Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 lipca 2026 r., sygn. akt I OSK 2286/24

Uzasadnienie

Wyrokiem z 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 1238/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę T. G. (Skarżąca) na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (Inspektor) z [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji w całości zarzucając na zasadzie art 183 § 2 pkt. 4 P.p.s.a. nieważność postępowania przed Sądem I Instancji, albowiem skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa, gdyż z uwagi na sposób jego wyłonienia nie spełniał warunku zależności i bezstronności.

W konsekwencji na zasadzie art 185 § 1 P.p.s.a. Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu nieważności postępowania Skarżąca zarzuciła:

Na zasadzie art 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. 1. art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2021.1990 tj. z dnia 2021.11.03, zwanej dalej "p.g.ik."] w zw. z art. 24 ust. 2b p.g.ik. w zw. z art. 24 ust. 2c p.g.ik. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że organy ewidencyjne nie dysponują narzędziami do ustalenia wartości będących podstawą wpisu w Ewidencji Gruntów i Budynków, podczas gdy organy ewidencyjne są zobowiązane również m.in. do dokonania oględzin nieruchomości w sytuacji, gdy takie oględziny są niezbędne do wyjaśnienia sprawy, a oględziny są również źródłami danych ewidencyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 października 2018 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1177/18);
2. 2. art. 22 ust. 2 i 3 p.g.ik poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zobowiązanie Skarżącej wyłącznie do przedłożenia dokumentacji architektoniczno-budowlanej, zaś zaniechanie przez organ administracyjny zobowiązania Skarżącej do sporządzenia stosownego operatu technicznego było prawidłowe, w sytuacji w której pismo Skarżącej z dnia 16 września 2021 roku potraktowano, jako wniosek o dokonanie zmian danych w Ewidencji Gruntów i Budynków dotyczących aktualizacji danych ewidencyjnych działek nr [...] i [...];
3. 3. art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.ik, w zw. z art. 24 ust. 2b p.g.ik. w zw. z art 24 ust. 2c p.g.ik. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że odmowa aktualizacji danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków była prawidłowa, pomimo, że organ administracyjny dokonał nieuprawnionej ingerencji w prawo własności Skarżącej poprzez zmianę rodzaju budynku z budynku mieszkalnego na pozostały budynek niemieszkalny i zmianę powierzchni nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obr. ew. [...] B. stanowiącą własność Skarżącej
4. 4. art. 20 ust. 3 p.g.ik. w zw. z § 4 i § 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (zwanego dalej: "r.g.k.g.") w zw. z art. 24 ust. 2c p.g.ik. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd I Instancji, że określenie rodzaju budynku znajdującego się na części działek [...] oraz [...] determinowało zmianę użytku gruntowego, podczas gdy wbrew zapisom przedmiotowej ustawy zmiana danych dotyczących rodzaju rolnych użytków gruntowych na nieruchomości stanowiącej działkę [...] obr. ew. [...] B., przeprowadzona została bez przewidzianego odrębnego trybu postępowania, bez wydania uprzedniej decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej oraz bez projektu gleboznawczej klasyfikacji gruntów, a jedynie poprzez modernizację nieruchomości stanowiącej w/w działkę i w konsekwencji zmianę oznaczenia tejże nieruchomości z gruntów ornych (RlVa) i gruntów rolnych zabudowanych (Br-RlVa), na oznaczenie Bi - inne tereny zabudowane wobec braku zmiany użytków gruntowych na w/w nieruchomości;
5. 5. art. 20 ust 1 pkt 1 i 2 p.g.ik. w zw. z art. 24 ust. 2b p.g.ik. w zw. z art. 24 ust. 2c p.g.ik. w zw. z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U.2016.1864 z dnia 2016.11.18, zwanego dalej "rozporządzenia KŚT") oraz pkt 3 załącznika do rozporządzenia KŚT poprzez niewłaściwą wykładnię i uznanie, że częściowa zmiana przeznaczenia budynku Skarżącej na Rodzinny Dom Pomocy, która została zgłoszona przez Skarżącą, uzasadnia kwalifikację budynku jako "pozostałego budynku niemieszkalnego", podczas gdy Rodzinny Dom Pomocy jest formą niepublicznego, rodzinnego domu opieki społecznej, który należy zakwalifikować jako budynek mieszkalny według Klasyfikacji Środków Trwałych;
6. 6. art. 22 ust. 2 p.g.ik. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że Skarżąca była zobowiązana do zgłoszenia zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni po wykonanych adaptacjach z 2003 oraz 2017 roku, podczas gdy Skarżąca nie była do tego zobowiązana, bo przeznaczenie budynku nie zmieniło się;

Nadto na zasadzie art 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy, a to:

