Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro

Art. 42 ustawa o transporcie drogowym

dawne brzmienietekst pierwotny ustawypotwierdzonebrzmienie od 1.01.2002 do 28.09.2003
To nie jest dzisiejsze brzmienie przepisu. Aktualne brzmienie

Brzmienie na 1.01.2002

Art. 42.
1.Przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem:
1)przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką,
2)przejazdów po autostradach płatnych,
3)transportu kombinowanego,
4)zbiorowego transportu miejskiego.
2.Stawki opłaty, o której mowa w ust. 1, uzależnione są od:
1)czasu przejazdu po drogach krajowych,
2)rodzaju pojazdu samochodowego,
3)dopuszczalnej masy całkowitej oraz liczby osi i emisji spalin pojazdu samochodowego.
3.Opłata, o której mowa w ust. 1, może być w szczególności wnoszona w:
1)jednostce, o której mowa w art. 17 ust. 2,
2)granicznych urzędach celnych,
3)urzędach celnych wewnątrz kraju,
4)stacjach benzynowych, z zastrzeżeniem ust. 4,
5)polskich organizacjach zrzeszających przewoźników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym, z zastrzeżeniem ust. 5.
4.Przedsiębiorcy prowadzący stacje benzynowe mogą pobierać wyłącznie opłatę dobową, siedmiodniową i miesięczną po zawarciu porozumień z jednostką, o której mowa w art. 17 ust. 2.
5.Polskie organizacje zrzeszające przewoźników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym mogą pobierać opłatę po zawarciu porozumień z jednostką, o której mowa w art. 17 ust. 2.
6.W porozumieniach, o których mowa w ust. 4 i ust. 5, określa się w szczególności:
1)sposób zabezpieczenia przekazywanych kart opłaty drogowej uniemożliwiający dostęp do nich osobom niepowołanym,
2)wyposażenie w odpowiednie urządzenia gwarantujące zabezpieczenie przed zaginięciem, zniszczeniem lub utratą dokumentów,
3)obowiązek ubezpieczenia otrzymanych dokumentów od wszelkiego ryzyka związanego z ich zaginięciem, zniszczeniem lub utratą,
4)zasady rozliczania z jednostką, o której mowa w art. 17 ust. 2, w przypadku zaginięcia, zniszczenia lub utraty otrzymanych dokumentów.
7.Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2, oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres półroczny lub roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty.

Na podstawie: tekst ogłoszony ↗. Brzmienie z historii zmian w serwisie; wiążący jest tekst ogłoszony w Dzienniku Ustaw. Aktualne brzmienie i historia zmian

Co zmieniło się do dziś

Art. 42. 1. Przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem: 1) przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, 2) przejazdów po autostradach płatnych, 3) transportu kombinowanego, 4) zbiorowego transportu miejskiego. 2. Stawki opłaty, o której mowa w ust. 1, uzależnione są od: 1) czasu przejazdu po drogach krajowych, 2) rodzaju pojazdu samochodowego, 3) dopuszczalnej masy całkowitej oraz liczby osi i emisji spalin pojaz …