Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lipca 2024 r. o sygn. akt IV SA/Wa 412/24 oddalił skargę W. C. (Skarżący) na decyzję Wojewody Mazowieckiego (Wojewoda) z [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy waloryzacji i wypłaty odszkodowania.
Skarżący od powyższego wyroku wywiódł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej p.p.s.a.).w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 76 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej k.p.a.) poprzez oddalenie skargi wskutek błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i błędnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy polegającego na przyjęciu, że w realiach tej sprawy można uznać za pomocą dowodów pośrednich, że doszło do wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, podczas gdy:
- a. nie istnieje jakikolwiek dowód wypłaty odszkodowania (choćby pośredni, w postaci innego pisma nawiązującego do tej wypłaty), z którego wynikałoby, że została zrealizowana choćby częściowa płatność - pomimo zachowania innych dokumentów związanych z odszkodowaniem,
- b. złożenie do depozytu sądowego odszkodowania za obiekty budowlane i rośliny w żaden sposób nie świadczy o wypłacie odszkodowania za grunt (a więc wypłaty odszkodowania innej kategorii),
- c. powzięte przez organ wątpliwości w zakresie wypłaty odszkodowania za budynki i roślinność nie potwierdzają wypłaty innej kategorii odszkodowania, które nie zostało złożone do depozytu sądowego,
- d. w toku postępowania administracyjnego sam organ II instancji powołał się na orzeczenie sądu administracyjnego potwierdzające, że inni uprawnieni także ubiegają się o wypłatę odszkodowania, a w ich sprawie już udało się odnaleźć chociaż fragmentaryczną dokumentację, w związku z czym brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że odszkodowanie zostało wypłacone.
Skarżący wniósł o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości zaskarżonych decyzji Organu l i II instancji, ewentualnie - w razie stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona:
- 2. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,
- 3. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym,
- 4. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania (kasacyjnego i przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym), w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Naczelnik Urzędu Dzielnicowego [...] decyzją z [...] maja 1974 r., znak: [...] (dalej: decyzja wywłaszczeniowa), działając na podstawie art. 21 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz.
64) orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości o pow. 53 689 m2 położonej w W. w rejonie ulic K., K., D. Nieruchomość ta, w dacie jej przejęcia, stanowiła współwłasność wielu osób, w tym E. i F. małż. C. w części 9/448.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył m.in. F.C., wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej podziału odszkodowania za zabudowania i roślinność oraz przekazania go do depozytu sądowego, jak również o ustalenie odszkodowań zgodnie ze stanem użytkowania nieruchomości i wypłatę do rąk współwłaścicieli.
Decyzja wywłaszczeniowa została utrzymana w mocy decyzją Urzędu m.st. Warszawy z [...] czerwca 1974 r.
Jak wynika z ww. decyzji, z tytułu wywłaszczenia nieruchomości zostało ustalone odszkodowanie:
- • za wywłaszczony grunt - na kwotę 820.631 zł,
- • za obiekty budowlane - na kwotę 2.056.129 zł i
- • za rośliny na kwotę - 660.136 zł.
Odszkodowanie za grunt zostało ustalone stosownie do udziałów współwłaścicieli w nieruchomości. F. i E. C. nabyli udział w części 9/448 i zgodnie z ich udziałem we współwłasności, na rzecz F. i E.C. zostało ustalone odszkodowanie za grunt. Ponadto na rzecz małżeństwa C. ustalono odszkodowanie za należące do nich budynki w wys. 65 487 zł oraz za rośliny w wys. 42 468 zł.
Jak wynika dalej z uzasadnienia ww. decyzji część współwłaścicieli nie poczyniła żadnych nakładów na gruncie. Wobec powyższego organ orzekający w sprawie uznał, że w tym stanie rzeczy podział odszkodowania za składniki trwale z gruntem związane jest niemożliwy, argumentując to tym, że brak jest zgody wszystkich współwłaścicieli, co do podziału ustalonej kwoty.
