Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 20 sierpnia 2026 r., sygn. akt I GSK 1643/24

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 17 września 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 378/24 oddalił skargę C. Sp. z o.o. w Ł. (dalej: skarżąca, strona, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: SKO) z dnia 6 maja 2024 r., nr SKO.4142.5.2024 w przedmiocie zwrotu dotacji oświatowej za 2022 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie:

1. 1. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 ust. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 16 §1 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji SKO oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, mimo iż decyzja organu I instancji - Prezydenta Miasta Łodzi z 28 lutego 2024 r., DEP-Ed-II.4431.83.2023 została wydana w sprawie zakończonej wcześniej inną ostateczną decyzją, tj. decyzją Prezydenta Miasta Łodzi wydaną w sprawie DEP.Ed-II.4431.33.2023 z 24 lipca 2023 r., w której to decyzji organ I instancji orzekł o pobraniu przez skarżącą dotacji w 2022 r. w nadmiernej wysokości przez P. w Ł. w kwocie [...] zł, co w konsekwencji powoduje, że nie było dopuszczalne ponowne wydawanie decyzji w tej samej sprawie, a przedmiotowe postępowanie jedynie pozornie dotyczy dotacji pobranej nienależnie, w sytuacji gdy w rzeczywistości winno ono dotyczyć stwierdzenia pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, co w konsekwencji stanowić powinno podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd i uwzględnienie skargi, gdyż doszło niewątpliwie do naruszenia jednej z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, tj. res iudicata;
2. 2. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art 134 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz 156 § 1 ust. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a. oraz art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 11a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP poprzez brak uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji SKO w Łodzi, w wyniku braku uznania, iż decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 28 lutego 2024 r. wydana została przez nieuprawniony do tego organ, gdyż podpisana została przez J. P., która powoływała się na upoważnienie udzielone mu upoważnienie, które nie zostało jednak załączone do decyzji ani do akt sprawy na żadnym jej etapie, co winno skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem decyzji do jej ponownego rozpoznania celem wyjaśnienia kwestii związanych z prawidłowością podpisu;
3. 3. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a., 78 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w związku z art. 160 ustawy prawo oświatowe w związku z art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) poprzez brak uchylenia decyzji, mimo iż w organy wydając decyzję dopuściły się następujących naruszeń:
4. a) poprzez nadanie prymatu prawdy formalnej nad wynikającą z niego zasadą prawdy obiektywnej i odmową podjęcia działań w celu jej ustalenia w szczególności zakresie podjęcia prostych czynności dowodowych i w konsekwencji oddalenie postanowieniem z 16 stycznia 2024 r. wniosków dowodowych o wystąpienia do:
5. I. Centralnej Komisji Egzaminacyjnej;
6. II. Kuratorium Oświaty w Łodzi o udzielenie informacji czy słuchacze co do których szkoła nie posiadała już w swoich zasobach dokumentów - wskazani w piśmie z [...] grudnia 2023 r. legitymowały się wykształceniem średnim lub średnim branżowym uprawniającym do przyjęcia do szkoły;
7. III. Wydziału Konsularnego Ambasady U. w Rzeczpospolitej Polskiej o udzielenie informacji czy co do których szkoła nie posiadała już w swoich zasobach dokumentów wymienione w piśmie z [...] grudnia 2023 r. osoby w momencie przyjęcia do Szkoły posiadały wykształcenie średnie lub średnie branżowe, oraz wskazanie na jakiej podstawie osoby te mogły być przyjmowane do publicznych szkół ponadpodstawowych;

