Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009r. sygn. akt VII SA/Wa 1820/08 oddalił skargę M. B. i J. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
W dniu 4 czerwca 2007r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy wpłynęło zawiadomienie, że na posesji przy ul. [...] w W. usytuowano obiekt przeznaczony do przechowywania odpadów stałych w sposób niezgodny z przepisami.
W dniu 6 lipca 2007r. zostały przeprowadzone czynności kontrolne na działce położonej przy ul. [...] w W., w trakcie których stwierdzono, iż na terenie w/w nieruchomości w odległości 1,26 m od ogrodzenia działki sąsiedniej wybudowano zadaszoną osłonę (z pojemnikami na odpady stałe) o wymiarach 2,0 x 2,0 m i wysokości około 2,50 m. Przy czym, zgodnie z oświadczeniem M. B., będącego współwłaścicielem w/w działki przedmiotowy śmietnik został zrealizowany na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 1993r. zezwalającej na budowę zespołu budynków jednorodzinnych, min. budynku przy ul. [...] w W. Natomiast w dokumentach przekazanych organowi pierwszej instancji przez Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego dla Dzielnicy Ursynów przy piśmie z dnia 11 października 2007r. brak jest potwierdzenia, iż w/w śmietnik został zrealizowany na podstawie decyzji nr [...], a strony nie przedłożyły dokumentów dotyczących jego budowy.
Z uwagi na powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...], nakazał J. i M. B. rozbiórkę przedmiotowej zadaszonej osłony z pojemnikami na odpady stałe.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. B., decyzją z dnia [...] lutego 2008r. Nr [...], uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując min., iż powinien zostać ustalony czas budowy w/w śmietnika.
W trakcie ponownego rozpoznawania sprawy strona skarżąca dostarczyła protokół rozprawy przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Mokotowa z dnia [...] października 2007r., sygn. akt: [...], w trakcie której przesłuchany został świadek R. W.- wykonawca ogrodzenia i osłony śmietnikowej posesji przy ul. [...] w W., który zeznał, iż w ramach prowadzonych robót zostały rozebrane wszystkie elementy śmietnika, a śmietnik wybudowano na nowo, w tych samych obmiarach. Ponadto strona skarżąca dostarczyła zdjęcie lotnicze wykonane w 1997r. przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, z którego wynika, iż w 1997r. na posesji przy ul. [...] nie istniała altana śmietnikowa.
Następnie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] czerwca 2008r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał J. i M. B. rozbiórkę zadaszonej osłony (z pojemnikami na odpady stałe) o wymiarach 2,0x 2,0 m i wysokości ok. 2,50 m, wybudowanej na działce położonej przy ul. [...] w W. Powyższa decyzja stał się przedmiotem odwołania M. B. oraz J. B. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań M. B. oraz J. B., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego J. i M. B. wykonanie w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania niniejszej decyzji rozbiórkę zadaszonej osłony (z pojemnikami na odpady stałe) o wymiarach 2,0x 2,0 m i wysokości ok. 2,50 m, wybudowanej na działce położonej przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, w szczególności ze zdjęcia lotniczego, wynika, że zadaszona osłona z pojemnikami na odpady stałe na działce położonej przy ul. [...] w W. została zrealizowana po 1997r., wobec powyższego, sprawa podlega reżimowi obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r.
Organ podzielił stanowisko strony skarżącej, iż nieprawidłowym jest orzekanie na mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy Nr [...], w przedmiocie legalności spornego śmietnika, podczas gdy postępowanie zostało wszczęte, jak wynika z zawiadomienia z dnia 6 maja 2008r., w sprawie miejsca do gromadzenia odpadów stałych na posesji przy ul. [...] w W. w sposób niezgodny z obowiązującymi warunkami technicznymi, albowiem w sytuacji prowadzenia robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach zastosowanie ma tryb przewidziany w art. 50-51 Prawa budowlanego.
