Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 maja 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2876/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia 13 września 2024 r., nr WSO-I.621.1.126.2024, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy B. (zwanego dalej "Wójtem") z dnia 22 lipca 2024 r., znak SOP.5343.2.7.2024(12) o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego pod adresem [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła D. P., zarzucając naruszenie:
- 1. art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 736 z późn. zm., dalej "u.e.l.") poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w sprawie ziściła się przesłanka opuszczenia lokalu w rozumieniu powołanego przepisu, a także przyjęcie, że D. P. dobrowolnie opuściła lokal, podczas gdy organ oparł się wyłącznie na zaświadczeniu wydanym w dniu 20 lutego 2024 r. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W. W. O. (w sprawie Km 860/22), w którym potwierdzono przeprowadzenie eksmisji na podstawie tytułu wykonawczego odnoszącego się do innej nieruchomości (budynku nr [...]), a nie do budynku nr [...], w którym D. P. była zameldowana. W ocenie skarżącej kasacyjnej prowadzi to do wniosku, że opuszczenie budynku nie zostało wykazane należycie oraz nie miało charakteru dobrowolnego, gdyż eksmisja została przeprowadzona na podstawie tytułu egzekucyjnego odnoszącego się do innej nieruchomości;
- 2. art. 151 w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej "K.p.a."):
- a. poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego oraz dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z ich treścią oraz w sposób wybiórczy, polegające na przyjęciu, że eksmisja D. P. z budynku nr [...] w P., gmina B. przeprowadzona przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W. W. O. na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 marca 2002 r. w sprawie o sygn. akt I C 142/01 jest wystarczającym dowodem dobrowolnego opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 35 u.e.l., podczas gdy z punktu I. orzeczenia Sądu Rejonowego wynikał obowiązek opróżnienia i wydania powodom – M. K. i J. K. – domu usytuowanego na działce w P. nr [...] oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], a więc innego budynku niż ten, z którego faktycznie eksmitowano D. P.;
- b. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny całości materiału dowodowego i przyjęcie, że D. P. pogodziła się z opuszczeniem budynku i nie podejmowała prób odzyskania jego posiadania, w sytuacji gdy wciąż podejmuje ona działania do przywrócenia stanu jej posiadania, a ponadto poprzez nieuwzględnienie okoliczności zaistniałych w późniejszym okresie, w szczególności ustalenia, czy po wymeldowaniu nastąpiło zameldowanie D. P. na pobyt czasowy w innym miejscu, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego oraz sformułowania błędnych wniosków co do spełnienia ustawowych przesłanek wymeldowania.
Wskazując na powyższe, D. P. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy przez skarżącą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę jej zarzutów i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 P.p.s.a.).
Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania ustalenia, że D. P. opuściła miejsce pobytu stałego pod adresem [...] w sposób uzasadniający jej wymeldowanie na podstawie art. 35 u.e.l. Skarżąca kasacyjnie twierdzi, że przeprowadzona wobec niej eksmisja nie mogła potwierdzać opuszczenia tego miejsca, ponieważ wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt I C 142/01, odnosił się do domu oznaczonego numerem porządkowym [...], natomiast czynności egzekucyjne przeprowadzono w budynku oznaczonym numerem [...]. Na tej podstawie skarżąca wywodzi, że egzekucję skierowano do innej nieruchomości niż objęta tytułem wykonawczym, a zatem nie wykazano prawidłowo ani faktu opuszczenia miejsca pobytu, ani jego trwałego charakteru. Z tym zagadnieniem powiązano zarzuty dotyczące niewyczerpującego zebrania i dowolnej oceny materiału dowodowego. Stanowisko to nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 35 u.e.l. organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Postępowanie w tej sprawie służy doprowadzeniu danych ujawnionych w ewidencji ludności do zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym. Zameldowanie nie tworzy prawa do lokalu i nie rozstrzyga o tytule prawnym do nieruchomości. Potwierdza jedynie fakt pobytu określonej osoby pod oznaczonym adresem.
