Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 57/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 2 grudnia 2024 r., nr 1541/OPO/2024, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 21 maja 2024 r., Nr 578/24, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu K. sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami wraz ze ścianą o odporności ogniowej w granicy działki oraz zagospodarowaniem terenu (w tym z infrastrukturą) na terenie działek o nr [...] w miejscowości [...], gmina [...].
Zdaniem Sądu I instancji, zarówno decyzja Wojewody, jak i decyzja Starosty, odpowiadają prawu. Skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji to Starosta nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorowi (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2023 r., II OSK 2300/20).
W odniesieniu do zarzucanego naruszenia art. 7a § 1 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "K.p.a.", Sąd wskazał na wiążące ustalenia planu miejscowego co do wysokości zabudowy (tu: max 16 m) i wskaźnika intensywności zabudowy (tu: min. – 0,01 oraz max – 4,0) oraz stwierdził, że wymagana jest proinwestorska wykładnia przepisów planu miejscowego. Mając na względzie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725), zwanej dalej "P.b.", przywołał pogląd orzeczniczy, zgodnie z którym poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 listopada 2024 r., II SA/Gd 565/24).
W ocenie Sądu, projektowana przez inwestora inwestycja nie narusza interesów skarżącego (jako właściciela działki nr [...] położonej na terenie o symbolu "[...]"), tym bardziej, że interesy te zasadniczo nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane – skarżący nie przedstawił jakichkolwiek planów inwestycyjnych odnośnie należącej do niego nieruchomości.
Sąd nie doszukał się również podnoszonej niezgodności przedmiotowej inwestycji z planem miejscowym – uchwała Nr [...] Rady Miasta [...]z 31 sierpnia 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] ([...]), zwana dalej "MPZP". W tym zakresie Sąd zaaprobował stanowisko Wojewody, że projekt budowlany jest zgodny z § 20 pkt 2 i § 7 ust. 1 MPZP w zakresie realizacji zabudowy pierzejowej na terenie o symbolu "10MWU", co spełnia też warunki z § 3 ust. 1 pkt 10 i 17 MPZP. Zgodnie z projektem budowlanym zaprojektowano budynek jako pierzejowy wzdłuż ul. [...] zajmujący całą szerokość frontu działki w linii obowiązującej zgodnie z MPZP, a dla tej oceny nie ma znaczenia zróżnicowana wysokość projektowanego budynku – wysokość elewacji w części przejazdu bramnego wynosi 4,53 m (bo MPZP określa tylko maksymalną dopuszczalną wysokość zabudowy) oraz zaprojektowany przejazd bramny z balkonem nad przejazdem oraz dachem zielonym z zielenią urządzoną.
Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że skarżący prawidłowość tych rozwiązań kwestionuje zasadniczo wyłącznie zarzucając wadliwość MPZP, na który to plan skarga została oddalona przez WSA w Warszawie wyrokiem z 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 3051/24 (skarga kasacyjna zarejestrowana pod sygn. akt II OSK 2072/25), którym odwołano się do poglądu orzeczniczego, zgodnie z którym § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków termicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie stanowi regulacji autonomicznej, wobec czego przepisy planu miejscowego nie mogą być stosowane bez uwzględnienia pozostałych przepisów ww. rozporządzenia normujących kwestię budowy budynku w granicy z sąsiednią działką.
Tym samym Sąd uznał, że obawy skarżącego, że MPZP w obecnym kształcie prowadzi do kolizji warunków technicznych prawa budowlanego przy zagospodarowaniu sąsiadujących ze sobą jednostek planistycznych, w świetle przywołanego przez Sąd orzecznictwa sądowoadministracyjnego, również nie jest uzasadniony, gdyż ewentualny inwestor będzie miał obowiązek uwzględnienia przepisów techniczno-budowlanych, a nie tylko MPZP.
Odnośnie zarzutu dotyczącego nieprawidłowej ilości kondygnacji projektowanego budynku, co prowadzić by miało do naruszenia przepisów MPZP w zakresie maksymalnej wysokości budynków oraz nieprawidłowego nachylenia projektowanego dachu, to Sąd również i tych zarzutów nie podzielił. Projekt przewiduje nachylenie dachu powyżej 12 stopni (dach ukośny/harmonijkowy, a każdorazowo nachylony powyżej 12 stopni), co wypełnia wymogi z § 3 pkt 5 i § 20 pkt 4 lit. a i b MPZP.