Organ drugiej instancji wskazał, że zadaszona osłona wraz z pojemnikami na odpady stałe o wymiarach 2,0 x 2,0 m i wysokości ok. 2,50 m stanowi w myśl § 22 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz.690 ze zm.) miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych. Natomiast zgodnie z § 23 ust. 3 powołanego Rozporządzenia odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe powinna wynosić w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej co najmniej 3 m od okien i drzwi do i co najmniej 2 m od granicy działki. Sytuowanie zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek możliwe jest jedynie, jeżeli stykają się one z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej bądź też przy linii rozgraniczającej od strony ulicy. Przy czym, przedmiotowa zadaszona osłona z pojemnikami na odpady stałe jest usytuowana w odległości 1,26 m od ogrodzenia sąsiedniej nieruchomości, a zatem nie spełnia wymagań określonych w § 23 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W takiej sytuacji umocowanie do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem daje organom nadzoru budowlanego art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na fakt, iż decyzja nakazująca inwestorowi odsunięcie śmietnika murowanego od granicy sąsiedniej działki bez naruszenia jego konstrukcji, a więc bez jego wcześniejszej rozbiórki byłaby decyzją niewykonalną, organ uznał, iż należy na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 nakazać doprowadzenie zadaszonej osłony (z pojemnikami na odpady stałe) wybudowanej na działce położonej przy ul. [...] w W. do stanu zgodnego z prawem poprzez orzeczenie jej rozbiórki.
W tym stanie rzeczy, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, uznał za zasadne uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2008r. i orzeczenie jak w decyzji.
Powyższa decyzja stał się przedmiotem skargi J. B. oraz M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili jej naruszenie:
- 1) art. 10 § 1 K.p.a., na skutek pozbawienia stron czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, przez zaakceptowanie skarżonym rozstrzygnięciem faktu pozbawienia stron możliwości uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania nakazu rozbiórki, zwłaszcza w postępowaniu dowodowym obydwu instancji, na skutek nieprawidłowego wszczęcia postępowania i nieprawidłowego sformułowania jego przedmiotu przez organ pierwszej instancji, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, która nie była przedmiotem postępowania administracyjnego, przez prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie niezrozumiałym dla stron, przez uniemożliwienie przed wydaniem skarżonej decyzji, wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów,
- 2) art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (zasada legalizmu), przez zaakceptowanie skarżonym rozstrzygnięciem faktu wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie, która nie została określona w przepisach Prawa budowlanego, przez wydanie rozstrzygnięcia nie wynikającego z przedmiotu wszczętego i prowadzonego postępowania, przez wydanie skarżonej decyzji, mimo braku ustalenia niezbędnych przesłanek do jej wydania, w szczególności mimo braku ustalenia, które przepisy miały w sprawie zastosowanie,
- 3) art. 15 K.p.a. (zasada dwuinstancyjności), poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki, mimo braku prowadzenia postępowania w sprawie rozbiórki,
- 4) art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. (zasada prawdy obiektywnej), przez poniechanie dokonania podstawowych ustaleń faktycznych w sprawie, pominięcie istniejących dowodów wskazujących na wybudowanie osłony śmietnikowej w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku i w konsekwencji, wydanie arbitralnego rozstrzygnięcia,
- 5) art. 110 K.p.a., przez wydanie decyzji sprzecznej z wiążącą w sprawie decyzją Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008r., Nr [...] (uchylającą decyzję organu I instancji, wydaną w I rozpoznaniu sprawy),
- 6) art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przez orzeczenie nakazu rozbiórki mimo braku podstaw do jego orzeczenia, w szczególności mimo braku ustalenia jakie przepisy prawa materialnego, w tym warunki techniczne, i jaka procedura, miały do wybudowanej osłony śmietnikowej zastosowanie, a w konsekwencji, czy budowa tym warunkom odpowiada,
- 7) art. 81 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez wydanie skarżonej decyzji w postępowaniu, wszczętym w sprawie nie mieszczącej się w kompetencjach organów nadzoru budowlanego,
- 8) art. 107 § 1 oraz § 3 K.p.a., poprzez błędne oznaczenie strony skarżonej decyzji oraz niezawarcie w skarżonej decyzji uzasadnienia spełniającego wymogi określone w powołanych przepisach.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
I. i W. K. – uczestnicy postępowania w piśmie procesowym z dnia 6 kwietnia 2009r. wnieśli o oddalenie skargi w całości, z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wskazali, iż ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów architektonicznych dotyczących budowy budynku mieszkalnego na posesji przy ul. Urwisko 2 wynika, że pozwolenie na budowę wydane dla tej inwestycji nie obejmowało śmietnika, śmietnik nie został również wybudowany na podstawie zgłoszeń w trybie ustawy.