Przesłankę opuszczenia miejsca pobytu stałego należy oceniać na podstawie całokształtu okoliczności sprawy. Istotne jest ustalenie, czy dana osoba przestała faktycznie zamieszkiwać pod dotychczasowym adresem oraz czy stan ten ma charakter trwały, a nie jedynie przejściowy. Znaczenie mają między innymi przyczyna i sposób opuszczenia lokalu, okres nieobecności, aktualne miejsce realizowania podstawowych potrzeb życiowych, możliwość powrotu oraz charakter więzi zachowanych z dotychczasowym miejscem pobytu. Sama deklaracja osoby podlegającej wymeldowaniu, że nadal uważa określony budynek za swoje miejsce zamieszkania albo zamierza do niego powrócić, nie ma znaczenia rozstrzygającego. Musi być oceniana w zestawieniu z obiektywnymi okolicznościami sprawy.
Dobrowolność opuszczenia miejsca pobytu nie została wymieniona w art. 35 u.e.l. jako odrębna przesłanka ustawowa. Kryterium to służy w orzecznictwie odróżnieniu rzeczywistego i trwałego opuszczenia miejsca pobytu od przymusowej, lecz jedynie przejściowej nieobecności. Nie każda sytuacja, w której zaprzestanie zamieszkiwania nastąpiło wbrew woli zainteresowanego, wyklucza zatem wymeldowanie. Inaczej należy w szczególności ocenić przypadek wykonania prawomocnego nakazu eksmisji. Wówczas nieobecność nie jest następstwem chwilowej przeszkody, lecz skutkiem wykonania wiążącego orzeczenia sądu, które pozbawia zainteresowanego faktycznej i prawnej możliwości dalszego zamieszkiwania w lokalu.
Nie oznacza to, że opuszczenie lokalu wskutek eksmisji staje się dobrowolne w językowym znaczeniu tego słowa. Wykonanie prawomocnego orzeczenia sądu wywołuje jednak obiektywny i prawnie doniosły skutek w postaci ustania możliwości dalszego zamieszkiwania w lokalu. W takim przypadku nie można uzależniać wymeldowania od tego, czy osoba eksmitowana akceptuje wykonane rozstrzygnięcie albo czy nadal deklaruje wolę powrotu. Prowadziłoby to do utrzymywania w ewidencji oznaczonego adresu jako miejsca pobytu stałego osoby, która pod tym adresem faktycznie nie przebywa i wskutek wykonania wiążącego orzeczenia nie może obecnie realizować tam swoich funkcji życiowych. Taki stan stanowiłby fikcję meldunkową, sprzeczną z rejestrowym charakterem ewidencji ludności. Pogląd ten znajduje potwierdzenie między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 484/24 (orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że doszło do wykonania w postępowaniu egzekucyjnym obowiązku wynikającego z wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt I C 142/01. Wyrokiem tym nakazano D. P., A. P. i Ł. P. opróżnienie i wydanie powodom M. I. K. i J. K. kuchni i sieni znajdujących się od północnej strony domu usytuowanego na nieruchomości w P.. Dom został w wyroku oznaczony numerem porządkowym [...], a działka numerem ewidencyjnym [...]. Wyrok został zaopatrzony w klauzulę wykonalności z dnia 22 marca 2019 r.
W zawiadomieniu z dnia 18 października 2023 r., sporządzonym w sprawie Km 860/22, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w W. W. O. wskazał wprost, że egzekucja obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego toczy się na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt I C 142/01, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 22 marca 2019 r. W tym samym dokumencie komornik wezwał D. P. do dobrowolnego opróżnienia lokalu położonego pod adresem [...] oraz wyznaczył termin jego przymusowego opróżnienia na dzień 27 października 2023 r. Z kolei w zaświadczeniu z dnia 20 lutego 2024 r. komornik ponownie wskazał, że postępowanie Km 860/22 było prowadzone przeciwko D. P. na podstawie tego samego wyroku Sądu Rejonowego w W.. Jednocześnie potwierdził, że w dniu 27 października 2023 r. D. P. została wyeksmitowana z lokalu położonego pod adresem [...], a lokal został wydany wierzycielowi.