Skarżący 22 sierpnia 2022 r. złożył do Urzędu Wojewódzkiego pismo zatytułowane "wezwanie do zapłaty", w którym wniósł o wypłatę odszkodowania z tytułu wywłaszczenia za grunt.
Prezydent m. st. Warszawy (dalej: organ I instancji, Prezydent) decyzją z [...] lipca 2023 r. Nr [...] działając na podstawie art. 132 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm., dalej: u.g.n.) odmówił waloryzacji i wypłaty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości położonej przy ul. K. [...] w W., wywłaszczonej decyzją z [...] maja 1974 r. w zakresie udziału E. i F. małż. C., wynoszącego 9/448 części w prawie własności wywłaszczonej nieruchomości.
Wydanie rozstrzygnięcia poprzedzały podjęte przez organ I instancji czynności, mające na celu pozyskanie dokumentów dotyczących ustalenia, czy nie doszło do wypłaty odszkodowania ustalonego decyzją wywłaszczeniową. W tym zakresie Prezydent ocenił postanowienie Sądu Powiatowego dla m. st. Warszawy z 31 października 1974 r., sygn. akt I Ns I 1904/74, zezwalające Dyrekcji Rozbudowy Miasta Warszawa Północ na złożenie do depozytu sądowego kwoty 2.120.347,50 zł z tytułu odszkodowania za działkę budowlaną i rośliny na nieruchomości, położonej w W. w rejonie ulic K., K. i D. uregulowanej w księdze wieczystej KW [...], na rzecz wielu osób, w tym na rzecz F. i E.małż. C. Ponadto organ I instancji pozyskał odpis prawomocnego postanowienia Sądu Powiatowego dla m. st. Warszawy Wydział VII Cywilny z dnia 12 lipca 1975 r., sygn. akt VII Ns 1402/75, wydanego po rozpatrzeniu wniosku E. i F. małż. C., w którym Sąd postanowił wypłacić małżonkom C. kwotę 82 825 zł., pochodzącą z ww. kwoty wpłaconej przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta Warszawy Północ do depozytu sądowego.
Zdaniem organu I instancji z powyższego wynika bezspornie, iż odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia na podstawie decyzji z [...] maja 1974 r. za grunt oraz budynki i rośliny, zostało E. i F. małż. C. wypłacone. Nie można zatem dokonać jego waloryzacji i wypłaty stosownie do art. 132 ust. 3 u.g.n.
Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji.
Wskazaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2023 r. Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podzielił stanowisko zaprezentowane przez organy.
Przechodząc do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że w niniejszej sprawie podstawą zaskarżonej decyzji był art. 132 ust. 3 u.g.n. Zgodnie z jego treścią wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania.
Podkreślić należy, że waloryzacja przewidziana w art. 132 ust. 3 u.g.n. polega na oszacowaniu wysokości odszkodowania ustalonego w decyzji według zasad określonych w u.g.n. Waloryzacja ma na celu zagwarantowanie wywłaszczonemu w przypadku opóźnienia w zapłacie odszkodowania otrzymanie odszkodowania w zaktualizowanej, urealnionej wysokości. Waloryzacja dotyczy okresu między datą, kiedy decyzja o ustaleniu odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości stała się ostateczna (datą ostatecznego ustalenia wysokości odszkodowania), a datą wypłaty tego odszkodowania (datą stwierdzenia, że ostateczna decyzja o ustaleniu odszkodowania nie została wykonana i przeliczenia na nowo wysokości odszkodowania).
Wobec powyższego, najistotniejsze było ustalenie, czy doszło do wypłaty przedmiotowego odszkodowania, czy też wobec braku jego uiszczenia winno być ono wypłacone w zwaloryzowanej wysokości.
W zarzucie skargi kasacyjnej Skarżący dopatruje się naruszenia przywołanych przez niego przepisów postępowania poprzez uznanie przez Sąd, że doszło do wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość za pomocą dowodów pośrednich, podczas gdy nie istnieje jakikolwiek dowód wypłaty odszkodowania, z którego wynikałaby chociażby częściowa płatność. Skarżący podkreśla, że złożenie do depozytu sądowego odszkodowania za obiekty budowlane i rośliny nie świadczy w żaden sposób o wypłacie odszkodowania za grunt.
