Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 28 lipca 2026 r., sygn. akt II GSK 71/26

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2025 r., (sygn. akt VI SA/Wa 4306/24) oddalił skargę w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. w W. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej przywoływany jako: "Organ II instancji") z dnia 16 października 2024 r. nr KOC/883/Dr/24 w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął ustalenia faktyczne, z których wynika:

1. 1. Wnioskiem z 17 października 2023 r. Spółka wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej [...] w rejonie [...] w okresie od 17 października 2023 r. do 17 października 2024 r. w celu umieszczenia w nim: 1) kiosku handlowego o powierzchni rzutu poziomego 19,80 m2, 2) zadaszenia kiosku handlowego o powierzchni rzutu poziomego 7,57 m2, 3) schodka przed wejściem do kiosku o powierzchni rzutu poziomego 2,44 m2, 4) toalety przenośnej o powierzchni rzutu poziomego 1,42 m2, 5) skrzyni na prasę o powierzchni rzutu poziomego 0,28 m2, 6) kosza na odpady o powierzchni rzutu poziomego 0,41 m2, 7) reklamy na kiosku o powierzchni reklamowej 1,11 m2.
2. 2. Po uzyskaniu opinii Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m. st. Warszawy oraz Zarządu Zieleni m. st. Warszawy, Prezydent m. st. Warszawy (dalej przywoływany jako: "Organ I instancji"), decyzją z 12 stycznia 2024 r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania Spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 17 października 2023 r. do 22 października 2023 r. oraz odmówił Spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 23 października 2023 r. do 17 października 2024 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wniosek Spółki wpłynął do organu 23 października 2023 r., co wykluczyło jego merytoryczne rozpoznanie w okresie od 17 października 2023 r. do 22 października 2023 r. bowiem wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest możliwe najwcześniej od daty złożenia wniosku. Nadto Organ I instancji wskazał, że pas drogowy ze swej istoty nie służy do prowadzenia działalności handlowej, a fakt prowadzenia działalności gospodarczej w obiekcie nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku na wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, zwłaszcza że z licznych kontroli wynika, że kiosk jest zamknięty, a jego otoczenie jest zaniedbane.
3. 3. W wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki Organ II instancji utrzymał w mocy ww. decyzję. Motywując to rozstrzygnięcia Organ II instancji poddał analizie treść art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320; dalej przywoływana jako: "u.d.p."), wskazał, że Spółka występując o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie wykazała, aby zachodził szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie, uzasadniający lokalizację kiosku handlowego w pasie drogowym. W ocenie Organ II instancji, prowadzona działalność gospodarcza, mająca się przyczynić, jak wynika z odwołania, do rozwoju gospodarki oraz stworzyć nowe miejsca pracy, nie może stanowić szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p., warunkującego udzielenie zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym obiektu handlowego, z istoty niebędącego obiektem związanym z gospodarką drogową i potrzebami zarządzania ruchem drogowym. Interes ekonomiczny Strony nie może być przedkładany nad interes publiczny, którym jest dążenie do uporządkowania przestrzeni publicznej, w tym również ciągów komunikacyjnych miasta wraz z przywróceniem ładu estetycznego.
4. 4. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
5. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 16 czerwca 2025 r. orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej przywołana jako: "p.p.s.a.").

Sąd I instancji wskazał, że wniosek Skarżącej dotyczył zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie w nim kiosku handlowego, a więc obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Działanie takie co do zasady objęte jest zakazem ustanowionym w art. 39 ust. 1 u.d.p., a lokalizowanie w pasie drogowym takich urządzeń może odbywać się wyłącznie "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", o czym stanowi art. 39 ust. 3 u.d.p. Organy obu instancji, w ocenie WSA trafnie przyjęły, że na gruncie analizowanej regulacji to wnioskodawca, występując o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, zobligowany jest wykazać, że wystąpił taki szczególny przypadek uzasadniający odstępstwo od wskazanej zasady ogólnej. Rolą organów nie jest poszukiwanie argumentów i dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywa na stronie postępowania, która powinna wykazać okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Natomiast obowiązkiem organów orzekających jest ustalenie zaistnienia tejże przesłanki i jej ocena, co znajduje potwierdzenie.