1. I. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom zawartym w art 141 § 4 P.p.s.a. i polegające na całkowitym braku rozpoznania podniesionych w skardze zarzutów i niedokonaniu ich oceny prawnej, co w konsekwencji nie pozwala na kontrolę kasatoryjną orzeczenia;
2. II. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] maja 2023 roku całości i poprzedzającej ją decyzji Starosty Bocheńskiego z [...] lutego 2023 roku, a zatem do rozstrzygnięcia o odmiennej treści skarżone orzeczenie;
3. III. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., 77 § 1 K.p.a. oraz 80 K.p.a. poprzez nieprawidłową, niezgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a przez to dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz brak podjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i brak rozważenia wszelkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie poprzez:
4. - nieuprawnione pominięcie wniosków zalegającej w aktach sprawy opinii Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., uprawnionego jako organ administracji budowlanej do określenia w sposób wiążący kategorii budynku w świetle przepisów prawa budowlanego, który zakwalifikował budynek należący do Skarżącej jako budynek mieszkalny i uznanie, że budynek stanowiący własność Skarżącej jest zakwalifikowany prawidłowo jako "pozostały budynek niemieszkalny" z uwagi na funkcjonalne przeznaczenie jego pomieszczeń;
5. - nieuzasadnione uznanie, że dane dotyczące budynku i działki Skarżącej ujawnione w wyniku modernizacji w Ewidencji Gruntów i Budynków są prawidłowe, pomimo braku dokonania oględzin nieruchomości gruntowej przez organy ewidencyjne stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania oraz braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji i kartografii, na okoliczność aktualnego przeznaczenia przedmiotowego budynku i gruntu;
6. - nieuzasadnione uznanie, że powierzchnia użytkowa budynku w części pełniącej funkcję mieszkalną jest zdecydowanie mniejsza niż powierzchnia użytkowa budynku pełniąca funkcję związaną z najmem budynku jako obiektu krótkotrwałego zakwaterowania czy domu wypoczynkowego pomimo braku określenia tychże powierzchni w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym;
7. - bezkrytycznym przyjęciu za wiarygodne wyjaśnień wykonawcy modernizacji ewidencji gruntów i budynków [...] Sp. z o.o. z 26 stycznia 2022 r. oraz dokumentów stanowiących kopie strony internetowej [...] a także kopii zapisów innych stron internetowych oraz zdjęć, pomimo, że w toku prowadzonego postępowania Skarżąca przedstawiła dokumenty, z których wynika, że wykonawca modernizacji w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny dotyczący przedmiotowych nieruchomości i nie dokonał stosownych oględzin ani nie wykonał prac geodezyjnych w terenie, które pozwoliłyby w sposób prawidłowy ustalić wszystkie okoliczności oraz oczywistej sprzeczności tychże ustaleń z opinią PINB w B.;
8. - nieuprawnionym uznaniu, że budynek nr [...] znajdujący się w B. na nieruchomości Skarżącej w przeważającej większości pełni funkcję hotelu, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności z opinii PINB w B. z [...] grudnia 2022 r. wynika, że budynek pełni przede wszystkim funkcję mieszkalną;
9. - nieuprawnionym przyjęciu, że budynek nr [...] znajdujący się w B. na nieruchomości Skarżącej w części przeznaczony jest na Rodzinny Dom Opieki, podczas gdy z oświadczeń strony, jak również z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy m.in. opinii PINB z [...] grudnia 2022 r., wypisu z CEIDG Skarżącej, wynika, że Skarżąca odstąpiła od realizacji częściowej zmiany przeznaczenia budynku;
10. - nieuprawnionym przyjęciu, że dane ewidencyjne działek nr [...] oraz [...] zostały wykazane prawidłowo i nie wymagają aktualizacji, podczas gdy powierzchnia działki nr [...] została w ewidencji gruntów i budynków wykazana jako 0,3454 ha i oznaczona jako inne tereny zabudowane, pomimo że w rzeczywistości działka ma powierzchnię 0,35 ha i ma klasyfikację jako grunty orne oraz grunty rolne niezabudowane, zaś część działki nr [...] wynoszącej 0,03, została oznaczona jako inne tereny zabudowane, podczas, gdy działka ta nie jest zabudowana;

W uzasadnieniu zarzuty skargi kasacyjnej zostały szerzej umotywowane.

Na podstawie ww. zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonego orzeczenia oraz rozpoznanie skargi.

Ewentualnie, w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, na zasadzie art. 176 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 185 § 1 P.p.s.a. wniosła o uchylenie skarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

Jednocześnie Skarżąca wniosła o wnosi o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Na zasadzie art. 203 P.p.s.a. wniosła o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie zarzut nieważności postępowania podniesiony został w skardze kasacyjnej. W ocenie Skarżącej skład sądu był sprzeczny z przepisami prawa, gdyż z uwagi na sposób jego wyłonienia "nie spełniał warunku zależności i bezstronności".

Odnosząc się w do tego zarzutu i wynikającej z niego, w ocenie Skarżącej nieważności postępowania o której mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, sam fakt, iż władze ustawodawcze lub wykonawcze uczestniczą w procesie mianowania sędziego nie może prowadzić do powstania zależności sędziego od tych władz ani do wzbudzenia wątpliwości co do jego bezstronności, jeśli po mianowaniu zainteresowany nie podlega żadnej presji i nie otrzymuje instrukcji w ramach wykonywania swoich obowiązków. Sama wadliwość Krajowej Rady Sądownictwa na skutek wyłonienia jej składu sędziowskiego nie jest wystarczającą przesłanką do wyłączenia sędziego powołanego na wniosek tak ukształtowanego organu ze względu na brak jego niezawisłości albo bezstronności, ani też nie jest podstawą do uznania, iż skład sądu jest sprzeczny z przepisami prawa albo w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2025 r. sygn. akt II GSK 1298/25, 24 marca 2026 r. I OSK 459/23, 10 lipca 2026 r. III OSK 565/24, 17 lipca 2026 r. III OSK 83/26 i przywołane w nich orzecznictwo).

Nie sposób przy tym pominąć, że w celu przeciwdziałania kryzysowi w sądownictwie, spowodowanemu m.in. przez działalność Krajowej Rady Sądownictwa w obecnym kształcie, do porządku prawnego wprowadzono instytucję tzw. "testów niezawisłości i bezstronności" – która umożliwia zbadanie spełnienia przez sędziego tego właśnie warunku i ewentualne wyeliminowanie niespełniającego go sędziego ze składu orzekającego. Należy zatem uznać, że dopiero udział w składzie orzekającym sędziego niespełniającego warunku niezawisłości i bezstronności mógłby prowadzić do powstania składu sprzecznego z prawem. Taka sytuacja w sprawie jednak nie wystąpiła, gdyż Skarżąca nie skorzystała z powyższej instytucji.