Odnosząc się do tego zarzutu, wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tej kwestii stanowisko wyrażone przez Sąd Wojewódzki.
Sąd I instancji prawidłowo uznał, że mimo, iż nie ma niewątpliwych dowodów dotyczących wypłaty odszkodowania za grunt na rzecz E. i F. C., to sama ta okoliczność nie dowodzi, że odszkodowanie nie zostało wypłacone.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok nie narusza art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 76 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.), art. 77 § 1 ani art. 76§ 1 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd kasacyjny dostrzega stanowisko, w świetle którego w postępowaniu administracyjnym nie prowadzi się dowodów na okoliczności negatywne (wyrok NSA z 23.10.2012 r. I OSK 1214/11). Jednakże Skarżący pomija, że możliwe jest wykazywanie przez stronę okoliczności, które pozwalają ustalić, że np. odszkodowania nie wypłacono. Jedynie przykładowo można wskazać, że takim dowodem może być odpis pisma byłego właściciela z prezentatą organu, w którym to piśmie były właściciel domagał się po wywłaszczeniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, krótko po uzyskaniu informacji o jej wywłaszczeniu.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Prezydent skierował do Skarżącego wezwanie do przedstawienia dokumentów potwierdzających okoliczność, iż odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia nieruchomości na podstawie decyzji z [...] maja 1974 r. nie zostało mu wypłacone. W odpowiedzi pismem z 9 czerwca 2023 r. Skarżący wskazał jedynie ponownie, że odszkodowanie nie zostało wypłacone oraz, że małżonkowie C. nie podejmowali działań w zakresie uzyskania odszkodowania innych niż wniosek złożony w rozpoznawanej sprawie.
Odnosząc się natomiast do kwestii trudności przy wypłacie odszkodowania na które powołuje się Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazać należy za organem, że dotyczyły one tylko i wyłącznie poprawnego przyznania odszkodowania za naniesienia znajdujące się na nieruchomości, dlatego też odszkodowanie to złożone zostało do depozytu sądowym. Wątpliwości takie natomiast nie istniały w zakresie odszkodowania za grunt.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że konstrukcja zastosowana przez organy dotycząca dowodów pośrednich wskazujących na wypłatę odszkodowania, zaaprobowana przez Sąd I instancji, jest domniemaniem faktycznym, mimo że ani Wojewoda, ani Sąd I instancji wprost tej instytucji prawa procesowego nie przywołali.
Zagadnienie dotyczące dopuszczalności stosowania domniemania faktycznego w postępowaniu administracyjnym zostało przedstawione w wyroku NSA z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1606/21 (i zaaprobowana w wyrokach NSA z dnia 15 listopada 2023 r. sygn. akt I OSK 1437/20, 18 grudnia 2025 r. I OSK 252/24 oraz 7 stycznia 2026 r. I OSK 428/24, z 26 kwietnia 2026 r. I OSK 1544/23), z którym to stanowiskiem zgadza się NSA w składzie orzekającym w niniejszej sprawie.
W przywołanych wyżej wyrokach wskazano, że za dopuszczalnością stosowania domniemania faktycznego w postępowaniu administracyjnym przemawia dorobek doktryny i orzecznictwa (art. 231 k.p.c.; Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. Pr. PWN 1999 s. 223, uw. 5b; E. Iserzon w: E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, W. Pr. 1970, s. 158, uw. 9). Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie dostrzega się konieczność ich stosowania w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z: 14 lipca 2009 r. sygn. akt II GSK 1078/08 oraz 22 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2267/11, aprobowane przez P. Daniela, Administracyjne postępowanie dowodowe, PRESSCOM 2013, s. 38-41). Przykładowo - w sprawach dotyczących rewindykacji nieruchomości na podstawie dekretu z 1949 r., za stosowaniem domniemania faktycznego co do wydania opinii organu wojewódzkiego opowiedział się M. Gdesz, wskazując, że jeżeli w zezwoleniu PKPG była wzmianka o wydaniu opinii przez organ wojewódzki, to należy domniemywać, że taka opinia została wydana (M. Gdesz, Rewindykacja nieruchomości wywłaszczonych w trybie dekretu wywłaszczeniowego z dnia 26 kwietnia 1949 r., Pal. 2003/9-10/s.36, akapit 2).
