1409/2024, o zastosowaniu na podstawie art. 127, art. 128 § 1 pkt 2, § 1a i § 2 w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", wykonania zastępczego w celu wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego nr 61/2016 z dnia 10 października 2016 r., a także wzywające do wpłacenia zaliczki na poczet kosztów jego wykonania w wysokości 25000 zł.
Sąd I instancji wskazał na istotę środka egzekucyjnego jakim jest wykonanie zastępcze, jak i wskazał na charakter postępowania egzekucyjnego, którego celem jest wyłącznie doprowadzenie do wykonania nakazu nałożonego decyzją PINB z dnia 14 stycznia 2016 r., nr 100/2016, polegającego na przeprowadzeniu kontroli w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym we Wrocławiu przy ul. [...] (obręb [...], [...], dz. nr [...]) w trybie art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), zwanej dalej "P.b.", polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych) i funkcjonowania wentylacji nawiewno-wywiewnej w obiekcie oraz sporządzenie ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego kominów w budynku, zawierającej inwentaryzację przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych) z opisem podłączeń do przewodów kominowych (z podaniem lokalizacji podłączeń na poszczególnych kondygnacjach) i oceną drożności i szczelności przewodów, prawidłowości osadzenia kratek wentylacyjnych, prawidłowości wyprowadzenia przewodów ponad dach i prawidłowości ciągu w przewodach, a także zawierającej ocenę prawidłowości podłączeń do przewodów wentylacyjnych, spalinowych i dymowych (pod kątem obowiązujących przepisów) oraz skuteczności działania wentylacji nawiewno-wywiewnej w poszczególnych lokalach mieszkalnych (z opisem sposobu nawiewu powietrza świeżego spełnieniem wymogu zachowania minimalnej krotności powietrza w lokalach, zgodnej z Polską Normą).
Sąd stwierdził, że słusznie wskazał WINB, iż skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa uchylała się od obowiązku wynikającego z ww. ostatecznej decyzji PINB z 2016 r., natomiast do wykonania tego obowiązku nie skłoniła ją również nałożona postanowieniem z 4 listopada 2016 r., nr 3041/16, grzywna w celu przymuszenia w kwocie 10000 zł. Co prawda, Wspólnota Mieszkaniowa podejmowała kroki zmierzające do wykonania ww. decyzji, jednak finalnie nie złożyła kompletnej dokumentacji. Otóż jak wskazał PINB w piśmie z 8 października 2020 r., przedłożona dokumentacja nie stanowi wykonania obowiązku. Braki dotyczą przede wszystkim ograniczenia jej przedmiotu do oceny technicznej przewodów kominowych – wentylacyjnych dla wszystkich lokali mieszkalnych i usługowych, podczas gdy w decyzji nakazano sporządzenie ekspertyzy dla obiektu, tj. dla wszystkich lokali mieszkalnych i usługowych, a także dla części wspólnych obiektu (klatka schodowa, piwnica, strych, suszarnie, pralnie).
Nadto, przedłożona dokumentacja nie określała zakresu robót, jakie należy wykonać w celu doprowadzenia przewodów kominowych oraz wentylacji nawiewno-wywiewnej do zgodności z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi (ma to na celu usunięcie nieprawidłowości w tym tych, które powodują zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi), bez konieczności zmiany systemu wentylacji czy też sposobu ogrzewania poszczególnych lokali.
Zasadnie zatem organ egzekucyjny zastosował wobec skarżącej wykonanie zastępcze przewidziane w art. 127 u.p.e.a., jako kolejny środek egzekucyjny mający doprowadzić do wykonania obowiązku niepieniężnego. Zasada proporcjonalności, na którą powołała się skarżąca, w żadnej mierze nie została naruszona. Kwestionowanie zatem przez zobowiązaną treści nałożonego obowiązku, co wynikać ma z odmiennej od organu oceny zakresu nałożonych na nią obowiązków, nie ma jakiegokolwiek znaczenia w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dlatego Sąd przyjął, że wykładnia organów obu instancji treści ww. decyzji z 2016 r. co do zakresu nakazów z niej wynikających jest prawidłowa, a zatem – wobec braku wykonania nałożonego obowiązku – zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego było uzasadnione. Sama zobowiązana kilkukrotnie zwracała się do PINB o zastępcze wykonanie nałożonych ww. decyzją z 2016 r. obowiązków, mając zatem świadomość, że dotychczas przedstawiana dokumentacja nie została uznana przez PINB za wykonanie obowiązku określonego w ww. decyzji.
Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej organy obu instancji uzasadniły też w sposób prawidłowy wysokość zaliczki. Sąd wyjaśnił, że przepisy prawa nie określają, w jakiej wysokości (procentowo w stosunku do całej należności) należy określać zaliczkę. Powyższe oznacza, że zaliczka na poczet wykonania zastępczego może zostać określona w wysokości zbliżonej do całości kosztów (por. wyrok NSA z 11 lutego 2014 r., II OSK 2185/12). Co do zasady więc wysokość zaliczki wynika z przewidywanych kosztów czynności egzekucyjnej, natomiast przewidywania te powinny być oparte na okolicznościach konkretnej sprawy i konkretnej czynności (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2019 r., II OSK 148/18). Określenie wysokości zaliczki na wykonanie zastępcze jest zatem pozostawione uznaniu organu egzekucyjnego, przy czym bezspornie musi ono znajdować uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Pojęcie "zaliczka" nie zostało zdefiniowane w przepisach u.p.e.a.
Zaliczka może obejmować zatem część prognozowanych kosztów wykonania zastępczego albo ich całość. Istotne jest, aby zobowiązanie do wpłacenia zaliczki zostało uzasadnione w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy.
W ocenie Sądu, organy obu instancji, zwłaszcza PINB, w sposób należyty uzasadniły sposób ustalenia wysokości zaliczki, odnosząc się w tym względzie do rozmiaru koniecznych do wykonania czynności, jak również doświadczenia w sprawach o podobnym charakterze. Pozwalało to na oszacowanie przybliżonego kosztu zastępczego wykonania obowiązku na 30000 zł, zaś wysokość zaliczki – 25000 zł.
Końcowo, odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd podkreślił, że zakres koniecznych do wykonania czynności wynika z ww. decyzji z 2016 r., a ponadto został określony w treści tytułu wykonawczego. Do obu tych dokumentów odsyła zresztą treść postanowienia PINB z dnia 9 lipca 2024 r. W tych warunkach, zdaniem Sądu, nie sposób podzielić zarzutu, jakoby brak precyzyjnego określenia obowiązków mających zostać wykonanych zastępczo stanowił o wadliwości wydanego postanowienia.
Odnosząc się z kolei do wniosków dowodowych skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.p.s.a." – uznając materiał dowodowy za wystarczający, a przedstawione dokumenty za dowody, które nie były niezbędne do stwierdzenia istotnych okoliczności w sprawie (bo odnoszących się do okoliczności zaistniałych po wydaniu zaskarżonego postanowienia) – stwierdził, że nie mógł uwzględnić wniosków dowodowych zobowiązanej. Natomiast Sąd, mając na względzie treść art. 132 § 2 u.p.e.a., stwierdził, że skoro z przedłożonych przez zobowiązaną dokumentów wynika, że bezspornie obowiązki określone w ww. decyzji z 2016 r. zostały wykonane (złożono nową ekspertyzę techniczną z 30 stycznia 2025 r. z załącznikami – zaaprobowana przez PINB decyzją z 11 marca 2025 r., nr 551/2025), zaniechanie stosowania wykonania zastępczego wydaje się być okolicznością przesądzoną.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PINB; oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "K.p.a.", w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy organ II instancji naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów i dokonał jej w sposób dowolny, sprzeczny z zebranym materiałem dowodowym w sprawie i przyjął, że Wspólnota Mieszkaniowa nie wykonała obowiązków nałożonych ww. decyzją PINB z 2016 r., podczas gdy zobowiązana w toku postępowania egzekucyjnego wykonała w całości przedmiotową decyzję poprzez przedłożenie stosownej dokumentacji technicznej nieruchomości przy ul. [...];
2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 127 u.p.e.a polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy organ II instancji zastosował uciążliwy dla Wspólnoty Mieszkaniowej środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego przy równoległym nałożeniu na zobowiązaną postanowieniem PINB z dnia 4 listopada 2016 r., nr 3041/16, grzywny w celu przymuszenia, co stanowi naruszenie zasady proporcjonalności w stosowaniu środków egzekucyjnych w zakresie realizacji obowiązku o charakterze niepieniężnym;
