Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 lipca 2025 r., sygn. V SA/Wa 615/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) z 30 grudnia 2024 r. nr DRP.WPAIV.411.1235.2024.JO, w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, oddalił skargę.
W stanie faktycznym sprawy spółka wystąpiła o ustalenie jej wysokości dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za listopad 2019 r. Prezes Zarządu PFRON ustalił kwotę tego dofinansowania w wysokości 0 zł. W uzasadnieniu wskazał, że wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za listopad 2019 r. zostały wypłacone bezgotówkowo w grudniu 2019 r., w kwotach zgodnych z listami płac. Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1230 ze zm.; zwanej dalej: "u.s.u.s."), termin płatności składek za sporny okresy to 15 stycznia 2020 r. Jak wynika natomiast z informacji zawartych w piśmie ZUS z dnia 4 maja 2021 r., spółka poniosła koszty płacy w postaci składek ZUS z uchybieniem terminu, o który mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 100 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą o rehabilitacji"), bowiem składki za okres sprawozdawczy w ZUS grudzień 2019 r. zostały opłacone w dniach: 30 grudnia 2019 r. oraz 7 stycznia i 24 lutego 2020 r. Kwota opłacona z uchybieniem terminu z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji stanowi ponad 2% składek należnych za 12/2019 r. za każdego pracownika niepełnosprawnego z osobna.
WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi spółki, wyrokiem z 10 sierpnia 2023 r., sygn. V SA/Wa 3011/22, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 15 września 2020 r. Sąd zauważył, że dokonując wykładni art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji należy mieć na względzie faktyczne poniesienie przez pracodawcę miesięcznych kosztów płacy, w tym ich zapłatę, przez pracodawcę, a nie ich rozliczenie czy zaksięgowanie przez ZUS. Stanowisko organu w tej sprawie byłoby zasadne, gdyby ustawodawca uzależnił dofinansowanie miesięczne nie od poniesienia miesięcznych kosztów płacy, ale od wygaśnięcia zobowiązań związanych z miesięcznymi kosztami pracy. Z literalnego brzmienia art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji nie wynika, by jego dyspozycją objęte zostało posiadanie przez pracodawcę "zaległości" z tytułu opłacania składek w rozumieniu przepisów u.s.u.s.
Nie można więc traktować przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji jako elementu systemu ubezpieczeń społecznych sensu stricto, będącego niejako dodatkowym instrumentem wykorzystywanym dla zapewnienia prawidłowości rozliczenia kont płatnika/ubezpieczonego przez ZUS. W tym zakresie kompetencje Prezesa PFRON i ZUS nie pokrywają się, a postępowania prowadzone przez te organy nie są tożsame. Oprócz tego omawiany przepis dotyczy wyłącznie składek należnych za okres objęty wnioskiem o dofinansowanie wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.
W związku z powyższym, mając w szczególności na uwadze literalne brzmienie przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, jak również ratio legis tej regulacji, Sąd przyjął, że Prezes PFRON obowiązany jest do ustalenia terminowego poniesienia kosztów płacy, co winno nastąpić w samodzielnie przeprowadzonym postępowaniu. W postępowaniu tym Prezes PFRON nie może jednak opierać się wyłącznie na informacjach istotnych z punktu widzenia kompetencji ZUS, a więc brać pod uwagę późniejsze rozliczenia kont płatników/ubezpieczonych, do których dokonywania właściwy jest ZUS. Zasadnym wydaje się natomiast, by w razie wątpliwości, co do terminowego ponoszenia składek przez pracodawcę – od niego w pierwszej kolejności domagać się przedstawienia dowodów poniesienia kosztów płacy – w odniesieniu do składek ZUS, w postaci potwierdzenia przelewu na rachunek ZUS środków pieniężnych tytułem składek oraz deklaracji ZUS DRA za dany okres rozliczeniowy.