Z art. 5a p.u.s.a. wynika m.in. że przy doręczeniu pierwszego pisma w sprawie, sąd zawiadamia uprawnionego do złożenia wniosku o stwierdzenie przesłanek, o których jest mowa w § 1, o składzie rozpoznającym sprawę, a przy każdym kolejnym - jeżeli skład rozpoznający sprawę uległ zmianie, a ponadto, że wymieniony wniosek składa się w terminie tygodnia od dnia zawiadomienia uprawnionego do złożenia wniosku o składzie rozpoznającym sprawę.

Skarżąca została zawiadomiona o składzie wyznaczonym do rozpoznania jej sprawy oraz o osobie sędziego zastępcy na skutek zarządzenia z 28 lutego 2024 r. (k. 42 akt sądowych), wykonanego przez sekretariat sądowy 29 lutego 2024 r. (k. 43 akt sądowych) i doręczonego pełnomocnikowi Skarżącej 19 marca 2024 r. (k. 45 akt sądowych).

W tych realiach, uzasadniony jest wniosek, że strona, która jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, była świadoma istnienia procedury sprawdzenia spełniania warunku niezależności i bezstronności służącej wyłączeniu sędziego (art. 5a p.u.s.a.), a ponadto była również świadoma istnienia samej procedury wyłączenia sędziego (art. 19 p.p.s.a.). Pomimo tego, Skarżąca z procedur tych (oraz z przyznanych w ich ramach uprawnień) nie skorzystała, co nie może pozostawać bez wpływu na ocenę zasadności jego stanowiska, w tym wobec tego, że Europejski Trybunał Praw Człowieka nie stwierdza naruszenia prawa do rzetelnego postępowania, jeżeli zgodnie z przepisami prawa krajowego skarżący może złożyć wniosek o wyłączenie sędziego, ale z tego uprawnienia nie korzysta i pozbawia sąd krajowy możliwości zbadania, czy udział sędziego w postępowaniu mógł rodzić wątpliwości co do jego bezstronności (zob. skargi nr 49974/08 oraz 58590/11), co podnieść należy już tylko na marginesie niniejszych rozważań.

W konsekwencji uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.

Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Decyzją z [...] kwietnia 2022 r., znak: [...], Starosta Bocheński (Starosta) orzekł o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w przedmiocie zmiany użytku gruntowego na działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym B., gmina L. oraz atrybutów opisowych budynków nr [...].

Decyzją z [...] czerwca 2022 r. Inspektor uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem organu odwoławczego stan faktyczny przedstawiony przez wykonawcę modernizacji oraz zgromadzona w sprawie dokumentacja nie wskazywały jednoznacznie na dominującą funkcję niemieszkalną budynku. Orzeczenie Starosty nie zostało poparte dokumentacją architektoniczno-budowlaną, która umożliwiłaby potwierdzenie dominującej funkcji budynku, zatem konieczne stało się przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego.

Decyzją z [...] lutego 2023 r., znak: [...] Starosta orzekł ponownie o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w przedmiocie wykreślenia na działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym B., gmina L. użytku gruntowego Bi - inne tereny mieszkaniowe oraz zmiany rodzaju budynku o [...] określonego w KŚT jako pozostały budynek niemieszkalny.

Opisaną na wstępie decyzją z [...] maja 2023 r. Inspektor utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Według organu ww. okoliczności wskazują, że budynek B. nr [...] zgodnie z KŚT ma prawidłowo określony rodzaj jako "pozostały budynek niemieszkalny", gdyż pośród "budynków niemieszkalnych" wyszczególnione są: "pozostałe budynki niemieszkalne", do których zalicza się m.in.: hotele i podobne budynki krótkotrwałego zakwaterowania, domy wypoczynkowe oraz pozostałe budynki zakwaterowania turystycznego. Rodzinny Dom Opieki zgłoszony przez Skarżącą jako sposób jego użytkowania zaliczony jest do grupy w KŚT jako budynek krótkotrwałego zakwaterowania, dom wypoczynkowy czy pozostały budynek zakwaterowania turystycznego. Budynku tego nie można natomiast zakwalifikować, zgodnie z oczekiwaniem wnioskodawcy, do rodzaju "budynków mieszkalnych", gdyż rodzaj ten nie obejmuje hoteli i podobnych budynków krótkotrwałego zakwaterowania. Budynek ten nie spełnia definicji "budynku mieszkalnego" zawartej w KŚT (cyt.): "jako obiektu budowlanego, którego co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadku, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego przeznaczeniem".

Nadto powierzchnia użytkowa budynku w części pełniącej funkcję mieszkalną dla jego właścicielki jest zdecydowanie mniejsza niż powierzchnia użytkowa budynku pełniąca funkcję związaną z najmem budynku jako obiektu krótkotrwałego zakwaterowania czy domu wypoczynkowego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ skazał, że są one bezzasadne. Organy ewidencji nie są bowiem kompetentne do zmian zapisów ewidencyjnych co do kategorii budynku, bez uprzednich rozstrzygnięć organów administracji budowlanej, a zgromadzona w sprawie dokumentacja architektoniczno - budowlana jednoznacznie dowodzi, jaka jest przeważająca funkcja budynku, a zatem jaki jest rodzaj budynku wg KŚT. Tym samym żądanie przeprowadzenia dodatkowych oględzin nieruchomości przez geodetę uprawnionego nie znajduje uzasadnienia.