w sytuacji, gdy upłynął już okres uprawniający szkołę do jej archiwizowania, a

1. b) organ II instancji dopuścił się braku wszechstronnej oceny materiały dowodowego zgromadzonego w sprawie, a nadto dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i ocenę materiału dowodowego z pominięciem korekt rozliczenia rocznego składanych przez Stronę;
2. c) organ II instancji nie uchylił decyzji administracyjnej organu I instancji, mimo iż organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w sprawie, oddalił składane przez stronę wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie z [...] grudnia 2023 r., oraz oparł swoje ustalenia wyłącznie o ustalenia postępowania kontrolnego, których to strona nie miała wiążącej możliwości zakwestionować;
3. 4. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. oddalenie skargi, mimo iż w toku postępowania przed organem II instancji nie zapewniono stronie ustawowo zagwarantowanego czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym tj. nie skierowano do strony żadnego pisma w sprawie, nie zawiadomiono jej o zebraniu materiału dowodowego i nie udzielono stronie terminu do zajęcia stanowiska w sprawie;
4. 5. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 8 § 1, 9, i 11 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo iż organy prowadziły postępowanie w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasadę udzielania informacji, zasadę wyjaśniania zasadności przesłanek poprzez:
5. - nieuchylenie decyzji, mimo iż wydana ona została z naruszeniem podstawowej zasady porządku prawnego; res iudicata;
6. - wydanie decyzji w sprawie bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego; naruszenie art. 252 ust. 3, ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm.; dalej: u.f.p.) poprzez ich bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek do zwrotu dotacji i uznanie, iż dotacje pobrane zostały nienależnie podczas gdy analiza treści uzasadnienia decyzji wskazuje, iż organ de facto prowadził postępowanie i orzekł w przedmiocie pobrania dotacji w nadmiernej wysokości w zakresie już rozstrzygniętym inną decyzją;

co w konsekwencji winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i uwzględnieniem skargi;

1. 6. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polski, tj. oddalenie skargi, mimo iż w sprawie doszło do naruszenia zasady legalizmu poprzez wykroczenie poza zakres uprawnień organu kontrolnego, a w konsekwencji rozszerzenie zakresu kontroli finansowej w sposób nieuprawniony także o kontrole procesu przyjęcia słuchaczy do szkoły w tym także przeprowadzenie z rażącym naruszeniem procedur oraz uprawnień osób trzecich słuchaczy a w konsekwencji zawarcia w decyzji administracyjnej rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach osób trzecich - dokonanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zakwestionowania przez określonych słuchaczy nabytych przez nich praw - uprawnień słuchacza, które prowadzić może do pozbawienia ich nabytych uprawnień słuchacza szkoły, z jednoczesnym ograniczeniem jej wyłącznie do "prawdy formalnej" bez rzeczywistej analizy zaistnienia przesłanek przyjęcia słuchaczy do szkół, co w konsekwencji winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i uwzględnieniem skargi;
2. 7. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 39 § 1, art. 14 § 1a k.p.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji doręczenia stronie decyzji w postaci papierowej, w sytuacji gdy strona w toku postępowania administracyjnego wnioskowała o doręczanie jej pism w postaci elektronicznej, co winno skutkować uznaniem, iż decyzja organu II instancji nie została stronie prawidłowo doręczona, a w konsekwencji nie weszła do obrotu prawnego. W tym zakresie WSA pominął wprost zawarty w piśmie z [...] października 2024 r. wniosek o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej;
3. 8. art. 25 ust. 3 ustawy z 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1400, dalej: u.f.z.o.) poprzez uznanie, iż dotacja oświatowa pobrana została w nadmiernej wysokości, z sytuacji gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w przepisach ustawy w zakresie przyznania dotacji oświatowej w szczególności poprzez błędne uznanie, iż:
4. - dotacja nie przysługuje na słuchacza, co do którego szkoła nie wykazała, iż posiadał on wymagane badania lekarskie, pomimo iż brak takich badań świadczący co najwyżej o naruszeniu procedur rekrutacyjnych nie pozbawia tego słuchacza przymiotu słuchacza, który nabył w świetle decyzji dyrektora szkoły o przyjęcia do szkoły, tak sam jak nie pozbawia on słuchacza uprawnień związanych z ukończeniem szkoły;
5. - dotacja nie przysługuje na słuchacza, co do którego szkoła nie przedłożyła kopii świadectw ukończenia szkoły, w sytuacji gdy sam fakt posiadania przez słuchacza wymaganego wykształcenia nie jest kwestionowany;

w sytuacji, gdy wszyscy słuchacze wskazani w decyzji nabyli w sposób niewzruszony przez organ uprawnienia słuchaczy szkoły publicznej i zostali przyjęci do szkoły w drodze indywidualnych decyzji o przyjęciu do szkoły i w zakresie żadnego z tych słuchaczy nie wdrożono procedury ich wzruszenia;