Natomiast występowanie do ZUS o informacje dotyczące poniesienia składek staje się zasadne dopiero w sytuacji nieprzedstawienia przez pracodawcę wskazanych wyżej dokumentów, ewentualnie w razie powzięcia przez Prezesa PFRON wątpliwości co do ich mocy dowodowej. W tym ostatnim zaś przypadku, uzyskanie informacji z ZUS nie zwalnia jednak organu od ich oceny, w szczególności od zbadania, czy wskazane przez ZUS dane dotyczą właściwego okresu rozliczeniowego i czy potwierdzają one faktyczne daty poniesienia składek, a nie daty dokonania ich rozliczenia przez ZUS, czyli daty wpłat, które w wyniku księgowania zostały zaliczone przez ZUS na poczet składek za dany okres, choć w istocie nie były poniesione przez pracodawcę tytułem składek za ten okres. Decydujące znaczenie dla wykazania przez organ ziszczenia się dyspozycji przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji winno mieć ustalenie, w jakiej dacie pracodawca poniósł (opłacił) należne za dany miesiąc składki za pracowników niepełnosprawnych.
Dopiero zaś jednoznaczne stwierdzenie, że pracodawca nie opłacił składek w terminie wynikającym z u.s.u.s., a nadto, że nie nastąpiło to również w ciągu kolejnych 14 dni, nie tyle daje organowi prawo, co nakłada nań obowiązek odmowy wypłaty dofinansowania bądź odzyskania nienależnie wypłaconego już dofinansowania.
Prezes PFRON tymczasem oparł się wyłącznie na informacjach ZUS, z których nie wynikają daty "poniesienia" składek przez skarżącą za pracowników niepełnosprawnych, lecz przedstawiających "rozliczenie" konta płatnika. Sąd w wyroku z 10 sierpnia 2023 r zważył, że nie można przy tym zaaprobować forsowanej przez organ tezy co do skutku jaki dla kontrolowanej sprawy ma zasada proporcjonalnego rozliczania wpłat na wszystkich pracowników skarżącej, bez względu na to, za które okresy rozliczeniowe i za jakich pracowników pracodawca w istocie poniósł (opłacił) składki, gdyż dofinansowanie, którego odmawia organ jest przyznane nie tylko w odniesieniu do konkretnych pracowników niepełnosprawnych, ale również za konkretny okres rozliczeniowy.
Podsumowując Sąd w prawomocnym wyroku z 10 sierpnia 2023 r. wskazał, że Prezes PFRON powinien był ustalić, czy skarżąca poniosła koszty płacy pracowników niepełnosprawnych z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni. Organ takiego ustalenia w sprawie jednak nie dokonał, a co najmniej nie dał temu wyrazu w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji.
W związku z powyższym, PFRON pismem z 27 lutego 2024 r. wystąpił do ZUS z zapytaniem kiedy płatnik opłacił obowiązkowe składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, FP oraz FGŚP za miesiąc grudzień 2019 r. oraz kiedy i w jakich wysokościach zostały opłacone składki ZUS za wskazanych przez FGŚP pracowników niepełnosprawnych. W odpowiedzi na powyższe ZUS przesłał rozliczenie należności płatnika składek według stanu na 12 marca 2024 r. (tabela nr 1), a szczegółowy wykaz składek dotyczący bezpośrednio wskazanych przez Fundusz pracowników niepełnosprawnych, co zostało przedstawione przez organ w tabeli nr 2 zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Decyzją z 24 czerwca 2024 r., Prezes Zarządu PFRON ustalił spółce wysokość dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za listopad 2019 r. w kwocie 0 zł.
Zdaniem organu, przepisy jednoznacznie określają, iż składki na ubezpieczenia społeczne oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne są rozliczane proporcjonalnie na każdego ubezpieczonego, bez wskazania czy wpłacona kwota w pierwszej kolejności pokrywa składki na ubezpieczenie społeczne pracowników niepełnosprawnych. Płatnik składek jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów dotyczących systemu ubezpieczeń społecznych, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy za wszystkich pracowników. Płatnik składek nie składa odrębnej dokumentacji rozliczeniowej za pracowników niepełnosprawnych. Przepis wskazany w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji nie daje organom orzekającym w sprawach dofinansowań uprawnienia do odmiennego kształtowania terminów i sposobów wpłat składek ZUS niż to czynią przepisy dotyczące systemu ubezpieczeń społecznych, wręcz przeciwnie odsyła do tych przepisów.