Fakt domniemany nie wymaga ani twierdzenia, ani dowodzenia, natomiast twierdzenia i dowodzenia wymagają fakty składające się na podstawę faktyczną domniemania (postanowienie SN z 17 października 2000 r. sygn. akt I CKN 1198/98, Lex 50829, akceptowane przez T. Erecińskiego, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. II, Wolters Kluwer 2016, s. 291, uw. 2). Domniemanie faktyczne jest trybem dowodzenia w ramach swobodnej oceny dowodów ułatwiającym ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, mieszczącego się w sferze postępowania dowodowego. Jest ono formułowane przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a jego punktem wyjścia jest fakt pośredni. Podstawą domniemania faktycznego są zasady doświadczenia życiowego.
Sąd zmuszony byłby stosować tę metodę, nawet gdyby nie było (przepisu art. 241 dawnego k.p.c.) w ustawie. Za stosowaniem domniemania faktycznego jako metody dowodzenia pozwalającej ustalić nawet prawo własności nieruchomości opowiedział się Sąd Najwyższy w orzeczeniu 1 CR 60/61 z dnia 15 grudnia 1961 r. (OSPiKA 1962/2/257, aprobowanym przez M. Gintowta i S. Rudnickiego, Problematyka prawna nieruchomości, W. Pr. 1969, s. 329, Dowody własności uw. 1273), jak i w uzasadnieniu wyroku z 27 stycznia 1999 r. sygn. akt II CKN 408/98, OSNC 1999/7-8/136, w którym wskazał, że w procesie o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a stanem rzeczywistym ustalenie przez sąd prawa własności nieruchomości dopuszczalne jest także w drodze domniemania faktycznego, przy wykorzystaniu wszelkich środków dowodowych (wyrok II CKN 408/98 aprobowany przez T. Erecińskiego - op. cit., s. 294, uw.
11) i w uzasadnieniu postanowienia SN z 23 października 2007 r. sygn. akt III CSK 126/07 (postanowienie III CSK 126/07 aprobowane przez H. Doleckiego i T. Radkiewicza w: red. T. Wiśniewski, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, Wolters Kluwer 2021, uw. 13 pkt 3 do art. 231). Domniemanie faktyczne sprowadza się w swej istocie do wnioskowania, rozumowania. Jest ono trybem dowodzenia w ramach swobodnej oceny dowodów. Ułatwia organowi orzekającemu realizację zadania w zakresie ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia (K. Piasecki, System dowodów i postępowanie dowodowe w sprawach cywilnych, LexisNexis 2012, s. 110-113). U jego podstaw spoczywa przy tym niemożność udowodnienia określonych okoliczności faktycznych na podstawie środków dowodowych. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy brak jest środków dowodowych albo przeprowadzenie określonego dowodu jest niemożliwe lub szczególnie utrudnione (A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, M. Milbrandt-Gotowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2020, s. 426-427, uw. 15 do Rozdziału 4 Dowody). Przyjmuje się, że przy konstruowaniu domniemania faktycznego obok zasad logiki istotną rolę odgrywają zasady doświadczenia. Domniemanie faktyczne nie powinno być sprzeczne z tymi zasadami (wyrok SN z 22 stycznia 1998 r. sygn. akt II UKN 465/97, OSNP 1999/1/24; postanowienie SN z 17 października 2000 r. sygn. akt I CKN 1196/98, Lex 50829). W związku z tym sąd nie musi dodatkowo potwierdzać wniosku domniemania oraz eliminować hipotez z nim niezgodnych.