Ponadto żądanie sprostowania wprowadzonych zmian w ewidencji gruntów i budynków w ramach modernizacji nie jest możliwe w obecnym stanie prawnym i faktycznym bez przedłożenia przez strony postępowania dokumentacji geodezyjnej (sporządzonej w oparciu o załącznik Nr 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków), przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, która potwierdzałaby odmienny niż wykazany w modernizacji użytek gruntowy "Bi" oraz jego zasięg.

Jak podał organ bezzasadne są oczekiwanie Skarżącej, że starosta w ramach postępowania przeprowadzi oględziny połączone z pomiarem powierzchni użytkowych pomieszczeń budynku przez geodetę uprawnionego, bo to do wnioskodawcy, a nie do organu ewidencyjnego należy udokumentowanie żądanej zmiany. Podobnie niezasadne są argumenty przedstawione w piśmie Skarżącej z [...] maja 2023 r. dotyczące przeprowadzenia ponownej weryfikacji przez organ i wykonawcy modernizacji i powoływanie się na ustalenia organu w stosunku do innej nieruchomości, nie będącej przedmiotem toczącego się postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podkreślił, że organy geodezyjne z urzędu mają obowiązek usunięcia błędnych danych, które powstały, ale co ważne, z ich winy. Nie może to więc dotyczyć takich danych, których charakter co do tego, czy są, czy też nie są błędne, podlega ustaleniu i ocenie. Wskazał, że organy budowalne tworzą stan prawny określający funkcję budynku, zaś organ ewidencyjny, aby mógł dokonać zmian w zakresie funkcji budynku innej niż określonej w projekcie budowlanym, zatwierdzonym pozwoleniem na budowę, musi mieć do tego podstawę w rozstrzygnięciu kompetentnego organu administracji budowlanej. W ocenie sądu Wojewódzkiego w przedmiotowej sprawie, prawidłowo określono dominującą funkcję przedmiotowego budynku według KŚT.

Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnianego przez Skarżącą zaniechaniem odniesienia się do zarzutów dotyczących nieprowadzenia Rodzinnego Domu Opieki, odrolnienia użytków gruntów czy zmiany powierzchni działek.

Odnosząc się do tak uzasadnionego zarzutu przypomnieć należy, że w świetle art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Wszystkie powyższe elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Sąd przedstawił stan faktyczny sprawy, stanowiska Skarżącej oraz Inspektora. Następnie wyjaśnił z jakich przyczyn podziela stanowisko Inspektora co do braku podstaw do dokonania aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Sąd kasacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela wyrażane wielokrotnie w orzecznictwie stanowisko, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jeżeli nie wiadomo jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.

Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do kwestii klasyfikacji budynku i wskazał, że to ona determinowała rodzaj gruntu. Wyjaśnił również, że postępowanie w sprawie aktualizacji danych w ewidencji gruntów ma charakter rejestrowy, stąd dla wprowadzenia ewentualnych zmian konieczne było wykazanie, że inne są atrybuty budynku (a co za tym idzie gruntów) niż przyjęte przez organ. Podkreślił, że podstawą zmian dokonanych w ewidencji gruntów był operat sporządzony w ramach modernizacji, przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło stanowiska Skarżącej, że znajdujący się na jej działce budynek jest budynkiem mieszkalnym.

W konsekwencji zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uznać należy za niezasadny. Prawidłowość stanowiska Sądu w zakresie oceny stanu faktycznego oraz przyjętej przezeń wykładni prawa podlegać będzie badaniu w ramach podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej.

Rozpoznanie dalszych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wymaga poczynienia uwagi o charakterze ogólnym. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżąca wskazywała, że Sąd Wojewódzki skoncentrował się na do kwalifikacji prawnej złożonego przez nią wniosku. Wyjaśnić zatem należy, że właśnie charakter złożonego przez Skarżącą wniosku determinował zakres postępowania dowodowego jak i ocenę zgłoszonych przez nią zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Przypomnieć zatem należy, że w sprawie nie ma sporu co do tego, że na terenie obrębu ewidencyjnego L. [...], powiat b., województwo małopolskie przeprowadzona została modernizacja ewidencji gruntów i budynków. W wyniku modernizacji powstała – jak wyjaśnił organ pierwszej instancji – zintegrowana baza ewidencji gruntów i budynków. Projekt operatu opisowo-kartograficznego podlegał wyłożeniu do wglądu osób zainteresowanych na okres 15 dni roboczych w siedzibie Starostwa Powiatowego w B. w dniach 6 listopada 2020 r.- 27 listopada 2020 r., o czym poinformowano poprzez wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie Starostwa, w Urzędzie Gminy L. także w gazecie ogólnopolskiej, na okres 14 dni przed dniem wyłożenia. Skarżąca – co również jest niesporne – nie zgłosiła uwag w terminie wyłożenia projektu operatu.

Po upływie okresu wyłożenia dane objęte modernizacją stały się danymi ewidencji gruntów i budynków i zostały ujawnione w bazie danych ewidencyjnych gruntów i budynków, o czym Starosta Ogłosił w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 31 grudnia 2020 r. poz. 8799 oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego (art. 24a ust. 8 p.g.ik.).

Skoro, co również w sprawie niesporne, Skarżąca nie zgłosiła zarzutów w terminie wskazanym w art. 24 ust. 9 p.g.ik. to do niej należało wykazanie, że stan obecny jest inny niż ujawniony w ewidencji, to jest wykazanie, że od daty sporządzenia modernizacji doszło do określonych zmian (por. D. Falcenloben, Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, 2024 str. 481).