Powołując się na orzecznictwo organ wskazał, że art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji nie może być interpretowany w oderwaniu od regulacji dotyczących zasad rozliczania wpłat dokonywanych przez płatnika na poczet osób ubezpieczonych. Zatem obowiązek regulowania kosztów płacy w odniesieniu do konkretnego pracownika niepełnosprawnego w danym okresie nie oznacza możliwości regulowania wybranych kosztów płacy przez beneficjenta dofinansowania.
Organ ustalił, że za okres rozliczeniowy grudzień 2019 r. składki na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP zostały opłacone częściowo po obowiązującym terminie, a kwota opłacona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, stanowi powyżej 2 % składek należnych za dany miesiąc.
Koszty płacy, które zweryfikował PFRON w niniejszym postępowaniu dotyczą jedynie osób niepełnosprawnych. Z drugiej jednak strony, płatnik nie może wybrać, za których pracowników opłaci składki ZUS, a za których nie. Płatnik dokonuje jednej płatności, a ZUS wpłaconą kwotę dzieli proporcjonalnie na wszystkich zgłoszonych przez płatnika do ubezpieczeń pracowników za dany okres składkowy.
Powołując się na orzecznictwo organ stwierdził, że "skoro skarżący w wymaganym przez przepisy terminie nie uiścił należności z pierwotnej deklaracji w całości (z zastrzeżeniem 2%), bądź też nie złożył odrębnego wniosku o inny niż zgodny z przepisami ww. rozporządzenia Rady Ministrów sposób rozliczania składek, to nie ma żadnego znaczenia, że wysokość zapłaconych składek pokryła wysokość należności składkowych pracowników niepełnosprawnych. Brak jest bowiem jakiegokolwiek przepisu, który umożliwiałby lub nakazywałby w pierwszej kolejności księgowanie należności składkowych za pracowników niepełnosprawnych. Skoro przepisy wskazują na proporcjonalny sposób zaliczania wpłaty to skarżący, uiszczając w ustawowym terminie tylko część należności składkowych spowodował, że w stosunku do każdego z pracowników, w tym również niepełnosprawnych, powstała niedopłata wymagająca uzupełnienia, co czyniła strona w późniejszym okresie".
Organ ponadto wskazał, że spółka nie dysponuje dokumentem potwierdzającym, że składki ZUS za okres, którego dotyczy decyzja zostały opłacone terminowo w całości ani dokumentem potwierdzającym, że składki zostały zapłacone terminowo w całości za zgłoszonych do dofinansowania pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy listopad 2019 r. W toku postępowania spółka przedstawiła deklarację ZUS DRA za grudzień 2019 r., z której wynika, że była ona zobowiązana do opłacenia składek ZUS w kwocie 139 951,47 zł. Na potwierdzenie opłacenia tych składek został nadesłany przelew bankowy z dnia 27 stycznia 2020 r. potwierdzający wpłatę do ZUS w wysokości 8 418,87 zł. Strona poinformowała, że jest to kwota jaką wyliczyła jako należną z tytułu składek tylko za osoby niepełnosprawne plus odsetki. Strona nie przedstawiła dowodu uiszczenia pozostałej kwoty składek.
WSA w Warszawie oddalając skargę spółki stwierdził, że analiza akt administracyjnych potwierdziła, iż skarżąca nie przedłożyła organowi dokumentacji potwierdzającej, że składki ZUS za okres, którego dotyczy decyzja, zostały opłacone terminowo w całości ani dokumentu potwierdzającego, że składki zostały zapłacone terminowo w całości za zgłoszonych do dofinansowania pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy listopad 2019 r.
