Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 3 września 2026 r., sygn. akt II GSK 1392/23

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 7 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 4/23 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, obecnie t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), oddalił wniesioną przez M. K. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 25 października 2022 r. nr SKO.41/4493/RU/2022 w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Starosty Łęczyńskiego z 21 września 2022 r., którą ten organ w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z 7 lipca 2022 r., skierował M. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii A,B,C,C+E i T, z uwagi na przekroczenie przez skarżącego w okresie od 24 sierpnia 2021 r. do 8 grudnia 2021 r. liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450, dalej jako: "p.r.d.").

Oddalając skargę M. K. na tę ostateczną decyzję SKO w Lublinie, Sąd I instancji podzielił zapatrywanie organu wyrażone w tej decyzji odnośnie do tego, że istniały podstawy faktyczne i prawne do skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.

WSA w Lublinie podał, że w sprawie miał zastosowanie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d., który stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust.

1. Sąd I instancji nie zgodził się ze skarżącym, że w okresie, kiedy to doszło do popełnienia przez niego wykroczeń drogowych będących podstawą przypisania punktów (24 sierpnia – 8 grudnia 2021 r.) oraz w dniu wydania decyzji nie obowiązywał art. 130 ust. 1 p.r.d., według którego policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Sąd I instancji podał, że nie jest uzasadnione stanowisko skarżącego wyrażone w skardze, odnośnie do tego, że przepisy art. 114 ust. 1 i art. 130 p.r.d. nie mogły stanowić podstawy prawnej prowadzenia ewidencji i przypisania skarżącemu punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, z uwagi na fakt, że w tekście jednolitym ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, ogłoszonym w Dz.U. z 2018 r. poz. 1990 w dniu 17 października 2018 r., w formie załącznika do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 9 października 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ruchu drogowym, oznaczone zostały jako uchylone.

WSA w Lublinie podał m. in., że wprawdzie art. 130 p.r.d. został formalnie uchylony (przez art. 125 pkt 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, Dz.U. z 2011 r., poz. 151) z dniem 4 czerwca 2018 r., niemniej podlegał nadal stosowaniu na podstawie przepisów przejściowych do czasu wdrożenia odpowiednich rozwiązań technicznych w centralnej ewidencji kierowców i na tę okoliczność odwołał się do stosownych przepisów ustaw.

Sąd I instancji odwołał się do obowiązującego od 4 czerwca 2018 r. art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 957), według którego art. 130 p.r.d. w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w tym przepisie (ust.

1) oraz wyjaśnił, że ustawodawca nie wskazał konkretnej daty ustania obowiązywania art. 130 p.r.d. i w art. 16 ust. 2 powołanej ustawy nowelizującej podał, że nastąpi to 3 miesiące po ogłoszeniu przez ministra do spraw informatyzacji komunikatu określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych. Sąd I instancji zauważył również, że zgodnie z art. 16a tej ustawy nowelizującej (dodanym do tej ustawy od dnia 4 maja 2019 r.), do dnia wskazanego w komunikacie, o którym mowa w art. 16 ust. 2, policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia, o których mowa w art. 130 p.r.d.

WSA w Lublinie podniósł również, że art. 16 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw został uchylony z dniem 17 września 2022 r. przez art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2328), jednocześnie jednak tą ustawą nowelizującą nadano nowe brzmienie art. 16a ustawy z dnia 9 maja 2018 r. Zgodnie z tym przepisem, do dnia wskazanego w komunikacie, o którym mowa w art. 14 ust. 2, policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia, o których mowa w art. 130 p.r.d.

W świetle art. 17 ust. 1 ustawy z 2 grudnia 2021 r., do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z 9 maja 2018 r., Policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi, motorowerami oraz tramwajami naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym, motorowerem lub tramwajem przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 15 i wpisuje się ją do tej ewidencji. Zgodnie z art. 17 ust. 5 tej ustawy ewidencja, o której mowa w ust. 1, obejmuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego, o których mowa w art. 130 ust. 1 p.r.d., w brzmieniu dotychczasowym, popełnione przed dniem wejścia w życie art. 14 pkt 2 niniejszej ustawy. Do tych naruszeń w zakresie liczby przypisanych punktów oraz ich usuwania stosuje się przepisy dotychczasowe.