Powyższa uwaga na istotne znaczenie dla oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca podkreślała, że dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków nie są prawidłowe, modernizacja przeprowadzona została bez oględzin nieruchomości przez organy ewidencyjne a tajże bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji i kartografii na okoliczność aktualnego przeznaczenia przedmiotowego budynku i gruntu, który byłby wiążący.

Z uwagi na zaniechanie złożenia zarzutów w terminie wskazanym w art. 24 us.t 9 p.g.ik. powyższa argumentacja nie mogła podlegać ocenie w ramach niniejszego postępowania, to jest postępowania dotyczącego prawidłowości decyzji odmawiającej aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów.

Skarżąca kwestionowała odmowę zmiany rodzaju budynku posadowionego na działce [...] z "pozostałego budynku niemieszkalnego" na budynek mieszkalny.

Argumentowała, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz.U. z 2016 r. poz.1864, dalej "rozporządzenie w sprawie KŚT") Grupa 1 rodzaj 110 "budynki mieszkalne "obejmuje m.in. domy opieki społecznej (bez opieki medycznej), hotele robotnicze, domy dziecka, internaty i bursy szkolne, domy studenckie, placówki opiekuńczo-wychowawcze, domy dla bezdomnych, studentów, dzieci i innych grup społecznych.

Sąd kasacyjny wyjaśnia zatem, że w świetle przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 901, dalej "u.p.s.") rodzinnych domów opieki nie można utożsamiać z domami pomocy społecznej. Zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.s. rodzinny dom pomocy stanowi formę usług opiekuńczych i bytowych świadczonych całodobowo przez osobę fizyczną lub podmiot uprawniony dla nie mniej niż trzech i nie więcej niż ośmiu zamieszkujących wspólnie osób wymagających z powodu wieku lub niepełnosprawności wsparcia w tej formie. Przepis ten zamieszczony jest w Dziale 2 Rozdziale 1 u.p.s. zatytułowanym: zasiłki i usługi. Zasady tworzenia funkcjonowania i korzystania z domów pomocy społecznej uregulowane są w Dziale 2 Rozdziale 2 u.p.s. - domy pomocy społecznej.

W konsekwencji, w tym zakresie stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe, co czyni niezasadnym również zarzut objęty punktem 5 skargi kasacyjnej.

Sąd kasacyjny przypomina dodatkowo, że stosownie bowiem do art. 24 ust. 2b pkt f p.g.ik. aktualizacja informacji zawartych w ewidencji następuje w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części o których mowa w art. 71 ustawy prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Zatem wyłącznie wykazanie, że Skarżąca dokonała zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części w sposób zgodny z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., dalej "prawo budowlane") mogłoby być podstawą dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków w zakresie kategorii budynku znajdującego się na działce [...].

Skarżąca nie przedstawiła dokumentów o których mowa w art. 71 prawa budowlanego potwierdzających, że po dacie modernizacji zmieniła sposób użytkowania budynku.

Znajdujące się w aktach sprawy pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 grudnia 2022 r. (określanego przez Sąd Wojewódzki i Skarżącą mianem "opinii") nie stanowi dokumentu potwierdzającego dokonanie przez Skarżącą po dacie modernizacji ewidencji zmiany w sposobie użytkowania budynku lub jego części. Nie mogło więc stanowić podstawy dla zmiany rodzaju budynku znajdującego się na działce [...].

Sąd kasacyjny wskazuje w tym miejscu, odnosząc się do argumentacji Skarżącej dotyczącej zaniechania przeprowadzenia przez organ geodezyjny oględzin spornej działki, że przywołane przez Skarżącą pismo PINB z 22 grudnia 2022 r. stanowi w istocie opis oględzin przeprowadzonych przez organ nadzoru budowlanego w odpowiedzi na pismo organu geodezyjnego z 5 sierpnia 2022 r.

W skardze kasacyjnej Skarżąca wskazywała, że jedynie 12% powierzchni budynku przeznaczona jest pod najem krótkoterminowy, co w jej ocenie potwierdzać ma pismo PINB z 22 grudnia 2022 r. Jak wskazuje Skarżąca, w piśmie tym wskazano na istnienie na antresoli budynku poddasza użytkowego, na którym znajduje się łącznie 6 pokoi z łóżkami i łazienkami oraz jeden pokój przechodni z dostępem do łazienki. Pozostałe kondygnacje budynku nie zawierają – jak wyjaśnia Skarżąca – dalszych pomieszczeń, które wskazywałaby na możliwość krótkotrwałego zakwaterowania.

Odnosząc się do powyższej argumentacji zwrócić należy uwagę, że wykonawca modernizacji gruntów w piśmie z 26 stycznia 2022 r. przywołał dane ogólnodostępne ze stron internetowych dotyczących oferty noclegowej w budynku posadowionym na działce [...]: dom na trzech poziomach, posiadający łącznie 20 miejsc noclegowych, w którym oferowany jest kompleks rodzinny (14 miejsc, 7 pokoi, 5 łazienek) ze wspólną kuchnią, jadalnią i miejscem do wypoczynku oraz dwa 3-osobowe samodzielne apartamenty z łazienkami, wyposażeniem kuchennym, oddzielnym wejściem.

