Uzasadnienie
Trybunał Konstytucyjny, będąc sądem prawa, a nie faktów, nie ma kompetencji oceniania legalności określonej praktyki w dziedzinie publikacji aktów normatywnych. Pragnie także zauważyć, że większość z sygnalizowanych we wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich przypadków nieprawidłowej praktyki jest następstwem określonych sytuacji faktycznych, a nie następstwem nieprawidłowego stosowania przepisów ustawy o wydawaniu Dziennika Ustaw i Monitora Polskiego. Nieprawidłowe stosowanie ustawy w praktyce mogłoby stanowić podstawę ustalenia powszechnie obowiązującej wykładni ustaw jedynie wówczas, gdyby miało znamiona praktyki będącej następstwem rozbieżnej wykładni przepisów ustawy. Podstawą wykładni byłyby wówczas wątpliwości, jak rozumieć przepisy ustawy. Jak jednak wskazano wyżej, przepisy art. 3 ust. 2 i art. 4 ustawy o wydawaniu Dziennika Ustaw i Monitora Polskiego nie dają powodów do takiej wykładni.
Wbrew pozorom zagadnienie promulgacji nie jest zagadnieniem technicznym. Jego związek z zasadą praworządności jest nierozdzielny.
Biorąc pod uwagę braki ustawy o wydawaniu Dziennika Ustaw i Monitora Polskiego, będące źródłem wadliwej praktyki w dziedzinie ogłaszania aktów normatywnych i ich wejścia w życie, Trybunał Konstytucyjny doszedł do wniosku, że mają one znamiona luki i uchybienia w prawie. Ich usunięcie jest niezbędne dla zapewnienia spójności systemu prawa, a w szczególności - dla uzyskania harmonii między obowiązkami i prawami obywateli oraz innych podmiotów prawa w warunkach państwa prawnego.
Sformułowane w związku z tym uwagi postanowił przedstawić Sejmowi RP stosownie do postanowień art. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 o Trybunale Konstytucyjnym.