Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 409/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. K. W. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (zwanego dalej: "Szefem Urzędu") z dnia 12 grudnia 2024 r., znak DL.WIIPO.4100.19654.2024/AJas, którym odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu oraz stwierdzono zarazem uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego (zwanego dalej: "Wojewodą") z dnia 14 czerwca 2024 r., nr WSC-II-I.6151.84058.2023, o odmowie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Powyższy wyrok wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu 28 lipca 2023 r. skarżący wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W formularzu wniosku wskazał adres przy ul. [...] w W. Do wniosku dołączono umowę wynajmu miejsca noclegowego pod tym adresem, zawartą na okres od dnia 1 sierpnia 2023 r. do dnia 30 listopada 2023 r.
Skarżący udzielił w dniu 28 lipca 2023 r. pełnomocnictwa T. C. do reprezentowania go we wszelkich postępowaniach administracyjnych w celu uzyskania zezwolenia na pobyt czasowy. Zakres umocowania obejmował w szczególności składanie dokumentów, nanoszenie stosownych poprawek, składanie wyjaśnień, odbiór decyzji, wnoszenie odwołań od decyzji oraz podejmowanie innych czynności niezbędnych do prawidłowego rozpatrzenia sprawy. Jako adres do korespondencji wskazano w tym dokumencie: T. C., ul. [...], [...] W.. W tym samym dniu skarżący udzielił O. O. pełnomocnictwa szczegółowego do odbierania wezwań, kontaktowania się w jego imieniu z Mazowieckim Urzędem Wojewódzkim, uzyskiwania informacji oraz zapoznawania się z aktami sprawy. W dokumencie tym wskazano zarazem, że "Adres do doręczeń pozostaje niezmienny, zgodny z pełnomocnictwem głównym: T. C., ul. [...], [...] W. ".
Pismem z dnia 23 marca 2024 r., które wpłynęło do organu w dniu 29 marca 2024 r., T. C. poinformowała o wypowiedzeniu udzielonego jej pełnomocnictwa. Jednocześnie wskazała, że "Do kontaktu w sprawie pozostaje drugi pełnomocnik O. O. ". W piśmie zaznaczono również, że pełnomocnictwo tego pełnomocnika zostało załączone do akt sprawy.
Decyzją z dnia 14 czerwca 2024 r., nr WSC-II-I.6151.84058.2023, Wojewoda odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uznając, że O. O. nie był umocowany do odbioru decyzji, Wojewoda skierował przesyłkę bezpośrednio do skarżącego na adres przy ul. [...] w W. Przesyłka została po raz pierwszy awizowana w dniu 17 lipca 2024 r., a następnie powtórnie w dniu 25 lipca 2024 r. Ponieważ nie została odebrana, Wojewoda przyjął, że zgodnie z art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonego postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a.") decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 31 lipca 2024 r. W dniu 1 sierpnia 2024 r. przesyłkę zwrócono organowi.
W dniu 21 października 2024 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wskazał, że pełnomocnictwo udzielone O. O. pozostawało w mocy, wobec czego korespondencja powinna być kierowana na adres wskazany w tym dokumencie.
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2024 r. Szef Urzędu, działając na podstawie art. 58 § 1 i 2, art. 59 § 2 oraz art. 134 K.p.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził uchybienie temu terminowi. Organ przyjął, że decyzja Wojewody została prawidłowo doręczona skarżącemu w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 31 lipca 2024 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 14 sierpnia 2024 r., podczas gdy odwołanie wniesiono w dniu 21 października 2024 r. Organ odwoławczy wskazał, że pełnomocnictwo udzielone T. C. obejmowało prawo odbioru decyzji, natomiast pełnomocnictwo O. O. miało węższy zakres i nie upoważniało go do odbierania decyzji kończącej postępowanie. Wobec wypowiedzenia pełnomocnictwa przez T. O. decyzję należało więc doręczyć bezpośrednio skarżącemu na adres wskazany we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
Szef Urzędu stwierdził ponadto, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi. Podkreślił, że strona ponosi odpowiedzialność za działania wszystkich osób, przy pomocy których dokonuje czynności procesowych. Wybór sposobu reprezentowania jej interesów w postępowaniu jest autonomiczną decyzją strony, która ponosi wynikające z tego konsekwencje.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł B. K. W.. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęły dwa pisma zatytułowane jako skarga, odnoszące się do tego samego postanowienia. Pierwsze z nich, datowane na dzień 13 stycznia 2025 r., zostało sporządzone i podpisane osobiście przez skarżącego. Drugie, z dnia 20 stycznia 2025 r., wniósł jego pełnomocnik. B. K. W. podnosił przede wszystkim, że Wojewoda nie dokonał doręczenia decyzji na wskazany przez niego adres przy ul. [...] w W. Zdaniem skarżącego okoliczność, że O. O. nie został umocowany do odbioru decyzji, nie zmieniała tego, że zawarte w podpisanym przez skarżącego dokumencie wskazanie adresu do doręczeń pozostawało aktualne. Wypowiedzenie pełnomocnictwa udzielonego T. C. nie oznaczało bowiem zmiany adresu do korespondencji.