Z tych wszystkich względów Sąd I instancji stwierdził, że powołane przepisy p.r.d obowiązują, i mimo że dla oceny ich obowiązywania niewątpliwie niezbędna jest znajomość więcej niż jednej normy prawnej, to nie nasuwają one wątpliwości interpretacyjnych, także co do zgodności z ustawą zasadniczą, w związku z tym nie było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wystąpienie do TK z pytaniami prawnymi o treści wskazanej w skardze.

Sąd I instancji nadmienił, że w powołanym przez skarżącego tekście jednolitym p.r.d. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1990), informacja o wspominanych ustawach nowelizujących umieszczona została w odnośniku (przypisie) do uchylonego art. 130 p.r.d. (podobnie jak w przypadku kolejnych obwieszczeń Marszałka Sejmu w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ruchu drogowym: z 1 marca 2021 r. i 28 kwietnia 2022 r.).

W konsekwencji, zdaniem WSA w Lublinie skoro skarżący w okresie od 24 sierpnia 2021 r. do 8 grudnia 2021 r. przekroczył limit dopuszczalnych punktów karnych (w toku postępowania Starosta wystąpił do KWP w Lublinie o zweryfikowanie zasadności przypisanych skarżącemu punktów), a decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy ma charakter związany, to skarga M. K. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od tego wyroku Sądu I instancji, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił temu wyrokowi:

1. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego "poprzez błędną jego wykładnię i pominięcie, że tekst art. 130 prd został faktycznie usunięty z ustawy o ruchu drogowym Obwieszczeniem Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 października 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ruchu drogowym Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 mimo, braku podstawy do uchylenia w jakichkolwiek wcześniejszej nowelizacji, ale "fakt normatywny" taki nastąpił (...)" tj. naruszenie art. 114 ust 1 pkt 1 lit b p.r.d. w zw. z art. 99 ust 1 pkt 1, art. 99 ust. 2 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 20 marca 15 r. o zmianie ustawy kodeks karny i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) w zw. z art. 130 ust. 1 i 4 p.r.d.;
2. 2. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 8, art. 7a, art. 7b k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji w zw. z art. art. 35 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 75 § 1 i § 2, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 8, art. 11 w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z zw. z "art. 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o zmianie" w zw. z art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.c., przez nierozpoznanie zarzutów skarżącego w wymienionym w skardze kasacyjnej zakresie.

M. K. w skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wystąpienie przez NSA do TK z pytaniami prawnymi:

1. 1. "czy art. 114 ust 1 pkt 1 lit b p.r.d. w zw. art. 99 ust 1 pkt 1 p.r.d. oraz 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 130 ust. 1-4 pr.d. w zw. z art. 125 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 180a k.k. w zakresie w jakim pozbawia się uprawnień do kierowania pojazdami, (a następnie kryminalizuje się jazdę bez uprawnień), gdzie uprawnienia są odbierane na podstawie normy, która nie jest zawarta w Dzienniku Ustaw, a sam zakres uchylenia normy 130 p.r.d. jest uzależniony od publikacji w Dzienniku Urzędowym przez Ministra "Wymogów Technicznych" jest zgodny z art. 42 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 64 ust. 1, 2, 3 Konstytucji RP, gdzie pozbawienie uprawnień do kierowania pojazdami, a w konsekwencji znamię czynu zabronionego zależy w istocie od rozporządzenia, jest zgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 88 ust. 1 Konstytucji RP, gdzie Sąd Administracyjny a następnie Karny stosuje pośrednio normę, jakiej nie ma w Dzienniku Ustaw (uchylona faktycznie z Dziennika Ustaw przez tekst jednolity Dz.U. 2018.1990), co czyni prawo do sądu i rzetelnego procesu fasadą, w zw. art. 31 ust 1, 2, 3 Konstytucji RP i wynikającej z tych przepisów zasady proporcjonalności i zasady ochrony sfery wolności jednostki (jako podstawa "związkowa" i samodzielna) oraz w zw. z art. 2 Konstytucji RP - zasady demokratycznego państwa prawa i wynikającej stąd zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (jako podstawa związkowa i samodzielna)";
2. 2. "czy sposób określania obowiązywania przepisu art. 114 ust 1 pkt 1 lit b p.r.d., w zw. art. 99 ust 1 pkt 1 p.r.d. oraz 99 ust. 2 pkt 2 p.r.d., w zw. z art. 130 ust. 1-4 p.r.d.w zw. z art. 125 pkt. 16 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących (Dz.U. z 2011 r., nr 30 poz.151) w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957), zakładając, że art. 130 p.r.d. jest elementem porządku prawnego i nie został uchylony przez tekst jednolity Dz.U. 2018.1990, który jest skrajnie skomplikowany, wymagający analizy kilkunastu wersji tej samej ustawy p.r.d. oraz ustaw ją zmieniających przy treści tekstu jednolitego wskazującego, że norma ta nie obowiązuje jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP - zasadą demokratycznego państwa prawa i wynikającej stąd zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa w zw. z art. 42 ust. 1 Konstytucji RP, z art. 64 ust. 1,2,3 Konstytucji RP, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 88 ust. 1 Konstytucji RP".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie nie skorzystało z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu.

W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną wywodził, że art. 130 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie mógł stanowić podstawy prawnej prowadzenia ewidencji i przypisania mu punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od 24 sierpnia do 8 grudnia 2021 r., z uwagi na fakt, że w tekście jednolitym tej ustawy, ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym w dniu 17 października 2018 r. (poz. 1990), w formie załącznika do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 9 października 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo o ruchu drogowym, przepis ten został oznaczony jako uchylony. Na tę okoliczność zarzucił Sądowi I instancji przede wszystkim błędną wykładnię art. 130 p.r.d. i pominięcie, że "tekst art. 130 p.r.d. został faktycznie usunięty z ustawy o ruchu drogowym obwieszczeniem Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 października 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo o ruchu drogowym (...)".

Według NSA zarzut ten (niezależnie od jego wad konstrukcyjnych) jest nieusprawiedliwiony.

NSA podziela zapatrywanie Sądu I instancji, wyrażone w zaskarżonym wyroku i znajdujące potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie (zob. np. wyroki NSA z 12 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 2118/22 i sygn. akt II GSK 2115/22), odnośnie do tego, że mimo "formalnego" uchylenia art. 130 p.r.d., (przez art. 125 pkt 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, Dz. U. z 2011, nr 30, poz. 151), z dniem 4 czerwca 2018 r., normy w nim zawarte podlegają dalszemu stosowaniu na podstawie ustawowych przepisów przejściowych, aż do wdrożenia odpowiednich rozwiązań technicznych centralnej ewidencji kierowców. Przepisy przejściowe, czego nie dostrzega wnoszący skargę kasacyjną, stanowią integralną część obowiązującego porządku prawnego, i wprost regulowały dalsze stosowanie art. 130 p.r.d. (po dniu 4 czerwca 2018 r.).

Przede wszystkim należy wyjaśnić skarżącemu, że tekst jednolity jest urzędowym ogłoszeniem tekstu ustawy z uwzględnieniem zmian wynikających z kolejnych nowelizacji. Jego funkcją jest uporządkowanie i ujednolicenie tekstu aktu normatywnego, a nie stanowienie nowych norm prawnych ani uchylanie przepisów zawartych w innych ustawach. Zamieszczenie w tekście jednolitym oznaczenia "uchylony" przy danym przepisie nie może być utożsamiane z rozstrzygnięciem wszystkich kwestii intertemporalnych związanych ze skutkami jego wcześniejszego obowiązywania. Tym bardziej tekst jednolity nie może uchylać ani ograniczać zakresu zastosowania przepisów przejściowych, zawartych w ustawach nowelizujących.

W konsekwencji przy ustalaniu stanu prawnego właściwego w danej sprawie nie można ograniczać się wyłącznie do literalnego brzmienia tekstu jednolitego ustawy, ale konieczne jest uwzględnienie również przepisów przejściowych zawartych w ustawach nowelizujących.

W odniesieniu do kwestionowanego przez skarżącego art. 130 p.r.d. (według którego policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji), ustawodawca zastosował szczególną regulację przejściową, szczegółowo opisaną przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku (której skarżący kasacyjnie w gruncie rzeczy nie zakwestionował w skardze kasacyjnej), wskazującą na konieczność uwzględnienia w niniejszej sprawie przepisów ustaw nowelizujących (z dnia 9 maja 2018 r. oraz z dnia 2 grudnia 2021 r.)

W konsekwencji nie ma podstaw do przyjęcia, że samo formalne uchylenie art. 130 p.r.d. i jego oznaczenie jako "uchylony" w późniejszym tekście jednolitym pozbawiało organ podstawy prawnej do uwzględnienia punktów przypisanych skarżącemu do dnia 8 grudnia 2021 r.

Nie można również podzielić pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, sformułowanych w oparciu o podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna zawiera także liczne zarzuty naruszenia k.p.a. (art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 11, art. 35 § 2, art. 75 § 1 i § 2, art. 76 § 3, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, art. 81a, art. 107 § 1 pkt 6) w zw. z art. 107 § 3 k.p.c., a także w związku z art. 32 Konstytucji, art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, a więc przepisów, które dotyczą różnych materii i różnych postępowań. Zarzuty te zawierają niejako zbiorcze uzasadnienia w postaci stwierdzeń, że np. Sąd I instancji nie rozpoznał zarzutów skarżącego dotyczących m. in. "obowiązku organów państwa stosowania ustawy w wersji tekstu jednolitego" (s. 2 skargi kasacyjnej).

Tego rodzaju uzasadnienie nie koresponduje z powołanymi przepisami, nadto autor skargi kasacyjnej nie wskazał w jej uzasadnieniu, na czym polega naruszenie poszczególnych, konkretnych przepisów prawnych i jaki wpływ te naruszenia mogły mieć na wynik sprawy, a w związku z tym zarzuty te nie poddają się kontroli sądu kasacyjnego i z tego powodu nie mogły być uwzględnione.

Nie mógł być uznany za uzasadniony kierowany pod adresem Sądu I instancji, zarzut naruszenia art. 3 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów ma charakter ustrojowy i stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza swoje kompetencje, zastosował środek nieprzewidziany w ustawie bądź uchylił się od obowiązku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu (por. np. wyroki NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1301/16; 14 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1621/18; 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 3208/18; 22 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 1222/21 i z 19 maja 2026 r., sygn. akt II GSK 2640/25). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Sąd I instancji dokonał oceny zaskarżonej decyzji i zastosował środek przewidziany w ustawie, tzn. wydał wyrok. Natomiast okoliczność, że wnoszący skargę kasacyjną nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia powołanego przepisu.

W odniesieniu do zarzucanego naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy, należy zauważyć, że o jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby Sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.

Autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu tego zarzutu nie podał, w jaki sposób WSA w Lublinie wykroczył poza granice sprawy, a więc uczynił przedmiotem rozpoznania inną sprawę administracyjną niż ta, w której wniesiono skargę, albo też, że w nieuprawniony sposób ograniczył się do zbadania samych tylko zarzutów skargi. Skarżący podniósł natomiast, że Sąd I instancji nie rozważył wszystkich zarzutów skargi. To zaś nie koresponduje z treścią powołanego przepisu, a w związku z tym zarzut ten jest nieusprawiedliwiony.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o wystąpienie z pytaniami prawnymi do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie wskazanym przez skarżącego w skardze kasacyjnej.

Sąd zwraca się na podstawie art. 193 Konstytucji do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym tylko wtedy, gdy ma wątpliwości co do zgodności z Konstytucją przepisu prawnego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości co zgodności zastosowanych w sprawie przepisów z Konstytucją, w szczególności z zasadą proporcjonalności czy zasadą demokratycznego państwa prawnego i związaną z nią zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Z powodów wyżej przedstawionych Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok, poddany kontroli instancyjnej w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej, odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.