Pytanie
2 Wysokość opodatkowania została uregulowana przepisami Działu III ustawy o VAT. Według art. 41 ust. 1 cyt. ustawy stawka podatku wynosi 23%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Z uwagi na brak przesłanek dla zastosowania obniżonej stawki VAT lub zwolnienia z VAT, Wnioskodawca uważa, iż zwrot poniesionych przez Gminę nakładów na cudzą rzecz będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki podstawowej równej 23 %.
Pytanie
3 Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2—21, art. t4 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust.1. Stosownie zaś do art. 19 ust. 4 ustawy o VAT obowiązek podatkowy przy potwierdzeniu transakcji fakturą powstaje w dniu wystawienia faktury, nie później niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi. Zdaniem Wnioskodawcy, transakcję rozliczenia nakładów należałoby traktować jako oddzielną usługę, realizowaną w momencie rozliczenia, a nie ponoszenia nakładów.
Mając na uwadze, iż czynność ta powinna być udokumentowana fakturą VAT, Gmina uważa, iż obowiązek podatkowy z tytułu ww. rozliczenia powstanie na zasadach ogólnych, tj. z chwilą wystawienia faktury, ale nie później niż w terminie 7 dni od dokonania tej transakcji. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie we wspomnianym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. I FSK 16 l/09.
Pytanie
4 Związek nakładów poniesionych przez Gminę na rzecz Spółki z działalnością gospodarczą Gminy opodatkowaną VAT. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, prawo do odliczenia VAT naliczonego przysługuje: podatnikowi, w zakresie, w jakim nabywane towary i usługi wykorzystywane są do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Dlatego w obszarach, w których VAT naliczony związany jest z VAT należnym, Gminie (analogicznie jak w przypadku wszelkich innych podatników VAT), przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego. Stosownie zaś do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT odliczenie jest możliwe w sytuacjach, gdy wydatki zostały udokumentowane fakturami VAT.
Jak wykazano powyżej, w zakresie zawieranych umów cywilnoprawnych Gmina jest podatnikiem VAT. Aby zatem posiadała możliwość odliczenia VAT naliczonego od wydatków na remont i modernizację kotła, musi być również spełniona druga przesłanka wymagana przez powyższy przepis, tj. wydatki Gminy muszą być związane z wykonywaniem przez Gminę czynności opodatkowanych VAT. Ponadto wydatki te powinny być udokumentowane fakturą VAT.
Skoro czynność rozliczenia nakładów będzie stanowiła odpłatną usługę podlegającą opodatkowaniu VAT - świadczoną przez Gminę na rzecz Spółki, a Gmina będzie zobowiązana wystawić fakturę VAT i rozliczyć podatek należny z tytułu tej transakcji, za bezsporny należy uznać fakt, iż czynność ta będzie wykonywana w ramach działalności gospodarczej Gminy opodatkowanej VAT. Zatem w przypadku dokonania przez Gminę rozliczenia nakładów na modernizację kotła, wystąpi bezpośredni związek wydatków Gminy na remont i modernizację kotła z działalnością opodatkowaną VAT Gminy.
Ponadto Wnioskodawca pragnie podkreślić, iż związek ww. nakładów z czynnościami opodatkowanymi VAT był zamierzony już w momencie zawarcia Umowy aportowej pomiędzy Gminą a Spółką. Wskazuje na to fakt, iż nakłady na remont i modernizację kotła zostały wyłączone z aportu. Wyłączenie to miało dać podstawę do dokonania wzajemnych rozliczeń pomiędzy stronami po zakończeniu prac modernizacyjnych, ostatecznym ustaleniu ich wartości i zapłacie przez Gminę wynagrodzenia. Zdaniem Gminy, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego od poniesionego wydatku wystarczy, aby związek wydatku z czynnościami opodatkowanymi VAT był zamierzony (zadeklarowany).
Takie rozumienie prawa do odliczenia podatku VAT prezentuje Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej „TSUE”). Przykładowo w wyroku z 14 lutego ł985 r. w sprawie 268/83 (D.A. Rompelman and E.A. Rompelman-Van Deelen ys Minister van Financin) TSUE przyznał prawo do odliczenia podatku podatnikom, którzy nabyli prawo własności budowanego budynku, mając zamiar późniejszego wykorzystania go do działalności gospodarczej. Zdaniem TSUE, zamiar wykorzystania zakupów do działalności opodatkowanej stanowi wystarczającą przesłankę do uznania prawa do odliczenia podatku naliczonego przy wydatkach poniesionych w celu prowadzenia sprzedaży opodatkowanej.
Możliwość odliczenia przysługuje podatnikowi już od momentu nabycia towaru (usługi) i nie może być odkładane w czasie do chwili rozpoczęcia działalności opodatkowanej. Podobne stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. ILPPI/443-83/11-4/KŁ, uznając, że: „Ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw. niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać, aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej (…).
W każdym więc przypadku należy dokonać oceny, czy intencję określonej czynności, z którą wiążą się skutki podatkowo-prawne było wykonywanie czynności opodatkowanych. Z ogólnie przyjętej definicji „zamiaru” wynika, że jest to projekt, plan czy intencja zrealizowania czegoś.
Istotę zamiaru są intencje, jakie przyświecają dokonywanym. czynnościom, jak i cel, który dana osoba ma osiągnąć dokonując tych czynności.” Natomiast pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z poniesionymi na cudzą rzecz nakładami, które następnie mają być przedmiotem odpłatnego zbycia podlegającego opodatkowaniu VAT zostało potwierdzone między innymi we wspomnianej wyżej interpretacji indywidualnej z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. ITPP1/443- 526/10/DM, wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy w podobnej sprawie.
Z analizy stanu faktycznego oraz wyżej przytoczonych regulacji ustawy o VAT i ich interpretacji wynika, że Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących modernizację kotła, a tym samym nakłady poniesione przez Gminę na rzecz Spółki. Korekta wsteczna podatku naliczonego Zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, jeżeli podatnik nie dokonał odliczenia podatku naliczonego w odpowiednich terminach, może on tego dokonać w drodze późniejszej korekty deklaracji VAT-7, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do odliczenia.
Zdaniem Gminy, prawo do odliczenia VAT z faktur dokumentujących modernizację kotła powinno powstać na zasadach ogólnych zgodnie z art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, tj. w rozliczeniu za okres, w którym Gmina otrzymała faktury. Tak jak zostało wskazane w powyżej, związek ww. wydatków z czynnościami opodatkowanymi VAT był zamierzony (zadeklarowany) już w momencie zawarcia Umowy aportowej pomiędzy Gminą a Spółką, tj. jeszcze przed otrzymaniem przez Gminę przedmiotowej faktury VAT.
Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż nie upłynął jeszcze pięcioletni okres na dokonanie korekty, Wnioskodawca uważa, iż rozliczenie podatku naliczonego wykazanego na fakturach VAT dokumentujących wydatki poniesione przez Gminę na remont i modernizację kotła powinno być zrealizowane poprzez korektę wsteczną deklaracji VAT-7 za okres, w którym Gmina otrzymała te faktury. W okresie, w którym Gmina otrzymała np. fakturę VAT nr 13/TO/11 (tj. w maju 2011 r.) zarejestrowanym podatnikiem VAT był jedynie Urząd i do lutego 2012 r. tylko on składał miesięczne deklaracje VAT.
Zdaniem Wnioskodawcy, Gmina będzie miała prawo do złożenia korekty (z podaniem NIP Gminy oraz wskazaniem Gminy jako podatnika VAT) np. w deklaracji VAT-7 za maj 2011 r. (tj. miesiąc otrzymania faktury VAT nr 13/TO/11) złożonej pierwotnie przez Urząd. Stanowisko Gminy w tym zakresie zostało potwierdzone w otrzymanej przez Gminę interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 marca 2012 r., sygn. IPPP2/443-1420/11-4/MM. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.
Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego oraz stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.