Jak zwrócił uwagę Sąd Wojewódzki, analiza opinii powiatowego inspektora nadzoru budowlanego z 22 grudnia 2022 r. wskazuje na istnienie w przedmiotowym budynku pomieszczeń z licznymi łóżkami. W rozbudowanej części wykonano: antresolę, po stronie zachodniej w skosach dachu - 3 pokoje, łazienkę, pomieszczenie gospodarcze oraz dodatkowe pomieszczenie łazienki, natomiast po stronie wschodniej - 3 pokoje oraz łazienkę; W pokojach znajdujących się na poddaszu, w jego zachodniej części znajdują się 3 pokoje w skosach. Dwa z nich wyposażone są w łóżka, w każdym po 2, natomiast w trzecim znajduje się leżanka. Znajduje się również pomieszczenie gospodarcze, które pełni funkcję schowka na pościel. W poziomie parteru po stronie zachodniej znajduje się pokój wyposażony w 5 łóżek, łazienkę i garderobę. Po stronie wschodniej znajduje się pokój z łazienką przechodnią do drugiego pokoju. Pokoje wyposażone w lodówki, mikrofalę i czajnik. PINB stwierdził, że projektowana rozbudowa budynku została usytuowana od strony północnej istniejącego obiektu - budynku mieszkalnego i połączona z nią częścią komunikacyjną.

Prawidłowo również Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę, że zawarty w opinii opis pomieszczeń znajdujących się w budynku wraz z dokumentacją architektoniczno-budowlaną, zawartymi w niej rzutami parteru, piwnic oraz antresoli, uzupełniony materiałem zdjęciowym wykonanym podczas sporządzania opinii organu nadzoru budowlanego potwierdzają, że pomieszczenia te są wyposażone w sprzęty niezbędne dla zamieszkania krótkotrwałego wynajmujących je osób (łazienki, lodówki, mikrofalę i czajnik, schowki na pościel), co potwierdza ich przeznaczenie w większości do zamieszkania dla osób wynajmujących je właśnie w tym celu.

Treść przywołanej wyżej opinii, w powiązaniu ze znajdującymi się w aktach sprawy wydrukami ze stron internetowych zawierających ofertę najmu budynku posadowionego na działce [...] ((karty 84-94 i 293-301) potwierdza, że od daty modernizacji gruntów nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku przez Skarżącą. Z powyższych dokumentów wynika również, że argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej a dotycząca przeznaczenia jedynie 12% powierzchni budynku pod najem krótkotrwały jest niezasadna.

W ocenie Skarżące Sąd Wojewódzki naruszył art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., 77 § 1 K.p.a. oraz 80 K.p.a. poprzez podzielenie stanowiska organów, że dane ewidencyjne dotyczące powierzchni działki nr [...] oraz rodzaju gruntu w zakresie działki [...] oraz części działki [...] (inne tereny zabudowane) nie wymagają aktualizacji.

Odnosząc się do tak postawionego zarzutu Sąd kasacyjny ponownie przypomina, że w toku postępowania dotyczącego aktualizacji danych po modernizacji gruntów konieczne jest wykazanie przez wnioskodawcę, że po tej dacie zaistniały określone zmiany.

W rozpoznawanej sprawie w wyniku modernizacji uznano, że działka nr [...] ma powierzchnię 0,3454 ha. Skarżąca swoje stanowisko co do konieczności aktualizacji danych w tym zakresie uzasadniała zapisami w księdze wieczystej prowadzonej dla tejże działki, z których wynikać ma, że jej powierzchnia wynosi 0,35 ha. Wyjaśnić zatem należy, że w świetle art. 21 ust. 1 u.p.g.ik. to dane z ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych.

Zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów postępowania z uwagi podzielenia stanowiska organów co do braku podstaw dokonania aktualizacji rodzaju gruntu w zakresie działki [...] oraz części działki [...] Skarżąca wiązała z zarzutem naruszenia art. art. 20 ust. 3 p.g.ik. w zw. z § 4 i § 5 r.g.k.g. w zw. z art. 24 ust. 2c p.g.ik.

Sąd kasacyjny wyjaśnia zatem, że prawidłowo Sąd Wojewódzki wskazał, że rodzaj budynku, w tym przypadku – inny budynek mieszkalny - determinuje rodzaj użytku gruntowego wykazanego w odniesieniu do działki [...] i części działki [...] jako "Bi" - inne tereny mieszkaniowe. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 1 poz. 15 obowiązującego w dacie wydania decyzji przez organ drugiej instancji rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. poz. 1390 z późn. zm., dalej "rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków"), definiującym poszczególne rodzaje użytków gruntowych, do użytku gruntowego "inne tereny zabudowane - Bi" zalicza się grunty zajęte pod budynki inne niż mieszkalne.

Wprowadzanie zmiany w ewidencji gruntów w zakresie rodzaju użytku gruntowego działki [...] oraz części działki [...] w toku postępowania aktualizacyjnego wymagało zatem wykazania, że budynek posadowiony na działce [...] nie jest "innym budynkiem niemieszkalnym". Skoro przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło twierdzeń Skarżącej w tym zakresie, zarzuty dotyczące odmowy aktualizacji wpisów ewidencji w tym zakresie uznać należało za niezasadne.

Odnosząc się do argumentacji Skarżącej w świetle której, skoro działka [...] nie jest zabudowana żadnym budynkiem brak jest podstaw dla odmowy aktualizacji danych w zakresie uznania, że jej część stanowi "inne tereny budowlane" przypomnieć należy treść wyjaśnień wykonawcy modernizacji gruntów.