Taka właśnie sytuacja zaistniała w kontrolowanym postępowaniu, co słusznie uwzględniły organy obu instancji. Sąd I instancji postąpił zatem prawidłowo aprobując pogląd organów, że skoro nie ma bezpośrednich dowodów wypłaty odszkodowania, to dla ustalenia czy przedmiotowe odszkodowanie zostało wypłacone poprzednikom prawnym Skarżącego, szczególne znaczenie mają fakty pośrednie.
W kontrolowanej sprawie niewątpliwe za taki fakt pośredni uznać należy złożenie do depozytu sądowego odszkodowania za rośliny i obiekty budowlane potwierdzony postanowieniem Sądu Powiatowego dla m. st. Warszawy Wydział I Cywilny z 31 października 1974 r., sygn. akt I Ns 1904/74, czy odpis prawomocnego postanowienia Sądu Powiatowego dla m.st. Warszawy Wydział VII Cywilny z 12 lipca 1975 r., sygn. akt VII Ns 1402/75 świadczącego o wypłacie odszkodowania z depozytu sądowego. Na podstawie ww. postanowienia z 12 lipca 1975 r. (wydanego na wniosek państwa C.) Sąd Rejonowy m.st. Warszawy postanowił z wpłaconej przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta Warszawa Północ do depozytu sądowego kwoty 2 120 347,50 zł wypłacić E. i F.C. kwotę 82 825 zł.
Dokumenty te potwierdzają, że beneficjent wywłaszczenia nie uchylał się od obowiązku wypłaty odszkodowania w zakresie roślin i obiektów budowlanych, brak jest zatem racjonalnych podstaw dla przyjęcia, że uchylił się od wypłaty odszkodowania za grunt.
Co również istotne, z przywołanych wyżej dokumentów wynika, że małżonkowie E. i F. C. podjęli skuteczne czynności zmierzające do uzyskania odszkodowania za rośliny i obiekty budowlane. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, by w przypadku niewpłacenia odszkodowania dotyczącego grunt zaniechali podjęcia analogicznych czynności. Skarżący nie przedstawił, pomimo wezwania organu, żadnego dokumentu potwierdzającego, by E. i F. C. podjęli czynności zmierzające do uzyskania odszkodowania za grunt. W konsekwencji, zarówno organy jak i Sąd Wojewódzki prawidłowo uznali, że odszkodowanie za grunt zostało wypłacone
Odnosząc się natomiast do kwestii odnalezienia przez organ fragmentarycznej dokumentacji potwierdzającej, że w sprawie VIII SA/Wa 383/19 dotyczącej tej samej decyzji co w niniejszej sprawie tj. decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] maja 1974 r. wskazać należy, że z uzasadnienia wyroku Sądu Wojewódzkiego w Warszawie VIII SA/Wa 383/19 nie wynika by w rozpoznawanej przezeń sprawie organy pozyskał inne dokumenty niż znajdujące się w aktach rozpoznawanej sprawy postanowienie o złożeniu odszkodowania za rośliny i składniki budowalne z 31 października 1974 r. I Ns I 1904/74 oraz postanowienie o nakazie wypłaty z depozytu sądowego odszkodowania a rzecz jednej ze współwłaścicielek nieruchomości. Takie postanowienie, dotyczące poprzedników prawnych Skarżącego, znajduje się również w aktach rozpoznawanej sprawy.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazujące, że wobec braku bezpośredniego dowodu złożenie kwoty odszkodowania za naniesienia do depozytu sądowego w okolicznościach niniejszej sprawy potwierdza wypłatę odszkodowania do rąk właścicieli zarówno w tym zakresie, jak i w zakresie odszkodowania za grunt.
Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.
Uzasadnienie wyroku sporządzono stosownie do art. 193 zdanie 2 p.p.s.a. z uwagi na oddalenie skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji przepis ten wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 p.p.s.a., zawężając je do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.