Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 sierpnia 2026 r., sygn. akt II GSK 622/26

Uzasadnienie

I

Wyrokiem z 27 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 366/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę [...] (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach (dalej: "SKO") z 9 czerwca 2025 r., nr SKO.RD-52/1238/70/2025, w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie oraz przyznał od Skarbu Państwa – WSA w Kielcach na rzecz pełnomocnika skarżącego 590,40 zł, w tym 110,40 zł podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Zaskarżony wyrok został wydany w następującym stanie sprawy.

Pismem z 30 grudnia 2024 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w Ostrowcu Świętokrzyskim (dalej: Prokurator) wniósł o wszczęcie przez Starotę Ostrowieckiego (dalej: "Starosta") postępowania administracyjnego w sprawie skierowania skarżącego na badanie lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Prokurator wyjaśnił, że prowadzi czynność sprawdzające, w toku których ustalono, że u skarżącego mogą występować ww. przeciwwskazania z uwagi na zaburzenia osobowości, w tym uprzednio leczone zaburzenia depresyjne oraz aktualne leczenie psychiatryczne. Do wniosku załączono kopię opinii sądowo-psychiatrycznej z 30 sierpnia 2024 r.

Pismem z 8 stycznia 2025 r. Starosta zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Decyzją z 6 lutego 2025 r., nr KM.II.5430.8.2025.AK, działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (ob.: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1226 ze zm.; dalej: "u.k.p."), Starosta skierował skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Pismem z 1 marca 2025 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z 9 czerwca 2025 r. SKO utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując, że do skierowania na badanie lekarskie nie jest konieczna pewność istnienia zastrzeżeń co do stanu zdrowia osoby kierowanej na badanie, a wystarczy duże prawdopodobieństwo, że stan jej zdrowia może mieć bezpośredni wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Przesłane przez prokuratora informacje jako wiarygodne uzasadniały w ocenie organu istnienie zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. Odnosząc się do treści opinii sądowo-psychiatrycznej organ zważył, że stwierdzone u skarżącego zaburzenia osobowości są wystarczającą przesłanką do skierowania go na badania lekarskie. Jak podniosło SKO, każda trwała niemożność emocjonalnego poradzenia sobie przez kierowcę z sytuacjami drogowymi będzie elementem dyskwalifikującym i dlatego też stan psychiczny, emocjonalny kierującego pojazdem nie jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Opisane przez biegłych kliniczne objawy mogą mieć wpływ na zdolność strony do prowadzenia pojazdów.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do WSA w Kielcach.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 22 listopada 2025 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z opinii biegłego oraz dokumentów w postaci dyplomów, podziękowań, opinii, zaświadczeń, certyfikatów i świadectw. Na rozprawie 27 listopada 2025 r. WSA w Kielcach postanowił odmówić ich przeprowadzenia.

II

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ob.: t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), WSA w Kielcach stwierdził, że celem u.k.p. jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, powodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny zatem dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Sformułowanie "uzasadnione zastrzeżenia", którym posłużono się w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., oznacza, że mają one być oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Wydanie decyzji na podstawie tego przepisu nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Nie jest zatem konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarcza wysokie prawdopodobieństwo ich wystąpienia.

Jak zauważył Sąd I instancji, podstawą faktyczną wydania zaskarżonej decyzji była ocena stanu zdrowia wynikająca z opinii sądowo-psychiatrycznej, w której specjaliści psychiatrii rozpoznali u skarżącego zaburzenia osobowości. Biegli stwierdzili, że klinicznie przejawia się to poprzez tendencję do zachowań wykraczających poza ogólnie przyjęte normy postępowania, postawę lekceważącą wobec zasad współżycia społecznego, obniżoną zdolność do przewidywania skutków własnych działań oraz wyciągania konstruktywnych wniosków z doświadczeń, w tym kary, tendencję do obarczania otoczenia winą za własne trudności i niepowodzenia, swoisty egocentryzm z usztywnieniem postaw, trudności w kontrolowaniu emocji i zachowania, nadmierną nerwowość, drażliwość, przesadne skupienie na sobie, zaburzony krytycyzm. WSA podkreślił przy tym, że ani organy administracji, ani sąd administracyjny nie mają kompetencji do podważania ustaleń i wniosków zawartych w opinii sporządzonej przez biegłych, która stanowi wiarygodny, obiektywny dowód istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, mogących mieć wpływ na jego zdolność kierowania pojazdami.