3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 127 u.p.e.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ II instancji wydał postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego celem wykonania obowiązku przeprowadzenia kontroli oraz sporządzenia ekspertyzy technicznej związanej z nieruchomością wspólną położoną we Wrocławiu przy ul. [...]bez wskazania dokładnego zakresu czynności zastępczych (w całości lub w części), w sytuacji gdy Wspólnota w toku postępowania egzekucyjnego przedłożyła organowi dokumentację realizującą decyzję PINB z dnia 14 stycznia 2016 r., nr 100/16;
4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 128 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 129 u.p.e.a. przez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ II instancji wezwał Wspólnotę Mieszkaniową do uiszczenia zaliczki na poczet kosztów wykonania zastępczego w wysokości 25000 zł bez wskazania konkretnych kryteriów ustalenia kosztów przeprowadzenia czynności zastępczych, a opierając się jedynie na szacunkowych, wynikających z doświadczenia procesowego organu kosztach.
Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.
Na wstępie skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej należy wyjaśnić, że co do zasady z przyjętego w Polsce modelu kasatoryjnego sądownictwa sądowoadministracyjnego wynika, że Sądy Administracyjne oceniają zaskarżony akt administracyjny (postanowienie) na daję jego wydania, a więc nie przez pryzmat faktów zaistniałych już po jego wydaniu. Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie może skutecznie kwestionować zaskarżonego postanowienia WINB w związku z okolicznością, że po jego wydaniu przedłożyła dokumentację (ekspertyza techniczna z 30 stycznia 2025 r.), którą PINB uznał za kompletną w świetle obowiązków wynikających z ww. decyzji PINB z 2016 r. A zatem istotne z punktu widzenia legalności zaskarżonego postanowienia WINB o zastosowaniu wykonania zastępczego jest to, że przed nałożeniem przez organ egzekucyjny tego środka egzekucyjnego, pomimo nałożonego uprzednio mniej dolegliwego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie wykonała w całości obowiązków wynikających z decyzji PINB z 2016 r. W tym zakresie skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa w sposób nieuzasadniony sformułowała zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.
Po pierwsze, nie może skutecznie wywodzić, że przy pismach z 19 lutego 2020 r. i 8 września 2020 r. wszelkie dokumenty objęte decyzją zostały przedłożone. W tym zakresie Sąd I instancji wskazał, że w piśmie z 8 października 2020 r. PINB wskazał, że przedłożona dokumentacja nie stanowi wykonania obowiązku. Przy tej ocenie Sąd wziął pod uwagę wskazania PINB, zgodnie z którymi braki dotychczas złożonej dokumentacji dotyczą przede wszystkim ograniczenia jej przedmiotu do oceny technicznej przewodów kominowych – wentylacyjnych dla wszystkich lokali mieszkalnych i usługowych, podczas gdy w decyzji nakazano sporządzenie ekspertyzy dla obiektu, tj. dla wszystkich lokali mieszkalnych i usługowych, a także dla części wspólnych obiektu (klatka schodowa, piwnica, strych, suszarnie, pralnie). Dostrzeżono także, że przedłożona dokumentacja nie określała zakresu robót, jakie należy wykonać w celu doprowadzenia przewodów kominowych oraz wentylacji nawiewno-wywiewnej do zgodności z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi (ma to na celu usunięcie nieprawidłowości w tym tych, które powodują zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi), bez konieczności zmiany systemu wentylacji czy też sposobu ogrzewania poszczególnych lokali.
