Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 lipca 2026 r., sygn. akt II OSK 2055/25

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z 21 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 121/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...][...] w [...] na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 20 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 14 sierpnia 2024 r. nr [...] i zasądził od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie: Dz. U. z 2025 r., poz. 418), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 14 sierpnia 2024 r. nakładającą na K. W. (inwestorkę i właścicielkę przedmiotowego lokalu) obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na likwidacji dwóch okien balkonowych w lokalu nr [...] położonym w budynku mieszkalnym przy ul. [...][...] w [...], zlokalizowanych na elewacji południowej, zamontowanych w miejscu dotychczasowych okien wykonanych zgodnie w z pozwoleniem na budowę z dnia 29 sierpnia 2001 r., wraz z przywróceniem w to miejsce okien zgodnie z dotychczasowym rozmiarem i podziałem, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, w terminie do dnia 15 listopada 2024 r. – oraz nakazał K. W. wykonanie robót budowlanych polegających na likwidacji dwóch okien balkonowych w przedmiotowym lokalu, zlokalizowanych na elewacji południowej, zamontowanych w miejscu dotychczasowych okien wykonanych zgodnie z wydanym wcześniej pozwoleniem na budowę, wraz z przywróceniem w to miejsce okien zgodnie z rozmiarem i podziałem wynikającym z powołanego pozwolenia na budowę, celem doprowadzenia części obiektu budowlanego do stanu poprzedniego.

Skargą Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...][...] w [...] zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając mu naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Uwzględniając powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że w toku prowadzonego postepowania administracyjnego organy nie ustrzegły się uchybień, które zaważyły na konieczności uchylenia zarówno decyzji organu odwoławczego jak i decyzji organu I instancji. Sąd wskazał, że wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, który wpłynął do organu I instancji w dniu 4 lipca 2023 r. obejmował swoim zakresem 15 różnych kwestii związanych z robotami wykonanymi w przedmiotowym lokalu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ za nieodzowne uznał wyłącznie wydanie rozstrzygnięcia w kwestii wykonania otworów okiennych w tym lokalu, natomiast pozostałe zastrzeżenia dotyczące zakresu wykonanych prac zostały skwitowane w uzasadnieniu jako działania mieszczące się w pojęciu remontu, a wobec tego pozostające poza zakresem zainteresowania organów nadzoru budowlanego, w istocie będące elementem sporu o charakterze cywilnoprawnym.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, nie sposób podzielić punktu widzenia organu. Z zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2023 r. wprost wynika, że postępowanie to dotyczyło "prowadzenia prac budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ul. [...][...] w [...]". Tak określony przedmiot postępowania nie uległ zmianie w jego trakcie, a to oznacza, że rozstrzygnięcie kończące to postępowanie winno obejmować swoim zakresem całe spektrum prac prowadzonych w tym lokalu. O ile więc organ doszedł do przekonania, że tylko zmiana otworów okiennych odpowiada definicji robót budowlanych znajdujących się w zakresie kognicji organów nadzoru budowlanego, zaś pozostałe prace wykonane przez inwestora nie podlegają kontroli nadzoru budowlanego, to rozstrzygając co do meritum w odniesieniu do otworów okiennych, również w rozstrzygnięciu winien jednocześnie wypowiedzieć się odnośnie pozostałych elementów stanu faktycznego.

W konsekwencji, skoro organ uznał, że część przeprowadzonych prac nosi cechy remontu, a tym samym nie podlega kontroli organu, winien on w tej sytuacji umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie jako bezprzedmiotowe w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Skoro zaś w kontrolowanej decyzji organ nie wypowiedział się w tej kwestii w rozstrzygnięciu, dopiero w uzasadnieniu powołując okoliczności przemawiające za odstąpieniem od kontroli przeprowadzonych prac, to tym samym uznać przyjdzie, że również i ta okoliczność musiała zaważyć na uwzględnieniu skargi.

