Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 stycznia 2023 r. oddalił skargę M. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia patentu.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym.
Urząd Patentowy decyzją z 2 czerwca 2022 r., na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 3 i art. 245 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 324; dalej jako: "p.w.p.") po rozpoznaniu wniosku M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 20 grudnia 2021 r. stwierdzającą wygaśnięcie z dniem 28 stycznia 2020 r. patentu na wynalazek nr [...], z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za 4 rok ochrony.
Po dokonaniu analizy wydruku z bazy opłat Urzędu Patentowego RP, Organ stwierdził, że w żadnym z przepisanych terminów nie wpłynęła opłata za 4 rok ochrony wynalazku o numerze [...].
Urząd Patentowy RP stwierdził, że nie może przychylić się do wniosku z dnia 20 lipca 2021 r. o przeksięgowanie kwoty 250 zł i zaliczenie jej na poczet opłaty za 4 rok ochrony patentu. Organ zaznaczył, że na dzień 6 maja 2019 r., rzecznicy patentowi zatrudnieni w kancelarii A. (dalej: "Kancelaria"), nie byli ustanowieni pełnomocnikami w sprawie patentu [...], a opłata wniesiona przez Kancelarię w dniu 6 maja 2019 r. została dokładnie i wyczerpująco opisana jako dotycząca 13 roku ochrony patentu europejskiego o numerze [...]. Urząd Patentowy zaznaczył również, że wniosek o zaliczenie opłaty na poczet 4 roku ochrony patentu został złożony w dniu 20 lipca 2021 r., czyli prawie rok po upływie terminu przewidzianego na jej uiszczenie.
Urząd Patentowy podkreślił, że nie może w sposób dowolny zaliczać opłat, które wpłynęły na jego konto bankowe, a które wskazują na zupełnie inny cel płatności.
Ponadto Organ dodał, iż w sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia uchybienia terminu w myśl przepisu art. 243 ust. 6 p.w.p.
Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie rozprawy w trybie określonym w art. 244 ust. 13 p.w.p. Urząd Patentowy stwierdził, postępowanie prowadzone było na podstawie dokumentów i argumentacji przedstawionej przez Stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem stwierdził, iż złożona przez Skarżącą skarga jest niezasadna.
W ocenie Sądu, Organ słusznie uznał, iż brak było podstaw do zaliczenia opłaty dokonanej w dniu 6 maja 2019 r. jako opłaconej na poczet 4 roku ochrony patentu [...]. Sąd I instancji podkreślił, że ustanowiony przez Skarżącą w dniu 13 lipca 2021 r. pełnomocnik z Kancelarii, dopiero 20 lipca 2021 złożył wniosek o przeksięgowanie i zaliczenie kwoty 250 zł z wpłaty dokonanej w dniu 6 maja 2019 r. na poczet opłaty za 4 rok ochrony patentu. Ponadto Sąd zgodził się z twierdzeniem Organu, iż uiszczona w dniu 6 maja 2019 r. opłata została dokonana nie przez Skarżącą (czy też jej pełnomocnika), ale przez Kancelarię, która na ten dzień wniesienia opłaty nie reprezentowała Skarżącej. WSA zaznaczył, że uiszczona w dniu 6 maja 2019 r. opłata w kwocie 900 zł została dokładnie i wyczerpująco opisana jako należna w zupełnie innej sprawie, a uiszczona kwota nie odpowiadała kwocie, która powinna być wpłacona jako opłata za 4 rok ochrony patentu [...].
W ocenie Sądu I instancji Organ prawidłowo ustalił, iż opłata za 4 rok ochrony [...], nie została uiszczona w terminie podstawowym, wynikającym z art. 224 ust. 2 p.w.p., ani w terminie dodatkowym (art. 224 ust. 4 zd. 1). Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy prawidłowo na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p. stwierdził wygaśniecie z dniem 28 stycznia 2020 r. patentu [...].