Organ prawidłowo więc uznał, że skarżąca wprawdzie przedstawiła potwierdzenie przelewu na rachunek ZUS tytułem składek za grudzień 2019 r. w wysokości przekraczającej wysokość należności składkowych za zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych, jednakże wpłata ta nie pokryła całości należności składkowych wykazanych w miesięcznej deklaracji rozliczeniowej.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła spółka zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- a) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024. 935 t.j. z dnia 2024.06.26: dalej P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 3 § 1 w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a, w związku z art. 7, 7a, 8, 77 i 80 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 t.j. z dnia 2024.04.15)
- - poprzez brak odniesienia się do pełnego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i pominięcie istotnej części materiału dowodowego, w szczególności wyliczeń strony wskazujących na terminowe poniesienie kosztów płacy zatrudnionych osób niepełnosprawnych, tj. z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 77 § 1 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co skutkowało przyjęciem przez Sąd błędnej przesłanki o nieterminowości poniesienia przez skarżącego kosztów płac w części stanowiącej przedmiot wniosku o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oraz sprzecznością pomiędzy zebranym w sprawie materiałem dowodowym a ustaleniami Sądu i w konsekwencji oddaleniem skargi, podczas gdy po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu decyzja organu powinna zostać uchylona,
- - poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony występujących w sprawie wątpliwości dotyczących normy prawnej, wynikających z niezgodności przepisów o rehabilitacji zawodowej oraz przepisów o ubezpieczeniach społecznych, faktycznie uniemożliwiających terminowe opłacanie kosztów płacy osób niepełnosprawnych, do wynagrodzenia których pracodawca ubiegał się o dofinansowanie, przy jednoczesnym zakwestionowaniu przez Sąd sposobu wyliczenia i opłacenia tych składek przez pracodawcę, tj. z naruszeniem przepisów art. 7a Kodeksu postępowania administracyjnego,
- b) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego
- - przez jego błędną wykładnię, tj. naruszenie przepisu art. 26 ust. 1a1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 2025. 913 t.j. z dnia 2025.07.08) poprzez faktyczne odstąpienie od jednoznacznej wykładni językowej przepisu, polegającej na powiązaniu kosztów płacy, o których mowa w tym przepisie z kosztami płacy osób niepełnosprawnych, do wynagrodzenia których pracodawca ubiega się o dofinansowanie, na rzecz interpretacji sprzecznej z zasada art. 7a K.p.a. rozstrzygając istniejące wątpliwości na niekorzyść strony, której uprawnienia ulegając istotnemu ograniczeniu, na skutek zastosowanej wykładni.
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie a także zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Skarżąca kasacyjnie spółka podniosła przeciwko kwestionowanemu przez siebie wyrokowi WSA w Warszawie dwa zarzuty, tj. jeden oparty na twierdzeniach odnośnie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, drugi zaś regulacji prawa materialnego. Zanim jednak Naczelny Sąd Administracyjny kolejno się do nich odniesie poczynić należy kila uwag dotyczących problematyki poruszonej w ramach obu zarzutów.
I tak w pierwszej kolejności zauważyć należy, że WSA w Warszawie wydając zaskarżony wyrok orzekał w warunkach związania poprzednio wydanym przez ten Sąd prawomocnym wyrokiem z 10 sierpnia 2023 r., sygn. V SA/Wa 3011/22, uchylającym wydane w sprawie decyzje. W tymże wyroku Sąd wypowiedział się zarówno w kwestii prawidłowej wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, jak również zakresu niezbędnych do poczynienia ustaleń faktycznych i sposobu ich realizacji.
Wnosząc skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 16 lipca 2025 r., sygn. V SA/Wa 615/25, spółka nie wskazała w podstawie prawnej żadnego z podniesionych przez siebie zarzutów art. 153 P.p.s.a., regulującego zasady związania oceną prawną i wskazaniami wojewódzkiego sądu administracyjnego, wyrażonymi w prawomocnym wyroku. W tej więc sytuacji zasadność stanowiska Sądu pierwszej instancji, rozpatrywana w kontekście podniesionych zarzutów kasacyjnych, nie może być oceniana z tej perspektywy, jaką stanowi zastosowanie się do ocen prawnych i wskazań wyrażonych uprzednio wydanym w prawomocnym wyroku.
Przechodząc do sformułowanych w skardze kasacyjnej spółki zarzutów stwierdzić należy, że jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania (zarzut a), to brak jest podstaw do uznania jego zasadności.