Zdaniem WSA rację ma również Organ II instancji, że w rozpatrywanej sprawie Skarżąca nie wykazała, że takie szczególne okoliczności wystąpiły. Skarżąca na etapie wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, jak również w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, nie przedstawiła argumentów ani dowodów, które uzasadniałyby zastosowanie odstępstwa przewidzianego w art. 39 ust. 3 u.d.p.

Sąd I instancji zauważył, że w rozpatrywanej sprawie Organ I instancji ustalił prawidłowo, że kiosk handlowy, którego dotyczy wniosek Skarżącej, jest w złym stanie estetycznym, wpływa negatywnie na jakość przestrzeni publicznej oraz ład przestrzenny, przyczynia się do niedopuszczalnej degradacji jakości przestrzeni publicznej ze względu na stan techniczny samego obiektu (stan elewacji, attyki i schodów wejściowych), jak i sposób zagospodarowania najbliższego sąsiedztwa. Kiosk jest zamknięty, a jego otoczenie jest zaniedbane. Spółka nie wskazała jaką działalność prowadzi w tym obiekcie. Organy opiniujące zgodnie wskazały na bardzo zły stan techniczny kiosku. Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu m. st. Warszawy zaopiniowało negatywnie możliwość dalszego funkcjonowania obiektu, rekomendowało podjęcie działań zmierzających do jego usunięcia i przywrócenia terenu, na którym funkcjonuje, do stanu pierwotnego. Do akt sprawy dołączone zostały wskazane opinie jak również dokumentacja fotograficzna.

W zaistniałej sytuacji, wobec braku wykazania przez Skarżącą szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby lokalizację kiosku handlowego w pasie drogowym, Organy, zdaniem WSA, prawidłowo odmówiły zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, przyznając prymat interesowi publicznemu chronionemu w u.d.p., którym w ogólnym ujęciu jest ochrona dróg i bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Zasadnie, w ocenie WSA, też Organy obu instancji wywiodły z treści przepisów u.d.p., że zezwolenie zarządcy drogi może być wydane na okres przyszły, najwcześniej od daty złożenia wniosku. Zarówno wniosek o wydanie zezwolenia, jak i samo zezwolenie na zajęcie pasa drogowego zawiera szereg obligatoryjnych elementów, określonych cytowanymi przepisami. Jednym z nich jest określenie okresu dopuszczalnego zajęcia pasa drogowego, przy czym w odniesieniu do wniosku jest to "planowany okres zajęcia pasa drogowego", a więc okres przyszły (zob. art. 40 ust. 11 u.d.p. i § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego – tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1264. Dalej przywoływany jako: "rozporządzenie"). Z powołanych względów Prezydent m. st. Warszawy nie naruszył prawa wydając 12 stycznia 2024 r. decyzję, która umarza postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w części dotyczącej okresu poprzedzającego wpływ wniosku do organu, a Organ II instancji zasadnie rozstrzygnięcie to zaakceptowało.

1. 6. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Skarżąca zaskarżając ww. wyrok w całości i wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zwrot na rzecz Skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła:
2. 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. u.d.p., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że prowadzenie działalności gospodarczej w postaci kiosku handlowego nie stanowi "szczególnie uzasadnionego przypadku" w rozumieniu ww. przepisu, pozwalającego na wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej, podczas gdy w świetle poszczególnych unormowań u.d.p. należy przyjąć, że prowadzenie działalności gospodarczej - kiosku handlowego, w obiekcie zlokalizowanym w pasie drogowym stanowi podstawę do zezwolenia przez zarządcę na zajęcie pasa drogowego, albowiem obiekt nie będzie powodował niszczenia lub uszkodzenia drogi oraz jej urządzeń lub zmniejszenie jej trwałości, czy też zagrożenia bezpieczeństwu ruchu drogowego, a działalność prowadzona w obiekcie przyczyni się do rozwoju gospodarki oraz stworzy nowe miejsca pracy, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi;
3. 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oparcie decyzji na przesłankach niewynikających z przepisów ustawy o drogach publicznych i wskazaniu, że pawilon, którego dotyczy zezwolenie na zajęcie pasa jest w złym stanie estetycznym, wpływa negatywnie na jakość przestrzeni publicznej oraz ład przestrzenny, przyczynia się do niedopuszczalnej degradacji jakości przestrzeni publicznej ze względu na stan techniczny samego obiektu, jak i sposób zagospodarowania najbliższego sąsiedztwa, podczas gdy nie są to podstawy do odmowy wydania decyzji pozytywnej, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi;
4. 3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznego interesu strony oraz interesu społecznego przejawiającego się w prowadzeniu przez stronę działalności gospodarczej i wkładu w rozwój gospodarki oraz polegające na prowadzeniu postępowania wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywateli, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi;
5. 4) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że obiekt ma negatywny wpływ na bezpieczeństwo ruchu i stanowi jego zagrożenie w sytuacji gdy nie wynika to z żadnych przeprowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dowodów i stanowi wyłącznie domniemanie, mimo że Sąd winien wyjaśnić w uzasadnieniu Wyroku na jakiej podstawie oparte są twierdzenia o niebezpieczeństwie wywołanym przez obiekt znajdujący się na pasie drogowym, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi;
6. 5) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 39 ust. 1 u.d.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że Skarżąca będzie dokonywać czynności mogących powodować zniszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszyć trwałość lub zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w sytuacji gdy obiekt ten znajduje się na pasie, a jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał ustaleń np. poprzez powołanie dowodu z opinii biegłego, że jego umiejscowienie wpłynęło na drogi publiczne w jakikolwiek negatywny sposób, podczas gdy ustalenia takie wymagają specjalistycznej wiedzy, w tym wiedzy eksperckiej dotyczącej wpływu takiej zabudowy na bezpieczeństwo pieszych i na organizację ruchu, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi;
7. 6) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art.
8. 13. k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu dążenia do polubownego rozstrzygania kwestii spornych, podczas gdy Sąd powinien dokładnie przeanalizować możliwość wezwania Spółki przez Zarząd Dróg Miejskich do dokonania modernizacji oraz dopasowania przedmiotowego lokalu do pozostałej infrastruktury zgodnie z aktualnymi wytycznymi, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi;
9. 7) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego jej oddalenia;
10. 8) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów zgłoszonych w skardze na decyzję Organu, podczas gdy rozpoznanie tych zarzutów miało istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości dokonania rzetelnej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia;
11. 9) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżących w skardze na decyzję organu w sytuacji, w której rozpoznanie tych zarzutów winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi.

1. 7. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności z art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Sąd związany był granicami zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