W piśmie z 26 stycznia 2022 r. wykonawca modernizacji powołał się na wywiad terenowy oraz dane ogólnodostępne ze stron internetowych dotyczące oferty noclegowej w budynku. W świetle tych danych oferta noclegowa dotyczy: domu na trzech poziomach, posiadającego łącznie 20 miejsc noclegowych, w którym oferowany jest kompleks rodzinny (14 miejsc, 7 pokoi, 5 łazienek) ze wspólną kuchnią, jadalnią i miejscem do wypoczynku oraz dwa 3-osobowe samodzielne apartamenty z łazienkami, wyposażeniem kuchennym, oddzielnym wejściem. Z informacji tych wynikało również, że w skład kompleksu wchodzi "Koronkowa Chata"- drewniany dom wiejski z autentycznym umeblowaniem i wystrojem, posiadający 9 miejsc noclegowych, 2 pokoje 3 osobowej, salonik z kominkiem, pokoik strychowy, kuchnia z jadalnią i łazienką.

W informacjach tych wskazano również, że do wspólnego użytku gości przeznaczono 2 ha ogrodzonego terenu: zadbany ogród, las, parking, boisko do piłki nożnej i siatkówki, domek na drzewie dla dzieci.

Podsumowując wykonawca modernizacji wyjaśnił, że do użytku Bi włączono części nieruchomości wykorzystywane jako dodatkowy miejsca możliwości aktywności fizycznych mających zwiększyć atrakcyjność oferowanego miejsca: boisko, altanki, akwen wodny. Wykonawca modernizacji dołączył do powyższego pisma również zrzut ekranowy przedstawiający stan zagospodarowania działki i wyjaśnił, że zakres użytku zabudowanego przed modernizacją nie obejmował m.in. dojazdu do zabudować czy urządzonej zieleni między budynkiem a dojazdem. Z informacji zawartych w piśmie z 26 stycznia 2022 r. wynika zatem, że za użytek gruntowy o charakterze "inne tereny zabudowane" uznana została część działki [...] zajęta pod dojazd do budynku posadowionego na działce [...].

W konsekwencji, również ta część argumentacji Skarżącej musiała zostać uznana za niezasadną. Zgodnie bowiem z przywołanym wyżej załącznikiem nr 1 poz. 15 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do innych terenów zabudowanych zalicza się grunty:

1. 1) zajęte pod budynki inne niż mieszkalne, przemysłowe lub magazynowe oraz budowle lub urządzenia związane z tymi budynkami, w szczególności: kotłownie, zbiorniki, przewody naziemne, place składowe, place postojowe i manewrowe, ogrodzenia, śmietniki, składowiska odpadów;
2. 2) położone między budynkami, budowlami i urządzeniami, o których mowa w pkt 1, lub w bezpośrednim sąsiedztwie tych budynków i urządzeń i niewykorzystywane w innym celu, który uzasadniałby zaliczenie ich do innej grupy użytków gruntowych, w tym zajęte pod rabaty i kwietniki.

Sąd kasacyjny wyjaśnia końcowo, że kwestie dotyczące przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów pozostają bez wpływu na konieczność zakwalifikowania gruntów, o których mowa w obecnie obowiązującym § 9 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków jako gruntów zabudowanych w razie spełnienia przesłanek zawartych w załączniku nr 1 dotyczącym zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych. Ustalenie, że określone grunty spełniały wskazane wyżej wymagania nie wymagało dla wprowadzenia zmiany "odrolnienia" (jak to określała Skarżąca) spornych gruntów.

Podsumowując tę część rozważań za zarzuty objęte punktem III oraz powiązany z nimi zarzut 4 petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadny.

W punktach 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2, w związku z 24 ust. 2b i 2c p.g.ik. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Sąd kasacyjny wyjaśnia na wstępie, że zarzut naruszenia art. 24 ust. 2b p.g.ik. został wadliwie sformułowany. Przywołany przez Skarżącą przepis składa się z dwóch punktów, z których pierwszy dzieli się na dziewięć kolejnych podpunktów. Skarżąca nie wskazała konkretnie, który przepis został w jej ocenie naruszony przez Sąd Wojewódzki. Co istne, uzasadniając zarzut objęty punktem 1 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca wyjaśniała, że doszło do niewłaściwego zastosowania powołanych przepisów z uwagi na uznanie, że organy ewidencyjne nie dysponują narzędziami do ustalenia wartości będących podstawą wpisu w ewidencji, podczas gdy zobowiązane są m.in. do przeprowadzenia oględzin o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W zakresie zarzutu objętego punktem 3 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca wskazywała, że organy odmawiając wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów naruszyły przysługujące jej prawo własności.

Oznacza to, że Skarżąca nie skonstruowała żadnej ogólnej normy wynikającej z art. 24 ust. 2b p.g.ik., która miałaby zostać naruszona przez organy na skutek niewłaściwego zastosowania. W tym zatem zakresie podniesiony przez nią zarzut uchyla się spod kontroli kasacyjnej. Na marginesie tylko wskazać należy, że w żadnym z punktów art. 24 ust. 2b pkt 1 p.g.ik. wskazującym podstawy dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków nie wymieniono oględzin.

Odnosząc się do zarzutu objętego punktem 1 petitum skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że jak już wyżej wskazano, w sytuacji w której w wyniku modernizacji gruntów w ewidencji jako rodzaj budynku wskazano "inny budynek niemieszkalny" dokonanie aktualizacji takich danych wymagało przedstawienia dokumentacji przewidzianej w art. 71 prawa budowlanego. Dokumentacja taka nie została przez Skarżącą przedstawiona.

Co istotne w realiach rozpoznawanej sprawy, w toku postępowania organy zgromadziły dodatkową dokumentację, w tym m. in. przekazaną przez Starostwo Powiatowe w B. przy piśmie z 4 sierpnia 2022 r. dokumentację dotyczącą zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego (agroturystycznego) jednorodzinnego na rodzinny dom pomocy na działce nr [...], przedłożone przez Skarżącą 12 lipca 2022 r. projekt koncepcyjno-architektoniczny rozbudowy budynku mieszkalnego we wsi B. nr [...]oraz projekt techniczny konstrukcyjny, wydruki ze stron internetowych dotyczące ofert wynajmu spornej nieruchomości (karty 84-94 i 293-301), pismo PINB z 22 grudnia 2022 r. wraz z dokumentacją zdjęciową.

