Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2858/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. P. (zwanej dalej "skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 września 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki.
Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjna skarżącej.
Skarżąca pismem z dnia 10 marca 2015 r. wniosła o zawieszenie postępowania toczącego się przed Naczelnym Sadem Administracyjnym w sprawie II FSK 2969/14 na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") do czasu ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie [...] toczącej się przed Naczelnikiem [...] Urzędu Skarbowego W., dotyczącej stwierdzenia nadpłaty zobowiązania objętego decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 16 listopada 2011 r. nr [...], albowiem we wniosku o stwierdzenie nadpłaty skarżąca powołuje się na okoliczności wskazane w wyroku WSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2858/13 i wskazuje, że wyżej wymieniona decyzja jest decyzją nieistniejącą.
Stwierdzenie ww. faktu oraz nadpłaty uczyniłoby bezprzedmiotowym rozstrzyganie skargi w niniejszej sprawie, zatem wniosek o zawieszenie postępowania jest zasadny z powodu prejudycjalności postępowania w sprawie nadpłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego musi cechować się tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej.
Zawieszenie z przyczyn wymienionych w powyższym przepisie następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu. Uznanie sądu w tym zakresie nie może być dowolne. Musi on rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie. W judykaturze (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2008 r., II FPS 4/08, publ. w ONSAiWSA z 2009 r., nr 4, poz.
62) podkreśla się, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności sąd podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 p.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie powyższe warunki nie zostały spełnione. Dlatego też Sąd nie znalazł wystarczającej potrzeby do zawieszenia postępowania, w konsekwencji czego postanowił oddalić wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 w związku z art. 193 p.p.s.a. [pic]