Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1795/24 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę G. R. S. Sp. z o. o. w Skokach na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 3 kwietnia 2024 r. w przedmiocie rozłożenia na raty spłaty należności.
Skarżący zaskarżył skargą kasacyjną powyższy wyrok w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji po pierwsze – naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b "ustawy o finansach publicznych" oraz "błąd w ustaleniach faktycznych" poprzez uznanie, że sytuacja skarżącego nie uzasadnia zastosowania ulgi. Po drugie zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. "w zw. z" poprzez dokonanie oceny stanu faktycznego w sposób budzący wątpliwości co do tego, że kontrola legalności postępowania administracyjnego została przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji w sposób wybiórczy, nie uwzględniający wszystkich zgłoszonych zarzutów strony i z powieleniem wadliwych ustaleń faktycznych organów, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ odwoławczy art. 7, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, co uzasadniało uchylenie decyzji organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c, art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. polegające na niedostrzeżeniu naruszenia w toku postępowania administracyjnego przepisów prawa materialnego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna, dlatego że podniesione w środku odwoławczym zarzuty nie potwierdziły tezy o niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia.
Przede wszystkim przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest środkiem prawnym sformalizowanym, do którego elementów konstrukcyjnych należy sformułowanie poprawnie zredagowanych, precyzyjnych i należycie uzasadnionych zarzutów. Zaliczone do pierwszej podstawy kasacyjnej zarzuty powinny, zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegać na wskazaniu wad wykładni bądź błędów zastosowania przepisów prawa materialnego. Zarzuty powinny być ponadto precyzyjne, to jest skierowane wobec najmniejszej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, jednoznacznie oznaczonego poprzez wskazanie daty wydania, numeru dziennika urzędowego i pełnego tytułu. Z formalizmem skargi kasacyjnej koresponduje wynikający z przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. przymus adwokacko-radcowski.
Podniesione w tej sprawie zarzuty nie korespondują z wymaganiami stawianymi przez art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego nie precyzuje żadnej z wymaganych przez art. 174 pkt 1 p.p.s.a. form uchybienia. Połączono go ponadto z tezą o błędzie w ustaleniach faktycznych, której to postaci – jako formuły zarzutu kasacyjnego – ustawa nie dopuszcza. Już z tego powodu pierwsza grupa zarzutów jest nietrafna.
Niezależnie od tego w środku odwoławczym nie wszystkie akty prawne przywołano poprawnie. Posługiwanie się skrótowcami jest oczywiście dopuszczalne, ale po jego wyjaśnieniu i rozwinięciu przy pierwszym jego użyciu. Skargę kasacyjną sporządzono niestarannie, przywołano skrótowiec "k.p.a." nie przypisując mu ani daty uchwalenia ani właściwego dziennika urzędowego. Wskazana usterka środka odwoławczego nie miała jednak żadnego znaczenia dla jego rozpoznania, dlatego że – nawet przyjmując, że Autor pisma procesowego oznaczył w ten sposób ustawę z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691), to zarzuty natury procesowej są nietrafne z tego powodu, że skarga kasacyjna nie zawiera żadnego uzasadnienia w tym zakresie.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentruje się na twierdzeniu o niedostatkach motywów zaskarżonego wyroku w zakresie sytuacji strony skarżącej, czyli – jak należy przyjąć – zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Tymczasem kwestie te zostały poddane bardzo szczegółowej analizie Sądu pierwszej instancji. Dodać należy, że podnoszone w środku odwoławczym kwestie dotyczące sytuacji osobistej wnioskodawcy pozostają poza istotą sprawy. Stroną jest bowiem podmiot gospodarczy będący spółką prawa handlowego, w stosunku do której okoliczności rodzinne czy osobiste nie występują, zatem tego rodzaju rozważania są w tej sprawie bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.