Dokumenty te, jak już wskazano, zostały prawidłowo ocenione przez organy obu instancji oraz Sąd Wojewódzki jako niepotwierdzające zaistnienia zmian sposobu użytkowania spornego budynku w okresie od dokonania modernizacji do dnia wydania zaskarżonej decyzji.

Przywołany przez Skarżącą art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 p.g.ik. przewiduje, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:

1. 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;
2. 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych.

Skoro Skarżąca kasacyjnie nie podważyła przyjętych przez Sąd Wojewódzki za podstawę kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ustaleń faktycznych, zgodnie z którymi w toku postępowania administracyjnego nie doszło do wykazania zmiany przeznaczenia budynku posadowionego na działce [...] po dokonanej modernizacji, zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania tychże przepisów poprzez uznanie, że organy nie dysponują narzędziami do ustalenia wartości będących podstawą wpisów w ewidencji gruntów uznać należy za niezasadne.

Zarzut naruszenia art. 24 ust. 2c p.g.ik. jest oczywiście niezasadny. Z przepisu tego wynika, że odmowa aktualizacji danych następuje w drodze decyzji. W świetle prawidłowych ustaleń organów obu instancji brak było podstaw do uznania, że zachodzą podstawy do aktualizacji danych, co uzasadniało wydanie decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku Skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu objętego punktem 3 petitum skargi kasacyjnej wyjaśnić należy, że w zakresie danych dotyczących objętych działem I-O księgi wieczystej, to jest oznaczenia nieruchomości, podstawą wpisów są dane z ewidencji gruntów. Dane zawarte w tymże dziale, wynikające z informacji archiwalnych, to jest poprzedzających modernizację gruntów, nie mogą być uznane za stanowiące podstawę dla dokonania aktualizacji ewidencji gruntów.

W konsekwencji, zarzut objęty punktem 3 petitum skargi kasacyjnej również uznać należało za niezasadny.

Stawiając zarzut objęty punktem 2 petitum skargi kasacyjnej, to jest zarzut naruszenia art. 22 ust. 2 i ust. 3 p.g.ik. poprzez niewłaściwe zastosowanie Skarżąca zarzuca zaniechanie zobowiązania jej do przedstawienia stosownego operatu technicznego, w sytuacji w której jej pismo z 16 września 2021 r. potraktowano jako wniosek o dokonanie zmian w ewidencji gruntów.

Odnosząc się do tego zarzutu przypomnieć należy, że z art. 22 ust. 2 p.g.ik. wynika obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian, przez podmioty wskazane w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 22 ust. 2 p.g.ik. w zakresie wskazanym w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej wyjaśnić zatem należy, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczyła kwalifikacji budynku znajdującego się na działce [...]. W tym zakresie wniosek Skarżącej został rozpoznany na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów. Co istotne, Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie twierdziła, by po przeprowadzeniu modernizacji gruntów przeprowadziła zmianę sposobu użytkowania budynku w sposób przewidziany przepisami prawa budowlanego.

Przywołany przez Skarżącą art. 22 ust. 3 p.g.ik. wskazuje, że jeżeli uzyskanie danych niezbędnych do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków nie jest możliwe w inny sposób, starosta może, w drodze decyzji administracyjnej, nałożyć na podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, obowiązek:

1. 1) opracowania dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków, w przypadku ustalenia, że stan faktyczny nieruchomości jest inny niż ujawniony w tej bazie danych;
2. 2) udostępnienia dokumentacji budowy lub dokumentacji powykonawczej, o których mowa w art. 3 pkt 13 i 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.), jeżeli jest to niezbędne do ujawnienia w bazie danych ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących budynku lub działki;
3. 3) udzielenia informacji o sposobie użytkowania budynków i lokali

Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, w której w ocenie organu zaistniały okoliczności uzasadniające konieczność aktualizacji danych zawartych w ewidencji a podmiot zobowiązany do ich zgłoszenia nie realizuje obowiązku wynikającego z art. 22 ust. 2 p.g.ik. W rozpoznawanej sprawie to Skarżąca twierdziła, że zaistniała konieczność aktualizacji danych, zatem to na niej ciążył obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów. Co również istotne, zastosowanie art. 22 ust. 3 p.g.ik. nie następuje w toku postępowania będącego następstwem wniosku o aktualizację danych, ale w odrębnym postępowaniu.

Zarzut Skarżącej objęty punktem 6 petitum skargi kasacyjnej, to jest zarzut naruszenia art. 22 ust. 2 p.g.ik. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zobowiązana była do zgłoszenia zmian danych objętych ewidencją w terminie 30 dni po wykonaniu adaptacji z 2003 r. i 2017 r. uchyla się spod kontroli kasacyjnej. Obecne postępowanie dotyczyło prawidłowości decyzji odmawiającej aktualizacji zapisów w ewidencji gruntów i stanu faktycznego zaistniałego po modernizacji wprowadzonej w 2021 r.

Podsumowując również zarzut objęty punktem II petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie naruszył art. 151 p.p.s.a. oddalając skargę w sprawie brak było bowiem podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenia decyzji organów obu instancji.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należało, że skarga kasacyjna nie miała uzasadnionych podstaw, a w konsekwencji podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.