Zdaniem Sądu kolejną kwestią, która przesądziła o uchyleniu decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu I instancji, pozostającą jednak w bezpośrednim związku z sygnalizowanym wyżej brakiem stanowiska organu, jest brak wyjaśnienia kwestii zgody skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej na wykonanie przez uczestniczkę postępowania robót, które w ocenie Wspólnoty ingerowały w części wspólne budynku. W tej kwestii organy skwitowały poczynione ustalenia stwierdzeniem, że pozostaje to poza zakresem ich właściwości. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę zgłaszane przez zarządcę wspólnoty mieszkaniowej uwagi odnośnie sposobu i rodzaju prac prowadzonych w przedmiotowym lokalu, przynajmniej dodatkowych wyjaśnień wymagał charakter prac – ustalenie czy w istocie był to remont oraz ich oddziaływanie na elementy wspólne budynku (prawidłowość podłączenia do istniejących sieci), jak również uzyskanie tytułu prawnego do tego rodzaju działań.

Odnosząc się do zarzutu braku określenia terminu wykonania nałożonych obowiązków, Sąd stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącej, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie zawiera obowiązku wskazania tego terminu w decyzji (w odróżnieniu od art. 51 ust. 1 pkt 2). Dalej Sąd podniósł, że w prowadzonym ponownie postępowaniu organ weźmie pod uwagę poczynione spostrzeżenia, rozważy raz jeszcze zakres prowadzonego postępowania i poczyni ustalenia dotyczące całości działań uczestniczki postępowania. O ile okazałoby się, że rzeczywiście zakres prowadzonych prac nie daje podstaw do interwencji organu nadzoru budowlanego, to w tej części organ winien rozważyć umorzenie postępowania.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a., na wniosek skarżącej i przy braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez pozostałe strony.

Skargą kasacyjną Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 § 1 i art. 61 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w sprawie zachodził przypadek bezprzedmiotowości, o jakim mowa w art. 105 § 1 k.p.a., skutkujący koniecznością umorzenia postępowania w zakresie prac mieszczących się w pojęciu remontu, pozostających poza zakresem kognicji organów nadzoru budowlanego, bez rozważenia, czy postępowanie stało się w rzeczywistości bezprzedmiotowe w rozumieniu powołanego przepisu prawa procesowego oraz właściwych przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 53a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w konsekwencji gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów nie doszło to Sąd I instancji przyjąłby w ślad za organami administracyjnymi obu instancji, iż ustalenie w postępowaniu administracyjnym, że tylko wobec niektórych działań inwestora należy zastosować nakazy określone w przepisach art. 51 Prawa budowlanego winno skutkować wydaniem decyzji zawierającej nakazy odnoszące się tylko do tych działań i nie wymaga umorzenia postępowania w zakresie pozostałych prac budowlanych prowadzonych w lokalu;
2. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w decyzjach organów obydwu instancji nie została dostatecznie wyjaśniona kwestia:
3. - zgody skarżącej na wykonanie przez uczestniczkę postępowania robót, które w ocenie skarżącej ingerowały w części wspólne budynku,
4. - charakteru prac prowadzonych przez uczestniczkę postępowania zakwalifikowanych przez organy jako remont oraz ich oddziaływania na elementy wspólne budynku, a także uzyskania tytułu prawnego do tego rodzaju działań, mimo, iż organy prawidłowo ustaliły wszystkie elementy stanu faktycznego, a swoje stanowisko odpowiednio uzasadniły w decyzjach.

Powyższe naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziły do uchylenia odpowiadających prawu i adekwatnych do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego decyzji organów nadzoru budowlanego. Nadto doprowadziły do sytuacji, w której rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego zostały wyeliminowane z obrotu prawnego z uwagi na odmienną interpretację przez Sąd orzekający wskazanych w skardze przepisów niż uczyniły to organy nadzoru budowlanego.

Wskazując na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie powyższego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy sądowi, który wydał orzeczenie do ponownego rozpoznania a także zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania przed sądami obu instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Jednocześnie w następstwie ponownego rozpoznania skargi wniesiono o jej oddalenie w całości. Organ oświadczył przy tym, iż zrzeka się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z treścią art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, po doręczeniu odpisu tej skargi, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Z kolei stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny legalności dokonywanej przed Sądem pierwszej instancji była decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 20 listopada 2024 r. nr [...] uchylająca decyzję organu I instancji i nakazująca K. W. wykonanie robót budowlanych polegających na likwidacji dwóch okien balkonowych w lokalu nr [...] położonym w budynku mieszkalnym przy ul. [...][...] w [...], zlokalizowanych na elewacji południowej, zamontowanych w miejscu dotychczasowych okien wykonanych zgodnie z wydanym wcześniej pozwoleniem na budowę, wraz z przywróceniem w to miejsce okien zgodnie z rozmiarem i podziałem wynikającym z powołanego pozwolenia na budowę, celem doprowadzenia części obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Uchylając powyższą i poprzedzającą ją decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił, że złożony w tej sprawie wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego obejmował swym zakresem 15 różnych kwestii związanych z robotami wykonanymi w przedmiotowym lokalu a zawiadomienie o wszczęcie postępowania dotyczyło "prowadzenia prac budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ul. [...][...] w [...]".

W związku z powyższym, w ocenie Sądu pierwszej instancji, rozstrzygnięcie kończące to postępowanie winno obejmować swoim zakresem całe spektrum prac w nim prowadzonych. Jeżeli zatem organ uznał, że część przeprowadzonych prac nosi cechy remontu a tym samym nie podlega kontroli, w tym zakresie organ powinien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Ze stanowiskiem tym w okolicznościach tej sprawy nie można się zgodzić. Opiera się ono bowiem na wadliwym założeniu, że prowadzone w tej sprawie przez organy nadzoru budowlanego postępowanie wszczęte było na wniosek a zatem organ związany był jego zakresem, co w konsekwencji rodziło obowiązek objęcia rozstrzygnięciem wszystkich wskazanych we wniosku prac budowlanych.

Problematyka dopuszczalności wszczęcia i prowadzenie postępowania w sprawie naruszeń Prawa budowlanego określonego w art. 53a ust. 1 ustawy Prawo budowlanego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny, nie była w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie rozstrzygana. Z uwagi na powyższe w dniu 8 września 2025 r. została podjęta uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. II OPS 2/25, w której NSA jednoznacznie rozstrzygnął, że ze względu na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie w urzędu. Organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a Prawa budowlanego, obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku.

Uwzględniając treść powyższej uchwały za zasadne uznać zatem należy stanowisko, że w przedmiotowej sprawie organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji nie był związany wnioskiem Wspólnoty i podjął czynności wymagające jego ingerencji z urzędu, stosownie do przypisanych mu w Prawie budowlanym zadań. Jednocześnie wskazać należy, że z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 29 sierpnia 2023 r. w żaden sposób nie wynikało, że objęto nim również pozostałe - poza montażem dwóch okien balkonowych w spornym lokalu - roboty budowlane, a zatem że wszczęto je co do całości czynności wskazanych we wniosku. Z zawiadomienia tego wynika jedynie, że wszczęto je z urzędu w sprawie "prowadzenia prac budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ul. [...][...] w [...]". Zawiadomienie to sformułowano zatem na tyle ogólnie, że można uznać, że dotyczyło ono wyłącznie tych robót, co do których organ uznał za konieczne objęcie ich postępowaniem naprawczym.

Zwrócenia uwagi wymaga przy tym, że wszczęcie postępowania poprzedzały czynności kontrolne (oględziny), w wyniku których organ ustalił, że wskazane we wniosku czynności poza ostatecznie objętymi rozstrzygnięciem należy zakwalifikować jako remont nie wymagający interwencji organu nadzoru budowlanego. Stwierdzić zatem w tych okolicznościach należy, że sporne postępowanie administracyjne organ wszczął z urzędu jedynie w zakresie, w jakim po przeprowadzeniu wstępnych ustaleń uznał za konieczne podjęcie na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane czynności celem doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, czego potwierdzeniem jest rozstrzygnięcie organu I instancji obejmujące wyłącznie kwestię samowolnego zamontowania przez inwestora okien balkonowych w przedmiotowym lokalu w miejsce okien objętych pozwoleniem na budowę z 29 sierpnia 2001 r. nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na stronie 4 wprost zresztą wskazał, że cyt. "Podsumowując, Pani K. W. posiadała zgodę na zabudowę loggii i wstawienie tam okna, i te roboty budowlane wykonała, natomiast na wstawienie okna balkonowego, wraz z jego przesunięciem względem stanu pierwotnego w miejsce okna, zgody zarówno Wspólnoty Mieszkaniowej jak i właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada.

Tym samym uzasadnione jest prowadzenie postępowania naprawczego (...)". Powyższe potwierdza, że organ wszczął przedmiotowe postępowanie wyłącznie w zakresie dotyczącym samowolnego zamontowania przez inwestora ww. okien balkonowych i w tym zakresie merytorycznie rozstrzygnął sprawę. W tych okolicznościach, skoro wszczętym przez organ postępowaniem naprawczym nie objęto innych niż powyżej wskazane robót budowlanych, należy podzielić wyrażone w skardze kasacyjnej stanowisko, że przyjęta przez Sąd pierwszej instancji koncepcja dotycząca konieczności umorzenia w trybie art. 105 § 1 k.p.a. postępowania w zakresie prac budowlanych w lokalu mieszkalnym nr [...], innych niż te związane z otworami okiennymi, jest niezasadna. Podniesiony w tym zakresie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 § 1 i art. 61 § 1 k.p.a. okazał się zatem usprawiedliwiony.

W konsekwencji powyższych ustaleń słuszny okazał się także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Skoro bowiem organ w wyniku wstępnych czynności uznał, że pozostałe wskazane we wniosku strony roboty budowlane stanowiły wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną prace remontowe, o których stanowi art. 29 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, które toczyły się jedynie w obrębie lokalu mieszkalnego nr [...] oraz nie zostały w ich wyniku naruszone elementy konstrukcyjne i przegrody wewnętrzne (co potwierdzała przedstawiona przez inwestorkę, sporządzona opinia techniczna z dnia 11 grudnia 2020 r. sporządzona po wizji lokalnej przez inspektora nadzoru) i kontrolowane postępowanie wszczął i prowadził wyłącznie w zakresie samowolnych robót budowlanych, w wyniku których w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...][...] w [...] w miejsce dotychczasowych okien zamontowano okna balkonowe, to nie można zarzucić orzekającym w sprawie organom braku ustaleń w zakresie wykraczającym poza ustalenia odnoszące się do przedmiotu sprawy.

Prowadząc natomiast we wszczętym zakresie postępowanie organy uczyniły zadość wymogom wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ustaliły w wyniku oględzin, kontroli przeprowadzonych w użytkowanym obiekcie budowlanym a także w oparciu o zebraną dokumentację, w tym zdjęciową, że K. W. zmieniając układ okien w stosunku do zatwierdzonej przez Prezydenta Miasta [...] decyzją z dnia 29 sierpnia 2001 r. znak [...] dokumentacji budowlanej, dokonała, w warunkach samowoli budowlanej, przebudowy przegród zewnętrznych, co czyniło koniecznym przeprowadzenie postępowania pod kątem określenia, czy istnieje możliwość przeprowadzenia skutecznej procedury naprawczej w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. W toku tej procedury stwierdzono, że ww. inwestorka nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane bowiem Wspólnota Mieszkaniowa nie wyraża zgody na zalegalizowanie wykonanych robót stanowiących ingerencję w części wspólne nieruchomości przy ul. [...][...].

Tym samym, skoro legalizacja powyższych robót budowlanych nie była możliwa z uwagi na niedysponowanie przez inwestorkę prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, konieczne było wydanie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego decyzji nakazującej doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem poprzez likwidację dwóch okien balkonowych w lokalu nr [...] i przywrócenie okien zgodnie z rozmiarem i podziałem wynikającym z wydanego przez Prezydenta Miasta [...] pozwolenia na budowę z dnia 29 sierpnia 2001 r.

W myśl 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości.

Ponadto - w świetle ocen i rozważań poczynionych wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny – Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował konstrukcję prawną z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., słusznie – z uwagi na błędną podstawę prawną (art. 51 ust. 1 pkt 2 zamiast art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) – uchylił decyzję organu I instancji i nakazał przywrócenie przedmiotowego budynku do stanu poprzedniego przez likwidację dwóch okien balkonowych w lokalu nr [...], zlokalizowanych na elewacji południowej, zamontowanych w miejscu dotychczasowych okien wykonanych zgodnie z wydanym wcześniej pozwoleniem na budowę, wraz z przywróceniem w to miejsce okien zgodnie z rozmiarem i podziałem wynikającym z powołanego pozwolenia na budowę.

Z tych powodów orzeczono na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. art. 182 § 2 w zw. z art. 193 i art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zapadło na podstawie 203 pkt 2 p.p.s.a.