W zakresie wysokości budynków, to, jak wynika z § 20 pkt 4 lit. c MPZP, maksymalna wysokość zabudowy wynosi 16,0 m – tu: projektowane 15,98 m, a dla tej oceny nie mają znaczenia zaprojektowane na dachu pomieszczenia techniczne – wentylatornie. Co prawda, na dachu zaprojektowano 3 tarasy dla 3 lokali mieszkalnych, które nie są połączone z pomieszczeniami technicznymi ani z technicznym ciągami komunikacyjnymi. Zostały otoczone barierkami, a dostęp do nich odbywa się poprzez schody przynależne do poszczególnych lokali. Takie zaś okoliczności zgodne są z definicją kondygnacji, o jakiej mowa w § 3 pkt 16 ww. rozporządzenia, co też potwierdza sposób mierzenia wysokości budynku wskazany w § 6 tegoż rozporządzenia. Stanowisko skarżącego w tym zakresie Sąd uznał za niczym nie poparte przypuszczenia i domysły. Oznacza to, że skarżący dokonał własnej interpretacji materiału dowodowego, która to jednak jest niezgodna z prawidłowymi ustaleniami obu organów.
Tym samym twierdzenia skarżącego, iż załączone do projektu budowlanego wykresy przesłaniania są nieprawidłowe, ponieważ przy wys. 19,20 m (opierając się na wymiarze ze skali rysunku) odległość między budynkami powinna wynosić min. 9,7 m., wobec ustaleń, że inwestycja nie przekracza określonej MPZP maksymalnej wysokości 16 m, okazać musiały niezasadnymi.
Skarżący podtrzymał jednocześnie zarzut odwołania, że na projekcie zagospodarowania terenu pokazano odległość między budynkiem usytuowanym na należącej do skarżącego działce nr [...], a budynkiem projektowanym wyłącznie w kondygnacji parteru. Na wyższych kondygnacjach projektowanego budynku występują liczne wysunięcia i projektowana elewacja zbliża się do istniejącego budynku na działce nr [...] poza wymiar podany na rysunku. Sposób podania wymiarowania powoduje ograniczenia w możliwości odczytania odległości między budynkami na wyższych kondygnacjach, dopiero po szczegółowej analizie można wywnioskować, że odległość na części elewacji jest mniejsza niż 8 m o ok. 0,5 m, co jest niezgodne z przepisami. W ocenie Sądu, z analizy dokumentacji projektowej, nie wynika jednak aby ta odległość została przekroczona, i była niezgodna z przepisami ww. rozporządzenia lub MPZP.
Sąd nie podzielił także zarzut skarżącego, że nazwa inwestycji w projekcie budowlanym i w decyzji o pozwoleniu na budowę nie określa wystarczająco zakresu przedsięwzięcia, posługując się zbyt szerokim określeniem "wraz z (...) zagospodarowaniem terenu (w tym z infrastrukturą)". O ile rację ma skarżący, że projekt budowlany powinien precyzyjnie określać jakie elementy infrastruktury technicznej są planowane do wybudowania, to jednak na gruncie tej sprawy, w ocenie Sądu, nazwa ta została określona prawidłowo.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj.
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nierozpatrzenie sprawy w jej istotnym zakresie, dotyczącym oddziaływania inwestycji, pomimo że w skardze podniesiono, że analiza oddziaływania inwestycji została sporządzona dla zaniżonej wysokości budynku (bez uwzględnienia nadbudówek o wys. 3 m);
- - art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi na decyzję administracyjną naruszającą prawo.
Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.
- - art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie zgodności z prawem działań organu administracji w warunkach rażącego naruszenia zasad obiektywizmu i równości stron;
- - art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. (w wersji z dnia wydania zaskarżonej decyzji) przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że inwestycja zatwierdzona zaskarżoną decyzją nie narusza uzasadnionych interesów skarżącego, chociaż wykorzystanie przez inwestora maksymalnych parametrów zabudowy dopuszczonych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyłącza ok. połowy działki skarżącego z możliwości zabudowania na zasadach przewidzianych tym planem;
- - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie legalności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany niezgodny z MPZP w zakresie obowiązku zapewnienia dachu stromego i zabudowy pierzejowej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – K. z o.o. wniosła o jej oddalenie.
Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. (aktualnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej analiza oddziaływania inwestycji (a konkretnie "analiza nasłonecznienia 22/23 września – zabudowa śródmiejska" i "analiza nasłonecznienia 20/21 marca – zabudowa śródmiejska") nie została sporządzona dla zaniżonej wysokości projektowanego budynku. Z analizy tej wynika, że przyjęto wysokość 16 m projektowanego budynku, co też odpowiada definicji z § 6 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tą definicją "wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi".
Z definicji tej wynika, że do wysokości budynku nie wlicza się zaprojektowanych na przedmiotowym budynku pomieszczeń technicznych. Poza tym dla prawidłowości sporządzenia analizy nasłonecznienia nie ma zasadniczo znaczenia pojęcie "wysokości budynku" lecz "wysokość przesłaniania" zdefiniowana w § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia.