Zdaniem I. i W. K. przedmiotowy śmietnik nie był wybudowany na posesji przy ul. [...] przed październikiem 1997 r., co wynika ze zdjęcia satelitarnego znajdującego się w aktach postępowania, a ponieważ został wybudowany bez wymaganych prawem zezwoleń i zgłoszeń oraz z powodu, iż nie spełnia warunków Rozporządzenia, powinien być rozebrany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zgodnie z przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji, nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przy czym, przepis powyższy znajduje zastosowanie również do robót budowlanych zakończonych.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa, wówczas właściwy organ jest obowiązany wydać decyzję zakazującą prowadzenia dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, a w przypadku szczególnym może także nakazać przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Natomiast jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że jest możliwe doprowadzenie prowadzonych robót (bądź już zrealizowanych) do stanu zgodnego z prawem, a nie mamy do czynienia z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę, wówczas właściwy organ jest zobowiązany nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych.
W ocenie Sądu skoro organ ustalił, że przedmiotowa zadaszona osłona z pojemnikami na odpady stałe na działce położonej przy ul. [...] w W., została zrealizowana po 1997r. to podlega ona reżimowi obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane.
Ponadto podkreślił, iż organ nadzoru budowlanego, co do daty powstania osłony mógł oprzeć się na zeznaniach świadka R. W. - wykonawcy, który w sprawie sygn. [...] przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Mokotowa zeznał w dniu 9 października 2007r., że obiekt został budowany na nowo "trzy lata temu". Osłona nie istniała też na zdjęciu lotniczym z 1997r. Natomiast jak wynika z zawiadomienia z dnia 6 maja 2008r., postępowanie toczy się w sprawie wybudowanego miejsca do gromadzenia odpadów stałych na posesji przy ul. [...] w W., w sposób niezgodny z obowiązującymi warunkami technicznymi.
Wskazując na treść § 22 ust. 1 i § 23 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) oraz ustalenia organu odwoławczego, iż zadaszona osłona z pojemnikami na odpady stałe na działce położonej przy ul. [...] w W. jest usytuowana w odległości 1,26 m od ogrodzenia sąsiedniej nieruchomości, zatem nie spełnia wymagań określonych w § 23 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że powyższe obligowało do wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że decyzja nakazująca inwestorowi odsunięcie śmietnika murowanego od granicy sąsiedniej działki bez naruszenia jego konstrukcji, a więc bez jego wcześniejszej rozbiórki byłaby decyzją niewykonalną, a zatem organ słusznie uznał, iż zasadne jest doprowadzenie zadaszonej osłony (z pojemnikami na odpady stałe) wybudowanej na działce położonej przy ul. [...] w W. do stanu zgodnego z prawem poprzez orzeczenie jej rozbiórki.
W konkluzji, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ drugiej instancji prowadził postępowanie w sprawie wybudowanego miejsca do gromadzenia odpadów stałych na posesji przy ul. [...] w W., w sposób niezgodny z obowiązującymi warunkami technicznymi, wskazał przepisy Rozporządzenia, które zostały przez inwestora naruszone, ustalił datę wybudowania przedmiotowego obiektu (powyższy obowiązek wynikał z decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008r., Nr [...]). Natomiast strony nie zostały pozbawione czynnego udziału w postępowaniu, albowiem zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego, mogły składać wnioski i pisma do sprawy.