1. 8. Na wstępie trzeba zauważyć, że Skarżąca ujęła wszystkie zarzuty jako naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wiążąc art. 151 p.p.s.a. z przepisami prawa materialnego oraz z przepisami k.p.a. regulującymi postępowanie dowodowe. Art. 151 p.p.s.a. jest przepisem wynikowym, określającym jedynie sposób rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, i sam nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, dopóki nie zostanie powiązany z konkretną normą, której naruszenie miałoby prowadzić do wadliwego oddalenia skargi (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Skoro Skarżąca dokonała takiego powiązania, zarzuty nadają się do rozpoznania, przy czym te z nich, które kwestionują wykładnię i zastosowanie art. 39 ust. 1 i ust. 3 u.d.p., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał tak, jakby zostały oparte na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ w istocie dotyczą prawa materialnego, nie przebiegu postępowania sądowego.
2. 9. Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. zabrania się lokalizowania w pasie drogowym urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub ruchu drogowego. Stosownie do art. 39 ust. 3 u.d.p. odstępstwo od tego zakazu jest dopuszczalne wyłącznie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się jednolicie, że ciężar wykazania takiego przypadku spoczywa na wnioskodawcy, nie na organie (zob. wyroki NSA z 20 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 499/08; z 27 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 951/18; z 29 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 2391/21), a sama chęć prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od jej społecznej użyteczności, takiego przypadku nie stanowi, ponieważ pas drogowy z istoty swej nie służy działalności handlowej ani interesowi ekonomicznemu strony (zob. wyroki NSA z 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 5286/16; z 27 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 1882/18; z 4 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 1747/21; z 29 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 1130/21; z 25 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1547/11). Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zastosował tę linię, uznając, że powołanie się wyłącznie na korzyści gospodarcze i społeczną użyteczność planowanej działalności nie wystarcza. Argumentacja skargi kasacyjnej o potrzebie elastycznej wykładni, uwzględniającej "dynamiczne potrzeby miejskie", nie znajduje oparcia w treści art. 39 ust. 3 u.d.p. i w istocie odwraca relację między zasadą a wyjątkiem od niej.
3. 10. Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 39 ust. 1 u.d.p. Przepis ten formułuje zakaz generalny, którego zastosowanie nie jest uzależnione od każdorazowego wykazania przez organ, w drodze opinii biegłego, że konkretny obiekt zagraża bezpieczeństwu ruchu. W aktach sprawy nie znajdowała się żadna gotowa opinia biegłego geodety, którą Skarżąca mogłaby złożyć jako dokument. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego geodety, a więc o zlecenie przez Sąd sporządzenia takiej opinii na potrzeby postępowania sądowego. Tak rozumiany wniosek wykracza poza zakres art. 106 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza jedynie uzupełniające dowody z dokumentów już istniejących, nie zaś przeprowadzenie przez sąd administracyjny odrębnego postępowania dowodowego wymagającego powołania biegłego, zakreślenia mu tezy dowodowej i skonfrontowania stron z jego wnioskami, co jest właściwe dla postępowania rozpoznawczego, nie dla sądowej kontroli legalności decyzji (art. 1 § 2 p.p.s.a.). Niezależnie od tego, nawet gdyby dowód taki został dopuszczony i potwierdził brak zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu, nie miałoby to znaczenia dla wyniku sprawy. Samo niedostrzeganie zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego jest niewystarczające do wywiedzenia podstaw udzielenia zezwolenia, ponieważ art. 39 ust. 3 u.d.p. wymaga wykazania szczególnie uzasadnionego przypadku, nie zaś jedynie braku negatywnych następstw planowanej lokalizacji (zob. wyrok NSA z 4 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 1747/21). Skarżąca takiego przypadku nie wykazała, niezależnie od kwestii zagrożenia bezpieczeństwa ruchu.
4. 11. Nietrafne są też zarzuty odnoszące się do przepisów postępowania wyjaśniającego (art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.). Organy oparły odmowę przede wszystkim na braku wykazania przez Stronę szczególnie uzasadnionego przypadku, a jedynie ubocznie odwołały się do stanu technicznego i estetycznego kiosku, wynikającego z opinii Biura Architektury i Planowania Przestrzennego oraz dokumentacji z wizji lokalnej. To, że Skarżąca nie podziela tej oceny, nie świadczy o wadliwości postępowania dowodowego.
5. 12. Nie było też, wbrew ocenie Skarżącej, miejsca na stosowanie mechanizmów polubownego załatwiania sprawy, takich jak ugoda lub mediacja (art. 13 k.p.a.). Ugoda jest formą załatwienia sprawy, w której pomiędzy stronami występują sporne interesy, a w badanej sprawie występowała tylko jedna strona. Mediacja z kolei (zgodnie z art. 96a § 3 k.p.a.) wymaga aby granice obowiązującego prawa pozwalały na propozycje ugodowe (art. 96k k.p.a.), a realia badanej sprawy taką możliwość wykluczały, skoro interes społeczny i interes strony polegały na konkurencyjnym przeznaczeniu pewnej partii pasa drogowego.
6. 13. Niezasadne są wreszcie zarzuty naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wykroczył poza granice sprawy i zawarł w uzasadnieniu wszystkie elementy wymagane tym przepisem - stan faktyczny, zarzuty skargi, stanowisko organu, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Sąd odniósł się do zarzutów skargi łącznie, według ich wspólnej podstawy prawnej, co jest dopuszczalne, gdy zarzuty te pozostają ze sobą ściśle powiązane (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 15 czerwca 2009 r., sygn. akt II FPS 8/09). Sposób ten pozwolił Skarżącej na sformułowanie zarzutów kasacyjnych kwestionujących merytoryczne stanowisko Sądu, a Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.
7. 14. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl