Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 444/25, po rozpoznaniu skargi R. B. (dalej: Strona, Wnioskodawca) na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej: KGP, Komendant GP) z 18 grudnia 2024 r. w sprawie odmowy wydania Wnioskodawcy pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej – uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Wnioskodawca pismem z [...] kwietnia 2024 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...](dalej: KWP) o wydanie pozwolenia na broń palną w celu ochrony osobistej w ilości dwóch sztuk. Wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest [...]. Podkreślił, że pod adresem prowadzenia działalności gospodarczej także zamieszkuje. Znajdują się tam magazyny, w których [...]. Wnioskodawca podał, że na terenie firmy, [...]. Podał, że przed tymi wydarzeniami, z nieznanego mu numeru telefonu, otrzymywał groźby pozbawienia życia, co spowodowało u niego obawę o swoje bezpieczeństwo i poczucie zagrożenia. Wnioskodawca wyjaśnił, że złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa gróźb karalnych oraz zniszczenia mienia, jednakże zostało ono umorzone. W związku z opisaną sytuacją obawia się, że sprawca podejmie kolejną próbę w celu jego skrzywdzenia bądź pozbawienia życia. W jego ocenie, okoliczności te stanowiły zagrożenie dla jego bezpieczeństwa oraz życia.
W trakcie postępowania - Strona pismem z [...] lipca 2024 r. uzupełniła wniosek, wskazując, że [...]. Nie został przy tym wykryty sprawca tego czynu a także nie została wyjaśniona przyczyna [...]. W kontekście uprzednio opisanej sytuacji [...], ta dodała, że we wcześniejszym czasie była [...]. Ponadto były do niej kierowane rozmowy telefoniczne z zastrzeżonych numerów z groźbami pozbawienia go życia. W ocenie Strony, wydarzenia te świadczą o realnym, stałym i ponadprzeciętnym zagrożeniu jej zdrowia a nawet życia. Wnioskodawca wyjaśnił, że posiada już pozwolenie na broń do celu sportowego, kolekcjonerskiego i łowieckiego. Z uwagi natomiast na zakres prowadzonej działalności gospodarczej jest w kręgach zainteresowania osób i grup, które chciałby przejąć jego działalność, a przede wszystkim przejąć jego asortyment.
Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z [...] października 2024r., na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r., poz. 485, dalej: u.b.a.), odmówił wydania Stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celu ochrony osobistej w ilości dwóch sztuk. W ocenie KWP prowadzona przez Wnioskodawcę działalność gospodarcza w zakresie [...] nie są wystarczającym argumentem, aby wydać pozwolenie na posiadanie broni palnej do ochrony osobistej. Tym bardziej że postępowania zostały umorzone wobec niewykrycia sprawcy, a [...] nie potwierdziła prowadzenia postępowań dotyczących Strony. Dlatego KWP uznał, że argumenty wniosku oraz przeprowadzone postępowanie administracyjne, nie wskazują na istnienie stałego i realnego niebezpieczeństwa zamachu na życie lub zdrowie Strony oraz konieczności przyznania jej tak wyjątkowego uprawnienia, jak dysponowanie bronią palną bojową.
Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Policji zaskarżoną decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a., utrzymał w mocy decyzję KWP. Organ odwoławczy stwierdził, że Wnioskodawca nie udowodnił istnienia przesłanek z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 u.b.a. Wywodził jej istnienie z jednorazowego [...] a także z telefonicznych gróźb oraz z obawy przed ewentualnymi, kolejnymi takimi zdarzeniami. Wykazywane przez Stronę zagrożenie nie nosi cech stałego, realnego i ponadprzeciętnego, a jedynie nosi cechy zagrożenia hipotetycznego. Takiej odmiany zagrożenia, jako uzależniającą przyznanie pozwolenia na broń bojową, ustawodawca nie wskazał w przepisach u.b.a. Strona nie wskazała zaś okoliczności, które wyczerpywałyby przesłanki ustawowe wydania pozwolenia na broń do celu ochrony osobistej. Komendant podkreślił ponadto, że ustawodawca nie uznał, aby prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie [...] jest szczególnie niebezpieczne, ponadprzeciętne, to osoby prowadzące taką działalność uprawnienie do posiadania broni zagwarantowane miałyby na podstawie przepisów ustawowych, regulujących taką działalność.
Z braku regulacji ustawowej należy domniemywać opinię ustawodawcy, że ryzyko związane z prowadzeniem takiej działalności nie uzasadnia automatycznego przyznania prawa do posiadania broni, a osoby takie mogą ubiegać się o pozwolenie na broń według ogólnych zasad określonych w u.b.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę Wnioskodawcy za zasadną. Analizując treść przepisów mających zastosowanie w sprawie: art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 u.b.a. stanowiących, że organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, np. stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia - dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia (art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a.), podał, że warunkiem udzielenia pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej jest, ściśle określony przez prawo związek okoliczności, które występując łącznie stanowić mogą ważną przyczynę uzasadniającą udzielenie pozwolenia.
W realiach sprawy, Wnioskodawca, podnosząc, że w jego przypadku występuje przesłanka stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, wskazywał na zdarzenie [...]. Obowiązkiem organów było więc dokonanie kompleksowej i całościowej analizy powołanych okoliczności w kontekście oceny zaistnienia w sensie obiektywnym stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia Strony w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a.
Tymczasem Komendant w swej decyzji, przywołując argumentację wniosku Strony i uzupełnione w toku postępowania administracyjnego okoliczności, mające świadczyć, zdaniem Strony o wystąpieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, uznał za noszące cechy zagrożenia hipotetycznego, co oznaczało, że Wnioskodawca nie uprawdopodobnił istnienia zagrożenia, podnoszonego we wniosku.
Jednakże zaskarżona decyzja, zdaniem WSA, zawierając co prawda w swej treści zarówno przytoczenie opisanych przez Stronę okoliczności, przemawiających, w jego ocenie, za zasadnością pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do celu ochrony osobistej, jak również konkluzję samego organu odwoławczego, dopatrującego się w przytoczonych przez Skarżącego zdarzeniach jedynie cech zagrożenia hipotetycznego, co skutkowało odmową udzielenia Stronie pozwolenia, o które się ubiegała, w istocie nie zawiera odpowiedzi na pytanie o przyczyny takiej właśnie oceny. Motywy powinno poznać się na podstawie prawidłowo zredagowanego uzasadnienia decyzji, które ma stanowić uzewnętrznienie tychże motywów, pokazanie rozumowania organu, a nie tylko wykaz zebranych faktów i norm. Ma ono nie tylko przekonać adresata danej czynności podjętej przez organ o słuszności rozstrzygnięcia, ale właśnie umożliwić pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania.
W sprawie, zaskarżona decyzja nie zawierała natomiast odpowiedzi na pytanie, dlaczego w toku ponownego rozpatrzenia sprawy zapadło takie a nie inne rozstrzygnięcie. Brak przedstawienia takich argumentów, według WSA, świadczył o naruszeniu przez KGP przepisów postępowania o ewidentnie możliwym wpływie na wynik sprawy, a nadto powodował, że decyzja organu w istocie "wymyka się" spod kontroli sądowej.
W ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja nie spełniała wymagań stawianych przez art. 7, art. 77 § 1 i odpowiednio art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił w zaskarżonej decyzji, że [...] zdarzyły się jeden raz, co miało nie wyczerpywać wymogu stałego charakteru zagrożenia, ale Komendant zobowiązany był do dokonania oceny całokształtu okoliczności sprawy a nie poszczególnych zdarzeń w oderwaniu od siebie. Zatem nawet jedno z szeregu zdarzeń, będące co prawda jednorazowym, ale istotnym w kontekście zagrożenia życia lub zdrowia Strony (jakim jest tego typu [...] w świetle możliwych skutków), nie wykluczało, w powiązaniu z pozostałymi okolicznościami opisanymi przez Stronę, że zagrożenie, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a., ma charakter stały. O tym, jaki stopień zagrożenia ma miejsce w konkretnym przypadku, świadczyć może bowiem dopiero zbadanie i ocena całokształtu okoliczności sprawy, a nie pojedynczych incydentów, czego w niniejszej sprawie zabrakło.
Jako irrelewantne uznał WSA rozważania organu odwoławczego co do braku uznania przez ustawodawcę, że w przypadku osób zajmujących się[...], zachodzi ponadprzeciętne zagrożenie. Sąd zaznaczył, że to nie charakter prowadzonej przez Skarżącego od 2016 roku działalności gospodarczej per se stanowił podstawę wystąpienia przez niego z wnioskiem o wydanie mu pozwolenia na broń palną w celu ochrony osobistej w ilości dwóch sztuk, lecz szereg wydarzeń, jakie nastąpiły w roku 2023 a więc po siedmiu latach od rozpoczęcia prowadzenia tejże działalności przez Stronę a które spowodowały u Skarżącego obawę o swoje bezpieczeństwo i poczucie zagrożenia.
W konkluzji, Sąd I instancji uznał, że KGP nie przeprowadził rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z podanych względów mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) Sąd uchylił decyzję Komendanta.
Zalecił, aby w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy KGP wydał decyzję spełniającą wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ma być przeprowadzona analiza wszystkich elementów zebranego materiału dowodowego, odnosić się ma do argumentacji Strony i jasno przedstawiać stanowisko organu, co do podstaw przyjętego rozstrzygnięcia, tak aby Wnioskodawca mógł ewentualnie się do nich ustosunkować. Zaznaczył, mając na względzie stanowisko zaskarżonej decyzji, że pozwolenia na broń palną do celu ochrony osobistej nie wydaje się na bliżej nieokreślone, przyszłe i nieznane zdarzenie, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, Komendant winien mieć na uwadze, iż posiadanie pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej powinno służyć głównie celom prewencyjnym, odstraszać i zapobiegać zamachom na życie i zdrowie, a nie dawać możliwość ewentualnego odreagowania na działania godzące w te podstawowe dobra osobiste.
Z wyrokiem WSA nie zgodził się organ – Komendant GP i wystąpił ze skargą kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości. Orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez wadliwe przyjęcie, że organ odwoławczy nie przeprowadził rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy przez co dopuścił się naruszenia wyżej powołanych przepisów k.p.a., podczas gdy organ Policji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie, dokonał szczegółowej analizy wszelkich przedstawionych przez wnioskującego zdarzeń i okoliczności w kontekście ustawowych przesłanek wydania pozwolenia na broń do ochrony osobistej, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym zgodnie żart. 107 § 3 k.p.a.
Organ wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; w przypadku uznania przez Sąd, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi; zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego organu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz oświadczył, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy.
Strona w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosiła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna organu zasługuje na uwzględnienie.
Sprawa, na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ Skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Przed oceną skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, uwzględnia jednak z urzędu nieważność postępowania. W sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyszczególnione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.
Przechodząc do oceny zgłoszonego zarzutu, należy podać, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji uznał zapatrywanie organów o braku ustawowych przesłanek, pozwalających na wydanie Wnioskodawcy pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej za przedwczesne, nienależycie uzasadnione w decyzji, a tym samym nie spełniające wymagań rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Według art. 10 ust. 1 u.b.a. właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Stosownie zaś do treści art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a. za ważną przyczynę uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia, którą powinien wykazać wnioskodawca uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia.
Z przepisów tych wynika więc, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie o wydanie pozwolenia na broń (także dla ochrony osobistej) określona w art. 7 k.p.a. zasada ustalenia prawdy obiektywnej, rozwinięta w art. 77 § 1 k.p.a. ulega modyfikacji. To nie organ prowadzący postępowanie jest obowiązany podejmować z urzędu lub na wniosek strony wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ustawa zobowiązuje bowiem wnioskodawcę do aktywnego udziału w takiej sprawie. On jest obowiązany do przedstawienia ważnej przyczyny posiadania broni, co zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może się sprowadzać do przedstawienia stwierdzeń dotyczących pewnych faktów lecz wymaga powołania się na dowody potwierdzające zaistnienie tych faktów (przedłożenia takich dowodów).
Natomiast organy Policji mają obowiązek ocenić, czy okoliczności wskazane przez stronę dla wykazania ważnej przyczyny posiadania broni pozwalają na wydanie pozwolenia (por. wyroki NSA z: 11 czerwca 2026 r., sygn. akt II GSK 1968/25; 26 października 2017 r., sygn. akt II OSK 307/16; 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2088/11; opubl. jak niżej cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd I instancji nie tyle zarzucał organowi, że nie został zebrany wyczerpujący i materiał dowodowy (co nakazuje art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), co organ odwoławczy nie przeprowadził wnikliwej, wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a co wynikać miało z uzasadnienia decyzji Komendanta, w którym nie rozważono dostatecznie wagi podniesionych przez Stronę zdarzeń, czy mają charakter zagrożeń ponadprzeciętnych, czy mają charakter realny i stały, czy obawa Strony o jej bezpieczeństwo i poczucie zagrożenia ma jedynie charakter hipotetyczny, jak uważał organ.
Sąd odwoławczy nie podziela stanowiska Sądu I instancji. Sąd ten wytykając uchybienia Komendantowi, ż, uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a., sam nie przeprowadził wnikliwej kontroli tej decyzji, uznając, że KGP nie podał przyczyn odmowy zakwalifikowania przytaczanych okoliczności jako nie stanowiących o ponadprzeciętnym, realnym i stałym zagrożeniu życia, zdrowia lub mienia. Przypisywane organowi błędy należało raczej rozważyć w ramach podstawy niewłaściwego zastosowania art. 10 ust. 1 i art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnione są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczności podane przez Wnioskodawcę na uzasadnienie jego wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej zostały dostatecznie rozważone i ocenione przez organy obu instancji, dające temu wyraz w uzasadnieniach swych decyzji. W konkluzji organy zasadnie przyjęły, że Wnioskodawca nie wykazał dostatecznie, aby zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń, a więc, czy wystąpiło stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia, zdrowia lub mienia.
Jak już wspominano, według art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a. za ważną przyczynę uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Wszystkie te trzy elementy definiujące pojęcie ważnej przyczyny muszą występować łącznie. Zagrożenie życia, zdrowia lub mienia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, aby można było uznać je za stałe, musi się przejawiać permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Literalna wykładnia zwrotu: «realne zagrożenie» świadczy o tym, iż realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, czy wielce prawdopodobnym. Musi ono wynikać z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby.
Strona wnosząca o wydanie omawianego pozwolenia winna udowodnić, iż znajdowała się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, świadczą o takim zagrożeniu. Muszą te okoliczności być odnoszone do konkretnego środowiska, np. miejsca zamieszkania wnioskodawcy, rodzaju wykonywanej przez niego pracy lub charakteru jego zajęcia. Sam fakt, że wnioskodawca odczuwa zagrożenie związane ze swoją osobą, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania obiektywnego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia. Brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów, deklaruje bowiem bardzo wiele osób. Jednakże nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi, zaś ocena w tych sprawach należy do właściwych organów, które mogą prowadzić w tym względzie mniej, lub bardziej rygorystyczną "politykę" (por. wyroki NSA z: 26 września 2024 r., sygn. akt II GSK 889/21; 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2836/13; wyroki WSA w Warszawie z: 30 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2603/11; 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 621/12; 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2206/12; 22 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1023/18).
Sam fakt otrzymywania anonimów, dlatego że poprzednio skarżący podejmował decyzje istotne dla społeczności lokalnej, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania obiektywnego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia skarżącego (por. WSA w Warszawie z 29 stycznia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2266/08).
Należy także zauważyć, gdy chodzi o restrykcyjne podejście do kryteriów określonych w art. 10 ust. 3 pkt 1 u.b.a., że ustawodawca nie uznał ani zawodu prokuratora, ani zawodu kuratora sądowego za szczególnie niebezpieczne, bez względu na ryzyko związane z wykonywaniem czynności służbowych w ramach tych profesji, związanych z regularnymi kontaktami czy przebywaniem w środowisku kryminogennym czy patologicznym w celu wykonywania obowiązków zawodowych. Gdyby zagrożenie bezpieczeństwa osób wykonujących te zawody było ponadprzeciętne, to osoby te uprawnienie do posiadania broni zagwarantowane miałyby na podstawie przepisów ustawowych, regulujących ich status zawodowy (por. wyroki NSA z: 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1402/14; 17 października 2025r.,sygn. akt II GSK 689/23).
Przy interpretacji przepisów dotyczących pozwolenia na broń palną, bojową, należy mieć na uwadze także motyw 23 Preambuły do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej nr 2021/555 z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.U.UE.L poz. 115 s. 1 z dnia 6 kwietnia 2021 r.), stanowiący, że w odniesieniu do najniebezpieczniejszych rodzajów broni palnej należy ustanowić w niniejszej dyrektywie rygorystyczne przepisy, w celu zapewnienia - z pewnymi ograniczonymi i należycie uzasadnionymi wyjątkami - aby nabywanie lub posiadanie takiej broni palnej lub wprowadzanie jej do obrotu były niedozwolone. Zatem reguły odnoszące się do kryteriów wydawania pozwolenia na broń powinny być interpretowane w bardzo rygorystyczny sposób.
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, Strona z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów ochrony osobistej w liczbie dwóch sztuk wystąpiła [...] kwietnia 2024r. Powołała się w podaniu na zdarzenia o charakterze jednorazowym: [...] W obu przypadkach dochodzenie zostało umorzone postanowieniem Policji z [...] października 2023 r. z powodu niewykrycia sprawcy. Strona nie podnosiła, aby od września 2023 r. do chwili złożenia wniosku bądź w trakcie postępowania trwającego do grudnia 2024 r. wystąpiły inne zdarzenia mające potwierdzać, że zagrożenie jest stałe, realne i ponadprzeciętne.
Należy natomiast zauważyć, że dopiero po informacji pracownika KWP, że podane we wniosku okoliczności mogą być niewystarczające do uznania za wykazane przesłanek niezbędnych do uzyskania pozwolenia na broń, Strona uzupełniła wniosek pismem z [...] lipca 2024 r., w którym podniosła jeszcze okoliczność [...]. Natomiast uzupełnienie Strony, że [...] mając na uwadze okoliczności zgłoszenia, że zdarzenie to mogło się zdarzyć w okresie kilku dni września 2023 r. i to w miejscu zarówno zamieszkiwania, jak i zarówno prowadzenia działalności gospodarczej, mogło świadczyć o niewystarczającym zabezpieczeniu (monitorowaniu) tego miejsca przez Wnioskodawcę, mając na uwadze wyniki dochodzenia. Do tego odległość czasowa między opisanymi zdarzeniami, a wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej świadczyła, że zagrożenie jeżeli jest, to ma charakter hipotetyczny i subiektywny, a nie charakteryzuje się, że jest stałe, realne i ponadprzeciętne.
Podsumowując - NSA uznał, że Sąd I instancji niezasadnie zarzucił organom naruszenie przepisów k.p.a. dotyczących ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.). Według NSA organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo oceniły przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności mające uzasadniać zdaniem Strony wydanie pozwolenia na broń, a w rezultacie takiego charakteru nie posiadające. Rozpatrując sprawę w jej całokształcie, prawidłowo organy Policji uznały, że wnioskodawca nie wykazał istnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wydanie mu pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej. Organy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustaliły i wszechstronnie oceniły prawidłowo nieistnienie ważnej przyczyny uzasadniającej wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, a w szczególności brak stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dla Wnioskodawcy - jego życia, zdrowia lub mienia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok narusza prawo i dlatego uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylił ten wyrok oraz oddalił skargę Wnioskodawcy na decyzję Komendanta Głównego Policji z 18 grudnia 2024 r. o odmowie wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026r., poz. 118).