Ponadto, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż wprawdzie w sentencji zaskarżonej decyzji, mylnie powołano imię skarżącej J. B., jednakże ta okoliczność nie ma zasadniczego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy w sposób bezsprzeczny wiadomo, kto jest stroną niniejszego postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. B. i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 65 §1 P.p.s.a, art. 67 §1 P.p.s.a. oraz art. 75 P.p.s.a. przez brak doręczenia J. B. przed wydaniem skarżonego wyroku pisma procesowego uczestników I. i W. K., które wpłynęło do WSA w dniu 6 kwietnia 2009 r.; wskazane naruszenie w konsekwencji skutkowało pozbawieniem J. B. możności obrony jej praw, a zatem nieważnością postępowania sądowego określona w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.;
- 2) art. 183 §2 pkt 5 P.p.s.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej obrony jej praw, polegające na pozbawieniu ją przed wydaniem skarżonego wyroku możliwości odniesienia się do jedynego pisma w postępowaniu uczestników o przeciwnych interesach – I. i W. K., na treści którego następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny oparł zasadnicze ustalenia faktyczne skarżonego wyroku, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia tegoż ostatniego;
- 3) art. 134 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie skargi w jej granicach i zignorowanie w skarżonym wyroku większości podnoszonych w skardze zarzutów, w tym zarzutów naruszenia przez MWINB przy wydaniu skarżonej decyzji: zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 K.p.a., zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a., zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym określonej w art. 10 §1 K.p.a. oraz przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.);
- 4) naruszenie art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r., art. 1 §1 oraz § 2 ustawy z dnia 20 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) dalej P.u.s.a." oraz art. 3 §1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., przez niewykonanie obowiązku kontroli skarżonej decyzji, określonego w tych przepisach, polegające na braku dostrzeżenia popełnionych w skarżonej decyzji: naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w stopniu rażącym, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych w postępowaniu I instancji (decyzja PINB) oraz w postępowaniu odwoławczym (skarżona decyzja) w dwóch różnych trybach, a zatem oparciu ich na odmiennych podstawach prawa materialnego (brak tożsamości sprawy administracyjnej w I oraz II instancji) oraz rażącego naruszenia zakazu reformationis in peius wyrażonego w art. 139 K.p.a., polegającego na ustaleniu skarżoną decyzją naruszenia przez J. B. oraz M. B. o innych, nowych obowiązków, niż obowiązki których naruszenie legło u podstawy materialnej Decyzji PINB;
- 5) naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie tego przepisu do oceny charakteru robót budowlanych jakie miały miejsce w 2004r. w obiekcie budowlanym objętym nakazem rozbiórki oraz art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie na skutek bezpodstawnego przyjęcia, iż roboty budowlane które miały miejsce w tym obiekcie w 2004r. stanowiły nową budowę, podczas gdy stanowiły remont, niepodlegający obowiązkowi zgłoszenia.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej J. B. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego również M. B. i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia, które: nie odnosi się w ogóle do większości zarzutów skargi; w zakresie w jakim odnosi się do zarzutów skargi - odnosi się do nich pozornie i powierzchownie; zniekształca stan faktyczny sprawy; nie odnosi się do szeregu dowodów zgromadzonych w postępowaniu lub odnosi się do nich wybiórczo, odrywa się od treści zaskarżonej decyzji WINB kontrolowanej wyrokiem; zawiera błędne rozumowanie, a tym samym nie wyjaśnia podstawy rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji oraz stwarza wrażenie arbitralności jego działania i w konsekwencji powoduje, iż wyrok nie poddaje się kontroli kasacyjnej,
