Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 lipca 2026 r., sygn. akt II GSK 1196/23

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23 listopada 2022 r., oddalił skargę E. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 21 grudnia 2021 r., w przedmiocie nakazu wydawania produktów leczniczych zgodnie z ograniczeniami oraz nałożenia kary pieniężnej.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w dniu 9 marca 2020 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Opolu przeprowadził kontrolę w aptece ogólnodostępnej E., położonej przy ul. [...] w X., należącej do skarżącej spółki. W jej wyniku ustalono, że w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 9 marca 2020 r. w wymienionej aptece dokonano 94 jednorazowych sprzedaży bez recepty, w ramach których poziom ilości produktu leczniczego przekraczał dopuszczalny maksymalny poziom zawartości substancji psychoaktywnej w produkcie leczniczym dopuszczony w ramach jednorazowej sprzedaży odręcznej.

Ustalenia te stały się podstawą decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 2 lipca 2021 r., którą: I. nakazał wydawać w skontrolowanej aptece, w ramach jednorazowej sprzedaży, produkty lecznicze zawierające w składzie substancje o działaniu psychoaktywnym, zgodnie z ograniczeniami zapewniającymi przeprowadzenie skutecznej terapii w dopuszczalnym okresie bezpiecznego leczenia dla jednej osoby; II. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 20.800 zł z tytułu wydawania produktów leczniczych wbrew ograniczeniom, o których mowa w art. 71a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 974, ze zm., dalej: u.p.f.); III. nakazowi z punktu I. nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Farmaceutyczny, na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4, art. 129e ust. 1 i 2 w zw. z art. 71a ust. 2 u.p.f., załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie wykazu substancji o działaniu psychoaktywnym oraz maksymalnego poziomu ich zawartości w produkcie leczniczym, stanowiącego ograniczenie w wydawaniu produktów leczniczych w ramach jednorazowej sprzedaży (Dz. U. z 2016 r. poz. 2189, dalej: rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 16 grudnia 2016 r.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał na poczynione podczas kontroli ustalenia, w których szczegółowo opisano datę każdej z transakcji, nr klienta, nazwę i liczbę opakowań produktu leczniczego oraz ilość substancji psychoaktywnej.

Odnosząc się do wysokości nałożonej kary Główny Inspektor Farmaceutyczny wskazał na rozmiar i okoliczności stwierdzonego naruszenia, w tym na okoliczność, że sprzedaż nie była jednostkowa zaś w odnotowanych jednorazowych sprzedażach odręcznych, w których maksymalną dozwoloną ilość substancji psychoaktywnej, jaka może być wydana przekroczono w 94 przypadkach. Wskazał na długi czas trwania stwierdzonego naruszenia wynoszący ponad 3 lata oraz fakt, że uprzednio nie stwierdzono naruszenia art. 71a ust. 2 u.p.f. przez skarżącą. W takim stanie, nałożona na spółkę kara w wysokości 20.800 zł (200 zł za każdy przypadek naruszenia przez stronę przepisu art. 71a ust. 2 u.p.f.), była, w ocenie organu, adekwatna do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych i została wymierzona w dolnych granicach ustawowych. Stanowiła 4,16% górnej granicy maksymalnego ustawowego zagrożenia, wynoszącego 500.000 zł.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawiał wątpliwości, że skarżąca naruszyła ograniczenie obrotu detalicznego produktami leczniczymi zawierającymi w składzie substancje o działaniu psychoaktywnym, o którym mowa w art. 71a ust. 2 u.p.f.

Sąd podkreślił, że spółka jest profesjonalnym uczestnikiem obrotu, posiadającym zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej i naruszenia dopuścił się jej fachowy pracownik. Podkreślił również, że naruszenie trwało przez ponad trzyletni okres, od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 9 marca 2020 r., oraz że przekroczenie dopuszczalnej ilości substancji czynnych w ramach jednej transakcji dotyczyło aż 104 przypadków. Słusznie, w ocenie Sądu, organy zwróciły uwagę, że zakwestionowane transakcje dotyczyły produktów leczniczych zawierających substancje czynne, których przedawkowanie mogło stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta, zagrożenie to było zaś znaczne, ponieważ dotyczyło aż 94 transakcji.

Odnosząc się do podniesionych przez spółkę zarzutów, Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej odnośnie nieprawidłowego określenie adresata sankcji. W ocenie Sądu wydane w sprawie rozstrzygnięcia zostały prawidłowo skierowane do skarżącej, jako przedsiębiorcy prowadzącego aptekę ogólnodostępną. Spółka, w ocenie Sądu, ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe funkcjonowanie apteki a zatem również za niezgodne z prawem wydanie produktów leczniczych zawierających w swym składzie substancje psychoaktywne.

Nałożony przez organ na skarżącą obowiązek "prawidłowego działania", zdaniem Sądu I instancji, nie budził wątpliwości interpretacyjnych i oznaczał obowiązek "działania zgodnie z przepisami prawa", w szczególności niepopełnianie dalszych naruszeń, w związku z którymi nałożono na spółkę karę pieniężną.

W ocenie Sądu, organy, nakładając na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 20.800 zł (200 zł za każde naruszenie) uwzględniły wszystkie przesłanki wymiaru kary, w tym okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów, oceniając je w sposób prawidłowy i niebudzący wątpliwości.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był zupełny i wyczerpujący do stwierdzenia, że spółka dopuściła się naruszenia art. 71a u.p.f., materiał został zaś zgromadzony i oceniony z uwzględnieniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.).

E. Sp. z o.o. w W., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:

1. 1. naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na naruszeniu:
2. 1) art. 71a ust 1 i 2 w zw. z art. 129e ust. 1 u.p.f. poprzez błędną wykładnię, tj. uznanie, że z uwagi na posiadanie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej skarżąca jest podmiotem wydającym produkt leczniczy, a w konsekwencji jest adresatem dyspozycji zawartej w treści art. 129e ust. 1 u.p.f., w sytuacji, gdy to farmaceuta jest osobą wydającą produkt leczniczy i to farmaceuta powinien podlegać karze pieniężnej;
3. 2) art. 129e ust 1 i ust. 2 u.p.f. poprzez błędną wykładnię, tj. dokonanie niewłaściwej oceny przesłanek uwzględnianych przy ustalaniu wysokości nałożonej na skarżącą kary pieniężnej, co doprowadziło do nałożenia kary w wysokości rażąco zawyżonej w stosunku do charakteru przypisywanego działania;
4. 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu:
5. 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji błędnego zastosowania przez organy inspekcji farmaceutycznej dyspozycji art. 129e ust. 1 i ust. 2 u.p.f., skutkującego naruszeniem zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.);
6. 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że materiał dowodowy zgromadzony przez organy inspekcji farmaceutycznej był zupełny i wyczerpujący, w szczególności przez zaniechanie ustalenia, jaki podmiot odpowiadał za wydawanie w ramach jednorazowej sprzedaży produktów leczniczych zawierających w składzie substancje o działaniu psychoaktywnym, zgodnie z ograniczeniami zapewniającymi prowadzenie skutecznej terapii w dopuszczalnym okresie bezpiecznego leczenia dla jednej osoby, podczas gdy zebrany materiał dowodowy był niewystarczający do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i wydanie orzeczenia reformatoryjnego, polegającego na uchyleniu zaskarżonego wyroku oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 21 grudnia 2021 r. w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 2 lipca 2021 r. w całości oraz umorzenie postępowań przed Głównym Inspektorem Farmaceutycznym oraz organem I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Strona wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłata skarbową od pełnomocnictwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości kontroli decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 21 grudnia 2021 r., jaką przeprowadził Sąd I instancji.

Wskazać na wstępie należy, że stosownie do treści z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Mając na uwadze ramy kontroli wyznaczone podniesionymi w skardze kasacyjnej zarzutami, w pierwszej kolejności odnieść się należy do najistotniejszego z punktu widzenia podstaw zaskarżonej decyzji i argumentacji kasatora, zarzutu a mianowicie do zarzutu z punktu 1.1) petitum skargi kasacyjnej.

W jego ramach, podnosząc naruszenie art. 71a ust. 1 i 2 w zw. z art. 129e ust. 1 ustawy prawo farmaceutyczne, strona skarżąca kasacyjnie podważa prawidłowość ustalenia podmiotu, który powinien być w sprawie adresatem normy z powołanego art. 129e ust. 1 ustawy. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że w związku ze naruszeniem polegającym na wydawaniu produktów leczniczych wbrew ograniczeniu, o którym mowa w art. 71a ust. 2 u.p.f. podmiotem, do którego powinna być skierowana decyzja wymierzająca karę za naruszenie wskazanego obowiązku powinien być kierownik apteki, jako podmiot wydający produkt leczniczy, nie zaś spółka, jako przedsiębiorca prowadzący aptekę. Strona w ramach powołanego stanowiska, akcentuje, że zgodnie treścią art. 129e ust.1 u.p.f., nie jest ona podmiotem odpowiedzialnym za wydawanie produktów leczniczych, z tych przyczyn nałożenie na nią kary było bezzasadne.

Stanowisko to, jak również słusznie uznał Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku, jest niezasadne i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zmierza do nieuprawnionej próby przerzucenia odpowiedzialności na kierownika apteki przez podmiot (przedsiębiorcę) prowadzący daną aptekę, a który to w ramach prowadzonej działalności zobligowany jest do dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki.

Jak wynika z bowiem z przepisów art. 99 ust. 4a oraz art. 99b ust. 1 u.p.f. obowiązkiem podmiotu prowadzącego aptekę jest zatrudnić osobę odpowiedzialną za prowadzenie apteki, o której mowa w art. 88 ust. 2 ustawy, dającą rękojmię należytego prowadzenia apteki oraz zapewnić wykonywanie czynności w aptece przez farmaceutów i techników farmaceutycznych w liczbie odpowiadającej zakresowi działalności oraz dniom i godzinom pracy apteki.

Osobą, o której mowa w powołanym art. 88 ust. 2 ustawy, jest kierownik apteki, którym może być farmaceuta spełniający warunki określone w punktach 1) do 4) powołanej regulacji. Istotnie zakres obowiązków, jakie ustawa nakłada w ramach przydzielonych mu zadań związanych z osobistym prowadzeniem apteki jest szeroki. Obejmuje między innymi nadzór nad bieżącą działalnością apteki, w szczególności nad przyjmowaniem, wydawaniem, przechowywaniem i identyfikacją produktów leczniczych i wyrobów medycznych (art. 88 ust 5 pkt 3 lit. a), nadzór nad prawidłowym dokumentowaniem obrotu detalicznego produktami leczniczymi (art. 88 ust. 5 pkt 6), czy wydawanie produktów leczniczych, wyrobów medycznych i środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego (art. 88 ust. 5 pkt 10).

Tak szeroki zakres zadań i obowiązków kierownika apteki nie oznacza jednak, co zdaje się sugerować skarżąca kasacyjnie, że wyłączną odpowiedzialnością za zaistniałe naruszenia, w przedmiotowej sprawie za naruszenie ograniczenia z art. 71a ust. 2 u.p.f., spoczywać będzie na kierowniku apteki, jako podmiocie mającym zagwarantować bezpośrednie, bo odnoszące się do konkretnej apteki ogólnodostępnej i prawidłowe funkcjonowanie tejże apteki.

Istotną wobec powołanej regulacji z art. 88 u.p.f. jest rola kierownika apteki, jako podmiotu obligatoryjnego w świetle przywołanych już regulacji, w prowadzonej na podstawie udzielonego zezwolenia przez podmiot takowe posiadający, działalności w formie apteki ogólnodostępnej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający tą sprawę podziela wyrażony w literaturze przedmiotu pogląd, że kierownik apteki ogólnodostępnej pełni podwójną rolę- osobistego zarządzającego procesami fachowymi, odpowiadającego za bezpieczeństwo farmakoterapii, prawidłowość dokumentacji i jakość usług oraz doradcy i nadzorcy wspierającego właściciela apteki, który – jako podmiot gospodarczy – odpowiada m.in. za inwestycje, zatrudnienie, politykę zakupową i organizacyjną. Współdziałanie tych ról ma na celu zapewnienie, że apteka spełnia zarówno wymogi prawne, jak i standardy zawodowe. Kierownik apteki ogólnodostępnej nie ponosi wyłącznej odpowiedzialności za decyzje właściciela (podmiotu prowadzącego), ale ma obowiązek wspierać jego działania, wskazywać potrzeby i zastrzeżenia w zakresie asortymentu, zakupów i tworzenia zapasów produktów, przechowywania i wydawania tych produktów, zatrudniania personelu fachowego, zawierania/modyfikowania umów refundacyjnych oraz wskazywać właściwy poziom zatrudnienia personelu fachowego, zgodnie z zakresem działalności apteki, zatwierdzać strukturę organizacyjną apteki w formie schematu organizacyjnego, opiniować pisemne opisy stanowisk określające role i obowiązki personelu, a także zasady ich zastępowania, ale bez samodzielnej decyzyjności w kwestii zatrudnienia, która pozostaje w kompetencji właściciela apteki (w: Olszewski Wojciech L. (red.), Sosin-Ziarkiewicz Paulina (red.), Prawo farmaceutyczne. Komentarz, Opublikowano: WKP 2026.).

Przywołany pogląd, w zestawieniu z wymogami stawianymi podmiotowi posiadającemu zezwolenie na prowadzenie apteki, który w zakresie prowadzonej działalności posiada szerokie obowiązki nadzorcze obejmujące bieżący nadzór nad personelem farmaceutycznym, w tym przede wszystkim nad kierownikiem apteki (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 400/23), wskazuje na skarżącą spółkę jako adresata zaskarżonej decyzji.

Konkludując, brak jest uzasadnienia dla przyjęcia na podstawie przepisów ustawy prawo farmaceutyczne, dla stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą, że naruszenia wymogów odnośnie prowadzenia apteki, w tym wymogów co do obrotu detalicznego produktami leczniczymi zawierającymi substancje o działaniu psychoaktywnym, spoczywa wyłącznie na kierowniku apteki, w której do takiego naruszenia doszło. Skoro bowiem ustawa nakładając na przedsiębiorcę konkretny wymóg obsadzenia stanowisk osobowych apteki ogólnodostępnej, nie wyłącza odpowiedzialności przedsiębiorcy za działania podejmowane przez pracowników apteki, w tym jej kierownika uwzględniając szeroki wachlarza nadanych mu ustawowo obowiązków, to za zaistniałe naruszenia przedsiębiorca, będąc zobowiązanym do stałego nadzoru nad personelem farmaceutycznym, ponosi pełną odpowiedzialność za działania lub zaniechania tegoż personelu.

Powyższe czyni niezasadnym zarzut z punktu 1.1) petitum skargi kasacyjnej, jak również powiązany z nim zarzut z punktu 2.1.) i 2.2) jej petitum, który zmierza do podważenia prawidłowości ustalenia adresata decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego oraz Głównego Inspektora Farmaceutycznego nakazujących spółce wydawanie produktów leczniczych zgodnie z ograniczeniami oraz nakładających karę pieniężnej za stwierdzone naruszenie wymogu z art. 71a ust. 2 u.p.f. Kwestia prawidłowości podmiotu została już omówiono jako zasadnicza dla meritum sprawy, strona skarżąc zaś w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wskazując na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., tak w samym zarzucie, jaki i jego uzasadnieniu nie wskazuje, w jaki konkretnie sposób organy dopuściły się naruszenia powołanych przepisów i jakich konkretnie braków i wadliwości doznało przeprowadzone postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy prawo farmaceutyczne.

Strona nie uargumentowała również, w sposób pozwalający na ocenę zaskarżonego wyroku, twierdzenia o wybiórczej i jednostronne analizie przez organ stanu faktycznego, w aspekcie wskazywanego naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej skutkującego naruszeniem zasady praworządności.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 129e ust. 1 i 2 u.p.f. z punktu 1.2) petitum skargi kasacyjnej, również i ten zarzut uznać należy za niezasadny.

Powołany przepis stanowi, że karze pieniężnej w wysokości do 500.000 zł podlega ten, kto wbrew ograniczeniom, o których mowa w art. 71a ust. 2, wydaje produkt leczniczy (ust. 1). Karę pieniężną określoną w ust. 1 nakłada wojewódzki inspektor farmaceutyczny w drodze decyzji. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów (ust. 2).

Wskazania wymaga, że przepis art. 129e u.p.f., w zakresie wymiaru kary administracyjnej, nie odwołuje się do kryterium zawinienia czy też jego stopnia (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt II GSK 690/20).

Podnoszone tak w skardze kasacyjnej, jak i w skardze do Sądu I instancji okoliczności, które zdaniem strony nie zostały wzięte pod uwagę przez organy i Sąd I instancji w kwestii wymiaru kary, są w istocie próbą podważenia jej wymiaru (wysokości) przez wskazanie na kryterium stopnia zawinienia strony w stwierdzonym naruszeniu, a którym to kryterium miał być okres jesienno-zimowy, w którym wydawano leki objęte ograniczeniem z art. 71a ust. 2 u.p.f. oraz nie wzięcia spod uwagę okoliczności, że około 30% transakcji miało miejsce w pierwszych 6 miesiącach po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 grudnia 2016 r. w sprawie wykazu substancji o działaniu psychoaktywnym oraz maksymalnego poziomu ich zawartości w produkcie leczniczym, stanowiącego ograniczenie w wydawaniu produktów leczniczych w ramach jednorazowej sprzedaży i związanymi z nim problemami interpretacyjnymi dla wielu farmaceutów.

Mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy, który w swojej istocie nie był przez stronę kwestionowany, podzielić należy ocenę Sądu I instancji, że organy, nakładając na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 20 800 zł (200 zł za każde naruszenie) uwzględniły wszystkie przesłanki wymiaru kary, oceniając je w sposób prawidłowy i niebudzący wątpliwości.

Organ ustalając wymiar kary wziął bowiem pod rozwagę ilość stwierdzonych naruszeń i ich nie jednostkowy charakter. Znaczny okres naruszenia jakiego dopuściła się strona, wynoszący ponad trzy lata, co podważa twierdzenie strony o nasilonych okresach chorobowych, gdzie z ustaleń organu wynika, że naruszenia w wydawaniu objętych ograniczeniem leków dotyczyły w znacznym stopniu także okresów letniego i wiosennego, jak również twierdzenie o problemach interpretacyjnych przepisów wskazanego rozporządzenia, gdzie stwierdzone naruszenia dotyczyły okresu od stycznia 2017 r. do marca 2020 r., a więc nie tylko wskazywanego półrocznego okresu po wejściu w życie rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2016 r., przy czym naruszenia w rzeczonym "problematycznym" okresie dotyczyły 18 z 94 ustalonych przez organ naruszeń. Wreszcie organ miał również na względzie okoliczność, iż strona nie była wcześniej karana za naruszenie art. 71a ust. 2 u.p.f.

Brak jest zatem podstaw do uznania aby w sprawie doszło do naruszenia art. 129e ust. 1 i 2 u.p.f. poprzez nałożenie na stronę za stwierdzone naruszenie rażąco zawyżonej kary, tym bardziej, że organ rzeczoną karę wymierzył skarżącej w dolnych granicach ustawowych wynoszących 4,16 % górnej granicy ustawowego zagrożenia wynoszącego 500.000 zł.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził wadliwości orzeczenia Sądu I instancji skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku. Wobec zaś bezzasadności skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania, jak w punkcie 2 sentencji wyroku, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 118).