9. art. 252 ust. 1 pkt 2 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm.; dalej: u.f.p.) poprzez wskazanie nieprawidłowego sposobu naliczania odsetek od dotacji podlegających zwrotowi tj. [...] marca 2024 r., podczas gdy odsetki winny być naliczane od dnia następującego po upływie 15 dni od stwierdzenia okoliczności pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, co powinno być równoznaczne z terminem 15 dni od daty doręczenia decyzji, bowiem to postępowanie administracyjne prowadzone przez organ i wydanie decyzji w zakresie zwrotu dotacji oświatowej stanowi stwierdzenie okoliczności pobrania dotacji w nadmiernej wysokości.

W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ewentualnie przekazanie też sprawy do ponownego rozpoznania organowi I lub II instancji. Alternatywnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi. Wniesiono też o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.

Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W pierwszej kolejności - jako najdalej idące, bo dotyczące prawidłowości uznania przez Sąd I instancji istnienia decyzji oraz braku tożsamości badanej decyzji oraz uprzednio wydanej decyzji w sprawie nienależnie pobranej dotacji za rok 2022 - ocenione zostały zarzuty zgłoszone w pkt 2, 7 oraz pkt 1 i częściowo pkt 5 petitum skargi kasacyjnej. Są one niezasadne.

W odniesieniu do twierdzeń spółki, że decyzja organu I instancji została wydana przez nieuprawnioną osobę (która podpisała decyzję), zauważyć trzeba, iż zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzja zawiera m.in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że decyzja znajdująca się w aktach sprawy zawiera podpis pracownika, który wydał decyzję w imieniu Prezydenta Miasta Łodzi – Dyrektora Wydziału Edukacji p. J. P. W niniejszej sprawie na decyzji organu I instancji, która została wydana w formie elektronicznej, znajduje się wydruk ze wskazaniem imienia i nazwiska pracownika działającego z upoważniania Prezydenta Miasta oraz zajmowanego stanowiska.

Natomiast w przedmiocie zarzutu braku stosownego upoważniania do podpisania decyzji w imieniu Prezydenta Miasta, wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się wydruk zarządzenia Nr 2079/2022 Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 14 września 2022 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie upoważnienia pracowników Wydziału Edukacji w Departamencie Pracy, Edukacji i Kultury Urzędu Miasta Łodzi do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, z którego wynika, że osoba, która podpisała decyzję posiadała na dzień wydania decyzji stosowne upoważnienie do wydawania decyzji z upoważnienia Prezydenta Miasta. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że kopia upoważnienia jest wystarczającym dokumentem do stwierdzenia legalności takiej decyzji, szczególnie że skarżąca spółka nie podważyła skutecznie istnienia upoważnienia na datę wydania decyzji.

Nieskuteczne w realiach sprawy niniejszej jest podważanie istnienia w obrocie prawnym decyzji organu II instancji. Spółka wywodzi je jedynie z tego faktu, że decyzję tę doręczono jej w formie papierowej, a nie elektronicznej, jak tego zażądała w piśmie z [...] października 2023 r. złożonym do organu I instancji. Niekwestionowane przy tym jest otrzymanie (doręczenie) tejże decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny, w całej rozciągłości podziela pogląd wyrażany tak w doktrynie, jak i orzecznictwie, zgodnie z którym doręczenie decyzji w tradycyjny sposób (zamiast we wnioskowanej przez stronę formie określonej w art. 39¹ ust. 1 k.p.a.) nie oznacza, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego (zob.: A. Cebera, A. Golęba, pkt 3.4 komentarza do art. art. 391 k.p.a. w: H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2023., Lex/el oraz przywołane tam orzecznictwo). W orzecznictwie podnosi się także, że doręczenie postanowienia (decyzji) do rąk adresata w formie papierowej, pomimo wniosku o doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, które nie prowadzi do ograniczenia praw strony w zakresie ochrony jej interesów, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. np. wyroki NSA: z 14 lipca 2015 r., II OSK 3013/13; z 14 czerwca 2016 r., II FSK 3128/15; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej powoływane orzeczenia tamże).

Żaden z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie określa bowiem skutków prawnych niedoręczenia pisma wybraną przez stronę drogą elektroniczną. Nie ma normy przewidującej bezskuteczność doręczenia decyzji (postanowienia) w formie papierowej, jeśli strona zawnioskowała o doręczanie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (por. wyrok NSA z 20 marca 2019 r., II FSK 641/17).

Nietrafna jest argumentacja spółki mająca wykazać, że badana przez WSA decyzja dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Na gruncie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest stwierdzenie, że dotyczy ona sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że tożsamość spraw administracyjnych zachodzi wtedy, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym w stosunku do postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Przy czym tożsamość przedmiotową należy rozumieć szerzej niż tylko jako przedmiot sprawy jako taki. Chodzi w tym wypadku zarówno o identyczny przedmiot nowej sprawy w stosunku do sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, jak i o tożsamość stanu prawnego tej sprawy przy niezmienionych jej okolicznościach faktycznych (por. np. wyroki NSA: z 1 grudnia 2016 r., I OSK 1434/15; z 6 września 2023 r., I OSK 1715/22; z 19 lipca 2023 r., II GSK 705/20).

Z tego wynika, że sfera faktów kształtujących przedmiot sprawy administracyjnej jest zagadnieniem pierwszoplanowym zarówno dla rodzaju rozstrzygnięcia (pozytywnego lub negatywnego), jak i dla samej możliwości konkretyzacji praw i obowiązków w formie aktu jurysdykcji administracyjnej (zob. wyrok NSA z 4 marca 2025 r., II OSK 1708/22). Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony (wyrok NSA z 27 stycznia 2016 r., I OSK 787/14).

W realiach rozpoznawanej sprawy nie zaistniała - wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie - tożsamość przedmiotowa decyzji badanej przez WSA oraz uprzednio wydanej przez organ decyzji ostatecznej, którymi to decyzjami określono kwoty nienależnie pobranej dotacji oświatowej za 2022 r. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w sprawie przedmiotem zaskarżonej decyzji jest rozstrzygnięcie o pobraniu dotacji na uczniów, którzy nie spełnili warunków formalnych aby uczyć się w szkole zawodowej prowadzonej przez skarżącą. Natomiast podstawą uprzednio wydanej decyzji, czego spółka nie kwestionuje, było stwierdzenie niewykorzystania (niewydatkowania) przez Szkołę części dotacji na cele oświatowe. Zatem w obu sprawach podstawą rozstrzygnięć nie był taki sam stan faktyczny.

Na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty, w ramach których skarżąca kasacyjnie wskazuje na naruszenie zasad postępowania administracyjnego w toku dokonywania ustaleń faktycznych.

Z punktu widzenia beneficjenta dotacji istotne są dwie zasadnicze, powiązane ze sobą cechy dotacji wynikające z jej definicji ustawowej zawartej w art. 126 u.f.p., mianowicie: rozliczalność oraz określoność przeznaczenia. Kwestia sporna dotycząca nadmiernie pobranej dotacji oświatowej dotyczy w istocie warunków jej rozliczalności. To podmiot dotowany zobligowany jest do przedstawienia, na żądanie kontrolującego oraz organu, dokumentów potwierdzających, że uzyskana (pobrana) kwota dotacji obliczana wedle stawki per capita była prawidłowa. W tym względzie zasadnicze znaczenie ma ustalenie czy w przypadku wykazywanych do obliczenia kwoty dotacji uczniów/słuchaczy, szkoła posiadała dokumenty warunkujące status słuchacza/ucznia, które wymagane są przepisami prawa, ponieważ ta okoliczność determinuje prawidłowość albo nieprawidłowość obliczenia kwoty udzielonej dotacji. Prowadzenie właściwej dokumentacji oraz posiadanie dowodów potwierdzających - wedle obowiązujących przepisów - status ucznia/słuchacza jest warunkiem nieodzownym dla uznania, że dotacja oświatowa została pobrana w prawidłowej kwocie. Brak posiadania odpowiednich dokumentów powoduje konieczność przyjęcia przez organ dotujący, że dotacja została pobrana nienależnie.

Skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje, że w odniesieniu do części wykazywanych dla celów obliczenia dotacji osób, nie posiadała dokumentacji, która warunkowała - w myśl art. 136 ustawy Prawo oświatowe, a także § 9 statutu szkoły - przyjęcie do szkoły i uzyskania statusu słuchacza. Wskazuje jednak, że organ nie przeprowadził właściwie postępowania dowodowego (w tym nie zwrócił się do wskazanych podmiotów o udzielenie informacji w przedmiocie spełniania przez dane osoby warunku stosownego wykształcenia), a nadto, że art. 160 ust. 1 Prawa oświatowego ustanawia maksymalny okres przechowywania dokumentacji rekrutacyjnej. Poza tym podnosi, że kwestionowanie przyjęcia słuchacza do szkoły może nastąpić jedynie w wyniku wzruszenia decyzji, którą wydał dyrektor szkoły.

Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej nie mogła odnieść skutku z łącznie następujących względów. Jak już wskazano, to podstawowo na dotowanym ciąży obowiązek wykazania się dokumentami stanowiącymi o prawidłowości kwoty pobranej dotacji. W skardze kasacyjnej nie podjęto nawet próby skonkretyzowanego wykazania, że brak w odniesieniu do niektórych słuchaczy wymaganej przepisami dokumentacji wynikał z upływu okresu, o którym mowa w art. 160 ust. 1 Prawa oświatowego, co powodowałoby potrzebę uwzględnienia środków dowodowych innych niż dokumenty, którymi dysponowała spółka. Wskazania także wymaga, że ani organy, ani Sąd I instancji nie dokonały zakwestionowania kompetencji dyrektora szkoły w zakresie przyjmowania w poczet słuchaczy szkoły, a jedynie możliwość finansowania z dotacji nauki tych osób (słuchaczy), którzy nie wypełnili określonych prawem obowiązków formalnych, które niezbędne są do uznania ich za słuchaczy.

Z art. 126 u.f.p. w zw. art. 25 ust. 3 u.f.z.o. wynika, że publiczne szkoły prowadzone przez podmioty inne niż jednostki samorządu terytorialnego (j.s.t.) otrzymują dotację oświatową na każdego ucznia w wysokości równej kwocie przewidzianej na takiego ucznia w części oświatowej subwencji ogólnej dla j.s.t. A kwota wypłacanej dotacji stanowi środki publiczne na finansowanie/dofinansowanie zadania publicznego, która podlega szczególnym zasadom rozliczania. Nie do zaakceptowania jest - zarówno ze względu na podstawową zasadę legalizmu, jak i z uwagi na zasadę zawartą w art. 44 ust. 3 u.f.p. - aby ze środków publicznych finansowane było kształcenie (w rozpoznawanej sprawie: w szkole publicznej) osób, które nie spełniały określonych w przepisach prawa warunków dla uzyskania statusu słuchacza w takiej szkole.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, skutku nie mógł odnieść zarzut naruszenia prawa materialnego zawarty w pkt 8 petitum skargi kasacyjnej.

Ocenie merytorycznej nie poddawał się zarzut zgłoszony w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, gdyż brak jest jego uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zaś zastępować skarżącego kasacyjnie w tym względzie, z uwagi na wskazywaną na początku zasadę związania go granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.).

Nieskuteczny jest ostatni ze sformułowanych zarzutów kasacyjnych, w ramach którego skarżąca kasacyjnie podnosi "wskazanie nieprawidłowego sposobu naliczania odsetek", przywołując dyspozycje art. 252 ust. 1 i 6 u.f.p.

Wskazania w tym względzie wymaga, że w lakonicznym uzasadnieniu tego zarzutu (zawartym w jedenastu wierszach) powtórzono w istocie jego sformułowanie zawarte w petitum skargi kasacyjnej, dodając jedynie, że strona w trakcie całego postępowania administracyjnego konsekwentnie nie zgadzała się z argumentacją organu. Należy zauważyć, że kwestionowanie rozstrzygnięcia daty od której naliczane w sprawie winny być odsetki wymagałoby odniesienia się do wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów dokonanej przez WSA, który uwzględnił deklaratoryjny charakter decyzji zwrotowej. Skarżąca kasacyjnie powinna - czego nie uczyniła - wykazać dlaczego przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia przepisów jest błędna oraz jaka jest prawidłowa interpretacja i z jakich względów, a następnie wykazać niewłaściwe zastosowanie regulacji.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.