- 2) art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. przez nierozpoznanie skargi w jej granicach, polegające na braku odniesienia się w wyroku do większości zarzutów skargi, orzeczenie w oderwaniu od treści decyzji WINB oraz brak odniesienia się do dowodów potwierdzających wybudowanie osłony śmietnikowej objętej nakazem rozbiórki w latach 90 ubiegłego wieku w ramach inwestycji mieszkaniowej prowadzonej przez Spółdzielnię Budowy Domów Jednorodzinnych [...],
- 3) art. 184 Konstytucja R.P., art. 1 §1 oraz § 2 P.u.s.a. oraz art. 3 §1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., przez rozpoznanie wyrokiem sprawy administracyjnej, zamiast skontrolowania rażąco wadliwej decyzji WINB według kryterium legalności,
- 4) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 134 P.p.s.a. oraz w zw. z art 3 §1 i § 2 pkt 1
P.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. poprzez arbitralne oddalenie skargi, pomimo niezrozpoznania większości jej zarzutów i nieskontrolowania decyzji WINB,
5) art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z przepisami art. 134 P.p.s.a., art. 3 §1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a., art 1 § 2 P.u.s.a. oraz w zw. z art. 156 §1 pkt 1 oraz pkt 2 K.p.a. przez oddalenie skargi, pomimo iż, przy należytym wykonaniu przez Sąd pierwszej instancji obowiązku kontroli działania WINB należało stwierdzić nieważność decyzji WINB, wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości oraz z rażącym naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 78 Konstytucji R.P. oraz w art. 15 K.p.a., a w razie nieuwzględnienia tego zarzutu -
6) naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 lit. a), lit. b) oraz c) P.p.s.a. w zw. z przepisami art. 134 P.p.s.a., art. 3 §1 i §2 pkt 1 P.p.s.a., art. 1 §2 P.u.s.a., poprzez bezpodstawne oddalenie skargi, pomimo iż przy należytym wykonaniu przez WSA obowiązku kontroli działania WINB, należało uchylić decyzję WINB, jako wydaną z naruszeniem: przepisów prawa materialnego, to jest przepisu §23 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to jest przepisu art. 10 §1 K.p.a. oraz innych przepisów postępowania, to jest: art. 78 Konstytucji RP i art. 15 K.p.a. (zasada dwuinstancyjności), art. 7 oraz 77 §1 K.p.a. (zasada prawdy obiektywnej), art. 19 K.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 150, poz. 1118 ze zm.), art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
7) naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie do robót budowlanych prowadzonych w osłonie śmietnikowej (objętej nakazem rozbiórki WINB) w 2004r. i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż roboty te stanowiły nową budowę oraz art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie tego przepisu do robót budowlanych prowadzonych w osłonie śmietnikowej w 2004r. i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż roboty te nie stanowiły remontu, lecz nową budowę oraz
8) naruszenie prawa materialnego tj. § 23 ust. 3 Rozporządzenia przez jego niewłaściwe, to jest bezpodstawne zastosowanie, przy ocenie legalności budowy obiektu objętego nakazem rozbiórki, w sytuacji, gdy budowa tego obiektu była realizowana przed datą wejścia Rozporządzenia w życie, zatem przepis ten nie mógł mieć do niej zastosowania.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej M. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W piśmie procesowym z dnia 6 lipca 2010r. pełnomocnik skarżące podniósł, iż Sąd pierwszej instancji orzekał nie posiadając pełnych akt administracyjnych, albowiem brak jest części akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (I instancji) poprzedzających wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi kasacyjne wniesione w tej sprawie zasługiwały na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy.
Jednym z zarzutów skargi kasacyjnej wniesionej przez J. B. jest zarzut nieważności postępowania sądowadministracyjnego o jakim mowa w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.
Stosowanie do treści art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw. Wyjaśnić należy, że pozbawienie strony możności obrony swych praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy oceniać przez pryzmat konkretnych okoliczności sprawy i nie wolno go łączyć tylko i wyłącznie z sytuacją, kiedy strona w ogóle nie brał udziału w postępowaniu. W piśmiennictwie prawniczym wskazuje się bowiem, iż strona pozbawiona jest możliwości obrony swych praw, jeżeli wskutek uchybień procesowych nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku.