W ocenie Sądu I instancji, podnoszone przez Skarżącą okoliczności dotyczące jej poprzedniego pełnomocnika – rzecznika patentowego A. R., w tym dotyczące jej zawieszenia w prawie do wykonywania zawodu od dnia 17 lipca 2020 r., braku rzetelności w wykonywaniu obowiązków, nie miały znaczenia w sprawie badania kwestii zaliczenia wpłaty dokonanej w dniu 6 maja 2019 r. na poczet opłaty za 4 rok ochrony. WSA zaznaczył, że na powyższe nie wpływał również fakt, iż Skarżąca dopiero w dniu 14 maja 2021 r. dowiedziała się o tym, że jej dotychczasowy pełnomocnik nie może pełnić tej funkcji oraz że o braku uiszczenia opłaty za 4 rok ochrony dowiedziała się dopiero w dniu 20 lipca 2021 r.
WSA stwierdził również, iż ustawodawca nie uzależnił wygaśnięcia patentu od tego, jaki status prawny ma patent, w chwili zgłoszenia wniosku o przeksięgowanie opłaty. Sąd I instancji pokreślił, że wygaśnięcie patentu wynika z przepisu prawa materialnego, a decyzja o wygaśnięciu prawa wyłącznego ma charakter deklaratoryjny i potwierdza jedynie fakt i datę wygaśnięcia tego prawa.
WSA zaznaczył również, że postępowanie Organu nie jest radykalnym odejściem od powszechnej wieloletniej praktyki uznawania wniosków o przeksięgowanie wpłaty. Organ nie może zmieniać tytułu dokonywanych opłat, bowiem z ich wniesieniem ustawodawca wiąże doniosłe skutki prawne. To czy opłata została prawidłowo wniesiona decyduje o utrzymaniu ochrony lub wygaśnięciu prawa wyłącznego. Wszelkie modyfikacje w zakresie danych dotyczących opłaty są możliwe, o ile pomyłka w płatności jest oczywista, a określona opłata jest należna w sprawie, do której powinna być prawidłowo skierowana.
Sąd nie zgodził się też z twierdzeniami Skarżącej, iż najważniejszym w sprawie jest fakt uiszczenia opłaty 900 zł przez Kancelarię w dniu 6 maja 2019 r. (czyli w pierwszym terminie do uzyskania ochrony za 4 rok), a następnie zawarte we wniosku z dnia 20 lipca 2021 r. oświadczenie Skarżącej potwierdzające, iż w dniu 6 maja 2019 r. część dokonanej wtedy wpłaty (250 zł) należy zaliczyć na rzecz opłaty okresowej na 4 rok ochrony. Zdaniem WSA, taka interpretacja byłaby bowiem naruszeniem zasad rządzących uiszczaniem opłat za ochronę prawną.
WSA zaznaczył, że bezskuteczny upływ przewidzianego art. 224 ust. 4 p.w.p. dodatkowego terminu do uiszczenia opłaty okresowej wraz z opłatą dodatkową wyklucza możliwość rozważania, czy w sprawie miały miejsce okoliczności nadzwyczajne usprawiedliwiające niedochowanie terminów. Wyklucza też ocenę tych okoliczności jako mieszczących się w pojęciu siły wyższej. Sąd zaznaczył, iż zgodnie z art. 224 ust. 4 p.w.p. termin dodatkowy nie podlega przywróceniu. Z kolei art. 243 ust. 6 p.w.p. znajduje zastosowanie do terminów uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności, lecz nie może być wykorzystany do terminów w postępowaniach podlegających zakończeniu z mocy prawa, jak ma to miejsce w przypadku stwierdzenia przez Urząd Patentowy wygaśnięcia patentu na podstawie art. 90 ust. 2 p.w.p. w związku z art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p. (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 3268/17).
Na wynik sprawy nie miało wpływu także stwierdzenie Organu, iż Kancelaria była pełnomocnikiem w sprawie patentu europejskiego [...] co do, którego uiszczona została kwota 900 zł w dniu 6 maja 2019 r. oraz to, że Organ nie uwzględnił wniosku Strony o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej czy też nie wezwał do ustosunkowania się do twierdzeń Organu przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
W podstawie prawnej wyroku wskazano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości zarzucając mu:
- 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, dalej: "k.p.a.""), i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie dotychczasowej wieloletniej praktyki Urzędu Patentowego:
- - uznawania wniosków o przeksięgowanie opłaty wniesionej omyłkowo w innej sprawie;
- - uznawania czynności (m.in. wnoszenia opłat rocznych) dokonanych przez podmioty nieuprawnione pod warunkiem późniejszego potwierdzenia tych czynności przez uprawnionego lub jego pełnomocnika, co miało miejsce w niniejszej sprawie i co ostatecznie doprowadziło do oddalenia skargi w niniejszej sprawie,
- 2) art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, w tym w szczególności:
- - niemożliwości wniesienia opłaty przez A. R. opłaty za 4 rok ochrony Patentu w terminie z art. 224 ust. 4 p.w.p. (28 lipca 2020 r.), skoro od 17 lipca 2020 r. była zawieszona w prawie wykonywania zawodu, który to fakt był znany Organowi prowadzącemu listę rzeczników patentowych;
- - bezprecedensowej skali zaniedbań w sprawach, w których A. R. była pełnomocnikiem przed Organem, występujących głównie w 2019 i 2020 r., zwłaszcza w okresie bezpośrednio poprzedzającym zawieszenie w prawie wykonywania zawodu;
- - wniosku z 20 lipca 2021 r. o uznanie kwoty 250 zł będącej na rachunku Organu w związku z omyłkową wpłatą w innej sprawie, który został złożony w sytuacji, gdy w elektronicznym rejestrze patentów UP RP nadal status prawny Patentu był oznaczony jako "prawo w mocy", a więc strony trzecie nie znalazłyby się w gorszej sytuacji w przypadku przychylenia się Organu do wniosku;
- - wskazania rzeczywistych i obiektywnych przeszkód dla uznania wniosku z 20 lipca 2021 r. o przeksięgowanie kwoty 250 zł i zaliczenie jej na poczet opłaty za 4 rok ochrony Patentu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w wyniku wyraźnego naruszenia zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej i zasady przekonywania, ponieważ pominięcie tych okoliczności uniemożliwiło prawidłową ocenę stanu faktycznego, w tym w szczególności skrajnie niekorzystnej sytuacji, w której Skarżąca nie znalazła się z własnej winy, lecz na skutek rażących zaniedbań poprzedniego pełnomocnika, z którego pomocy korzystała w dobrej wierze i z pełnym zaufaniem przez szereg lat;
co ostatecznie doprowadziło do oddalenia skargi w niniejszej sprawie,
- 3) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez niezgodne z prawdą i nie poparte żadnymi dowodami stwierdzenie, że kancelaria A. była pełnomocnikiem w sprawie patentu europejskiego [...],
- 4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie:
- - odmowy przychylenia się do wniosku Skarżącej o wyznaczenie rozprawy administracyjnej przed wydaniem zaskarżonej decyzji, pomimo, że dopiero w jej uzasadnieniu Organ po raz pierwszy odniósł się do okoliczności wskazanych zarówno we wniosku z 20 lipca 2021 r. o zaliczenie opłaty rocznej jak i we wniosku z 20 stycznia 2022 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy,
- - odstąpienia od wezwania Skarżącej do ustosunkowania się do stanowiska Organu przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy ze względu na wyraźne naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu,
- 5) art. 90 ust 1 pkt 3 oraz ust. 4 p.w.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie zaszły okoliczności uzasadniające ustalenie wygaśnięcia Patentu.
W związku z powyższym, Skarżąca na podstawie art. 176 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.), który rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła.
Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego oraz braku podstaw do zastosowania art. 186 p.p.s.a. i art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zarzutów skargi kasacyjnej.
Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Autor skargi kasacyjnej, konstruując zarzuty w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zobowiązany jest w myśl art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. do wskazania, jaki był związek naruszenia przepisów określonych w skardze kasacyjnej z rozstrzygnięciem. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest zatem jednoczesne stwierdzenie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc wykazanie, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Wpływ ten należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania (wyroki NSA z: 23 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 41/17, 14 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 2480/17).
Powyższe wywody są istotne, gdyż autor skargi kasacyjnej nieprawidłowo skonstruował zarzuty. Skarżąca kasacyjnie nie przyporządkowała żadnego ze zgłoszonych zarzutów do konkretnej podstawy z art. 174 p.p.s.a., czego wymaga art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. Skarga kasacyjna została jednak rozpoznana zgodnie ze stanowiskiem NSA zaprezentowanym w uzasadnieniu uchwały pełnego jego składu z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (opubl.: ONSAiWSA z 2010 r., z. 1, poz. 1): "Trzeba zatem podkreślić, że w sytuacji gdy strona przytoczy w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, nie powiązawszy go z zarzutem naruszenia prawa przez WSA, nie jest uzasadnione bezwarunkowe i automatyczne dyskwalifikowanie takiej skargi z powołaniem się na niedopełnienie wymagań określonych w art. 176 P.p.s.a. ("przytoczenie podstaw kasacyjnych").
W każdym bowiem postępowaniu przed organem władzy publicznej - a w szczególności przed sądem - obowiązuje zasada falsa demonstratio non nocet, zgodnie z którą błędne oznaczenie sprawy nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy jej rozpoznania".
Należy stwierdzić, iż podniesione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty stanowią powtórzenie zarzutów podniesionych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, do których Sąd I instancji szczegółowo się odniósł. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd zaprezentowany przez Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu.
Za niezasadne należało uznać podnoszone przez Skarżącą w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej (tiret 1. i tiret 2.) zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez Sąd argumentacji Skarżącej związanej z niewyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, iż podnoszone przez Skarżącą kwestie dotyczące nierzetelności oraz zawieszenia w prawach do wykonywania zawodu byłego pełnomocnika Skarżącej, nie miały znaczenia w sprawie badania kwestii zaliczenia wpłaty dokonanej w dniu 6 maja 2019 r. na poczet opłaty za 4 rok ochrony. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca (zob. m.in. postanowienie NSA z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OZ 1198/13, wyrok NSA z 10 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1173/19). Obowiązek dozorowania opłat spoczywa na uprawnionym, który winien nieprzerwanie czuwać nad prawidłowym i terminowym wypełnianiem ciążących na nim obowiązków, zwłaszcza będąc świadomym negatywnych konsekwencji tych zaniedbań.
Na Skarżącej, jako mocodawcy, ciążyło więc ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania reprezentującego go pełnomocnika. W konsekwencji negatywne skutki braku uiszczenia przez byłego pełnomocnika opłaty obciążały Skarżącą.
Nie można również zgodzić się z argumentacją Skarżącej dotyczącą braku wskazania przez organ, a następnie Sąd, rzeczywistych i obiektywnych przeszkód dla uznania wniosku z 20 lipca 2021 r. o przeksięgowanie kwoty 250 zł (podniesione w punkcie 2 tiret 3 petitum skargi kasacyjnej) oraz nieuwzględnienie dotychczasowej wieloletniej praktyki Urzędu Patentowego dotyczącej m.in. wniosków o przeksięgowanie opłat (podniesiony w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej).
Sąd I instancji oraz Organ zasadnie uznały, iż Organ nie mógł zmienić tytułu dokonywanych opłat, z uwagi na doniosłe skutki prawne związane z ich wniesieniem. Jak słusznie zaznaczył Sąd, opłata uiszczona przez podmiot, który nie był pełnomocnikiem Skarżącej w momencie jej uiszczenia, w innej wysokości i ze wskazanym w tytule innym patentem (patentem europejskim), nie mogła zostać uznana jako wniesiona w przedmiotowej sprawie. Nie można było również stwierdzić, iż w tytule przelewu została popełniona oczywista omyłka pisarska czy "literówka". Nic w tytule przelewu nie wskazywało bowiem by intencją zlecającego przelew było opłacenie ochrony patentu o numerze [...].
Sąd słusznie powołał się na przepisy wykonawcze dotyczące formy i sposobu płatności, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2001 r. w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych (Dz. U. z 2001 r. nr 90, poz.1000 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). WSA zasadnie wskazał, iż w § 5 ust. 2 rozporządzenia wprost wskazano, że opłaty należne z różnych tytułów uiszcza się oddzielnie.
Zaskarżonego orzeczenia nie mógł podważyć również zarzut podniesiony w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej dotyczącym przyjęcia przez organ, iż Kancelaria była pełnomocnikiem w sprawie patentu europejskiego [...]. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 176 p.p.s.a. elementem obligatoryjnym skargi kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie. Opierając skargę kasacyjną na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czyli naruszeniu przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, należy dodatkowo wziąć pod uwagę, iż w orzecznictwie podkreśla się, że przez wpływ, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem Sądu pierwszej instancji. Przy czym ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, skarżący powinien wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji (por. wyrok NSA z 12 lipca 2023 r., sygn. akt I FSK 481/19). Skarżąca nie wskazała jaki wpływ na rozstrzygnięcie miało przyjęcie przez organ, iż Kancelaria była pełnomocnikiem w sprawie znaku europejskiego.
Za niezasadny należało również uznać zarzut strony dotyczący naruszenia przez Sąd art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie odmowy przychylenia się do wniosku Skarżącej o wyznaczenie rozprawy administracyjnej przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz odstąpienia od wezwania Skarżącej do ustosunkowania się do stanowiska Organu przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 244 ust. 1(3) p.w.p. rozprawę przeprowadza się w przypadku, o którym mowa w art. 89 § 2 k.p.a., również na wniosek zgłaszającego. Rozprawę powinno się wyznaczyć, gdy przyspieszy to lub uprości postępowanie. Jeśli rozprawa niczego nie wnosi do postępowania, to nie ma uzasadnienia dla jej przeprowadzenia (A. Niewęgłowski [w:] Ł. Żelechowski (red.), Prawo własności przemysłowej. Komentarz, wyd. 2, 2022, art. 244.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnoszone przez Skarżącą argumenty dotyczące przeprowadzenia rozprawy nie mieszczą się w zakresie przesłanek wskazanych w art. 89 § 2 k.p.a. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, iż Organ na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów miał możliwość prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a rozprawa nie przyczyniłaby się do przyspieszenia postępowania.
Stosownie do art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p., patent wygasa na skutek nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej, a wygaśnięcie patentu z tego powodu następuje w dniu, w którym upłynął poprzedni okres ochrony wynalazku. Decyzja o wygaśnięciu prawa wyłącznego ma charakter deklaratoryjny i potwierdza jedynie fakt i datę wygaśnięcia tego prawa. Wygaśnięcie patentu wynika z przepisu prawa materialnego. Wobec powyższego, w związku z upływem przewidzianych prawem terminów do uiszczenia opłaty za okres ochrony patentowej, a więc wynikającego z art. 224 ust. 2 p.w.p. terminu do uiszczenia opłaty okresowej i dodatkowego terminu do uiszczenia tej opłaty wraz z opłatą dodatkową na podstawie art. 224 ust. 4 p.w.p., Urząd Patentowy ma obowiązek potwierdzić ten fakt z mocy art. 90 ust. 2 p.w.p. Wobec powyższego, w związku z nieuiszczeniem przez Skarżącą opłaty w ustawowych terminach, organ był zobowiązany do wydania decyzji o wygaśnięciu patentu.
W związku z powyższym uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.