Pismem z dnia 25 marca 2025 r., złożonym po zapoznaniu się przez pełnomocnika z aktami sprawy, skarżący uzupełnił argumentację skargi. Powołał się na umowę najmu lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w W, zawartą w dniu 1 października 2022 r. na czas nieokreślony i przedłożoną Wojewodzie w dniu 17 stycznia 2024 r. Zdaniem skarżącego dokument ten potwierdzał, że adres przy ul. [...] nie był już aktualnym adresem jego zamieszkania.
W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną. Przyjął, że pełnomocnictwo udzielone O. O. nie obejmowało odbioru decyzji administracyjnej. Zakres tego umocowania został określony jednoznacznie i nie mógł być przez organ rozszerzany. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez T. O. zakończyło natomiast jej udział w postępowaniu. Zdaniem Sądu nie było więc podstaw do kierowania decyzji do O. O. ani do doręczania jej na adres T.C. wskazany w dokumentach pełnomocnictw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wobec ustania pełnomocnictwa T.C. oraz ograniczonego zakresu umocowania O. O. Wojewoda prawidłowo skierował decyzję bezpośrednio do skarżącego na adres przy ul. [...] w W, wskazany we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Zdaniem Sądu nie było podstaw do doręczenia decyzji O. O. ani do skierowania jej na adres przy ul. [...] w W, wskazany w dokumentach pełnomocnictw. Sąd przyjął w konsekwencji, że doręczenie zastępcze dokonane na adres przy ul. [...] wywołało skutek przewidziany w art. 44 § 4 K.p.a., a odwołanie zostało wniesione po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił także stanowisko Szefa Urzędu, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi. Sąd wskazał, że konsekwencje działań i zaniechań pełnomocnika, także nieprofesjonalnego, obciążają mocodawcę. Za prawidłowe uznał również zawarcie w jednym postanowieniu rozstrzygnięcia o odmowie przywrócenia terminu oraz stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. K. W., zarzucając naruszenie:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") poprzez brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów procesowych i argumentów zawartych w skardze z dnia 20 stycznia 2025 r. oraz w piśmie skarżącego z dnia 25 marca 2025 r., w szczególności w zakresie dowodu z dokumentu w postaci umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia 1 października 2022 r., przedłożonej Wojewodzie w dniu 17 stycznia 2024 r., czego następstwem był brak rozstrzygnięcia Sądu w zakresie tych zarzutów i argumentów oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sposób pozwalający na przeprowadzenie kontroli instancyjnej;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że powinna ona zostać uwzględniona, wskutek naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (na datę zaskarżonego postanowienia tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 769 z późn. zm., dalej: "u.c.") (w powiązaniu z art. 32, art. 40 § 1 i 2, art. 41 § 1 i 2 oraz art. 44 K.p.a.), art. 129 § 2 K.p.a. (w powiązaniu z art. 40 § 1 i 2 K.p.a., art. 9 ust. 1 u.c. i art. 110 K.p.a.), art. 134 K.p.a. (w powiązaniu z art. 40 § 1 i 2 K.p.a., art. 9 ust. 1 u.c. i art. 110 K.p.a.), art. 57 K.p.a. (w powiązaniu z art. 58 § 1 K.p.a.), art. 9 K.p.a. (w powiązaniu z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 K.p.a.) oraz art. 124 § 1 i 2 K.p.a. (w powiązaniu z art. 8 K.p.a.) poprzez przyjęcie, że doszło do prawidłowego doręczenia decyzji Wojewody, pomimo że z dokumentów pełnomocnictw wynikało, iż adres przy ul. [...] w W. pozostawał adresem do doręczeń. Jeżeli natomiast Wojewoda nie uznawał tego adresu za aktualny, powinien był uwzględnić wynikający z przedłożonej w dniu 17 stycznia 2024 r. umowy najmu adres przy ul. [...] w W. Brak skutecznego doręczenia decyzji oznaczał, że nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania, wobec czego nie było podstaw do stwierdzenia uchybienia temu terminowi ani do rozpoznania wniosku o jego przywrócenie.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarazem zrzekł się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a., obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 P.p.s.a.).
