Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 2 września 2026 r., sygn. akt II GSK 638/24

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2023 r., (sygn. akt VI SA/Wa 2859/23) oddalił skargę w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w R. (dalej przywoływany jako: "Skarżąca", "Strona", "Spółka") na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej przywoływany jako: "Organ") z dnia 30 stycznia 2023 r. nr 48/12/2023/Ub w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął ustalenia faktyczne, z których wynika:

1. 1. Decyzją z 30 stycznia 2023 r., na podstawie przepisów art. 102 ust. 5 pkt 24, art. 109 oraz art. 102 ust. 7 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2561 ze zm.; dalej przywoływana jako: "ustawa"), oraz w związku z art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej przywoływana jako: "k.p.a."), Organ po rozpatrzeniu wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Rybniku (dalej przywoływany jako: "ZUS") o ustalenie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego P.T. (dalej przywoływany jako: "Uczestnik") z tytułu wykonywania umów o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu, zawartych ze Skarżącym, we wskazanych okresach stwierdził, że Uczestnik podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umów o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu, zawartych ze Skarżącą w okresach: [...]
2. 2. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
3. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 3 sierpnia 2023 r. orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej przywołana jako: p.p.s.a.).

Sąd I instancji wskazał, że sporne umowy nie są umowami o dzieło, lecz umowami o świadczenie usług w postaci m.in. wymiany lin nośnych w górniczym wyciągu szybowym szybu (por. szczegółowo treść tych wszystkich umów w aktach administracyjnych sprawy), do których stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia. WSA zauważył, że brak kryteriów określających pożądany przez Skarżącą wynik w zapisach spornych umów powoduje, że wymierny efekt pracy (działania) Uczestnika, którego nie można utożsamiać z pojęciem "dzieła", nie poddaje się sprawdzianowi w zakresie wad fizycznych. Strony nie określiły bowiem w umowach cech i parametrów indywidualizujących dzieła. Brak w spornych umowach m.in. określenia rezultatu w sposób z góry przewidziany, w szczególności przy użyciu obiektywnych jednostek metrycznych, a także ustalenia, jakimi wadami fizycznymi mógłby być obciążony rezultat. Zdaniem Sądu I instancji prowadzi to do wniosku, że przedmiotem zainteresowania Skarżącej było wykonanie określonych czynności, a nie ich rezultat jako taki – w umowach doszło bowiem do przesunięcia punku ciężkości z aspektu finalnego na czynnościowy ("wykonanie usługi").

WSA wskazał, że przedmiotem spornych umów (określonych mianem usługi) był ciąg określonych czynności starannego działania. Wbrew przekonaniu Skarżącej sporne umowy nie mogą więc zostać zakwalifikowane, jako wykonywane w ramach umowy o dzieło, gdyż polegały one na dokonywaniu czynności z należytą starannością. Wprawdzie czynności wykonywane przez Uczestnika prowadziły do powstania określonego skutku (wymiany lin nośnych w górniczym wyciągu szybowym szybu, wymiany liny prowadniczej, usługi wciągarką wolnobieżną, wykonania połączenia lin, wykonania prac zestawem remontowym, czy wykonania usługi skrótu lin nośnych), jednak skutek ten był uzależniony od starannego działania wykonawcy umowy. Szereg powtarzalnych czynności, nawet gdy prowadzi do określonego efektu, nie może być traktowany jako realizacja umowy o dzieło. Uczestnik zobowiązany był bowiem wykonać zleconą mu pracę sumiennie, według swojej najlepszej wiedzy, ze starannością, jakiej wymagał zakres i charakter pracy.

Prace wykonywane przez Uczestnika stanowiły typowe prace (fizyczne) wykonywane w przedsiębiorstwie zajmującym się produkcją urządzeń górniczych, a także wykonywaniem specjalistycznych usług dla górnictwa oraz przemysłu budowlanego i hutnictwa. Miały one charakter standardowy, nie zmierzały do powstania nowego bądź zmodyfikowanego, określonego w sposób dokładny, stanowiącego o jego indywidualnym charakterze, samoistnego dzieła, które zdefiniowano w momencie zawierania umowy.

