Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnegoz 26 czerwca 1995 r., sygn. akt W 7/95

Tezy

1. Art. 42 ust. 1 ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 1990 nr 67 poz. 398; zm. Dz.U. nr 79 poz. 465, Dz.U. 1993 nr 45 poz. 205/ uprawnia Państwową Komisję Wyborczą do badania, czy kandydat na Prezydenta spełnia warunki określone w art. 29 ust. 5 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 84 poz. 426 ze zm./. Warunki te nie obejmują stałego zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej conajmniej od 5 lat.

2. Kompetencja Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji, o której jest mowa w art. 83 ust. 2 ustawy o wyborze Prezydenta, jako objęta zakresem administracji państwowej na podstawie art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34 ze zm./, przeszła do właściwości Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

Ponadto Trybunał Konstytucyjny postanowił odmówić ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni art. 68 ust. 4 ustawy o wyborze Prezydenta ze względu na to, że zawarta we wniosku wątpliwość jest uregulowana treścią art. 69 ust. 2 w związku z art. 68 ust. 3 tej ustawy.