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie stanowił samodzielnej podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji zawierało przedstawienie przebiegu postępowania oraz wyjaśnienie powodów, dla których Sąd uznał doręczenie decyzji za prawidłowe. Pozwalało więc na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Trafnie skarżący zauważył wprawdzie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się odrębnie do argumentacji dotyczącej umowy najmu lokalu przy ul. [...]. Art. 141 § 4 P.p.s.a. nie wymaga jednak osobnego omówienia każdego argumentu strony, jeżeli z uzasadnienia wynika dostatecznie przyjęta przez Sąd podstawa faktyczna i prawna rozstrzygnięcia.
Zasadnicza wadliwość zaskarżonego wyroku polegała na zaakceptowaniu błędnego stanowiska, że decyzja Wojewody z dnia 14 czerwca 2024 r. została skutecznie doręczona skarżącemu. Ocena ta miała rozstrzygające znaczenie, ponieważ od prawidłowego doręczenia decyzji zależało rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie. Tylko prawidłowo dokonane doręczenie wywołuje związane z tą czynnością skutki prawne. Jeżeli więc nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, nie rozpoczyna się bieg termin do wniesienia od niej odwołania.
W rozpoznawanej sprawie należało zatem ustalić, czy decyzja Wojewody z dnia 14 czerwca 2024 r. została doręczona skarżącemu zgodnie z art. 9 ust. 1 u.c., z uwzględnieniem właściwych przepisów K.p.a. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.c. w sprawach uregulowanych w tej ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie.
Skarżący ustanowił w postępowaniu przed Wojewodą dwóch pełnomocników. Pełnomocnictwo udzielone T. C. obejmowało szeroki zakres czynności, w tym odbiór decyzji, natomiast O. O. został umocowany jedynie do odbierania wezwań, kontaktowania się z Mazowieckim Urzędem Wojewódzkim, uzyskiwania informacji oraz zapoznawania się z aktami sprawy. Pismem z dnia 23 marca 2024 r. T. C. wypowiedziała udzielone jej pełnomocnictwo.
Sposób sformułowania zakresu umocowania O. O., z uwzględnieniem różnic pomiędzy treścią tego dokumentu a pełnomocnictwem udzielonym T. C., wskazuje, że intencją skarżącego nie było przyznanie O. O. upoważnienia do odbioru decyzji kończącej postępowanie. Wobec wypowiedzenia pełnomocnictwa przez T. O. Wojewoda powinien był zatem doręczyć decyzję bezpośrednio skarżącemu. Okoliczność ta nie oznaczała jednak, że Wojewoda mógł skierować decyzję automatycznie na adres wpisany w formularzu wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy. Decyzję należało doręczyć skarżącemu na wskazany przez niego adres do doręczeń zgodnie z art. 9 ust. 1 u.c. Ustalenie właściwego adresu wymagało oceny całokształtu okoliczności wynikających z akt sprawy, a nie jedynie powiązania tej kwestii ze skutkiem wypowiedzenia pełnomocnictwa udzielonego T. C.. Powyższa ocena, zdaniem Sądu, prowadzi do wniosku, że adresem "wskazanym" przez skarżącego był adres przy ul. [...] w Warszawie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wskazanie powyższego adresu nie wynikało wyłącznie z pełnomocnictwa udzielonego T. C. i nie ograniczało się do określenia miejsca, w którym miała ona odbierać korespondencję jako pełnomocnik. Adres ten został bowiem ponownie wskazany w odrębnym dokumencie pełnomocnictwa szczegółowego udzielonego O. O.. Dokument ten został bezpośrednio podpisany przez skarżącego i skierowany do Wojewody. Oprócz określenia osoby pełnomocnika i zakresu jego umocowania zawierał w istocie również odrębne oświadczenie: "Adres do doręczeń pozostaje niezmienny, zgodny z pełnomocnictwem głównym: T. C., ul. [...], [...] W. ". Sformułowanie to ma istotne znaczenie dla oceny sprawy.