W tych warunkach brak jest podstaw do skutecznego twierdzenia przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową, że wykonała w całości ww. decyzję PINB z 2016 r. i dlatego nie było już podstaw do zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego bo skarżąca nie uchylała się od wykonania obowiązku. Po drugie, argumentacja skargi kasacyjnej co do tego nie jest przekonująca, ponieważ pomimo swojego stanowiska, kontestującego zasadność zastosowania wykonania zastępczego, Wspólnota Mieszkaniowa wskazała, że przedłożyła jednak nową ekspertyzę techniczną z dnia 30 stycznia 2025 r. wraz z załącznikami, która została zaaprobowana przez organ nadzoru budowlanego decyzją PINB nr 551/2025 z dnia 11 marca 2025 r. W takim przypadku nie istnieją podstawy do kwestionowania legalności zastosowania wykonania zastępczego, lecz stosownie do art. 45 § 1 u.p.e.a. ewentualnie – odstąpienia od czynności egzekucyjnych przez organ egzekucyjny jeżeli doszło do wykonania obowiązku bądź zaniechania dalszego stosowania wykonania zastępczego (art. 132 § 2 u.p.e.a.).
Po trzecie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wyraźnie podkreślić, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa w sposób nieuprawniony wywodzi z ww. decyzji PINB z 2016 r. zakres obowiązków, ponieważ nie wynika z tej decyzji aby obowiązki był ograniczone tylko do lokali mieszkalnych, w sytuacji gdy w budynku znajdują się nie tylko lokale mieszkalne, lecz także usługowe i inne stanowiące części wspólne, gdzie także powinna funkcjonować wentylacja w sposób niezagrażający życiu i zdrowiu ludzi.
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej brak jest podstaw do uznania, że nałożenie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego nastąpiło równolegle z nałożonym innym środkiem egzekucyjnym w postaci grzywny w celu przymuszenia. Oczywiście, że wykonanie zastępcze jest bardziej uciążliwym środkiem egzekucyjnym od grzywny w celu przymuszenia, w szczególności w sprawach z zakresu Prawa budowlanego. Jednak tego rodzaju ocena nie może w okolicznościach niniejszej sprawy podważać skutecznie legalności zastosowania wykonania zastępczego. W postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji PINB z 2016 r. organ egzekucyjny najpierw zastosował mniej dolegliwy środek egzekucyjny, tj. grzywnę w celu przymuszenia. Skoro skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nie wykonała w całości obowiązków wynikających z ww. decyzji PINB z 2016 r. (co jest równoznaczne z niewykonaniem ww. decyzji PINB z 2016 r.), to nie pozostawiła wyboru organowi egzekucyjnemu, który w takiej sytuacji uprawniony był do zastosowania wykonania zastępczego, ponieważ stosownie do art. 121 § 4 u.p.e.a. jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa.
Dlatego Sąd I instancji trafnie ocenił, że organ egzekucyjny zastosował wobec skarżącej wykonanie zastępcze przewidziane w art. 127 u.p.e.a., jako kolejny środek egzekucyjny mający doprowadzić do wykonania obowiązku niepieniężnego, a zasada proporcjonalności, na którą powołała się skarżąca, w żadnej mierze nie została naruszona. Należy mieć na względnie to, że wobec braku dobrowolnego wykonania obowiązku inicjowany jest tryb przymusu egzekucyjnego. Powinien on trwać aż do całkowitej realizacji obowiązku. Częściowe jego wykonanie nie ma w tej materii znaczenia w tym sensie, że przymus egzekucyjny staje się bezprzedmiotowy dopiero wówczas, gdy obowiązek zostaje całkowicie wykonany (por. wyrok NSA z 16 maja 2019 r., II OSK 1565/17).
Ponadto trudno w okolicznościach niniejszej sprawy doszukać się wskazywanej przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową "uciążliwości" wykonania zastępczego skoro sama zobowiązana kilkukrotnie zwracała się do PINB o zastępcze wykonanie obowiązków nałożonych ww. decyzją PINB z 2016 r.
