Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 lutego 2011 r. E. S.A. w P. wystąpiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego o sprostowanie niedokładności w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie ze skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. (działającego z upoważnienia Ministra Finansów) z dnia 16 września 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Od powyższego wyroku spółka wywiodła również skargę kasacyjną (sprawa o sygn. akt II FSK 1224/10, zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjny).
We wniosku podano, że uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji (str. 1 wers 16) obarczone jest niedokładnością, polegającą na użyciu zwrotu - "tj.", zamiast poprawnego - "w tym, w szczególności". W powyższym fragmencie uzasadnienia, referując treść wniosku o wydanie interpretacji, Sąd wymienił koszty, jakie spółka poniosła w związku z emisją akcji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji (art. 156 § 3 P.p.s.a.). Sprostowanie wyroku może nastąpić również na wniosek strony; wynika to z treści art. 159 P.p.s.a., a także z art. 194 § 1 pkt 5 P.p.s.a., który przewiduje prawo do zażalenia m.in. na odmowę sprostowania orzeczenia. Wniosek o sprostowanie może złożyć każdy uczestnik postępowania na prawach strony.
W rozpoznawanej sprawie, wniosek o sprostowanie wyroku Sądu pierwszej instancji dotyczy tej części uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której Sąd przedstawił stan sprawy. Obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroków sądów administracyjnych określono w art. 141 § 4 P.p.s.a. Jednym z nich jest "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy". Użyte w tym przepisie określenie "zwięzłe", wskazuje, że referując stan sprawy sąd dokonuje opisu dotychczasowego postępowania w formie syntezy, co odnosi się również do treści zawartych w aktach sprawy dokumentów. Jak podkreśla się w piśmiennictwie obowiązek ten należy postrzegać "nie tylko jako powinność przedstawienia przebiegu postępowania, ale przede wszystkim jako konieczność przytoczenia stanu faktycznego przyjętego przez sąd".(B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2009).
Odnosząc powyższe rozważania do treści rozpoznawanego wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wnioskodawca w istocie próbuje podważyć stan faktyczny sprawy, w zakresie przyjętej przez sąd treści wniosku o wydanie interpretacji. Podkreślić należy, że zarzuty przeciwko przyjętemu w wyroku Sądu pierwszej instancji stanowi faktycznemu sprawy mogą być podniesione jedynie w ramach merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jedynym środkiem, który, zgodnie z obowiązującymi przepisami procedury sądowoadministracyjnej, służy merytorycznej kontroli wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych jest skarga kasacyjna (por. art. 173 § 1 P.p.s.a.); kwestionowanie stanu faktycznego przyjętego przez sąd może nastąpić jedynie za pomocą tego środka zaskarżenia, w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r.(sygn. akt II SA/Wr 1082/98) "nie podlega [...] sprostowaniu mylne ustalenie faktu chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem.".
W związku z uznaniem, że użyte przez Sąd pierwszej instancji określenie, o którego sprostowanie wnioskuje skarżąca spółka, nie stanowi niedokładności, lecz jest integralną częścią opisu stanu sprawy, przedstawionego w uzasadnieniu wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 156 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.