Skarżący nie ograniczył się bowiem do podania adresu O. O. albo adresu kancelarii, w której miał działać pełnomocnik. Wyraźnie oświadczył, że adres do doręczeń "pozostaje niezmienny". W dokumencie tym zawarto zatem dwa odrębne oświadczenia mające skutki procesowe. Pierwsze określało osobę pełnomocnika i zakres jego umocowania. Drugie wskazywało adres do doręczeń i potwierdzało jego dalszą aktualność. Oświadczenia te pozostawały ze sobą funkcjonalnie związane, lecz miały różne znaczenie. Ograniczony zakres umocowania O. O. oznaczał więc, że nie mógł on odebrać w imieniu skarżącego decyzji kończącej postępowanie. Nie prowadził natomiast do utraty aktualności zawartego w tym samym, podpisanym przez skarżącego dokumencie, oświadczenia dotyczącego adresu do doręczeń.
Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez T. O. również należało oceniać z uwzględnieniem tego rozróżnienia. Z punktu widzenia podmiotowego skutkiem wypowiedzenia było wyłączenie jej umocowania do reprezentowania skarżącego, w tym do odbioru kierowanej do niego decyzji. Po wypowiedzeniu pełnomocnictwa T. C. nie mogła zatem odbierać korespondencji w imieniu skarżącego. Nie jest to jednak równoznaczne z automatycznym odwołaniem przez skarżącego wskazanego wcześniej oświadczenia dotyczącego adresu do doręczeń. Szczególnego znaczenia nabiera w tym kontekście treść samego pisma z dnia 23 marca 2024 r. o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. T. C., składając pismo dotyczące zakończenia udzielonego jej umocowania, wskazała jednocześnie, że "Do kontaktu w sprawie pozostaje drugi pełnomocnik O. O. ". Dodała przy tym, że jego pełnomocnictwo zostało załączone do akt sprawy. Mowa tu więc o wypowiedzi samej T.C. jako dotychczasowego pełnomocnika, pozostającej w bezpośrednim związku z wykonywaniem stosunku pełnomocnictwa i dotyczącej następstw jego wypowiedzenia. Oświadczenia T.C. o dalszym sposobie kontaktu ze skarżącym w sprawie nie można zatem traktować jako wypowiedzi pozbawionej znaczenia.
Z zestawienia omawianych dokumentów wynika spójny obraz sytuacji procesowej skarżącego. W podpisanym przez niego pełnomocnictwie szczegółowym wyraźnie zaznaczono, że adres do doręczeń przy ul. [...] w Warszawie pozostaje "niezmienny". Następnie, wypowiadając pełnomocnictwo, T. C. wskazała, że do kontaktu w sprawie pozostaje O. O., którego pełnomocnictwo nadal znajdowało się w aktach i nie zostało odwołane. Można w tym kontekście odnotować, że z dokumentów zgromadzonych w aktach wynika, iż oboje działali w ramach spółki, z którą powiązany był adres przy ul. [...] w Warszawie. Z adresu spółki nadano wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (zob. pieczęć na kopercie wniosku), a oznaczenie spółki znajduje się na dokumentach pełnomocnictw. Okoliczności te dodatkowo przemawiały przeciwko przyjęciu, że wypowiedzenie pełnomocnictwa przez T. O. oznaczało zarazem dezaktualizację adresu przy ul. [...].
Dla skuteczności wskazania adresu na podstawie art. 9 ust. 1 u.c. nie było konieczne wykazanie, że stanowił on miejsce zamieszkania skarżącego albo że przysługiwał mu tytuł prawny do znajdującego się tam lokalu. Przepis ten wymaga, aby adres został wskazany przez zainteresowaną osobę. Strona może zatem wskazać adres, pod którym chce odbierać korespondencję, także wtedy, gdy jest to adres osoby czy podmiotu pomagającego skarżącemu w prowadzeniu sprawy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, organy niewłaściwie przyjęły, że wraz z ustaniem pełnomocnictwa T.C. adres przy ul. [...] automatycznie przestał być aktualny. Do takiego skutku konieczne byłoby oświadczenie skarżącego o zmianie adresu do doręczeń albo wystąpienie innej okoliczności jednoznacznie świadczącej o odwołaniu wcześniejszego oświadczenia. Okoliczności takie w sprawie nie wystąpiły.
Ubocznie można dodać, że za aktualnością adresu przy ul. [...] przemawia również całokształt okoliczności dotyczących adresu przy ul. [...] w W. Adres ten został wprawdzie wskazany w formularzu wniosku z dnia 28 lipca 2023 r., jednak umowa najmu dotycząca tego miejsca noclegowego wygasła 30 listopada 2023 r. Okoliczność ta tym bardziej przemawiała za oceną, że wskazanie w oświadczeniu skarżącego adresu przy ul. [...] w W. było działaniem intencjonalnym i adres ten miał być traktowany jako adres do korespondencji na dalszym etapie postępowania.
Fikcja prawna doręczenia przewidziana w art. 44 § 4 K.p.a. może powstać jedynie wówczas, gdy przesyłka została skierowana na adres, pod którym organ zgodnie z prawem powinien dokonać doręczenia. Przepis ten reguluje sposób doręczenia pisma w razie jego niepodjęcia. Nie stanowi natomiast podstawy do sanowania błędu organu polegającego na wysłaniu pisma na niewłaściwy adres. Doręczenie decyzji Wojewody z dnia 14 czerwca 2024 r. na adres przy ul. [...] w W. zostało zatem dokonane z naruszeniem art. 9 ust. 1 u.c. i nie może być uznane za skuteczne. Nie wywołało ono skutku prawnego w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Skoro termin określony w art. 129 § 2 K.p.a. nie rozpoczął biegu, nie było podstaw do stwierdzenia jego uchybienia na podstawie art. 134 K.p.a. Nie było także podstaw do merytorycznej oceny, czy skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi. Instytucja przywrócenia terminu może znaleźć zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy termin rozpoczął bieg, a następnie upłynął bezskutecznie. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony.
Konieczne jest zatem ponowienie doręczenia decyzji Wojewody z dnia 14 czerwca 2024 r. z zachowaniem wymagań wynikających z art. 9 ust. 1 u.c. i właściwych przepisów K.p.a.
W konsekwencji niedoręczenie skarżącemu decyzji należy ocenić jako uchybienie procesowe mające istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 134 K.p.a. w zw. z art. 9 ust. 1 u.c. i art. 129 § 2 K.p.a., a także art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 2 K.p.a. Naruszenie to doprowadziło do stwierdzenia uchybienia terminowi, który nie rozpoczął biegu, oraz do odmowy jego przywrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając skargę, nie dostrzegł powyższej wadliwości postanowienia Szefa Urzędu. W konsekwencji wadliwie zastosował art. 151 P.p.s.a., pomimo że zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Uwzględnienie zarzutu dotyczącego skuteczności doręczenia decyzji było wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Nie zachodziła potrzeba szczegółowego odnoszenia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących przepisów postępowania. To samo dotyczy też oceny skuteczności wskazania przez skarżącego adresu przy ul. [...] w W. Warto w tym miejscu zasygnalizować, że analogiczne stanowisko, jak wyrażone w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny zajął w wyroku z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt II OSK 2819/25. Sąd ten przyjął, że ograniczony zakres umocowania drugiego pełnomocnika nie pozbawiał skuteczności zawartego w podpisanym przez cudzoziemca dokumencie wskazania adresu do doręczeń. Wypowiedzenie pełnomocnictwa udzielonego T. C. nie oznaczało natomiast zmiany wskazanego przez stronę adresu do doręczeń. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to podzielił.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł w punkcie 1 sentencji o uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonego postanowienia Szefa Urzędu.
O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a. Na zasądzoną od Szefa Urzędu na rzecz B. K. W. kwotę 1037 zł złożyły się: 100 zł tytułem wpisu od skargi oraz 100 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej, których wysokość ustalono na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 535); 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, ustalonej na podstawie art. 234 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1090); 480 i 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 215), a także 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a.