Zestawienie tych dokumentów nie pozostawia wątpliwości co do tożsamości wykonywanego tytułu. Zarówno zawiadomienie o wyznaczeniu terminu eksmisji, jak i zaświadczenie o jej przeprowadzeniu odnoszą się wprost do wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt I C 142/01. Dokumenty dotyczą tego samego postępowania egzekucyjnego Km 860/22, tego samego wierzyciela i tej samej dłużniczki. Wynika z nich również ciąg czynności obejmujący wezwanie do dobrowolnego opróżnienia lokalu, wyznaczenie terminu egzekucji, przeprowadzenie eksmisji i wydanie lokalu wierzycielowi. Jedyną okolicznością mogącą na pierwszy rzut oka budzić wątpliwość pozostawała odmienna numeracja domu w wyroku i w dokumentach egzekucyjnych.
Zaświadczenie komornika nie było przy tym jedynym dowodem, na którym organy oparły swoje ustalenia. Informację o tym, że skarżąca od dnia 27 października 2023 r. nie mieszka pod numerem [...], przekazał również Kierownik Posterunku Policji w D. Jednocześnie ustalono, że skarżąca wynajmuje dom pod adresem [...] i tam faktycznie przebywa. Okoliczność opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu potwierdził także A. K., mieszkający w bezpośrednim sąsiedztwie budynku nr [...] i znający strony postępowania. Zeznał on, że od końca października 2023 r. D. P. nie mieszka pod dotychczasowym adresem. Z jego zeznań wynikało również, że budynek zajmowany wcześniej przez skarżącą został rozebrany.
Także sama skarżąca nie przeczyła temu, że po wykonaniu eksmisji nie przebywa pod adresem [...]. Kwestionowała natomiast prawidłowość działań prowadzących do usunięcia jej z budynku oraz podnosiła, że nie godzi się z zaistniałym stanem. Są to jednak zagadnienia odmienne od ustalenia aktualnego miejsca jej pobytu. Zebrane dowody tworzyły spójny obraz sytuacji. Wynikało z nich, że skarżąca została usunięta z pomieszczeń zajmowanych przez nią w domu w wykonaniu tytułu wykonawczego, od tego czasu nie zamieszkuje pod numerem [...] i zorganizowała bieżące funkcjonowanie pod innym adresem. Dodatkowo z zeznań A. K. wynikało, że budynek zajmowany wcześniej przez skarżącą został rozebrany.
Nie jest zatem prawdziwe zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenie, że organy oparły się wyłącznie na zaświadczeniu komornika. Dokument ten potwierdzał wykonanie eksmisji, lecz jego treść pozostawała zgodna z zawiadomieniem o wyznaczeniu jej terminu, informacją Policji, zeznaniami bezpośredniego sąsiada, wyjaśnieniami stron oraz ustaleniami dotyczącymi aktualnego miejsca pobytu skarżącej. Materiał ten był wystarczający do ustalenia, że faktyczne zamieszkiwanie D. P. pod dotychczasowym adresem ustało i nie miało charakteru jedynie przejściowej nieobecności.
Zasadniczego argumentu skargi kasacyjnej nie uzasadnia rozbieżność między numerem porządkowym budynku podanym w wyroku Sądu Rejonowego w W. a numerem wskazanym w dokumentach postępowania egzekucyjnego. Jak już wyjaśniono, z zawiadomienia z dnia 18 października 2023 r. i zaświadczenia z dnia 20 lutego 2024 r. wynika wprost, że postępowanie prowadzone pod sygnaturą Km 860/22 i zakończone eksmisją z lokalu przy adresie [...] stanowiło egzekucję obowiązku określonego w wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt I C 142/01. Problem nie dotyczył zatem tego, jaki wyrok był wykonywany. Dotyczył wyłącznie wyjaśnienia, dlaczego dom oznaczony w tym wyroku numerem [...] został w toku egzekucji oznaczony numerem [...].
