Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt I FSK 719/12, Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, odrzucił skargę N. Z. O. Z. N. Z. P. w M. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r.
W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny podał, że skarżącą w sprawie jest podmiot określony jako N. Z. O. Z. N. Z. P. w M. Niesporną w sprawie jest okoliczność, że podmiot ten nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT, albowiem stanowi on oddział spółki jawnej N. Z. O. Z. K. & S. Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że z unormowania zawartego w art. 189 p.p.s.a. wynika, iż przed merytoryczną oceną zasadności skargi kasacyjnej jest on zobowiązany, z urzędu, bez konieczności podnoszenia w tym zakresie zarzutów, dokonać kontroli skargi w aspekcie przesłanek odrzucenia skargi z art. 58 § 1 p.p.s.a., czy też podstaw do umorzenia postępowania sądowego z art. 161 § 1 p.p.s.a. W wyniku przeprowadzenia ww. kontroli sąd uznał, że oddział spółki jawnej, jakim jest NZOZ N. Z. P. w M., nie ma w postępowaniu sądowoadministracyjnym zdolności sądowej, w związku z tym sąd odrzucił skargę, nie znajdując podstaw do merytorycznego rozstrzygania o zarzutach skargi kasacyjnej.
W piśmie z 28 sierpnia 2013 r. skarżąca zawarła wniosek o wykładnię orzeczenia, argumentując, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w G., WSA w G. i NSA zaakceptowały zasadność odmowy wszczęcia postępowania, a tym samym uznały, że podatek VAT powinien być zwrócony na rachunek skarżącej. W tym też zakresie skarżąca zażądała wyjaśnienia przedmiotowego orzeczenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa, jak i doktryny konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1133/10, postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1287/09 orzeczenia dostępne w bazie CBOSA, postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 123/09, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 652).
W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła rzeczywistych wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a jej argumentacja wskazuje raczej na to, że zmierza ona do uzyskania odpowiedzi na kreowane przez nią pytania nie mające bezpośredniego związku z treścią postanowienia, którego dotyczy wniosek. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że oczywiste jest to, iż nie może podlegać wykładni to, czego w orzeczeniu w ogóle nie umieszczono, o czym sąd się nie wypowiadał. W ramach wykładni nie mieści się również żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonym postanowieniem uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i odrzucił skargę, stwierdzając że w sprawie nie było podstaw do merytorycznego rozstrzygania o zarzutach skargi kasacyjnej. W ten sposób Naczelny Sąd Administracyjny zakończył postępowanie w sposób niemerytoryczny, nieodnoszący się do podniesionej w skardze kasacyjnej kwestii odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. Skarżąca, uzasadniając swój wniosek o wykładnię orzeczenia, w istocie kontynuuje polemikę procesową, odwołując się do kwestii odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku naliczonego nad należnym, prawidłowości wniosku o ww. zwrot oraz konieczności zwrotu podatku.
Analiza wniosku skarżącej prowadzi do przekonania, że skarżąca dąży do zmiany uzasadnienia poprzez jego kreatywną interpretację, co – jak zostało już powiedziane – jest niedozwolone. Dlatego, w ocenie sądu, dokonanie czynności w oznaczonym przez wnioskodawcę zakresie wykracza poza obowiązek nałożony na sąd w treści art. 158 p.p.s.a. i z tej przyczyny nie można zadośćuczynić złożonemu wnioskowi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 160 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.