W skardze kasacyjnej nie wykazano, aby dla wyniku analizy nasłonecznienia miały znaczenie zaprojektowane na dachu budynku pomieszczenia techniczne, tym bardziej dla otworu okiennego w budynku skarżącego, który znajduje się w ścianie oddalonej około 1,5 m od granicy z działką nr [...]. Wynika z tego, że twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej w ww. zakresie są gołosłowne, ponieważ skarżący w odniesieniu do znajdującej się w projekcie budowlanym analizy nasłonecznia nie przedstawił kontrdowodu, który skutecznie podważyłby prawidłowość sporządzonej analizy. Jeżeli skarżący twierdził, że minimalna odległość między budynkami powinna wynosić 9,7 m – co jest jedynie uproszczonym wnioskowaniem, ponieważ przy wysokości przesłaniania ma znaczenie odległość do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części – to powinien wykazać, że z uwagi na pomieszczenia techniczne nie został spełniony warunek z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. § 60 ust. 3 ww. rozporządzenia w odniesieniu do zabudowy śródmiejskiej.
Poza tym powyższa problematyka została zakwestionowana w skardze kasacyjnej za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a więc przepisu, który dotyczy wyłącznie elementów konstrukcyjnych uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Za pomocą tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej nie można skutecznie kwestionować oceny merytorycznej Sądu Administracyjnego, który wypowiedział się co do tego jak liczyć wysokość budynku oraz stwierdził, że twierdzenia skarżącego – iż załączone do projektu budowlanego wykresy przesłaniania są nieprawidłowe, ponieważ przy wys. 19,20 m (opierając się na wymiarze ze skali rysunku) odległość między budynkami powinna wynosić min 9,7 m., wobec ustaleń że inwestycja nie przekracza określonej MPZP maksymalnej wysokości 16 m – okazać musiały niezasadnymi. Tej oceny nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej, także w odniesieniu do zaprojektowanych balkonów, które zbliżają zabudowę do graniczy działki skarżącego o 1 m, co wynika z projektu budowlanego.
Nie wykazano w skardze kasacyjnej, aby te balkony miały znaczenie dla ustalenia wysokości przesłaniania, a tym samym prawidłowości sporządzonej analizy nasłonecznienia, a co najistotniejsze, w skardze kasacyjnej nie odróżnia się "wysokości budynku" od "wysokości przesłaniania".
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Z problematyką nasłonecznienia wiążą się także kolejne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (zasada równości) i art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. (poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich) związane z argumentami skarżącego dotyczącymi tego, że przedmiotowa inwestycja uniemożliwia skarżącemu zabudowę jego nieruchomości w 50% w związku z wykorzystaniem przez inwestora maksymalnych parametrów zabudowy jakie przewiduje MPZP. Otóż jeżeli w sprawie nie wykazano, aby przedmiotowa inwestycja naruszała przepisy obowiązującego prawa, w szczególności warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to nie można inwestorowi czynić zarzutu, że ten wykorzystał maksymalne parametry zabudowy jakie dopuszcza MPZP.
Ponadto należy dostrzec, że ww. twierdzenia skarżącego nie mają oparcia w projekcie budowlanym, ponieważ od strony nieruchomości skarżącego tylko w niewielkim fragmencie od frontu działki inwestor zrealizował zabudowę w granicy z działką nr [...] (zachowując tym samym wymóg MPZP co do zabudowy pierzejowej), a w pozostałej części odsunął zabudowę od granicy działki skarżącego o około 7 m, przybliżając ją o 1 m wystającymi z elewacji budynku płytami balkonowymi (patrz: projekt zagospodarowania terenu). Ponadto nie wiadomo na czym opiera skarżący argument, że wykorzystanie przez inwestora maksymalnych parametrów zabudowy dopuszczonych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyłącza ok. połowę działki skarżącego z możliwości zabudowania na zasadach przewidzianych tym planem.
Jak wynika z § 17 pkt 3 lit. e MPZP dla terenu [...], na którym znajduje się działka skarżącego nr [...], maksymalna powierzchnia zabudowy działki budowlanej to 40%. Tymczasem projekt budowlany uwzględnia te ustalenia MPZP dla działki skarżącego, obrazując możliwy potencjalny kierunek dalszej zabudowy działki skarżącego do maksymalnej powierzchni zabudowy na poziomie 40% zgodnie z MPZP. Tej oceny nie podważa skutecznie argumentacja skarżącego odwołująca się do projektu podziału nieruchomości, ponieważ skarżący nie wykazał, aby dysponował decyzją administracyjną o podziale działki zgodnie z MPZP, a tym samym aby niemożliwym była zabudowa działki uzyskanej po podziale. Poza tym w okolicznościach niniejszej sprawy trudno mówić o naruszeniu art. 5 pkt 1 pkt 9 P.b., ponieważ to na etapie uchwalania MPZP lokalny prawodawca dokonał wyważenia sprzecznych grup interesów, dopuszczając określone/różne parametry zabudowy na terenach bezpośrednio ze sobą sąsiadujących (tu: "11[...]" i "10[...]").
Jeżeli zaś skarżący nie wykazał, aby przedmiotowa inwestycja naruszała przepisy obowiązującego prawa, w szczególności warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to nie można w niniejszej sprawie skutecznie odwoływać się także do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Skoro planowana inwestycja nie powoduje ponadnormatywnego oddziaływania na nieruchomość skarżącego, to brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. ma charakter ogólny. Przepis ten nie wyznacza samodzielnie obszaru oddziaływania obiektu, lecz wymaga konkretyzacji przez przepisy odrębne. Nie wystarcza więc samo odwołanie do obowiązku poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Konieczne jest jeszcze wskazanie przepisu, z którego wynika, że w konkretnych uwarunkowaniach terenowych właśnie projektowana inwestycja powoduje po stronie nieruchomości sąsiedniej realne ograniczenie w zabudowie. Poza tym co do zacieniania, przepisy § 13 ww. rozporządzenia mogą mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do konkretnie istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można zatem wyznaczyć odległości projektowanego budynku od "innego budynku" (por. wyroki NSA: z 17 listopada 2023 r., II OSK 470/21; z 10 lipca 2019 r., II OSK 2207/17; z 9 maja 2017 r., II OSK 2183/15; z 24 lutego 2015 r., II OSK 1772/13; z 30 maja 2014 r., II OSK 3105/12).
Zastrzeżeniem obejmuje się wyłącznie sytuację, gdy planowana zabudowa dotyczy obiektu przesłaniającego o wysokości powyżej 35 m, gdyż wówczas taka planowana inwestycja powinna uwzględniać zacienianie potencjalnej zabudowy na działce sąsiedniej, co do realizacji której istnieje także wyłącznie ogólny zamiar właściciela (por. wyrok NSA z 25 czerwca 2009 r., II OSK 1277/08, ONSA i WSA 2010/6/111 z glosą T. Bąkowskiego, OSP 2011/1/8). Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ponieważ w projekcie budowlanym dla projektowanego budynku przewidziano wysokość zabudowy poniżej 35 m.
Z tych względów zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Trudno natomiast polemizować z zarzutem skargi kasacyjnej dotyczącym braku spełnienia wymogu realizacji zabudowy pierzejowej na nieruchomości objętej projektem budowlanym, o czym stanowi § 3 ust. 1 pkt 17, § 5 ust. 1 pkt 5, § 20 pkt 2 lit. a MPZP. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, zgodnie z projektem budowlanym zaprojektowano budynek jako pierzejowy wzdłuż ul. [...] zajmujący całą szerokość frontu działki w linii obowiązującej zgodnie z MPZP, co potwierdza rysunek projektu zagospodarowania terenu, jak i rysunki znajdujące się w części projektu architektoniczno-budowalnego.
Odnośnie do podnoszonej w skardze kasacyjnej kwestii braku zachowania wymogu dachu stromego (warunek z § 3 ust. 1 pkt 5, § 20 pkt 4 lit. b tiret 1 MPZP), należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji w tym zakresie niewadliwie ocenił, że projekt budowlany spełnia wymóg co do dachu stromego. Należy podkreślić w tym miejscu, że przepisy planistyczne mają za zadanie uporządkowanie przestrzeni podlegającej zabudowie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, projekt budowlany obrazuje w odniesieniu do widocznych walorów przestrzennych dach stromy, co w głównej mierze polega na realizacji dachu mansardowego o nachyleniu 86o. Wynika z tego, że wymogi przestrzenne dotyczące dachu stromego zostały spełnione w projekcie budowlanym, na co wskazał Sąd I instancji, stwierdzając, że zgodnie z § 3 pkt 5 MPZP przez dach stromy należy rozumieć dach o kacie nachylenia powyżej 12°, a w projektuje planuje się dachy strome 12°-86° (np. rysunek A 107, A-18, A-201, A-202 Przekrój B-B- dach mansardowy, A-203 Przekrój C-C, A-302 elewacja zachodnia).
Z tych względów zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny co do tego, że organy architektoniczno-budowlane dokonały prawidłowej weryfikacji rozwiązań projektowych, jako zgodnych z MPZP odnośnie do wymogu realizacji zabudowy pierzejowej i dachów stromych.
W konsekwencji przedstawionego powyżej wywodu brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a., ponieważ skarżący nie wykazał, aby Sąd I instancji oddalił skargę na decyzję administracyjną naruszającą prawo.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.