Końcowo Sąd I instancji oddalił wnioski dowodowe skarżącego z uwagi na to, że przeprowadzenie dowodów uzupełniających z przedłożonych dokumentów nie było niezbędne dla wyjaśnienia sprawy.

III

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, wnosząc uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i decyzji organów obu instancji oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 75 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. i uznanie, że opinia sądowo-psychiatryczna wydana na potrzeby postępowania karnego, którego przedmiotem nie było przestępstwo skierowane przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym, mieści się w zakresie normatywnym wyrażenia "uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego", przez co może stanowić samoistną podstawę do wydania decyzji o skierowaniu na badania;
2. 2. naruszenie przepisów postępowania poprzez rażące naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (ob.: t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: "k.p.a.") polegające na:
3. a) nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i w niezbędnym zakresie, tj. oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie o dowód, jakim była pospiesznie sporządzona opinia sądowo-psychiatryczna, sporządzona de facto na potrzeby postępowania karnego, w którym to skarżący nie stanął pod zarzutem spowodowania zagrożenia w ruchu drogowym, oraz na uznaniu, iż jej treść pozwala na skierowanie skarżącego na przymusowe badania w sytuacji, w której wnioski płynące z przedmiotowej opinii nie uzasadniają takiego działania,
4. b) brak szczegółowej analizy załączonych przez skarżącego do akt sprawy dokumentów w postaci zaświadczeń, dyplomów, świadectw ukończenia studiów oraz dodatkowych kursów, w sytuacji gdy dogłębna i wyczerpująca analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów winna prowadzić do konkluzji, iż skarżący jest osobą zdyscyplinowaną, odpowiedzialną, co do której nie zachodzą zastrzeżenia odnośnie do stanu zdrowia, stanowiące przeciwskazania do kierowania pojazdami
5. - które to uchybienia mogły mieć wpływ na treść zapadłego w sprawie orzeczenia poprzez niezasadne ustalenie przez Sąd, iż w stosunku do skarżącego zachodzą ustawowe przesłanki do skierowania go na badania lekarskie, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi.

IV

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Wstępnie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, a którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed NSA nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz zawiera się wyłącznie w tych jej aspektach, które wynikają z zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że zasadniczy spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który, kontrolując zgodność z prawem decyzji Kolegium z 9 czerwca 2025 r. w przedmiocie skierowania skarżącego na badanie lekarskie, stwierdził, że decyzja ta nie narusza przepisów prawa. Sąd I instancji przyjął, że w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., gdyż istnieją okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu. Wniosek Prokuratora skierowany do Starosty, oparty na ustaleniach poczynionych w toku czynności sprawdzających wskazywał, że u skarżącego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami z uwagi na zaburzenia osobowości, w tym uprzednio leczone zaburzenia depresyjne oraz aktualne leczenie psychiatryczne.

Ustalenia te znalazły potwierdzenie w załączonej do wniosku opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów. Z kolei zdaniem skarżącego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na stwierdzenie uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia mogących mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, zaś Sąd I instancji błędnie przyjął, że sama opinia sądowo-psychiatryczna wydana na potrzeby postępowania karnego uzasadnia skierowanie skarżącego na badania lekarskie.

Mając na uwadze tak zarysowany spór w sprawie, za niezasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W tym miejscu należy zauważyć, że, konstruując zarzuty w oparciu o ww. przepis, skarżący zobowiązany był również na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. do wskazania, jaki był związek naruszenia przepisów określonych w skardze kasacyjnej z rozstrzygnięciem. Wnoszący skargę kasacyjną jest zatem obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ, gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu pierwszej instancji mógłby być inny. Nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób, a także uzasadnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przywołany w zarzucie procesowym przez skarżącego kasacyjnie przepis art. 7 k.p.a. określa zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Tak ukształtowana zasada ciężaru dowodu doznaje jednak przełamania w tych przypadkach, w których możliwości poczynienia ustaleń przez organ są ograniczone, zwłaszcza gdy wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 603/16).

Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega, z zastrzeżeniem ust. 4, osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Stosownie zaś do art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Słusznie zauważył Sąd I instancji, że stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa w ruchu drogowym i od dyspozycji psychofizycznej kierowcy zależy bezpieczeństwo na drodze. W celu weryfikacji powyżej opisanych okoliczności konieczne jest skierowanie skarżącego na badania lekarskie, które pozwolą ustalić istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, co obligowało organy do zastosowania art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Organy administracji publicznej (starosta i SKO) nie dokonują bowiem samodzielnej oceny zdrowia kierujących pojazdami i nie przeprowadzają dodatkowych dowodów na tę okoliczność. W przedmiotowym postepowaniu organy jedynie dokonują oceny, czy zgromadzony materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia przesłanki wystąpienia zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Poddając się takim badaniom, kierowca umożliwia wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości

W orzecznictwie NSA podkreśla się, że art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badania lekarskie. Oznacza to, że właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, powinien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy. Sformułowanie, że mają być one uzasadnione, oznacza zatem przede wszystkim, że powinny być oparte na wiarygodnych podstawach (wyrok NSA z 24 lutego 2026 r., sygn. akt II GSK 1517/22). W ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Powyższe oznacza, że na wcześniejszym etapie postępowania, tj. przed przeprowadzeniem badania, z natury rzeczy nie można poczynić kategorycznych ustaleń w tym zakresie. Należy zatem uznać za uzasadnione, takie zastrzeżenia, które zostały oparte na konkretnych, wiarygodnych podstawach (wyrok NSA z 4 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 2380/24).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do skierowania skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wątpliwości odnoszące się do stanu zdrowia skarżącego, wskazane we wniosku Prokuratora znalazły potwierdzenie w opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów z 11 października 2024 r. wydanej na potrzeby postępowania karnego toczącego się w związku z podejrzeniem popełnienia przez skarżącego czynów z art. 157 § 2 k.k. i art. 190 § k.k., z której wynika że skarżący posiada zaburzenia osobowości oraz był leczony psychiatrycznie w formie ambulatoryjnej.

Uwzględniwszy okoliczności badanej sprawy, NSA potwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż opinia ta stanowiła wystarczającą podstawę do przyjęcia istnienia uzasadnionych - w rozumieniu u.k.p. - zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, które uzasadniają potrzebę weryfikacji jego predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami. Aby rozstrzygnąć kwestię istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami konieczne stało się skierowanie skarżącego kasacyjnie na badania lekarskie. Prawidłowo zatem w okolicznościach niniejszej sprawy organy obu instancji wydały decyzję o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie, które to stanowisko prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji.

W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że opinia sądowo-psychiatryczna sporządzona dla potrzeb postępowania karnego może stanowić podstawę do uznania zaistnienia poważnych i uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy, a tym samym do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie (por. stanowisko wyrażone w wyrokach NSA z: 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1170/19; 21 września 2021 r., sygn. akt II GSK 747/21). W niniejszej sprawie organy prawidłowo wyjaśniły, z jakich przyczyn konieczne stało się skierowanie skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest bowiem czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o takie uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy z tych uprawnień korzystają (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 605/14). Mając na uwadze powyższe, słusznie Sąd I instancji uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy opinia wydana przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów na potrzeby postępowania karnego była wystarczająca do przyjęcia przez organy, iż istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego kasacyjnie jako kierowcy w rozumieniu art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p.

Tym samym przyjąć należało, że organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy pozwalający na wydanie decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie celem potwierdzenia lub też wykluczenia przeciwskazań do prowadzenia pojazdów. Prowadzi to do wniosku, że zarzuty procesowe dotyczące kontroli legalności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawidłowości ustaleń faktycznych i postępowania dowodowego prowadzonego w postępowaniu administracyjnym nie były uprawnione. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w tej sprawie żadnych naruszeń przepisów postępowania, tak ze strony organów orzekających w sprawie (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), jak i Sądu I instancji.

W konsekwencji powyższego niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowany w pkt. 1 petitum skargi kasacyjnej. W tym miejscu należy wskazać, że w zarzucie tym przywołano nieistniejącą już jednostkę redakcyjną - lit. b) – art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Przepis art. 99 u.k.p. został bowiem znowelizowany z dniem 5 grudnia 2021 r., jakkolwiek w wyniku tej nowelizacji przesłanka skierowania kierowcy na badanie lekarskie w postaci istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia została umieszczona bezpośrednio w art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Rozpatrując zarzut materialny skargi kasacyjnej, należy podkreślić, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie podważono równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie. Wynika to bowiem z okoliczności, że błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości Gdy skarżący kasacyjnie nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy - jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy - zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami zasadniczo bezpodstawnymi (por. wyroki NSA z: 4 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1092/12; 11 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1972/11; 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 181/21).

W realiach niniejszej sprawy należy podkreślić, że ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego nie zakwestionowano skutecznie w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a zatem zarzut błędnej wykładni art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. również należało uznać za niezasadny.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

1. - ---------------------- 2