Na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2026 r. do akt niniejszej sprawy nadesłano i dołączono akta postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W. W. O. pod sygn. Km 860/22. Akta te pozwoliły naświetlić relację między oznaczeniem domu, w którym znajdowały się pomieszczenia objęte obowiązkiem określonym w wyroku Sądu Rejonowego, a oznaczeniem adresowym występującym w dokumentach egzekucyjnych. Usunęły tym samym pozorną wątpliwość, na której skarżąca oparła podstawowy zarzut kasacyjny. Z akt egzekucyjnych wynika, że wierzyciel J. K. został wezwany do uzupełnienia wniosku egzekucyjnego przez wskazanie numeru nieruchomości, z której miała zostać przeprowadzona eksmisja. W odpowiedzi przedłożył wypis z rejestru gruntów i wyjaśnił, że dom, w którym znajdowały się pomieszczenia objęte wyrokiem Sądu Rejonowego w W., był w dacie wydania tego orzeczenia oznaczony numerem porządkowym [...], po czym jego numer został zmieniony na [...].
Okoliczność tę potwierdziła osobiście sama D. P.. W dniu 8 lipca 2022 r., w siedzibie komornika, złożyła oświadczenie, że numeracja budynku, w którym mieszkała, została po wydaniu wyroku zmieniona z numeru [...] na numer [...]. Oświadczenie to znajduje się w aktach postępowania egzekucyjnego.
Nie zachodzi zatem podnoszony w skardze kasacyjnej brak tożsamości między miejscem objętym obowiązkiem wynikającym z tytułu wykonawczego a miejscem, w którym przeprowadzono egzekucję. Numery [...] i [...] oznaczały ten sam dom w różnych okresach. Zmiana numeru porządkowego nastąpiła po wydaniu wyroku stanowiącego tytuł egzekucyjny. Komornik wykonywał zatem obowiązek określony w wyroku Sądu Rejonowego w W. w tym samym miejscu, którego wyrok ten dotyczył, tyle że oznaczonym w czasie egzekucji aktualnym numerem porządkowym [...]. Nie doszło więc do skierowania egzekucji do innej nieruchomości.
Wniosek ten wynika nie tylko z wyjaśnień wierzyciela i wypisu z rejestru gruntów. Potwierdza go własne oświadczenie D. P., złożone w postępowaniu egzekucyjnym przed wykonaniem eksmisji. Skarżąca wiedziała zatem, że numer [...] jest aktualnym numerem tego samego budynku, który w wyroku z 2002 r. został oznaczony numerem [...]. Nie może więc skutecznie wywodzić z samego formalnego zestawienia obu numerów, że wyrok dotyczył innej nieruchomości niż ta, z której została eksmitowana.
Dołączone akta egzekucyjne nie prowadzą przy tym do zastąpienia ustaleń organów administracji nowymi ustaleniami faktycznymi. Już dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych wskazywały jednoznacznie, że w sprawie Km 860/22 wykonywano wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt I C 142/01, a skarżącą eksmitowano z lokalu przy adresie [...]. Akta egzekucyjne pozwoliły jedynie odczytać we właściwym kontekście oznaczenia tego samego budynku używane w dokumentach pochodzących z różnych okresów. Wyjaśniły one zmianę jego numeru porządkowego i potwierdziły okoliczność, którą sama skarżąca przyznała jeszcze przed przeprowadzeniem eksmisji.
Organy administracji prowadzące postępowanie w sprawie wymeldowania nie są powołane do sprawowania kontroli nad działalnością komornika ani do rozstrzygania o zgodności poszczególnych czynności egzekucyjnych z przepisami postępowania cywilnego. Nie oznacza to, że mogą pominąć zarzut wykonania eksmisji z innego lokalu niż objęty tytułem wykonawczym. W rozpoznawanej sprawie zarzut ten został jednak zweryfikowany i okazał się niezgodny z treścią dokumentów. Materiał sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że komornik wykonywał inny wyrok albo skierował egzekucję do innej nieruchomości niż objęta tytułem wykonawczym.
Nie prowadzi do odmiennego wniosku okoliczność, że D. P. kwestionowała czynności komornika i podejmowała działania zmierzające do odzyskania posiadania. Z materiału sprawy nie wynika, aby czynność eksmisji została uchylona, aby pozbawiono wykonalności tytuł wykonawczy albo aby skarżącej przywrócono posiadanie zajmowanej wcześniej części budynku. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji istniał zatem stan faktyczny, w którym eksmisja została wykonana, lokal został wydany wierzycielowi, skarżąca nie zamieszkiwała pod numerem [...] i realizowała swoje bieżące potrzeby życiowe pod innym adresem.
Deklarowana wola odzyskania posiadania i powrotu do budynku nie mogła sama przez się wyłączyć zastosowania art. 35 u.e.l. Postępowanie meldunkowe nie może służyć zachowaniu zameldowania na wypadek przyszłego, niepewnego wyniku postępowań cywilnych lub egzekucyjnych. Organ obowiązany jest odzwierciedlić stan istniejący w chwili orzekania. Ewentualna późniejsza zmiana tego stanu może prowadzić do podjęcia odpowiednich czynności meldunkowych, lecz nie podważa zgodności z prawem decyzji wydanej na podstawie aktualnych wówczas okoliczności.
Chybiony jest również zarzut dotyczący nieustalenia, czy po wymeldowaniu D. P. została zameldowana na pobyt czasowy pod innym adresem. Po pierwsze, wskazane w skardze zdarzenie miałoby nastąpić już po wydaniu kontrolowanej decyzji. Nie mogło więc mieć wpływu na ocenę legalności rozstrzygnięcia według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Po drugie, zameldowanie na pobyt czasowy pod innym adresem nie rozstrzyga samo w sobie o spełnieniu przesłanek wymeldowania z pobytu stałego. Ustawa dopuszcza równoczesne posiadanie jednego miejsca pobytu stałego i jednego miejsca pobytu czasowego. Istotne pozostawało zatem to, czy skarżąca faktycznie opuściła miejsce pobytu stałego pod numerem [...], a nie to, jakich czynności meldunkowych dokonała później pod innym adresem.
W tych okolicznościach niezasadne są zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organy zebrały dowody pozwalające na ustalenie rzeczywistego miejsca pobytu skarżącej, rozpatrzyły je łącznie i wyprowadziły z nich wnioski zgodne z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Uwzględniono wyrok stanowiący tytuł egzekucyjny, zawiadomienie o wyznaczeniu terminu eksmisji, zaświadczenie potwierdzające jej wykonanie i wydanie lokalu wierzycielowi, informację Policji, zeznania świadka znającego sytuację na nieruchomości, stanowisko wnioskodawcy, wyjaśnienia skarżącej oraz informacje dotyczące jej aktualnego miejsca zamieszkania. Okoliczności te wzajemnie się uzupełniały i potwierdzały.
Nie można również skutecznie zarzucić organom, że nie prowadziły postępowania zmierzającego do ponownej oceny prawidłowości prawomocnego wyroku eksmisyjnego lub poszczególnych czynności komornika. Zagadnienia te wykraczają poza przedmiot postępowania meldunkowego. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne było to, że prawomocny wyrok został wykonany, egzekucja dotyczyła tego samego miejsca, w którym znajdowały się pomieszczenia objęte obowiązkiem wynikającym z tytułu wykonawczego, lokal został wydany wierzycielowi, a skarżąca faktycznie przestała zamieszkiwać pod dotychczasowym adresem.
W rezultacie prawidłowa była ocena Sądu pierwszej instancji, że organy nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło także do błędnej wykładni ani niewłaściwego zastosowania art. 35 u.e.l. Wykonanie nakazu eksmisji, trwałe zaprzestanie zamieszkiwania pod numerem [...], wydanie lokalu wierzycielowi, przeniesienie bieżącej aktywności życiowej pod inny adres oraz wynikająca z zeznań świadka informacja o rozebraniu budynku zajmowanego wcześniej przez skarżącą uzasadniały stwierdzenie, że skarżąca opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego.
Skoro zaskarżona decyzja nie naruszała prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób uzasadniający jej uchylenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. ma charakter wynikowy i również nie mógł zostać uwzględniony.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, uznając wszystkie podstawy skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, oddalił ją na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a.