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 127 u.p.e.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Ponadto nie podlega uwzględnieniu zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 127 u.p.e.a. przez brak wskazania dokładnego zakresu czynności zastępczych (w całości lub w części), w sytuacji gdy Wspólnota w toku postępowania egzekucyjnego przedłożyła organowi dokumentację realizującą ww. decyzję PINB z 2016 r. Co do tych twierdzeń strony skarżącej należy wskazać, że zakres obowiązku wynika z tytułu egzekucyjnego, a w sprawie nie wykazano aby w tym zakresie uwzględnione zostały zarzuty egzekucyjne, np. co do określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z ww. decyzji PINB z 2016 r. (art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a.).
Ponadto ze wskazanego w podstawie zarzutu skargi kasacyjnej art. 127 u.p.e.a. nie wynika aby w przypadku częściowego wykonania obowiązków istniały przesłanki do częściowego określania zakresu wykonania zastępczego. To bowiem wykonanie obowiązku jako takiego uprawnia do stwierdzenia, że stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne art. 7 § 2 u.p.e.a.). Częściowe wykonanie obowiązku nie uprawnia do takiego stwierdzenia – wręcz przeciwnie, uprawnia do twierdzenia, że obowiązek nie zostały wykonany, o czym wyżej była mowa, stąd potrzeba zastosowania wykonania zastępczego. W tych warunkach prawnych Sąd I instancji niewadliwie stanął na stanowisku, że zakres koniecznych do wykonania czynności wynika z ww. decyzji z 2016 r., a ponadto został określony w treści tytułu wykonawczego. Dlatego Sąd zasadnie nie podzielił zarzutu jakoby brak precyzyjnego określenia obowiązków mających zostać wykonanych zastępczo stanowił o wadliwości wydanego postanowienia.
Poza tym tego rodzaju argumentacja strony skarżącej mogłaby mieć znaczenie, ale na etapie wykonywania wykonania zastępczego, ponieważ zobowiązany chociażby ma prawo wglądu w czynności wykonawcy oraz zgłaszania do organu egzekucyjnego wniosków co do sposobu wykonywania tych czynności, co wynika z art. 132 § 1 u.p.e.a., lub zgłoszenia do organu egzekucyjnego wniosku o zaniechanie dalszego stosowania wykonania zastępczego – patrz: art. 132 § 2 u.p.e.a., na który to przepis wskazywał Sąd I instancji. Ponadto PINB w swoim postanowieniu poinformował, że orzeczenie wykonania zastępczego nie pozbawia możliwości wykonania nakazu, a realizując obowiązek tuż po orzeczeniu wykonania zastępczego Wspólnota może ograniczyć związane z tym koszty do niezbędnego minimum, a w przypadku gdyby to nastąpiło przed wyborem wykonawcy/ów nakazu jedynymi kosztami jakie musiano by pokryć miałaby być opłata za wydanie tego postanowienia, tj. 6,80 zł.
Odnośnie do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 128 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 129 u.p.e.a., a więc co do wysokości ustalenia zaliczki na poczet wykonania zastępczego – w skardze kasacyjnej w tym zakresie powołano się na bliżej niesprecyzowaną praktykę zlecania ekspertyz technicznych w odniesieniu do nieruchomości wspólnych do około 20 nieruchomości lokalowych na terenie Wrocławia. Jednak w oparciu o takie twierdzenia brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ egzekucyjny wadliwie ustalił wysokość tej zaliczki na kwotę 25000 zł. W szczególności skarżąca Spólnota Mieszkaniowa swoich twierdzeń nie poparła kontrdowodem w postaci kosztorysu ofertowego. Tymczasem w niniejszej sprawie wysokość zaliczki została uzasadniona rozmiarem koniecznych do wykonania czynności (m.in. liczba lokali, kwestia sposobu realizacji tj. wizyt indywidualnych, przewidywania co do ewentualnej konieczności ponawiania i weryfikacji czynności), jak również doświadczenia w sprawach o podobnym charakterze.
Pozwalało to na oszacowanie przybliżonego kosztu zastępczego wykonania obowiązku na 30000 zł, zaś wysokość zaliczki – 25000 zł. Tej oceny nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej, bazując jedynie na gołosłownych twierdzeniach odnoszących się do innych nieruchomości.
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 128 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 129 u.p.e.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.