W przedmiotowej sprawie postawiono zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., który powiązano z naruszeniem art. 65 § 1, art. 67 §1 oraz art. 75 tej ustawy. Nieważność postępowania zdaniem skarżącej J. B. wynika z niedoręczenia jej odpowiedzi na skargę małżonków K., które to pismo procesowe przekazana Sądowi pierwszej instancji na dwa dni przed wyznaczoną w tej sprawie rozprawą w oparciu o które Sąd oparł zasadnicze ustalenia skarżonego wyroku.
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący J. i M. B. będący współwłaścicielami nieruchomości, której dotyczyło postępowanie wnieśli skargę do Sądu I instancji. Niespornym pozostaje również i to, że w dniu 6 kwietnia 2009r. I. i W. K. – uczestnicy postępowania reprezentowani przez radcę prawnego w piśmie procesowym z powołaniem się na akta sprawy wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o oddalenie skargi w całości, z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Jak wynika z protokołu rozprawy skarżący M. B. przed Sądem I instancji był reprezentowany przez pełnomocnika procesowego (W. K. aplikant radcowski z upoważnienia radcy prawnego M. W.). Natomiast J. B. pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy nie stawiła się w dniu 8 kwietnia 2009r., kiedy rozpoznawano wniesioną skargę.
Pismo procesowe wniesione dnia 6 kwietnia 2009r. nie zostało doręczone skarżącej J. B., lecz ten fakt w szczególności wobec treści tegoż pisma procesowego, będącego oceną materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie strony przeciwnej nie mógł doprowadzić do uznania, że z tym niedoreczeniem wiązać należy pozbawienie strony możliwości obrony jej prawa. Poza tym pismo to jak i wskazana w nim argumentacja nie zawierały takich informacji, które nie byłyby znane skarżącej z prowadzonego w tej sprawie postępowania. Na treści tego pisma, co jest już zupełnie nieusprawiedliwionym twierdzeniem skarżącej, nie oparł Sąd pierwszej instancji zasadniczych ustaleń faktycznych skarżonego wyroku. Ustalenia faktyczne czyni organ administracji, gromadząc w akta sprawy materiał dowodowy na podstawie, którego następnie wydaje decyzje administracyjne. Jak wynika z analizy zaskarżonego wyroku Sąd wydając orzeczenie oparł się na aktach sprawy a nie na wskazanym piśmie procesowym, inną kwestią jest prawidłowość tej oceny ale to będzie przedmiotem rozważań w dalszej części tego uzasadnienia.
Przedstawione rozważania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie pozwalają uznać, iż skarżąca została w tej sprawie pozbawiona możliwości obrony swych praw o czym mowa w art. 183 § 2 pkt. 5 P.p.s.a. mimo, że nie doręczono jej odpisu odpowiedzi na skargę. Tym samym nie wystąpiła przesłanka nieważności postępowania w opisanym wyżej zakresie. Nie ujawniono również i w pozostałym zakresie innych przesłanek nieważności a to pozwalało na rozpoznanie wniesionych skarg zgodnie z treścią podniesionych zarzutów.
Niewątpliwie obie wniesione skargi kasacyjne posiadają usprawiedliwione zarzuty w zakresie naruszenia prawa procesowego.
Przede wszystkim na uwzględnienie zasługują zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesione w obu skargach a to naruszenia art. 134 P.p.s.a w związku z art. 1 § 2 P.u.s.a. poprzez nierozpoznanie skargi w jej granicach i zignorowanie większości podnoszonych w skardze zarzutów. Usprawiedliwionym pozostaje również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a poprzez nie odniesienie się w motywach zaskarżonego wyroku do większości zarzutów skargi a tym samym nie wyjaśnienia przesłanek podjętego rozstrzygnięcia, jak też naruszenia art. 151 P.p.s.a w związku z art. 134 P.p.s.a oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1 P.p.s.a. poprzez arbitralne oddalenie skargi oraz art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a w związku z art. 134 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo, że przy należytym wykonaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroli zaskarżonej decyzji należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 P.u.s.a., który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy inaczej nie stanowią. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Zakres działania sądów administracyjnych określił art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a, wskazując, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach decyzji administracyjnych (§ 2 pkt 1).
Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 P.u.s.a) zaskarżonego aktu.
Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Pogląd ten nie budzi najmniejszych wątpliwości również na gruncie orzecznictwa NSA powstałego po 1 stycznia 2004r. – por. np. wyrok NSA z 27.07.2004 r., OSK 628/04, niepubl.
Norma art. 141 § 4 P.p.s.a. określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa.
Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd pierwszej instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu.
Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy wniesionych do sądu spraw. Sąd pierwszej instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Treść tych ustaleń winna następnie zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku sądu o jaki wyżej mowa. To z treści uzasadnienia powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa.
Przy uwzględnieniu powyższych rozważań, przyjąć należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. został naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie albowiem kwestionowane skargą kasacyjną uzasadnienie nie odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a wyjaśnienie, których było niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy. Powyższe ustalenie pozwala jednocześnie uznać, iż doszło do naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a albowiem nie rozpoznano skargi w jej granicach a tym samym nie oceniono w pełnym zakresie jej zgodności z prawem.
Przede wszystkim w zaskarżonym wyroku nie odniesiono się do podnoszonych w skardze do Sądu pierwszej instancji zarzutów naruszenia: art. 15 k.p.a. dot. zasady dwuinstancyjności, nie oceniono zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. tj. czynnego udziału w postępowaniu przed organem odwoławczym, czy też innych wskazywanych naruszeń a to art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, art. 7 i 77 k.p.a.
W istocie Sąd I instancji ustosunkował się jedynie do zarzutu wskazującego na naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zakresie błędnego oznaczenia strony w zaskarżonej decyzji a i pogląd tego Sądu przedstawiony w tym zakresie był błędny. Wprawdzie Sąd przyjął, że mylnie powołano imię skarżącej J. B. w decyzji nakazującej rozbiórkę, jednakże okoliczność ta nie ma zasadniczego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy w sposób bezsprzeczny wiadomo, kto jest stroną. W tej sprawie organy wadliwie oznaczyły adresata decyzji rozbiórkowej wskazując na J. a nie J. B. Nie można jednakże uznać tego stanowiska za prawidłowe gdyż decyzja o nakazie rozbiórki winna w sposób prawidłowy oznaczyć jego adresatów z imienia i nazwiska. Błędne oznaczenie adresata decyzji tak jak w tej sprawie powoduje, że niewykonanie takiej decyzji i wdrożenie postępowania egzekucyjnego powodowałoby zgłoszenie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym błędu co do osoby zobowiązanej.
Jednakże podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie miał zarzut naruszenia art. 15 k.p.a.
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy decyzją z dnia 17 czerwca 2008r. na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazał J. i M. B. rozbiórkę zadaszonej osłony (z pojemnikami na odpady stałe) wybudowanej na terenie posesji przy ul. [...] w W. Natomiast Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną przez małżonków B. decyzje pierwszoinstancyjna i nakazał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane Janinie i Markowi Bartnickim w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania decyzji rozbiórkę zadaszonej osłony (z pojemnikami na stałe odpady) na spornej działce.
Tym samym w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji zastosował normę art. 49a ust.1 ustawy Prawo budowlane (dot. nakazu rozbiórki samowoli budowlanej wykonanej bez wymaganego zgłoszenia), natomiast organ odwoławczy uchylił tę decyzję i zastosował przepis art. 51 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego dotyczącego przecież spraw innych niż te wymienione w art. 49 b ust. 1 cytowanej ustawy. Choć w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał, iż podstawę te stanowi art. 51 ust.1 pkt. 2 Prawa budowlanego Tym samym nie są to przepisy prawa materialnego, które można by stosować w sposób zamienny czy też uzupełniający.
Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie NSA organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ pierwszej instancji w uchylonej decyzji, gdyż w przeciwnym razie uległby zmianie przedmiot postępowania administracyjnego i decyzja taka wydana, naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (porównaj wyrok NSA z dnia 28 marca 2006r. sygn. akt II OSK 664/05 niepublikowany). Właśnie z takim rodzajem wadliwości mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, albowiem organ odwoławczy rozstrzygając w oparciu o inną podstawę materialnoprawną niż organ pierwszej instancji, naruszył wydając zaskarżoną decyzję niewątpliwie zasadę dwuinstancyjności o jakiej mowa w art. 15 k.p.a.
W sytuacji gdy organ zauważa, że zaskarżona decyzja pierwszej instancji została wydana w oparciu o niewłaściwy przepis prawa materialnego, powinien na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. uchylić te decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji jednocześnie wskazując właściwy przepis w oparciu, o który powinno być wszczęte postępowanie. Skoro w rozpoznawanej sprawie tak nie uczyniono, zatem zaskarżone rozstrzygniecie podjęto z obrazą art. 15 k.p.a.
Natomiast wydanie decyzji z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności, obowiązującej w postępowaniu administracyjnym, godzi w podstawowe prawa i gwarancje obywatela i musi być oceniane jako rażące naruszenie prawa.
Dlatego też już dalsze naruszenia prawa zaistniałe w niniejszej sprawie jak chociażby naruszenia zasady czynnego udziału strony (art. 10 § 1 k.p.a.) w postępowaniu odwoławczym nie miało takiego decydującego znaczenia, gdyż wyłącznie naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania w tej sprawie nakazywało Sądowi pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a. stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, wobec zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. bez potrzeby wskazywania na dodatkowe naruszenia prawa.
Zatem wskazane wyżej kwalifikowane naruszenie prawa nakazywało Sądowi pierwszej instancji zastosować konstrukcję prawną z art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a jak zasadnie podniesiono to w skardze kasacyjnej M. B. Natomiast oddalenie skargi w takiej sytuacji w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. należy uznać za naruszenie tej normy prawa procesowego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy.
Jednocześnie mając powyższe rozważania na uwadze zauważyć należy, iż przepis art. 184 Konstytucji R.P. przyznaje właściwość sądownictwu administracyjnemu do wykonywania kontroli administracji publicznej co oznacza, że organy te mają obowiązek przeprowadzania kontroli zgodnie z zasadami określonymi w ustawach szczególnych. Niewątpliwie obowiązek taki wynika z art. 1 §1 i 2 P.u.s.a. jak i art. 3 §1 i 2 P.p.s.a. Naruszenie tych zasad stanowi obrazę art. 184 Konstytucji R.P. Mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy, w której zastosowano przepis art. 151 P.p.s.a. zamiast art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a. zarzuty obu skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia wskazanej wyżej normy Konstytucji należy uznać za usprawiedliwione.
Ujawniony wyżej charakter naruszenia prawa procesowego powoduje, iż pozostałe zarzuty skarg kasacyjnych tracą na znaczeniu w szczególności gdy dotyczy to zarzutów naruszenia prawa materialnego a to art. 3 pkt. 6 i art. 3 pkt. 8 ustawy Prawo budowlane jak i § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Natomiast w nawiązaniu do pisma procesowego pełnomocnika skarżącej, w którym wskazał na brak części akt organu pierwszej instancji, zauważyć należy, iż wobec braku zarzutu naruszenia prawa procesowego w tym zakresie w szczególności obrazy art. 133 P.p.s.a., kwestia ta nie mogła być przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast przy powtórnym rozpoznawaniu sprawy przez Sąd pierwszej instancji należy zwrócić uwagę by w prawidłowy sposób skompletować akta administracyjne niezbędne do rozstrzygania w tej sprawie.
Dlatego też skoro wniesione w tej sprawie skargi kasacyjne zawierały usprawiedliwione podstawy to Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepisy art. 185 § 1 i art. 203 pkt.1 P.p.s.a orzekła jak w sentencji.