Zdaniem WSA treść spornych umów nie pozwala również przyjąć, że uczestnik ponosił ryzyko związane z wykonywaniem umowy oraz odpowiedzialność za uzyskany rezultat w sposób odmienny niż każdy inny pracownik, który odpowiada za sprawowane przez siebie obowiązki przy wykonywaniu tego typu usług. Każda z umów przewiduje także wynagrodzenie za dokonanie określonych czynności ("przygotówki", "prace zasadnicze", "wymianę"). Charakter wykonywanej przez Uczestnika pracy nie był zatem twórczy i jednostkowy, a stanowił część większej całości prac związanych z działalnością Spółki– nie wymagał indywidualizacji, a tylko starannego działania, czynności nie miały cech szczególnych, związanych z osobistymi właściwościami wykonawcy poza umiejętnościami zawodowymi, wyuczonymi i typowymi dla tego typu usług. Nie wykazano bowiem, aby czynności wykonywane w ramach spornych umów były pracą wymagającą posiadania przez wykonawcę jakichś rzadkich cech bądź specjalnych umiejętności.

1. 4. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Skarżąca zaskarżając ww. wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Skarżąca:
2. 1) wskazując na art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzez zebranie, rozpatrzenie oraz dokonanie przez WSA oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie oceny treści umowy stron (czyli Skarżącej i Uczestnika) zgodnie z jej treścią i przepisami prawa materialnego,
3. 2) wskazując na art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez:
4. a) niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 750 k.c., art. 627 k.c., oraz 65 § 1 i § 2 k.c. poprzez bezpodstawne zakwalifikowanie czynności wykonawcy dzieła (uczestnika) na rzecz zamawiającego (skarżącej), jako czynności do których mają zastosowanie przepisy dotyczące zlecenia (art. 750 - umowy o świadczenie usług), podczas gdy treść umowy stron, odpowiadającej jej czynności wykonawcze oraz dodatkowo wola stron wskazywały na zawarcie umowy o dzieło (art. 627 k.c.) w miejsce przyjętej przez WSA podstawy prawnej w postaci art. 750 k.c.;
5. b) błędną wykładnię art. 627 k.c. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przedmiotem zainteresowania płatnika (Skarżącej) było wykonanie określonych czynności a nie ich rezultat, podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią tego przepisu czynności wykonawcze umowy stron odpowiadały normatywnej konstrukcji umowy o dzieło,
6. c) naruszenie art. 750 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na jego zastosowaniu do umowy stron, podczas gdy treść umowy stron, odpowiadającej jej czynności wykonawcze oraz wola stron wskazywały na zawarcie umowy o dzieło do której winien być zastosowany art. 627 k.c.
7. d) błędną wykładnię art. 65 § 1 i 2 k.c. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w tym przypadku strony nie mogły przejawić woli zawarcia umowy o dzieło, podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią tego przepisu zgodny zamiar stron opiera się na rzeczywistych, uzgodnionych intencjach stron co do skutków prawnych, które mają nastąpić w związku z zawarciem umowy, w tym przypadku umowy o dzieło.
8. 5. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od Skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

1. 6. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę tylko nieważność postępowania wymienioną w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego - przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Podstaw kasacyjnych nie można już zmieniać ani rozszerzać po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 177 § 1 p.p.s.a.), choć strona może przytoczyć nowe uzasadnienie zarzutów już postawionych. Postępowanie kasacyjne nie jest więc ponownym rozpoznaniem sprawy w całości, lecz oceną poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej. Jego celem jest zweryfikowanie, czy wyrok WSA i postępowanie, które do niego doprowadziło, były zgodne z prawem.
2. 7. Skarga kasacyjna Spółki opiera się na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. - to przepis ustrojowy, nie przepis postępowania. Można go naruszyć tylko wtedy, gdy sąd wykroczy poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego (rozpozna skargę na akt lub czynność, które nie podlegają jego kognicji), albo gdy w sprawie należącej do jego właściwości uchyli się od zbadania legalności działania administracji, albo zastosuje kryterium inne niż zgodność z prawem (wyrok NSA z 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała, gdyż WSA w Warszawie przeprowadził kontrolę decyzji objętej zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji ww. przepisu (wyrok NSA z 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). Naruszenia norm ustrojowych więc w tej sprawie nie było.

8. Skarżąca, formułując zarzuty naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie powiązała ich z odpowiednimi przepisami p.p.s.a. Nie wskazała więc wprost, na czym - jej zdaniem - polegało naruszenie prawa przez Sąd pierwszej instancji. Zarzut kasacyjny powinien wskazywać zarówno normę odniesienia (np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c albo art. 151 p.p.s.a., wyznaczającą zakres i kryteria kontroli sądu administracyjnego), jak i normę dopełnienia (przepisy regulujące postępowanie przed organami administracji) - i powołać je łącznie (uchwała NSA sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). Skarżąca pominęła normę odniesienia. Ten brak nie uniemożliwia jednak NSA odniesienia się do zarzutu (uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09), ale sam zarzut jest nieuzasadniony z innego powodu: Skarżąca nie zakwestionowała żadnego konkretnego ustalenia poczynionego przez Organ i zaakceptowanego przez Sąd I instancji. Ogólne twierdzenie o wadach w zbieraniu i ocenie dowodów nic tu nie zmienia - Skarżąca nie wskazała, jakich dowodów zabrakło, ani który fragment materiału dowodowego oceniono błędnie. Nie wykazała też wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, choć wymaga tego art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca widzi naruszenie w tym, że Organ nie ustalił wszystkich istotnych okoliczności, a Sąd I instancji to zaakceptował - ale to twierdzenie nie znajduje odzwierciedlenia w uzasadnieniu wyroku. Zarzut nie może więc zostać uwzględniony.

9. Skarżąca zarzuciła też Sądowi I instancji niezasadne przyjęcie, że umowy zawarte przez nią z Uczestnikiem, których przedmiotem było wykonanie: usługi pierwszego założenia lin i naczyń w górniczym wyciągu szybowym, usługi wymiany lin nośnych w górniczym wyciągu szybowym, usługi wciągarką wolnobieżną, usługi wymiany lin nośnych w górniczym wyciągu szybowym, wymiany liny prowadniczej, prac zestawem remontowym w górniczym wyciągu szybu, usługi skrótu lin nośnych w górniczym wyciągu szybowym szybu, usługi wymiany lin, usługi wymiany zawieszenia przeciwciężaru w górniczym wyciągu szybowym, połączenia lin nośnych, prac zestawem remontowym w górniczym wyciągu szybu, usługi wymiany lin nośnych, usługi wymiany zawieszenia klatki północnej, połączenia lin nośnych, usługi wymiany liny nośnej z zawieszeniem, usługi wymiany dwóch lin nośnych, nie stanowią umowy o dzieło, a w konsekwencji wykonawca umów podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tego tytułu.

10. Obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają m.in. osoby wykonujące pracę na podstawie umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy k.c. o zleceniu (art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy). Składkę jako płatnik oblicza, pobiera i odprowadza zamawiający (art. 85 ust. 4 ustawy). Obowiązkowi temu nie podlegają natomiast osoby związane umową o dzieło.

11. Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie (art. 734 § 1 k.c.). Do umów o świadczenie usług nieuregulowanych innymi przepisami stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu (art. 750 k.c.). Przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia (art. 627 k.c.).

12. Umowa o świadczenie usług jest umową starannego działania - jej celem jest wykonywanie określonych czynności, które mogą, ale nie muszą prowadzić do jakiegoś rezultatu. Umowa o dzieło, w odróżnieniu od zlecenia i umowy z art. 750 k.c., zobowiązuje do osiągnięcia rezultatu: konkretnego, zindywidualizowanego w umowie efektu, materialnego lub niematerialnego. Dzieło musi dać się skonkretyzować już w chwili zawierania umowy - w momencie jej podpisania jeszcze nie istnieje, ale jest z góry przewidziane i określone w sposób wskazujący jego indywidualne cechy (wyroki SN z 5 marca 2004 r., sygn. akt I CK 329/03, i z 14 listopada 2013 r., sygn. akt II UK 115/13). Istotnym kryterium odróżniającym umowę o dzieło od zlecenia jest to, czy umówiony rezultat można sprawdzić pod względem wad fizycznych (wyrok SN z 3 listopada 2000 r., sygn. akt IV CKN 152/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 63; wyroki SA w Poznaniu z 30 września 2010 r., sygn. akt I ACa 572/10, i w Łodzi z 19 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa 1511/12; wyrok NSA z 10 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1249/17).

13. Organ i sąd administracyjny, ustalając obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego, nie są związani nazwą, jaką strony dały swojej umowie - oceniają charakter jej postanowień z punktu widzenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy (wyroki NSA: z 20 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 403/21; z 27 stycznia 2021 r., sygn. akt II GSK 1918/19, sygn. akt II GSK 1951/18; z 5 stycznia 2021 r., sygn. akt II GSK 1604/18, sygn. akt II GSK 1605/18).

14. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji: sporne umowy, choć strony nazwały je umowami o dzieło, nie były nimi, bo ich przedmiotem było wykonanie określonych czynności, a nie ich rezultat. Przedmiot umów (wykonanie: usługi pierwszego założenia lin i naczyń w górniczym wyciągu szybowym, usługi wymiany lin nośnych w górniczym wyciągu szybowym, usługi wciągarką wolnobieżną, usługi wymiany lin nośnych w górniczym wyciągu szybowym, wymiany liny prowadniczej, prac zestawem remontowym w górniczym wyciągu szybu, usługi skrótu lin nośnych w górniczym wyciągu szybowym szybu, usługi wymiany lin, usługi wymiany zawieszenia przeciwciężaru w górniczym wyciągu szybowym, połączenia lin nośnych, prac zestawem remontowym w górniczym wyciągu szybu, usługi wymiany lin nośnych, usługi wymiany zawieszenia klatki północnej, połączenia lin nośnych, usługi wymiany liny nośnej z zawieszeniem, usługi wymiany dwóch lin nośnych) został ujęty ogólnie, bez zindywidualizowania i bez możliwości obiektywnej weryfikacji efektu pracy. Umowy nie określają żadnego zindywidualizowanego dzieła o samodzielnej wartości w obrocie, a strony nie ustaliły dokładnych parametrów efektu prac - dlatego nie można było sprawdzić, czy efekt ma wady fizyczne.

15. Czynności Uczestnika prowadziły do konkretnego skutku - usługi pierwszego założenia lin i naczyń w górniczym wyciągu szybowym, usługi wymiany lin nośnych w górniczym wyciągu szybowym, usługi wciągarką wolnobieżną, usługi wymiany lin nośnych w górniczym wyciągu szybowym, wymiany liny prowadniczej, prac zestawem remontowym w górniczym wyciągu szybu, usługi skrótu lin nośnych w górniczym wyciągu szybowym szybu, usługi wymiany lin, usługi wymiany zawieszenia przeciwciężaru w górniczym wyciągu szybowym, połączenia lin nośnych, prac zestawem remontowym w górniczym wyciągu szybu, usługi wymiany lin nośnych, usługi wymiany zawieszenia klatki północnej, połączenia lin nośnych, usługi wymiany liny nośnej z zawieszeniem, usługi wymiany dwóch lin nośnych - ale ten skutek zależał wyłącznie od starannego działania Uczestnika, a nie od jego twórczej, jednostkowej pracy. Każda umowa w pkt 1 przewidywała, że czynności będą wykonywane zgodnie z opracowaną "Technologią" lub "Instrukcją", a z wyjaśnień reprezentanta Spółki wynika, że Uczestnik sam ich nie sporządzał (k. 109 akt adm.). Praca wymagała jedynie przygotowania zawodowego i wyuczonych umiejętności - jak wskazał sam reprezentant Skarżącej, do robót szybowych potrzeba osób wykwalifikowanych, z odpowiednim wykształceniem i doświadczeniem (k. 109 akt adm.). Skarżącej było też obojętne, czy pracę wykona Uczestnik czy inna osoba - umowa nie zastrzegała osobistego świadczenia.

16. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest zgodne: wykonywanie powtarzalnych czynności, nawet gdy prowadzi do wymiernego efektu, nie jest jednorazowym rezultatem i nie można go kwalifikować jako umowę o dzieło (wyroki NSA z: 29 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 169/23; 17 października 2019 r., sygn. akt II GSK 142/18; 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1026/17; 8 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 1998/14, sygn. akt II GSK 2473/15, sygn. akt II GSK 1312/15). Umowa o dzieło nie może polegać na osiąganiu kolejnych, bieżąco wyznaczanych rezultatów - to charakterystyczne dla umowy o świadczenie usług, opartej na starannym i cyklicznym wykonywaniu umówionych czynności. Organ i WSA prawidłowo więc uznali, że Uczestnik nie przyjął do wykonania żadnego skonkretyzowanego dzieła, lecz zobowiązał się do wykonywania w określonym czasie powtarzalnych czynności - nadzorowanych przez zlecającego, wykonywanych według jego poleceń i przekazanego wzoru. Były to proste, ustandaryzowane czynności, wykonywane wielokrotnie i cyklicznie, które nie prowadziły do powstania żadnego zindywidualizowanego rezultatu w rozumieniu umowy o dzieło.

17. Uwzględniając przedmiot spornych umów, nie można też twierdzić, że ich rezultat dawał się sprawdzić na istnienie wad fizycznych, jak wymaga tego art. 638 w zw. z art. 556 § 1 i § 2 k.c. Sąd I instancji trafnie zauważył, że Uczestnik nie odpowiadał za wady dzieła - pkt 9 umów regulował coś innego ("Wykonawca pokryje wszelkie straty poniesione przez Zamawiającego wynikłe ze stwierdzenia alkoholu, narkotyków i innych substancji u Wykonawcy w czasie realizacji umowy") - lecz był zobowiązany wykonać pracę sumiennie i według swojej najlepszej wiedzy.

18. Zarzut naruszenia art. 65 § 1 i 2 k.c. - przez nieuwzględnienie zgodnego zamiaru i celu stron umowy - jest również niezasadny. Kontrolując decyzję o podleganiu obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, Sąd I instancji nie musiał oceniać jej z perspektywy zasad współżycia społecznego, zwyczajów czy zgodnego zamiaru i celu stron, o których mówi art. 65 § 1 i 2 k.c. Ten przepis służy wykładni oświadczeń woli w sporach cywilnych - nie ma jednak znaczenia w sprawach o zupełnie innym, publicznoprawnym charakterze, jak ustalenie podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu (wyroki NSA z: 20 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 403/21; 27 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 135/19, sygn. akt II GSK 106/19, sygn. akt II GSK 115/19, sygn. akt II GSK 86/19).

19. Prawidłowo zatem Organ, a za nim Sąd I instancji, uznał zawarte między Skarżącą a Uczestnikiem umowy, jako umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu i w konsekwencji poprawnie stwierdził, że z tytułu wykonywania czynności wynikających z tych umów uczestnik podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

20. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).

Przywołane w treści uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl