Uzasadnienie
- 1. Wnioskiem z 26 marca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wystąpił o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2019 r., II FSK 3238/17 w przedmiocie kosztów egzekucyjnych.
- 2. Wniosek Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie podlegał uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, natomiast z treści § 2 tego artykułu wynika, że sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Na mocy art. 193 p.p.s.a. przepis ten ma zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Sprostowanie wyroku może nastąpić także na żądanie strony, która nie jest ograniczona terminem do złożenia tym zakresie wniosku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego we wniosku o sprostowanie zasadnie zwrócono uwagę na oczywistą omyłkę zaistniałą w wyroku Sądu kasacyjnego z 18 września 2019 r., II FSK 3238/17, polegającą na niewłaściwym określeniu daty wydania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie albowiem z akt sprawy bezspornie wynika, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu 13 lutego 2017 r. Natomiast w punkcie drugim wyroku NSA z 18 września 2019 r. została wskazana w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej data "13 lutego 2014 r." jako data wydania zaskarżonego postanowienia.
Mając na uwadze poczynione rozważania Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.