W treści tego zarzutu, spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji uchybienie art. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., a to w związku z wybiórczym potraktowaniem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co miało, jej zdaniem, się przejawiać w pominięciu przedstawionych przez nią wyliczeń mających wskazywać na terminowe opłacenie składek należnych za pracowników niepełnosprawnych.
Odnosząc się do tej postaci argumentów stwierdzić należy, że nie są one zasadne. Prezes Zarządu PFRON, rozstrzygając ponownie sprawę, nie pominął bowiem przedłożonych przez spółkę wyliczeń, ale uznał, że wobec przyjętej przez siebie wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów, nie mają one istotnego znaczenia. Rozstrzygający niniejszą sprawę organ stanął bowiem na stanowisku, że pierwszorzędne znaczenie w sprawie mają ustawowe zasady proporcjonalnego zaliczania wpłacanych przez płatnika kwot z tytułu należnych składek. Dodał też, że skoro spółka nie wystąpiła do ZUS o odmienny sposób ich rozliczania, to brak jest podstaw do przyjęcia, że częściowo wpłacone środki winny były być uznane za stanowiące pokrycie należności za pracowników niepełnosprawnych.
Sąd pierwszej instancji zgodził się z takim stanowiskiem, podzielając przytoczone przez Prezesa Zarządu PFRON argumenty. W tej więc sytuacji, nie sposób jest mówić o uchybieniu przez WSA w Warszawie art. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., w związku z niezakwestionowaniem legalności zaskarżonej decyzji. Pominięcie przedstawionych przez spółkę wyliczeń, w postaci opisanej w treści zarzutu, w rzeczywistości nie miało miejsca.
Jeżeli zaś chodzi o drugi aspekt sprawy, poruszany w ramach przedmiotowego zarzutu, to w tym wypadku stwierdzić jedynie należy, że rozstrzyganie na niekorzyść strony, co podnosi spółka, prawnych wątpliwości, wynikających z odmiennego charakteru, czy wręcz niezgodności, przepisów o ubezpieczeniach społecznych oraz ustawy o rehabilitacji, nie mieści się w granicach oceny prawidłowości zastosowania art. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. W tym wypadku zauważyć bowiem należy, że przytoczone w prawnej podstawie omawianego zarzutu przepisy odnoszą się wyłącznie do zagadnienia związanego z gromadzeniem niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy materiału dowodowego, a także jego oceną. W ogóle nie traktują one o sposobie zaliczania uiszczanych przez płatnika należności, na poczet określonej kategorii zobowiązań, a tym bardziej nie pozwalają na rozstrzyganie, poprzez ich pryzmat, wątpliwości na tym gruncie czy ewentualnych sprzeczności pomiędzy nimi.
Tak więc w tym aspekcie analizowany zarzut uznać należało za nieskuteczny.
Przechodząc do zarzutu opartego na twierdzeniach odnośnie naruszenia przez WSA w Warszawie przepisu prawa materialnego również nie sposób jest uznać jego zasadności. Otóż w tym wypadku należy podkreślić, że Sąd pierwszej instancji nie odstąpił od literalnej wykładni art. 26 ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, co zarzuca mu spółka. Dokonując kontroli legalności decyzji Prezesa Zarządu PFRON, WSA w Warszawie nie podważył tego, że sankcja o której mowa w tym przepisie, może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji nieopłacenia składek należnych za pracowników niepełnosprawnych. Uznał jedynie, że w sprawie istotne znaczenie ma sposób rozliczania uiszczanych przez płatnika składek należności, uregulowany stosownymi przepisami, jak również to, że skarżąca kasacyjnie nie wystąpiła o odstąpienie od niego, a przy tym nie dysponuje dowodami pozwalającymi na przyjęcie, iż uiszczone przez nią środki zostały przekazane do ZUS w sposób pozwalający na stwierdzenie, że dotyczą one wyłącznie należności za pracowników niepełnosprawnych.
Z uwagi więc na powyższe nie można przyjąć, że WSA w Warszawie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 26 ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.